Βρισκόμαστε στο 1815. Το ηφαίστειο Ταμπόρα, στην Ινδονησία, εκρήγνυται προκαλώντας τεράστια οικολογική και κλιματική κρίση. Ήταν η ισχυρότερη ηφαιστειακή έκρηξη που έχει ποτέ καταγραφεί. Χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, πόλεις καταστρέφονται και ο κύκλος των εποχών διαταράσσεται. Ο ουρανός παραμένει σκοτεινός,από την τέφρα που εκτοξεύτηκε, για σχεδόν τρία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις κυριαρχούν και η θερμοκρασία πέφτει προκαλώντας καταστροφές σε καλλιέργειες και τεράστια επισιτιστική κρίση. Το 1816 ήταν το πιο κρύο έτος των τελευταίων 250 ετών και έμεινε στην ιστορία ως «Η Χρονιά Χωρίς Καλοκαίρι», με την βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς και να χιονίζει τον Ιούνιο στη Νέα Υόρκη.

Αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι μία παρέα νεαρών Άγγλων αριστοκρατών αποφασίζουν να περάσουν τις διακοπές τους στη λίμνη της Γενεύης. Σύντομα καταλαβαίνουν πως τα σχέδιά τους για καλοκαιρινές βαρκάδες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν και περνούν τα κρύα βράδια τους κλεισμένοι στη Βίλα Ντιοντάτι,με αφηγήσεις και αναγνώσεις ιστοριών τρόμου. Ήταν ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του, Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλλεϋ, η μελλοντική γυναίκα του Μαίρη και η αδερφή της Κλαιρ, όλοι έντονες προσωπικότητες και εκτός των κοινωνικών κανόνων και επιταγών της εποχής. Σύντομα, ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν τις δικές τους τρομακτικές ιστορίες. Η Μαίρη Σέλλεϋ γράφει τον Φρανκενστάιν και ο Πολιντόρι τον Βρικόλακα, τον πρόγονο του Δράκουλα και της ρομαντικής λογοτεχνίας τρόμου.

Σιγά σιγά και ενώ αρχίζουν να γεννιούνται παιχνίδια σχέσεων, εξουσίαςκαι επικίνδυνα ερωτικά δίπολα, τα όσα τρομακτικά γράφουν γίνονται μέρος της καθημερινότητας τους. Ο Γιάννης Καλαβριανός περιγράφει τις ταραγμένες ημέρες της ζωής των πέντε ηρώων, που θα άλλαζαν μια για πάντα την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας τρόμου. Το Φουαγιέ του Θεάτρου Ολύμπια, ολοσκότεινο, γίνεται το σαλόνι της Βίλας Ντιοντάτι, όπου όλα μοιάζουν σαν να έμειναν ανέγγιχτα εδώ και δύο αιώνες, σε μία παράσταση όπου τα όρια ζωής και σκηνής καταλύονται, με τις ιστορίες τρόμου να κυριαρχούν. Οι θεατές βρίσκονται ανάμεσα στους ηθοποιούς, έναν αόρατο αφηγητή, έναν μυστηριώδη πιανίστα και μία εικαστική εγκατάσταση από πίνακες και γλυπτά που φτιάχτηκαν με αφορμή την ιστορία των ηρώων.

Συντελεστές

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Μαρία Καραθάνου
Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα
Μουσική σύνθεση και εκτέλεση: Αλέξανδρος Γκόνης
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη-Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Συνεργάτης θεατρολόγος: Βάνια Παπανικολάου
Βίντεο: Βασίλης Κουντούρης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Social Media: Nαυσικά Κίρκη
Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά
Οργάνωση Παραγωγής: Ευάγγελος Βογιατζής-Ρόζα Καλούδη

Παίζουν (αλφαβητικά): Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρίνα Δημητριάδη, Θάνος Μάνος, Παναγιώτης Παυλίδης, Στέλιος Χρυσαφίδης
Αφήγηση: Γιώργος Γλάστρας

Επιμέλεια εγκατάστασης: Ίρις Κρητικού

Με ζωγραφικά και γλυπτά έργα τους συμμετέχουν οι εικαστικοί: Μάριος Βουτσινάς, Λυδία Μαργαρώνη, Μηνάς Μαυρικάκης, Μάνος Μπατζόλης, Χρίστος Παπαδάκης και Μαριέττα Παπαχειμώνα

Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Πληροφορίες

Διάρκεια: 70 λεπτά
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Προπώληση εδώ
Θέατρο Ολύμπια – Φουαγιέ, Ακαδημίας 59, Αθήνα

Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού

Γιοι και κόρες
μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας
του Γιάννη Καλαβριανού

Μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, για τους καθημερινούς ανθρώπους που αγνοήθηκαν από τις επίσημες ιστοριογραφικές πηγές, αλλά προχώρησαν τη ζωή στην Ελλάδα, επιστρέφει δεκατέσσερα χρόνια μετά, με την προσθήκη καινούριων ιστοριών και νέους συντελεστές.

Η παράσταση που ουσιαστικά καθιέρωσε τον Γιάννη Καλαβριανό και την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris ξαναφτιάχνεται με αφορμή τα 20 χρόνια από την δημιουργία των Sforaris και παρουσιάζεται μαζί με την τελευταία επιτυχία της ομάδας, την Πύλη της Κόλασης, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου.

Το κείμενο βασίζεται σε αφηγήσεις ηλικιωμένων από όλη τη χώρα, στους οποίους τέθηκε από τους συντελεστές το ίδιο ερώτημα: «Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή»;

Από την καταγραφή του πολύωρου μαγνητοσκοπημένου υλικού επιλέχθηκαν τελικά 95 αφηγήσεις που βρίσκονταν σε άμεση συνάφεια και σχέση με καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα και προέκυψαν από αυτές 12 επεξεργασμένες ιστορίες, που εκτείνονται από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι την πανδημία του covid και το πρώτο lockdown.

Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές. Τα ονόματα και τα φύλα των προσώπων αλλάχθηκαν για να προστατευθεί η ανωνυμία τους.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια εναλλακτική αφήγηση της επίσημης ιστορίας της χώραςμέσα από τις άγνωστες περιπέτειες των καθημερινών ανθρώπων. Των ανθρώπων που πιέζονται, λοξοδρομούν, δυσκολεύονται και αποτυγχάνουν, αλλά που σε κάθε εποχή επιμένουν και αναζητούν να ευτυχήσουν.

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάσθηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και το Φεστιβάλ Αθηνών 2012. Ακολούθησε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Παίχτηκε με τεράστια επιτυχία για δύο χρόνια στα: Bios, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Sarajevo Winter Festival-Βοσνία/Ερζεγοβίνη, CSS Teatro Stabile-Ουντίνε, Spazio Teatro NO’HMA-Μιλάνο, Λευκωσία.

Παραστάσεις του έργου έχουν γίνει στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, τη Ζυρίχη, τη Μαδρίτη, σε σχολεία, φυλακές, γηροκομεία και θεατρικές ομάδες σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Το κείμενο έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Βοσνιακά και Ισπανικά και τιμηθεί με τα: Βραβείο Κουν, Καλύτερου Θεατρικού Έργου 2013-2014 και International Prize Il Teatro Nudo, di Teresa Pomodoro, Milan 2014-2015.

Συντελεστές
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια Κίνησης-Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός Σκηνογράφου-Ενδυματολόγου: Μαργαρίτα Τζαννέτου
Βίντεο: Βασίλης Κουντούρης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Σχεδιασμός Αφίσας: Sonke

Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Οργάνωση Παραγωγής: Ρόζα Καλούδη, Βαγγέλης Βογιατζής

Παίζουν: Μαρία Κωνσταντά, Γιάννης Μαστρογιάννης, Ζωή Μυλωνά, Δήμητρα Ονουφριάδου, Βασίλης Τσαλίκης

Συμπαραγωγή: Πολιτιστικός Οργανισμός Λυκόφως – Γ. Λυκιαρδόπουλος & Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Για την πρώτη εκδοχή της παράστασης έγραψαν:

Η αρτιότερη ελληνική παράσταση του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών.
ΠΟΝΤΙΚΙART, Ιωάννα Μπλάτσου

Καλοφτιαγμένη και συγκινητική. Το ταξίδι άξιζε τον κόπο.
ΤΑ ΝΕΑ, Μαίρη Αδαμοπούλου

Ομολογώ πως δε μου συμβαίνει συχνά να βγαίνω από το θέατρο και να νιώθω ευτυχισμένος. Mια λυτρωτική παράσταση για την Ελλάδα που κουβαλάμε μέσα μας. Tο πιο σπουδαίο και το πιο έντιμο ταξίδι στη συλλογική μνήμη μας. Mια παράσταση που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία όλης της Ελλάδας, όχι σαν Ιστορία του χθες αλλά σαν Ιστορία του σήμερα. Mια απάντηση χαστούκι σε όλους αυτούς που μας ξεγύμνωσαν για να μας κάνουν χυδαίους, μέσα σε μια απάνθρωπη καθημερινότητα χωρίς ελπίδα και ανθρωπιά.
Artfix, Θωμάς Σίδερης

Ανθρωπιά, καθαρό βλέμμα, περισσή ευρηματικότητα και μια σπάνια σκηνική εντιμότητα. Aπό το στόμα τους έτρεξε με τον πιο γλυκό και συγκινησιακά φορτισμένο τρόπο, η ιστορία της Ελλάδας.
Ελεύθερος Τύπος, Στέλλα Χαραμή

Εμπνευσμένη, πρωτότυπη και εξόχως ιαματική. Δουλεμένη, σαφής και πολυεπίπεδη, η νέα δουλειά των Sforaris συνιστά άκοπα μια από τις καλύτερες, μέχρι τούδε, στιγμές του φετινού Φεστιβάλ.
tospirto, Τατιάνα Καποδίστρια

Μια συγκινητική και συνάμα σπαρταριστή, πρωτόγνωρη θεατρική εμπειρία που αγγίζει την ψυχή βαθιά και έντονα με τρόπο μαγικό.
neamatia,Τατιάνα Θεοδώρου

Από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών κρατάω μέσα μου τη λεπτότητα και το χιούμορ του Δημήτρη Παπαϊωάννου, του Γιάννη Καλαβριανού, του Γίρζι Κίλιαν, του Βασίλη Παπαβασιλείου…
protagon.gr, Βένα Γεωργακοπούλου

Μια σκέτη γνησιότητα. Εξαιρετικό κείμενο. Έξυπνη σκηνοθεσία. Ταχύτατοι ηθοποιοί.
onlytheater.gr, Χρύσα Φωτοπούλου

Μακράν η πιο βιωματική πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών.
in2life, Ιωάννα Κλεφτόγιαννη