Η μητέρα του Ζακ μιλά με τρυφερότητα, πόνο και περηφάνια για τον γιο της, που έφυγε πρόωρα και άδικα, τονίζοντας πως «το ρυάκι της ζωής του στέρεψε νωρίς» εξαιτίας της κακίας και της μισαλλοδοξίας. Στην ανάρτησή της, περιγράφει πώς θα ήταν η ημέρα των 40ων γενεθλίων του Ζακ αν ζούσε: οικογενειακά τραπέζια, παιχνίδια με την ανιψιά του, γέλια και στιγμές καθημερινής τρυφερότητας, η πρώτη άσπρη τρίχα. «Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες να φτιάξεις. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου», γράφει η μητέρα του, κλείνοντας με τη φράση «Rest in peace and in love. Η μαμά.».

Η ανάρτηση της μητέρας του Ζακ:

«Παιδί μου, ουράνιο παιδί μου, παντοτινά ξενιτεμένο μου παιδί,

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών. Ίσως να έβλεπες την πρώτη άσπρη τρίχα στα κατάμαυρα μαλλιά σου και να ένιωθες το χρόνο να βαραίνει τους ώμους σου. Η φλόγα της καρδιάς σου όμως θα ήταν το ίδιο ζωηρή και φεγγοβολά.

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών, και θα ήσουν μαζί μας, θα έπαιζες με την ανιψούλα σου και θα γελούσαμε με τις ατάκες και τα αστεία σου. Θα τρώγαμε όλοι μαζί και μετά θα έβγαινες για ποτό με τα αδέρφια και τους φίλους σου. Θα μάζευα τα ρούχα σου από το πάτωμα και θα σου μαγείρευα. Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές.

Η ζωή του καθενός μας είναι ένα ρυάκι με γάργαρο νερό που ξεκινά από την πηγή και διασχίζοντας κακοτράχαλους και εύφορους τόπους καταλήγει στον απέραντο ωκεανό και ενώνεται με τα άλλα ρυάκια. Το ρυάκι της δικής σου ζωής στέρεψε νωρίς και δεν έφτασε ποτέ στον ωκεανό γιατί η κακία και η μισαλλοδοξια έφραξαν την πηγή της ζωής σου.

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες για να φτιάξεις. Σε έναν κόσμο όπου θα είσαι ελεύθερος να εκφράζεσαι όπως θέλεις, να φοράς τα ρούχα που θέλεις και να αγαπάς όποιον εσύ θέλεις. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν αγκαλιές, χαρά, καλοσυνη, και βιώνουν την αλήθεια και την παρηγοριά. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου.

Rest in peace and in love.

Η μαμά»

Πηγή: News247

Για πρώτη φορά, ένας φυσικός χώρος, εδώ μια πλαζ, χρησιμοποιήθηκε ως χώρος μουσικού θεάματος. Έως τότε, όλες οι καλοκαιρινές οι συναυλίες γίνονταν σε γήπεδα ή ανοιχτά τσιμεντένια θέατρα.
Το πρωτοποριακό, ανοιχτό και ευφάνταστο μυαλό του Λουκιανού συνέλαβε τη μοναδική ιδέα. Να δώσει συναυλία σε μια παραλία με τη σκηνή μέσα στη θάλασσα. Η σκηνή ήταν μια φορτηγίδα, από αυτές που χρησιμοποιούνται από τον Ο.Λ.Π. για να μεταφέρουν προϊόντα για φόρτωμα στα καράβια. Κερκίδες, φυσικά, δεν θα υπήρχαν. Ο κόσμος θα καθόταν ελεύθερος στην άμμο της ακτής. Θα μπορούσε να κινείται, να κολυμπά, να χορεύει, να ξαπλώνει. Η αίσθηση της ελευθερίας, της καλοκαιρινής ξενοιασιάς, της συμμετοχής.

Ο θεατής δεν ήταν απλός θεατής, ήταν καλεσμένος σε πάρτι, στο πάρτι του Λουκιανού.
Από τότε άνοιξε ο ορίζοντας και για άλλους δημιουργούς να τολμήσουν ρηξικέλευθες ιδέες. Οι φυσικοί χώροι άρχισαν να μπαίνουν στη ζωή του θεάματος: River Party, συναυλίες στη Μαλακάσα κ.λπ.
Την εποχή εκείνη, δεν υπήρχαν γραφεία παραγωγής. Το «Πάρτυ στη Βουλιαγμένη» οργανώθηκε μόνο από τον Λουκιανό, την Άννα Βαγενά και μερικούς στενούς συνεργάτες: τον Γιάννη Βάμβουρα, τον Σταύρο Γαλάνη, τον ηθοποιό Γιώργο Ζωγράφο.

Ο Λουκιανός και κανείς μας, δεν περίμενε τότε αυτή τη συμμετοχή. Όταν είδε αυτό το τεράστιο πλήθος, τρόμαξε. Φοβήθηκε την ευθύνη και την περίπτωση ατυχήματος. Ιδιωτική ασφάλεια (security) κ.λπ., δεν υπήρχε. Όμως ο κόσμος σεβάστηκε απόλυτα την πρόσκληση του Λουκιανού, δεν σημειώθηκε ούτε ένα παράπονο και ευτυχώς ούτε ένα ατύχημα.

Όλοι, οικογένειες με παιδιά, ερωτευμένα ζευγαράκια, φίλοι, παρέες ή άνθρωποι που πήγαν μόνοι τους, πέρασαν υπέροχα. Πολλοί έμειναν στην πλαζ ως το πρωί και έφυγαν με τα πρωινά λεωφορεία. Κάποιοι γνωρίστηκαν εκείνο το βράδυ, ερωτεύτηκαν και στη συνέχεια παντρεύτηκαν. Όσοι βρέθηκαν στην πλαζ της Βουλιαγμένης, τη Δευτέρα, 25 Ιουλίου 1983 με πανσέληνο, στο πάρτυ του Λουκιανού, έχουν να το λένε στα παιδιά και στα εγγόνια τους: «Ήμουν κι εγώ εκεί».

Το 2018, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Λουκιανού, ο Δήμος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης και το ΤΑΥΠΕΔ, στο οποίο ανήκει η πλαζ, έδωσαν το όνομα του Λουκιανού στην πλαζ της Βουλιαγμένης.

«Ήθελα αυτή η βραδιά στη Βουλιαγμένη, να είναι κάτι περισσότερο από μια συναυλία, να είναι μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση της αισθητικής μου, και η όλη σύλληψή της προέρχεται από έναν χώρο καθαρά ποιητικό. Ήθελα, ακόμα, να ακουστούν εκείνο το βράδυ όλα τα είδη μουσικής που αγάπησα και που τελικά με διαμόρφωσαν. Scott Joplin, Glenn Miller, καντάδες, ελαφρά ελληνικά τραγούδια της δεκαετίας του ΄50. Δεν ξέρω από πόσους έγινε αντιληπτό κάτι τέτοιο, πάντως εγώ αυτό ονειρεύτηκα κι’ αυτό έκανα..»

*Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γεννήθηκε στην Κυψέλη (Αθήνα) στις 15 Ιουλίου 1943, με καταγωγή από την Κεφαλονιά, και σπούδασε στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων,και κατόπιν Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Αθήνας), χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα. Η καλλιτεχνική πορεία του Λουκιανού ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν έγραψε τη μουσική για τη θεατρική παράσταση του έργου της Κωστούλας Μητροπούλου Η πόλη μας. Τα τραγούδια, στον ομότιτλο δίσκο που κυκλοφόρησε, ερμήνευσαν η Βίκυ Μοσχολιού και ο Μανώλης Μητσιάς. Συνέχισε παραγωγικότατος με πολλά τραγούδια και περισσότερη μουσική (προσωπικοί δίσκοι, συμμετοχές και συνεργασίες, μουσική ή/και στίχους για θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις, για τηλεοπτικές εκπομπές, κ.ά.). Πολλά τραγούδια του αγαπήθηκαν πολύ («Στη Βουλιαγμένη», «Το ματς», «Χαμηλή πτήση», «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόυ», «Μια μέρα μιας Μαίρης», «Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών», «Ντίσκο», «Πού βαδίζουμε κύριοι»). Είχε κάνει πολλές ζωντανές εμφανίσεις και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο. Στην πολύχρονη πορεία του, συνεργάστηκε με πληθώρα καλλιτεχνών, καταξιωμένων αλλά και νεότερων, από όλο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού.

Πηγή: loukianoskilaidonis.gr

Αυτή τη φορά, μιλώντας για τα εξήντα χρόνια της, είπε σε νέα συνέντευξη:

«Λοιπόν, αν ήξερα ότι μια μέρα θα γινόμουν εξήντα, θα έλεγα ότι θα ήμουν αρχαία. Ως παιδί, φαντάζεσαι τα εξήντα σαν έναν πολύ ηλικιωμένο άνθρωπο, αλλά τώρα, που τα έχω πατήσει από τις 31 Μαΐου, καταλαβαίνω ότι είναι το αντίθετο. Εκπλήσσομαι που δεν νιώθω όπως νόμιζα ότι θα νιώθω όταν ήμουν νεότερη, με αυτά τα νούμερα στην ηλικία μου. Πιστεύω ότι η αντίληψή μου έχει αλλάξει και γιατί όταν ήμουν νεότερη φοβόμουν περισσότερο ότι η ζωή τότε τελειώνει. Αφού έχεις κάνει όλα τα πράγματα για τα οποία ανυπομονείς, όπως το να παντρευτείς και να αποκτήσεις παιδιά, αν θέλεις αυτό, ξαφνικά συνειδητοποιείς, Θεέ μου, πέρασαν όλα. Αυτό που ανακάλυψα όμως είναι ότι συνεχίζω να γνωρίζω νέους ανθρώπους. Ότι μου συστήνουν νέους ανθρώπους. Νέες δραστηριότητες. Μπορεί να μην έχω προσωπικό χρόνο, αλλά μαθαίνω νέα πράγματα, νέες δεξιότητες, ως η ιδρύτρια και η CEO μιας startup μαθαίνω πράγματα για τις επιχειρήσεις και νιώθω σήμερα πολύ πιο νέα από τότε που ήμουν νεότερη και ανησυχούσα για το πέρασμα του χρόνου».

Πηγή: Marie Claire

Πιάνω στα χέρια μου τον «Λαβύρινθο». Η ολοκλήρωση ενός καλλιτέχνη, που έχει περάσει από όλα τα στάδια και τώρα συνομιλεί με τους ανθρώπους. Με τραγούδια, που απλουστεύουν τη διαδικασία του πόνου και της λύτρωσης. Με ένα αλληλέγγυο δόσιμο στον αποδέκτη. Οι συναυλίες δίπλα στη θάλασσα και στα βουνά, ένα ακόμη τεκμήριο ότι το τραγούδι είναι η εφεύρεση ανθρώπων, που δεν ένιωσαν ούτε μισή στιγμή αμήχανα απέναντι στην αβεβαιότητα. «Τι αγαπάς στον Σωκράτη;» «Τη δωρικότητά του, που μοιάζει με το αντίθετό της».

Τον αγαπάω, λοιπόν, και τον αγαπούν και οι φίλοι μου. Είναι, ας πούμε, μια πατρίδα χωρίς δυσοίωνο μέλλον.

Χρόνια πολλά!

Ήταν το 1956, σε ηλικία 22 ετών, που μπήκε στο πάνθεον του παγκόσμιου κινηματογράφου, εξαιτίας της ταινίας του Ροζέ Βαντίμ «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα». Υποδύθηκε τη Ζυλιέτ Αρντί, απέναντι στους Κουρντ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Ο Βαντίμ οριοθέτησε με τα παρακάτω λόγια τον χαρακτήρα της Μπαρντό:

«Ήθελα διαμέσου της Μπριζίτ, να αναπαραστήσω το κλίμα της εποχής, η Ζυλιέτ είναι ένα κορίτσι των καιρών της, που αποτινάσσει κάθε συναίσθημα ενοχής, κάθε ταμπού που της επιβάλλει η κοινωνία και της οποίας η σεξουαλικότητα είναι παντελώς απελευθερωμένη. Στην προπολεμική λογοτεχνία και τα φιλμ, θα την είχαν χαρακτηρίσει πόρνη. Στην εν λόγω ταινία, είναι μια πολύ νέα γυναίκα, γενναιόδωρη, καμιά φορά ανισόρροπη, και τελικά ασυγκράτητη, που δεν έχει καμιά άλλη δικαιολογία παρά τη γενναιοδωρία της».

Αλλά πέρα από μύθος του σινεμά, η Μπριζίτ Μπαρντό έχει αφήσει ιστορία και στη μόδα. Μια αναδρομή, με αφορμή τα σημερινά της γενέθλια (90 στρογγυλά), το επιβεβαιώνει.

Μπαλαρίνες για πάντα

Ούσα μεγάλη οπαδός του μπαλέτου, η ηθοποιός είχε λατρέψει την κομψή εμφάνιση και την άνεση της μπαλαρίνας. Έτσι, η Bardot συνεργάστηκε με τη σχεδιάστρια Rose Repetto και δημιούργησε τις μπαλαρίνες Cendrillon Ballerina – ένα ζευγάρι παπουτσιών που δεν θα προορίζονταν για τον χορό, αλλά για τους δρόμους της πόλης- οδηγώντας τες στην πρώτη γραμμή της υψηλής μόδας.

Κορδέλες στα μαλλιά

Η Γαλλίδα σταρ σπάνια εθεάθη χωρίς κορδέλα ή φιόγκο στα μαλλιά. Είτε στη σκηνή είτε στη ζωή τα αξεσουάρ αυτά στόλιζαν μοναδικά τα χρυσόξανθα μαλλιά της.

Μονοχρωμία head-to-toe

Η Bardot επέλεγε dusty pink δερμάτινο σετ, που να αποτελείται από μίνι φόρεμα, over the knee μπότες και ασορτί καπέλο, αποδεικνύοντας έτσι την ικανότητά της να κάνει ακόμη και τον πιο μονότονο συνδυασμό να δείχνει σέξι.

Ρίγες

Από τα μίνι φορέματα έως τα μπλουζάκια breton, η Bardot έμεινε πιστή στις ρίζες της αγκαλιάζοντας τις κλασικές γαλλικές ρίγες, που παραμένουν βασικό κομμάτι μιας γκαρνταρόμπας ακόμα και σήμερα.

Floppy καπέλα για κάθε περίσταση

Το signature αξεσουάρ της Bardot, εκτός από τους φιόγκους, είναι τα floppy καπέλα. Από τις εμφανίσεις της στην παραλία μέχρι τα ταξιδιωτικά της look, το καπέλο είναι σήμα κατατεθέν του ακαταμάχητου στυλ της.

Cropped παντελόνια

Προτιμούσε, συχνά, τα στενά παντελόνια μέχρι τον αστράγαλο και τα συνδύαζε με υπερμεγέθη πουλόβερ και κομψά αξεσουάρ.

Βoatneck μπλουζάκια

Το off-shoulder top έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές χάρη στη Γαλλίδα ηθοποιό. Τόσο, που αργότερα μετονομάστηκε σε λαιμόκοψη Bardot.

Deux pièces μαγιό

Ως πρωτοπόρος του γαλλικού Riviera chic, η Bardot επέλεγε το μπικίνι για τις βόλτες τις με γιοτ ή στις διάσημες παραλίες του Saint-Tropez. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του 1956 «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» μεταμόρφωσε την παραθαλάσσια πόλη στο hot spot της Κυανής Ακτής.

Κοκκάλινα σκουλαρίκια

Θα μπορούσε να πεις κανείς ότι η «εμμονή» της με τα κοκκάλινα σκουλαρίκια – και ειδικότερα τα στρογγυλά – οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν μεγάλη τάση στα 60s, αλλά η BB υποστήριξε την επιλογή της και στις μετέπειτα δεκαετίες.

Πηγή: marie claire

Το Parasite έγραψε ιστορία στα Όσκαρ

Το 2020, ο Bong Joon-Ho σάρωσε τα Όσκαρ χάρη στη δουλειά στην έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του, Parasite (2019). Ήταν η πρώτη ταινία της Νότιας Κορέας που προτάθηκε ποτέ και η πρώτη ξενόγλωσση ταινία γενικά που κέρδισε την καλύτερη ταινία.

Ήταν επίσης η πρώτη ταινία από την Ασία που διεκδίκησε το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Στατιστικά στοιχεία όπως αυτά δείχνουν την ιστορική του σημασία στην κινηματογραφική στρατόσφαιρα. Και ενώ επευφημήθηκε σε όλο τον κόσμο, πιθανότατα θα μείνει στη μνήμη ειδικά για το σερί νικών του στα Βραβεία Όσκαρ.

Έγραψε επίσης ιστορία στις Κάννες

Το 2017, η ταινία του Joon-ho Okja προβλήθηκε διαγωνιστικά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Το υψηλότερο βραβείο του, ο Χρυσός Φοίνικας, απονεμήθηκε σε μια σουηδική ταινία με τίτλο The Square (2017) του Ruben Östlund. Ωστόσο, το 2019, ο Joon-ho έγραψε ξανά ιστορία με την έβδομη ταινία του Parasite. Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, και έγινε η πρώτη Νοτιοκορεάτικη ταινία στην ιστορία που το έκανε.

Μία από τις ταινίες του αποδοκιμάστηκε στις Κάννες

Λαμβάνοντας υπόψη την ανταπόκριση κατά τη διάρκεια της προβολής το 2017, ο Joon-ho έπρεπε να υποψιαστεί ότι η Okja επρόκειτο να χάσει τον Χρυσό Φοίνικα του 2017. Με πρωταγωνιστές τους Tilda Swinton, Paul Dano και Ahn Seo-hyun, η ταινία ακολουθεί ένα κορίτσι που μεγαλώνει ένα γιγάντιο, γενετικά τροποποιημένο γουρούνι.

Κατά τη διάρκεια της προβολής στις Κάννες, το επιτηδευμένο πλήθος του φεστιβάλ αποδοκίμασε την ταινία. Όχι γιατί μπορεί να νομίζετε, όμως. Δεν είχαν τίποτα εναντίον της πλοκής, ή των χαρακτήρων και των θεμάτων της – οι ενδοιασμοί τους περιστρέφονταν εξ ολοκλήρου γύρω από το γεγονός ότι η ταινία ήταν παραγωγή του Netflix. Λίγο πιο κατανοητό, αλλά ακόμα μάλλον άδικο.

Έχει χτιστεί ένα άγαλμα του τέρατος από το Host

Η ταινία με τα τέρατα του 2006 του Bong Joon-ho έκανε πάταγο τόσο στο κοινό στις αίθουσες όσο και στους κριτικούς στο διαδίκτυο. Παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες του, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο τέρας του.

Συγκρίνοντας τη διαδικασία με αυτή της σκηνοθεσίας ενός ηθοποιού, ο συγγραφέας-σκηνοθέτης Bong Joon-ho σχεδίασε όλες τις κινήσεις του πλάσματος. Ένα κατάστημα οπτικών εφέ που ονομάζεται Weta Workshop δημιούργησε το γενικό σχέδιο του πλάσματος και το 2015, ένα αναμνηστικό άγαλμα του τέρατος κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε κατά μήκος του ποταμού Χαν.

Το σενάριο The Memories of Murder έχει την ιστορία του

Όπως και η ίδια η ταινία, το σενάριο για το Memories of Murder (2003) διαθέτει μια ιστορία από μόνη της. Κάθε συγγραφικό έργο έχει το δικό του μερίδιο έμπνευσης, και για τον Joon-ho, αυτό ήταν ένα κόμικ γνωστό ως From Hell, γραμμένο από τους Alan Moore και Eddie Campbell.

Μετά τη σύλληψη του σεναρίου, ο Bong Joon-ho πραγματοποίησε έξι μήνες έρευνας πριν γράψει ποτέ μια γραμμή της ταινίας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, πιθανότατα σχετικά με τις πραγματικές δολοφονίες μαζί με το ποινικό δίκαιο στη Νότια Κορέα, ο Bong χρειάστηκε άλλους έξι μήνες για να γράψει το σενάριο. Ένα χρόνο αργότερα, η δεύτερη ταινία του ήταν έτοιμη για γυρίσματα.

Υπάρχει επίσης μια ιστορία πίσω από το σπίτι στο Parasite

Αν υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι αναγνώστες έχουν δει την ταινία – και αν όχι, τότε δείτε τη το συντομότερο δυνατόν – οι λεπτομέρειες της πλοκής ως επί το πλείστον θα παρακαμφθούν. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι η πλειοψηφία της ταινίας διαδραματίζεται στο σπίτι της οικογένειας Park. Ενώ το σετ χτίστηκε από την αρχή στην πραγματική ζωή, το σπίτι στην ταινία λέγεται ότι σχεδιάστηκε από τον Namgoong Hyeonja, έναν φανταστικό αρχιτέκτονα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Bong Joon-ho σκιαγράφησε τις βασικές δομές για το σπίτι. Αναφέρεται μάλιστα ότι ένας αρχιτέκτονας που προσεγγίστηκε από τον σχεδιαστή παραγωγής της ταινίας είπε: «Κανένας ηλίθιος δεν θα έχτιζε σπίτια με αυτόν τον τρόπο. Αυτό είναι γελοίο».

Γράφει όλα όσα σκηνοθετεί

Έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες μεγάλου μήκους και έχει τίτλους σεναρίου για καθεμία από αυτές. Είναι ένας συγγραφέας, που καθιερώνει μοναδική αισθητική που επικαλύπτεται σε όλη τη φιλμογραφία του. Οι ταινίες του αλλάζουν τους τόνους συχνά, με διάσπαρτο σκοτεινό χιούμορ και θεματική έμφαση σε κυρίαρχα κοινωνικά ζητήματα.

Το Parasite κέρδισε το καλύτερο πρωτότυπο σενάριο στα Βραβεία Όσκαρ, ενώ το Memories of Murder κέρδισε στην ίδια κατηγορία στα Κορεατικά Βραβεία Κινηματογράφου. Το επόμενο σενάριό του θα προκαλέσει επίσης κύματα ενθουσιασμού και κριτικής.

Το Snowpiercer βασίζεται σε ένα γαλλικό graphic novel

Το Memories of Murder το 2003 διασκευάστηκε από ένα θεατρικό έργο του Kim Kwang-rim με τίτλο Come to See Me. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά που ο Bong προσάρμοσε υλικό από άλλο μέσο και η δεύτερη περίπτωση ήρθε το 2013 μέσω του Snowpiercer.

Βασισμένο σε ένα γαλλικό graphic novel του 1982 που ονομάζεται Le Transperceneige του Jacques Lob, το Snowpiercer είναι η πιο προσανατολισμένη στη δράση ταινία που έχει κάνει ο Bong Joon-ho. Πρωταγωνιστούν οι Chris Evans και Tilda Swinton σε μια τρελή πλοκή.

Ο Martin Scorsese ήταν μια σημαντική επιρροή

Όπως συμβαίνει με πολλούς άλλους σκηνοθέτες σε όλο τον κόσμο και ανά τις γενιές, ο Bong εμπνεύστηκε βαθιά από τον Αμερικανό σκηνοθέτη Martin Scorsese. Στην 92η τελετή απονομής των Όσκαρ, ο Bong παρέθεσε τα λόγια του Scorsese, τον φώναξε και ξεσήκωσε το χειροκρότημα από το πλήθος για τον θρύλο του αμερικανικού κινηματογράφου.

Δεν αξίζει τίποτα που ο Scorsese ήταν επίσης υποψήφιος εκείνη τη χρονιά για Καλύτερη Ταινία και Καλύτερη Σκηνοθεσία για τον Ιρλανδό (2019). Κάτι που, ειλικρινά, κάνει ακόμα πιο κουλ που ο Bong τον κάλεσε.

Δύο από τις ταινίες του είναι στα αγγλικά

Το Snowpiercer (2013) είναι κυρίως στα αγγλικά, με κορεάτικα εδώ κι εκεί, όπως από τον χαρακτήρα του Song Kang-ho, Namjoong Minsing. Στο τέλος, όμως, σχεδόν το 85% αυτού του διαλόγου δράσης-θρίλερ μιλιέται στα Αγγλικά – κάτι που είναι κάτι το ανώμαλο για μια ταινία του Bong Joon-ho.

Το Okja (2017) είναι επίσης ως επί το πλείστον στα αγγλικά, με πολλά κορεάτικα από την πρωταγωνίστρια, Ahn Seo-hyun. Και με τις λεπτομέρειες της επερχόμενης ταινίας του να κυκλοφορούν ήδη, γνωρίζουμε ότι θα είναι κι αυτή στα αγγλικά. Γίνεται κοινή τάση για τον σκηνοθέτη.

Ξεκίνησε μια Κινηματογραφική Λέσχη στο Κολλέγιο

Αφού επέστρεψε στο κολέγιο από μια διετή στρατιωτική θητεία, ο Bong Joon-ho συνίδρυσε μια κινηματογραφική λέσχη που ονομάζεται “Yellow Door”. Έκανε τις πρώτες του ταινίες εκεί, κυρίως μικρού μήκους σε φιλμ 16 χλστ. Ωστόσο, δημιούργησε μια ταινία stop motion κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, και ονομαζόταν Ψάχνοντας τον Παράδεισο.

Αυτή ήταν και η περίοδος κατά την οποία ο Bong μελετούσε ο ίδιος ταινίες, όπως αυτές του Martin Scorsese. Και, δεν έχει επιβεβαιωθεί, αλλά φαίνεται ότι υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ σε παραγωγή με τίτλο “Yellow Door: Looking for Director Bong’s Unreleased Short Film”. Θα εξερευνούσε τις πρώτες μέρες του σκηνοθέτη ως σκηνοθέτη και θα ήταν ένα θερμό καλωσόρισμα από τους θαυμαστές του.

Αναζητήστε οπωσδήποτε τις ταινίες του ένα Σαββατόβραδο που θα επιλέξετε να μείνετε σπίτι για ταινία.

Πηγή: All The Right Movies / Κεντρική Φωτογραφία: CQ

Ο Julio Cortázar, γεννημένος στο Ixelles του Βελγίου, τον Αύγουστο του 1914, αργεντινής και γαλλικής υπηκοότητας, ήταν συγγραφέας και μεταφραστής της UNESCO και θεωρείται ένας από τους πιο καινοτόμους για την εποχή του. Αναγνωρίζεται για τον τρόπο προσέγγισης του είδους των μυθιστορημάτων και της ποίησης. Το 1981 αποφάσισε να υιοθετήσει τη γαλλική υπηκοότητα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στρατιωτική δικτατορία στη χώρα του, μετά την απαγόρευση των βιβλίων του στην Αργεντινή.

Είναι μεταξύ των εκφραστών της άνθησης της Λατινικής Αμερικής, μαζί με τους Gabriel García Márquez, Mario Vargas Llosa και Carlos Fuentes. Ο Cortázar πέθανε στο Παρίσι, στις 12 Φεβρουαρίου 1984, σε ηλικία 89 ετών, δύο μήνες αφότου είχε επισκεφθεί την Αργεντινή για τελευταία φορά. Στα ελληνικά είναι πολυμεταφρασμένος και η πλειοψηφία των βιβλίων του κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Opera.

Παρακάτω μοιραζόμαστε μερικές από τις διάσημες φράσεις και στοχασμούς του συγγραφέα:

«Ο πολιτισμός είναι η βαθιά άσκηση της ταυτότητας».

«Τα λόγια δεν είναι ποτέ αρκετά όταν αυτό που χρειάζεται να ειπωθεί ξεχειλίζει από την ψυχή».

«Το να είσαι ζωντανός μοιάζει πάντα σα να πληρώνεις το τίμημα για κάτι».

«Αν η ανθρώπινη προσωπικότητα δεν αποκτήσει όλη της τη δύναμη, όλη τη δυναμική της, μεταξύ των οποίων το παιχνιδιάρικο και το ερωτικό που είναι θεμελιώδεις παρορμήσεις, καμία επανάσταση δεν θα εκπληρώσει το δρόμο της».

«Μουσική! Μελαγχολική τροφή για όσους από εμάς τρεφόμαστε από την αγάπη».

«Αυτό που πολλοί άνθρωποι αποκαλούν αγάπη συνίσταται στο να επιλέξεις μια γυναίκα και να την παντρευτείς. Την επιλέγουν, το ορκίζομαι, τους έχω δει. Λες και είναι δυνατόν να διαλέξεις την αγάπη, σαν να μην είναι κεραυνός που σου σπάει τα κόκαλα και σε αφήνει καρφωμένο στη μέση της αυλής».

«Πιθανώς από όλα τα συναισθήματά μας, το μόνο που δεν είναι πραγματικά δικό μας είναι η ελπίδα. Η ελπίδα ανήκει στη ζωή, είναι η ίδια η ζωή που υπερασπίζεται τον εαυτό της».

«Πιστεύω ότι από πολύ μικρός η ατυχία μου και η ευτυχία μου ταυτόχρονα ήταν να μην δέχομαι τα πράγματα ως δεδομένα. Δεν ήταν αρκετό για μένα να μου πουν ότι αυτό ήταν ένα τραπέζι, ή ότι η λέξη «μητέρα» ήταν η λέξη «μητέρα» και αυτό ήταν το τέλος της. Αντίθετα, στον πίνακα αντικειμένων και στη λέξη μητέρα ξεκίνησε για μένα ένα μυστηριώδες δρομολόγιο που κάποιες φορές κατάφερνα να το διασχίσω ενώ άλλες συντριβόμουν μέσα του».

«[Η τζαζ] είναι σαν ένα δέντρο που ανοίγει τα κλαδιά της προς τα δεξιά, προς τα αριστερά, πάνω, κάτω, επιτρέποντας όλα τα στυλ, προσφέροντας όλες τις δυνατότητες».

Πηγή: El espectador