Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1981 και ολοκληρώθηκε το 1997 μέσα από 752 τεύχη, φιλοξενώντας μια πλειάδα χαρακτήρων με ολιγοσέλιδες αυτοτελείς ιστορίες από τα βρετανικά περιοδικά Whizer & Chips, The Beano, Buster, Whoopee αλλά και τίτλους από Ισπανούς, Αμερικάνους και Γάλλους δημιουργούς. Ειδική μνεία στην περίπτωση του οπισθόφυλλου με την περίφημη «Οδός Τρέλας 13» όπου σε κάθε «διαμέρισμα», έφτανε μία ατάκα και το σκίτσο για να ολοκληρώσει την ιστορία, κάτι που επαναλαμβανόταν και στους τέσσερις ορόφους του. Όσο περνούσε ο καιρός και η Βαβούρα γνώριζε μεγάλη επιτυχία, η πολυκατοικία μεγάλωνε, όπως και οι πόλεις που μεγαλώσαμε. Ακόμα περισσότερα διαμερίσματα, ακόμα περισσότερες ιστορίες, ακόμη μεγαλύτερη βαβούρα.

Η αναβίωση της Βαβούρας φέρνει μαζί της 13 από τις κλασικές ιστορίες που μεγαλώσαμε, μεταξύ αυτών και την «Οδός Τρέλας 13» —αυτή τη φορά με τους Κλήμη Κεραμιτσόπουλο (σχέδιο) και Λάζαρο Αλεξάκη (σενάριο).

Πιο αναλυτικά:

Γουρουνομούρης
Σουίνι το Διαβολάκι
Ο Μικρός Κονγκ
Το Μαμόθρεφτο
Το Αγγελούδι
Η Γκρινιάρα
Οι Δισεκατομμυριούχοι
Ο Λιχούδης
Θεοπάλαβη Τάξη
Τζαίη Αρ Τζούνιορ
Η Κλαψιάρα
Ακτίνες Χ
Οδός Τρέλας 13

Το αξέχαστο αυτό περιοδικό που προκαλούσε κύματα γέλιου στη χώρα μας επιστρέφει από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως και θα επιχειρήσει να μας επαναφέρει σε μια εποχή, όπου το γέλιο δεν μπορούσε να ταχθεί σε στενά όρια ή στενούς τοίχους.

*Κυκλοφορεί πανελλαδικά σε βιβλιοπωλεία, κομιξάδικα κι άλλα σημεία πώλησης

Ιδού μερικές διασκεδαστικές ιδέες

Τα κάνουμε να νιώσουν δυνατά βάζοντάς τα να φυσήξουν πάνω μας και εμείς την ίδια στιγμή κάνουμε τάχα πως πέφτουμε κάτω. Ή κάνουμε πως δήθεν μας είναι πολύ δύσκολο να σηκώσουμε ένα παιχνίδι από κάτω και τους ζητάμε τη βοήθεια τους.

Τα κάνουμε να νιώσουν έξυπνα τραγουδώντας λάθος ένα τραγούδι που εκείνα ξέρουν, ή βάζοντας τα ρούχα μας ανάποδα και ρωτώντας τα πώς σας φαίνονται.

Τα κάνουμε να νιώσουν γενναία προσποιούμενοι ότι τρομάζουμε όταν βρυχώνται σαν λιοντάρι ή ότι φοβάστε το λούτρινο παιχνίδι τους και χρειαζόμαστε τη βοήθεια τους.

Και η φαντασία συνεχίζεται..

Πηγή: The Mamagers

Το σχετικό διάταγμα, το οποίο ψηφίστηκε πρόσφατα, στον βόρειο νομό Γιαμαγκάτα, βασίστηκε σε έρευνα του τοπικού πανεπιστημίου, που διαπιστώνει ότι το τακτικό γέλιο μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, ενώ συμβάλλει και στην μακροβιότητα.

Ο νόμος, ο οποίος προτάθηκε και ψηφίστηκε από μέλη του συντηρητικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, δεν επιβάλλει μόνο στα άτομα να γελούν καθημερινά, αλλά απαιτεί κι από τις επιχειρήσεις να «αναπτύξουν ένα περιβάλλον εργασίας γεμάτο με γέλιο», ενώ ορίζει την όγδοη κάθε μήνα ως «ημέρα γέλιου».

Ωστόσο, οι υπουργοί της αντιπολίτευσης επέκριναν τον νόμο. Όπως υποστήριξαν, «η απαίτηση από τους ανθρώπους να γελούν τουλάχιστον μία φορά την ημέρα μπορεί να παραβιάσει το «θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά» της ισότητας». Ο Toru Seki, του αντίπαλου Κομμουνιστικού Κόμματος Ιαπωνίας, είπε: «το να γελάς ή να μην γελάς είναι ένα από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, που εγγυάται το σύνταγμα σχετικά με την ελευθερία της σκέψης και της πίστης, καθώς και την εσωτερική ελευθερία».

Άλλοι υποστήριξαν ότι κάνει διακρίσεις σε βάρος εκείνων που δεν μπορούν να γελάσουν, λόγω αναπηρίας. Ο Satoru Ishiguro του συνασπισμού Νομαρχιακής Πολιτικής Λέσχης τόνισε ότι: «τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων δυσκολεύονται να γελάσουν λόγω ασθένειας ή άλλων λόγων δεν πρέπει να υπονομεύονται». Ο συνταγματολόγος Shigeru Minamino του Πανεπιστημίου Kyushu προέτρεψε τους πολιτικούς να σταματήσουν να είναι «γελοίοι». «Δεν είναι δική σας δουλειά», εξοργίστηκε. «Πιστεύω ότι είναι καλό να γελάω τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, αλλά αυτό εξαρτάται από τις προσωπικές μου απόψεις κι αξίες. Δεν είναι κάτι που πρέπει να παραγγέλνει ή να το προτείνει μια νομαρχιακή συνέλευση».

Η μελέτη γέλιου από το Πανεπιστήμιο Γιαμαγκάτα, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Epidemiology το 2019, διαπίστωσε ότι όσοι γελούσαν τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα είχαν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιαγγειακά προβλήματα από εκείνους που το έκαναν λιγότερο από μία φορά το μήνα. Οι ερευνητές μελέτησαν 17.152 άτομα ηλικίας 40 ετών και κάτω. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο, που καταγράφει πόσο συχνά γελούσαν και παρακολουθούνταν η υγεία τους για αρκετά χρόνια.

Οι ερευνητές σημείωσαν: «Ορίσαμε το «δυνατό γέλιο» ως γέλιο. Συνεπώς, το σιωπηλό γέλιο και το χαμόγελο δεν υπολογίζονταν ως γέλιο». Και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «η αύξηση της συχνότητας του γέλιου μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων και να αυξήσει τη μακροζωία».

H Γιαμαγκάτα δεν είναι η μόνη ιαπωνική νομαρχία, που έχει θεσπίσει το γέλιο με νόμο. Η Οσάκα έχει εισαγάγει, επίσης για λόγους υγείας, προγράμματα γέλιου, ενώ στον νομό Χοκάιντο η 8η Αυγούστου έχει οριστεί ως «ημέρα γέλιου», γιατί το 8/8 στα ιαπωνικά ακούγεται σαν «χαχα».

Πηγή: Τimes οf London