Ένας πίνακας του Πικάσο αξίας άνω του 1,2 εκατομμυρίου ευρώ γίνεται το επίκεντρο μιας σπουδαίας φιλανθρωπικής πρωτοβουλίας στη Γαλλία, όπως μεταδίδει το NPR. Μέσω της καμπάνιας “1 Πικάσο για 100 ευρώ”, ένας οργανισμός έρευνας για το Αλτσχάιμερ κληρώνει το έργο του 1941 Tête de femme (Κεφάλι Γυναίκας), προκειμένου να συγκεντρώσει πόρους για την καταπολέμηση της άνοιας.

Ο εγγονός του Πικάσο, Ολιβιέ Βιντμάγιερ Πικάσο, συνιδιοκτήτης της περιουσίας του ζωγράφου, δηλώνει ότι ο παππούς του θα ήταν ευχαριστημένος με τη λαχειοφόρο αγορά. «Ήταν ένας πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος. Ήταν πολύ διακριτικός, αλλά του άρεσε να βοηθά τα αδέρφια του, την οικογένεια και τους φίλους του, καθώς και ανθρώπους που είχαν ανάγκη λόγω του εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη», δήλωσε ο νεότερος Πικάσο. «Για μένα, είναι σαν να συνεχίζω την πορεία της γενναιοδωρία του».

Σήμερα, μια επιτροπή αναλαμβάνει να αποκαταστήσει αυτή την αδικία, προτείνοντας στον Δήμο του Παρισιού 72 ονόματα γυναικών επιστημόνων που θα αναρτηθούν μέσα στο 2027 στο εμβληματικό παριζιάνικο κτίσμα. Αφού η ιδέα εγκρίθηκε από τη δήμαρχο Anne Hidalgo, συστάθηκε, το 2025, η αρμόδια επιτροπή, με επικεφαλής τους Isabelle Vauglin, αντιπρόεδρο του οργανισμού Femmes et Sciences («Γυναίκες και Επιστήμες») και τον πρόεδρο της εταιρείας διαχείρισης του Πύργου του Άιφελ, Jean-François Martins.

Πληροφορίες που δημοσιεύει η Le Monde αναφέρουν ότι οι γυναίκες που θα τιμηθούν εκπροσωπούν έξι επιστημονικά πεδία: φυσική, χημεία, μαθηματικά/πληροφορική, γεωλογία, βιολογία/ιατρική και μηχανική. Όλες έχουν καταγωγή ή κάποια στενή σχέση με τη Γαλλία.

Η λίστα περιλαμβάνει από την Angelique Du Coudray, πρωτοπόρο μαιευτήρα του 18ου αιώνα, μέχρι την Yvonne Choquet-Bruhat, καινοτόμο στη μελέτη των βαρυτικών κυμάτων που πέθανε το 2025 και, φυσικά, τη Marie Curie. Στόχος των εμπνευστών της ιδέας είναι να αντιμετωπίσει το λεγόμενο «φαινόμενο Ματίλντα», τη συστηματική υποτίμηση της συνεισφοράς των γυναικών στην επιστήμη.

Η τραγουδίστρια Chappell Roan, αντιδρώντας στην είδηση του θανάτου της Μπαρντό στα 91 της, ανάρτησε φωτογραφία της ηθοποιού στα νιάτα της στο Instagram, γράφοντας πως αποτέλεσε έμπνευση για το τραγούδι της “Red Wine Supernova” και σημειώνοντας: «Αναπαύσου εν ειρήνη κυρία Μπαρντό». Την επόμενη μέρα, η ανάρτηση διαγράφηκε βιαστικά. «Δεν ήξερα όλα αυτά τα τρελά που πρέσβευε η κυρία Μπαρντό, προφανώς δεν τα επικροτώ. Πολύ απογοητευτικό να το μαθαίνω», σχολίασε αργότερα η Roan στα Stories της.

Ποια ήταν αυτά τα «τρελά» που δεν διευκρίνισε η Roan; Στην πραγματικότητα, οι αμφιλεγόμενες απόψεις της Μπαρντό ήταν πολλές. Ενώ για κάποιους η εικόνα της παραμένει παγωμένη στον χρόνο ως σύμβολο ομορφιάς, στην πραγματική ζωή η προσωπικότητά της είχε μεταλλαχθεί σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Από υπέρμαχος των ζώων σε καταδικασμένη για ρατσισμό

Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Μπαρντό ήταν φανατική υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ζώων. Ταυτόχρονα όμως, είχε εκφράσει ακραίες ρατσιστικές απόψεις, γράφοντας μεταξύ άλλων για τους μουσουλμάνους: «Σφάζουν γυναίκες και παιδιά, τους μοναχούς μας, τους δημόσιους λειτουργούς μας, τους τουρίστες και τα πρόβατά μας. Κάποια μέρα θα σφάξουν κι εμάς και θα το έχουμε αξίζει». Σε άλλο σημείο αναφερόταν στους παράνομους μετανάστες λέγοντας ότι «βεβηλώνουν και καταλαμβάνουν τις εκκλησίες μας, τις μετατρέπουν σε ανθρώπινα αποχωρητήρια».

Οι απόψεις αυτές δεν έμειναν ατιμώρητες: η Μπαρντό καταδικάστηκε πέντε φορές για υποκίνηση σε φυλετικό μίσος. Είχε επίσης χαρακτηρίσει τους ομοφυλόφιλους «τερατουργήματα πανηγυριού» και τις γυναίκες του #MeToo ως «υποκριτικές, γελοίες και άχρηστες». Παρά ταύτα, μετά τον θάνατό της, ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν την αποκάλεσε «θρύλο του αιώνα» λέγοντας πως «ενσάρκωσε μια ζωή ελευθερίας» – μια οπτική ανάγνωση μόνο.

Σε ένα κλίμα αυστηρής κριτικής όπου ακόμη και ο τρόπος διαγραφής μιας ανάρτησης μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, η σύγχρονη κουλτούρα “cancel” δυσκολεύεται να διαχειριστεί μια προσωπικότητα όπως η Μπαρντό, που είχε χαρακτηρίσει την κοινότητα των Ταμίλ στη Ρεϊνιόν ως «ιθαγενείς με άγρια γονίδια» και «υπολείμματα κανιβαλισμού». Πώς μπορεί η ιστορία να συμφιλιώσει την αντίφαση μιας γυναίκας που υπήρξε τόσο σύμβολο σεξουαλικής απελευθέρωσης όσο και φωνή μίσους;

Διχασμένες αντιδράσεις στη Γαλλία

Στη Γαλλία, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αιφνιδιάστηκε από τις πολιτικές θέσεις της Μπαρντό. Πολλά γαλλικά μέσα αναφέρθηκαν ξεκάθαρα στο τι αντιπροσώπευε: ο Κλεμάν Γκιγιού στη Le Monde έγραψε πως «ενσάρκωσε το φυλετικό μίσος» και υπήρξε «μοναδική περίπτωση στη γαλλική κουλτούρα – η μόνη διασημότητα που υπερασπίστηκε ανοιχτά την άκρα δεξιά». Για πάνω από τρεις δεκαετίες μέχρι τον θάνατό της, ήταν παντρεμένη με τον Μπερνάρ ντ’Ορμάλ, στενό συνεργάτη του Ζαν-Μαρί Λεπέν και του Εθνικού Μετώπου.

Η εφημερίδα Libération σημείωσε ότι η αγάπη της για τα ζώα – που της χάρισε τη φήμη της «κυρίας με τις γάτες» στο αγγλόφωνο κοινό – σταδιακά μεταστράφηκε σε ταυτόχρονο ρατσιστικό λόγο. Ως εκπρόσωπος του ακραίου δεξιού χώρου τα τελευταία χρόνια, ζούσε απομονωμένη στη βίλα της στο Σεν Τροπέ, «περιτριγυρισμένη από ζώα και τη θυμωμένη ιδιοσυγκρασία της».

Η επίδραση στον κινηματογράφο και τη θέση των γυναικών

«Στη Γαλλία, ήταν παρούσα ως πολιτική προσωπικότητα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στη Βρετανία, όπου παρέμενε κυρίως γνωστή ως σταρ», εξηγεί η καθηγήτρια κινηματογράφου στο King’s College London Ζινέτ Βενσεντό, που έχει γράψει εκτενώς για τη Μπαρντό. Αυτή την εβδομάδα κλήθηκε να αναθεωρήσει παλαιότερο άρθρο της για τη συμβολή της Μπαρντό στον κινηματογράφο ώστε να προστεθούν οι καταδίκες για φυλετικό μίσος.

Η Βενσεντό υπογραμμίζει ότι αν δεν υπήρχε το σταριλίκι και ο πρωτοποριακός ρόλος στην εκπροσώπηση των γυναικών στον κινηματογράφο, δεν θα συζητούσαμε σήμερα τις πολιτικές θέσεις της. Αν και η ίδια δεν θεωρούσε τον εαυτό της φεμινίστρια – λόγω προνομιακού υπόβαθρου – υπήρξε καθοριστική μορφή στην ιστορία της γυναικείας σεξουαλικής απελευθέρωσης στη Γαλλία.

Όπως σημειώνει η Βενσεντό, οι Γαλλίδες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου μόλις το 1944 και η χώρα παρέμενε συντηρητική ακόμη μετά την έκδοση του «Δεύτερου Φύλου» από τη Σιμόν ντε Μποβουάρ. Το 1956, το φιλμ «Και ο Θεός… Έπλασε τη Γυναίκα» με πρωταγωνίστρια τη 22χρονη Μπαρντό, προκάλεσε έκρηξη καθώς παρουσίαζε μια γυναίκα που απολάμβανε ανοιχτά το σεξ.

Η ιδιαιτερότητα του κινηματογραφικού χαρακτήρα ήταν ότι δεν αποτελούσε απλώς αντικείμενο πόθου για τους άνδρες αλλά εξέφραζε δική της επιθυμία – στοιχείο που την καθιστά ενδιαφέρουσα φιγούρα ακόμη και για τις φεμινίστριες. Ταυτόχρονα όμως, το σώμα της παρουσιαζόταν ως ερωτική φαντασίωση μέσα από αντρικό βλέμμα.

Bardotmania: Η σκοτεινή πλευρά της δόξας

Ο χαρακτήρας Τζουλιέτ δημιουργήθηκε από τον τότε σύζυγό της Ροζέ Βαντίμ – όταν εκείνη τον εγκατέλειψε για τον συμπρωταγωνιστή Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, συνδέθηκε ακόμη πιο έντονα με τη σεξουαλική απελευθέρωση. Ήταν αντικείμενο πόθου τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες: σε μια εποχή χωρίς αντισύλληψη ή νόμιμη άμβλωση ενσάρκωνε ένα ισχυρό όνειρο χειραφέτησης.

Όπως παρατηρεί η ιστορικός ΜΜΕ Εμιλί Ζιαΐμ: «Με την Μπαρντό, περάσαμε από μια κοινωνία πνιγμένη στον πουριτανισμό στις εξεγέρσεις του Μάη ‘68». Η ανορθόδοξη στάση ζωής που πρέσβευε στις δεκαετίες του ’50 απέχει πολύ από τη σημερινή κουλτούρα συμπεριληπτικής σεξουαλικότητας που εκπροσωπούν καλλιτέχνιδες όπως η Roan – ωστόσο άνοιξε τον δρόμο γι’ αυτή την αλλαγή.

Η ίδια πλήρωσε ακριβά την ελευθερία που διεκδίκησε μέσω της διασημότητας: ήταν ο πρώτος στόχος των παπαράτσι στη Γαλλία και υπέστη ανελέητη παρενόχληση. Το 1960 αναγκάστηκε να γεννήσει στο σπίτι περικυκλωμένη από φωτογράφους – παρά την αντίθεσή της στην εγκυμοσύνη που δεν μπορούσε να διακόψει λόγω των νόμων.

Με πληροφορίες από The Guardian

Η ιστορία της γαλλικής αρωματοποιίας, με ρίζες που φτάνουν από τη Grasse έως τη Chartres, συναντά τη σύγχρονη ταυτότητα της Maison Matine. Εμπνευσμένη από τον πλούσιο αυτόν πολιτισμό, η μάρκα προάγει την απλότητα, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία, αποτίοντας παράλληλα φόρο τιμής στην παράδοση.

Οι ιδρυτές της Maison Matine, ειδικοί στην οπτική ταυτότητα, μεταφέρουν τη δημιουργικότητα και το storytelling στον κόσμο των αρωμάτων. Μέσα από τον μινιμαλισμό και την πρωτοτυπία, διαμορφώνουν μια συλλογή που ξεχωρίζει για τον χαρακτήρα της.

Αρνούμενοι τις άκαμπτες νόρμες, δημιούργησαν μια χειροποίητη δομή που ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα και την τόλμη. Το συνεργατικό αυτό πνεύμα εκφράζει τις αξίες μιας νέας γενιάς αρωματοποιών, όπου η ελευθερία και η εγγύτητα βρίσκονται στο επίκεντρο.

Δέσμευση στην προσβασιμότητα και την οικολογική συνείδηση

Από το 2019, η Maison Matine στηρίζεται σε τρεις βασικές αρχές: προσβασιμότητα, διαφορετικότητα και οικολογική υπευθυνότητα. Όλα τα αρώματα παράγονται στη Γαλλία, μεταξύ Παρισιού, Grasse και Chartres, προβάλλοντας την τεχνογνωσία των τοπικών τεχνιτών.

Η μάρκα συνεργάζεται στενά με νέους Γάλλους αρωματοποιούς που μοιράζονται το πάθος για καινοτομία. Αυτοί οι «καλλιτέχνες των οσμών» συμβάλλουν σε μια αυθεντική και μοντέρνα συλλογή, καθρέφτη μιας γενιάς που διεκδικεί την ανεξαρτησία της.

Η φιλοσοφία της Maison Matine: Τέχνη & Διαφάνεια

Η φιλοσοφία της Maison Matine εκφράζεται μέσα από μια υπεύθυνη οπτική ταυτότητα: κάθε άρωμα είναι πρώτα έργο τέχνης και μετά πολυτελές προϊόν. Ο συνδυασμός design και οσφρητικής δημιουργίας χαρίζει σε κάθε άρωμα μια προσωπική, αστική ιστορία.

Ονόματα όπως “Lost in Translation”, “Esprit de contradiction” ή “Avant l’Orage” ενισχύουν τη βιωματική εμπειρία. Με συνθήματα όπως “Le parfum se mutine” και “Mutinez-vous!”, η κοινότητα ενθαρρύνεται να εκφράσει τη μοναδικότητά της. Τα αρώματα είναι unisex και μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους, δίνοντας χώρο για προσωπική υπογραφή.

Οι φιάλες επαναχρησιμοποιούνται με γραφιστικό design αντί για παραδοσιακές συσκευασίες, μειώνοντας το οικολογικό αποτύπωμα. Η παραγωγή γίνεται σε περιορισμένες εκδόσεις για να αποφεύγεται η υπερπαραγωγή και να ενισχύεται η δημιουργικότητα. Η πλήρης διαφάνεια επιτρέπει στην κοινότητα να γνωρίζει την προέλευση κάθε συστατικού.

Ο πυρήνας κάθε αρώματος είναι το storytelling – ένα συναίσθημα, μια αντίθεση ή ένα ταξίδι φυλακισμένο σε ένα φιαλίδιο. Η Maison Matine ενθαρρύνει την προσωπική έκφραση πάνω από την τυπολατρία της παραδοσιακής αρωματοποιίας.

Οικολογική δέσμευση & βιώσιμη παραγωγή

Τα γραφιστικά αρώματα της Maison Matine βασίζονται σε μια ολοκληρωμένη οικολογική προσέγγιση. Το οινόπνευμα προέρχεται από βιολογικό σιτάρι και οι πρώτες ύλες προμηθεύονται κυρίως από τη νότια Γαλλία, μειώνοντας τις μεταφορές και το αποτύπωμα άνθρακα.

Η συσκευασία αντικατοπτρίζει αυτή τη φιλοσοφία: ανακυκλωμένο χαρτόνι, χωρίς cellophane και ανακυκλώσιμο γυαλί. Οι συμπυκνωμένες συνθέσεις εξασφαλίζουν μεγάλη διάρκεια με λιγότερη κατανάλωση προϊόντος. Παράλληλα, η μάρκα στηρίζει τοπικές δράσεις και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Γαλλική κατασκευή & μοναδικές εκδόσεις

Όλη η παραγωγή πραγματοποιείται στη Γαλλία: σχεδιασμός στο Παρίσι, τεχνογνωσία στο Grasse. Αυτό επιτρέπει αυστηρό έλεγχο ποιότητας ενώ ενισχύει τις τοπικές δεξιότητες.

Η Maison Matine επιλέγει περιορισμένες εκδόσεις ως απάντηση στην υπερπαραγωγή του κλάδου. Συνεργάζεται με νέους Γάλλους αρωματοποιούς για να δημιουργήσει τολμηρά αρώματα που τιμούν την οικολογική καινοτομία της γαλλικής παράδοσης.

Από το 2019, παρουσιάζει συνεχώς νέες συλλογές με ξεχωριστή οπτική ταυτότητα και ποικιλία οσφρητικών εμπειριών, παραμένοντας πιστή στις αξίες της ευθύνης και της δημιουργικότητας.

Cronologia συλλογών: Από Premiers Rayons σε Voyager

Η πρώτη συλλογή “Premiers Rayons” εδραίωσε τον αισιόδοξο χαρακτήρα της μάρκας. Ακολούθησε η “Origine” με έξι unisex αρώματα σε λουλουδάτες, ξυλώδεις και ανατολίτικες νότες – επιβεβαιώνοντας τον eco-friendly προσανατολισμό της Maison Matine.

Kάθε συλλογή συνοδεύεται από χρωματιστή οπτική υπογραφή που συνδυάζει φωτογραφία με εικονογράφηση — συχνά με συμμετοχή της κοινότητας στις επιλογές design στα social media. Έτσι χτίζεται ένα ισχυρό δίκτυο πιστών φίλων της μάρκας.

Πλούτος & αντιθέσεις στις οσφρητικές νότες

Το εύρος των αρωμάτων καλύπτει όλα τα στιλ: από διακριτικά λουλουδάτα μέχρι βαθιά ξυλώδη ή δροσερά υδάτινα blends. Συχνά εμφανίζονται συστατικά όπως ροζ πιπέρι, άνθος πορτοκαλιάς ή καρύδα – πάντα με υπεύθυνη προέλευση υψηλής ποιότητας.

Sosial Engagement & περιορισμένες εκδόσεις

Η Maison Matine, σε συνεργασία με τον Groupe SOS και τη Sauvegarde des Ardennes, υποστηρίζει καλλιτεχνικές δράσεις για παιδιά που έχουν ανάγκη. Eπιλέγοντας περιορισμένες εκδόσεις αντί μαζικής παραγωγής, η μάρκα μειώνει τα απούλητα προϊόντα κι ενισχύει τη δημιουργικότητα — κάθε άρωμα γίνεται έτσι συλλεκτικό αντικείμενο για τους λάτρεις του brand.

Πώς παράγονται τα αρώματα Maison Matine;

Όλη η παραγωγή γίνεται στη Γαλλία: σύνθεση στο Παρίσι, τελειοποίηση στο Grasse κι εμφιάλωση στη Chartres. Οι νέοι ταλαντούχοι αρωματοποιοί (Watteau, Bénat, Rato) υπογράφουν τις καλλιτεχνικές συνθέσεις με βιολογικό γαλλικό οινόπνευμα κι επιλεγμένα τοπικά υλικά για μέγιστη ποιότητα κι ιχνηλασιμότητα.

Η αγάπη της Γαλλίας για τη Μπαρντό άρχισε να φθίνει, παρά τον έντονο πατριωτισμό της και τον θαυμασμό της για τον Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος μάλιστα ανταπέδιδε το συναίσθημα. Όσο ο ακτιβισμός της για τα ζώα μεταμορφωνόταν στον 21ο αιώνα σε επιθέσεις κατά του χαλάλ κρέατος και στη συνέχεια σε οξείες δηλώσεις για την υποτιθέμενη «ισλαμοποίηση» της Γαλλίας, οι σχέσεις της με τον σύγχρονο κόσμο έγιναν ακόμη πιο τεταμένες.

Η εκρηκτική εμφάνιση στο σινεμά

Στη δεκαετία του ’50, πριν από τη σεξουαλική επανάσταση, το Νέο Κύμα και τον φεμινισμό, υπήρχε η Μπαρντό: ήταν το σύμβολο του σεξ, η νεότητα και πάνω απ’ όλα η προσωποποίηση της μοντέρνας εποχής. Υπήρξε η αθέατη δύναμη που ενέπνευσε σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τρυφό να στραφούν ενάντια στο παλιό κινηματογραφικό κατεστημένο.

Η Μπαρντό ήταν ίσως η πιο εντυπωσιακή πολιτιστική εξαγωγή της χώρας – ήταν, με λίγα λόγια, οι Beatles της Γαλλίας. Ως απελευθερωμένη και ασύστολα σαγηνευτική σταρ, έκανε τους Αμερικανούς θεατές να μένουν άφωνοι σε μια χώρα όπου το σεξ στην οθόνη παρέμενε ταμπού και παρουσιαζόταν κυρίως μέσα από χιουμοριστικό πρίσμα. Αν και δεν διέθετε το κωμικό ταλέντο της Μέριλιν Μονρόε, είχε φυσική γοητεία και αυθεντικό χάρισμα, χαρακτηριστικά που συχνά επισκιάζονταν από την υπερβολική εστίαση των μέσων στη σεξουαλικότητά της.

Τροφοδότησε έναν πεινασμένο κλάδο των ΜΜΕ ως υποτιθέμενη «μοιραία γυναίκα», με εραστές και πρώην συζύγους να τσακώνονται στους δρόμους του Παρισιού μπροστά στους φωτογράφους. Ωστόσο, αυτή η διαρκής εισβολή στην ιδιωτική ζωή την έφερε στα όρια. Η εικόνα της καταναλωνόταν όχι μόνο μέσω των ταινιών αλλά κυρίως από εξώφυλλα περιοδικών, παπαράτσι φωτογραφίες και κουτσομπολίστικες ιστορίες – ίσως μόνο η Τζένιφερ Άνιστον έχει βιώσει κάτι ανάλογο σήμερα.

Απόλυτη σταρ και καλλιτεχνικές συνεργασίες

Το 1956, σε ηλικία μόλις 22 ετών, ήρθε η μεγάλη ανατροπή με την ταινία «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα». Εκεί, ως εκθαμβωτική ξανθιά με χαρακτηριστικό βάδισμα που έγινε συνώνυμο της θηλυκότητας των ’50s, υποδύθηκε μια γυναίκα που προκαλεί εμμονή σε έναν μεγαλύτερο άνδρα – μοτίβο που επαναλήφθηκε στις ταινίες της. Σκηνοθέτης ήταν ο τότε σύζυγός της Ροζέ Βαντίμ, που είχε σημαντικό έλεγχο στη ζωή και την καριέρα της.

Η Μπαρντό συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς. Ο Λουί Μαλ τη σκηνοθέτησε στο «Ιδιωτική Ζωή» (1961), όπου υποδύεται μια εκδοχή του εαυτού της: επίκεντρο υστερίας των media με σωσίες στους δρόμους του Παρισιού και κατάληξη τραγική στα χέρια του Τύπου – μια προφητική παραλληλία με την τύχη της Πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Ωστόσο, είχε την ατυχία να αντιμετωπιστεί συγκαταβατικά από τον ίδιο τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Στην ταινία «Η Περιφρόνηση» (1963), η γυμνότητά της γίνεται σύμβολο εμπορευματοποίησης του σινεμά, αλλά η ματιά του σκηνοθέτη έχει μια κυνικότητα που αγγίζει τη μισογυνία.

Η Bardot ως αντικείμενο λαϊκής κουλτούρας και ακτιβισμού

Πιο παιχνιδιάρικη ήταν η προσέγγιση της Agnès Varda, που στη «Ευτυχία» (1965) σατίρισε το πόσο διαδεδομένη ήταν η εικόνα της Bardot: ένας ξυλουργός καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη Bardot και τη Ζαν Μορό – απαντά πως προτιμά τη γυναίκα του, όμως το ντουλάπι εργασίας του είναι γεμάτο φωτογραφίες Bardot. Ποιος δεν την προτιμούσε;

Καθώς προχωρούσαν τα ’60s, η Bardot συμμετείχε σε αρκετές μέτριες ταινίες – αν και οι θαυμαστές ξεχωρίζουν το γουέστερν “Shalako” (1968) με τον Σον Κόνερι. Στα μέσα όμως των ’60s στράφηκε στον ακτιβισμό: ενώ έκανε σκι στο Μεριμπέλ το 1965, ο γερμανικός ποιμενικός Charly (του Alain Delon) που πρόσεχε δάγκωσε στο πόδι ούτε λίγο ούτε πολύ τον πρόεδρο Bαλερί Ζισκάρ ντ’Εστένγκ. Οι απολογίες της Bardot τον εντυπωσίασαν τόσο που έγινε πολιτικός σύμμαχός της!

Η Bardot δεχόταν ήδη πειράγματα για τις φιλοζωικές ανησυχίες πριν αφιερωθεί πλήρως σε αυτές. Το σπίτι της κοντά στο Παρίσι (σήμερα έδρα του Ιδρύματος Brigitte Bardot) φιλοξενούσε κατσίκες, γάτες, κουνέλια, πάπιες, έναν γάιδαρο και πρόβατα – αφήνοντας τη δική του χαρακτηριστική μυρωδιά.

Kορυφαίες ερμηνείες και παρακαταθήκη

Η Bardot πρωταγωνίστησε σε εξαιρετικές ταινίες. Η «Αλήθεια» (1960) του Anri-Zorζ Kλουζό, ένα δικαστικό δράμα όπου δικάζεται για φόνο, καθηλώνει καθώς ο συνήγορός της προσπαθεί να αποδείξει πως δεν υπήρξε προμελέτη – ώστε να απαλλαχθεί λόγω εγκλήματος πάθους σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία.

Mέσα από αναδρομές αποκαλύπτεται η ταραχώδης ζωή μιας γυναίκας που καταφεύγει στην πορνεία και προκαλεί σκάνδαλο διαβάζοντας τους «Μανδαρίνους» της Sιμόν ντε Mποβουάρ. Η τελική ομιλία-καταπέλτης προς τους επικριτές είναι συγκλονιστική – χαρακτηριστικό δείγμα του εύρους και του πάθους της Bardot.

Aγαπημένη πολλών θεωρείται όμως η ταινία «Σε περίπτωση κινδύνου» (1958), βασισμένη σε μυθιστόρημα του Zορζ Σιμενόν. Εκεί η Bardot υποδύεται γυναίκα κατηγορούμενη για βίαιη ληστεία που σαγηνεύει τον μέσης ηλικίας δικηγόρο (Zαν Γκαμπέν) ώστε να αλλοιώσει στοιχεία υπέρ της. Η χημεία ανάμεσα στους δύο θρύλους είναι μοναδική – οι σκηνές τους ξεχειλίζουν από τρυφερότητα κι ειλικρινές συναίσθημα.

«Είμαστε ευτυχισμένοι!», αναφωνεί κάποια στιγμή η Bardot προς τον ουρανό. Και πράγματι: βλέποντάς την σε αυτόν τον ρόλο νιώθεις κι εσύ ευτυχισμένος.

Με πληροφορίες από The Guardian

Περισσότερες από 300 γυναίκες – συγκεκριμένα 343, αριθμός με ιστορικό συμβολισμό για τον γαλλικό φεμινισμό – κατέθεσαν αυτή την εβδομάδα μήνυση κατά της πρώτης κυρίας της Γαλλίας για δημόσια προσβολή.

Σε βίντεο που τραβήχτηκε την περασμένη εβδομάδα, η Μακρόν εμφανίζεται να συζητά στα παρασκήνια του θεάτρου Folies Bergère με τον Ary Abittan, Γάλλο ηθοποιό και κωμικό που είχε προηγουμένως κατηγορηθεί για βιασμό.

Η Μακρόν παρακολούθησε την παράστασή του μαζί με την κόρη της και φίλους. Την προηγούμενη νύχτα, ακτιβίστριες φεμινίστριες είχαν διακόψει το σόου, φωνάζοντας: «Abittan, βιαστής!».

Η Μακρόν, 72 ετών, ρώτησε τον Abittan πώς αισθάνεται. Όταν εκείνος απάντησε ότι φοβάται, εκείνη χαρακτήρισε τις διαδηλώτριες «sales connes» (ηλίθιες σκύλες) και πρόσθεσε πως αν ξαναεμφανιστούν «θα τις πετάξουμε έξω».

Αντιδράσεις και δηλώσεις μετά το περιστατικό

Η Juliette Chapelle, δικηγόρος των φεμινιστικών ομάδων που υπέβαλαν τη μήνυση, δήλωσε στο France Inter: «Είναι η πρώτη κυρία της Γαλλίας, τα λόγια της έχουν σημασία».

Η Chapelle τόνισε ότι η Μακρόν φαίνεται να είναι «πολύ ενεργή σε θέματα γυναικών, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει απόσταση ανάμεσα στις δημόσιες τοποθετήσεις της και στις πραγματικές της απόψεις».

Οι δικαστικές αρχές είχαν διακόψει την έρευνα για την καταγγελία βιασμού κατά του Abittan το 2024 λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για παραπομπή σε δίκη. Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε και σε έφεση τον Ιανουάριο του ίδιου έτους.

Η φεμινιστική οργάνωση Nous Toutes, που συμμετείχε στη διαμαρτυρία στο θέατρο, ανέφερε πως οι ακτιβίστριές της διέκοψαν το σόου του Abittan για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην «κουλτούρα ατιμωρησίας» γύρω από τη σεξουαλική βία στη Γαλλία.

Η απάντηση της Μακρόν και κύμα αλληλεγγύης

«Ζητώ συγγνώμη αν πλήγωσα γυναίκες-θύματα», δήλωσε η Μακρόν στο μέσο Brut αυτή την εβδομάδα, χαρακτηρίζοντας τα σχόλια που καταγράφηκαν ως «ιδιωτικά».

Ωστόσο πρόσθεσε: «Δεν μπορώ να τα μετανιώσω. Είναι αλήθεια πως είμαι σύζυγος του προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά πάνω απ’ όλα είμαι ο εαυτός μου. Όταν βρίσκομαι σε ιδιωτικό χώρο, επιτρέπω στον εαυτό μου να εκφραστεί όχι πάντα όπως πρέπει».

Μεταξύ των οργανώσεων που υπέβαλαν τη μήνυση είναι οι Les Tricoteuses Hystériques, οι οποίες ιδρύθηκαν το 2024 στη διάρκεια της μεγαλύτερης δίκης βιασμού στη Γαλλία, όπου δεκάδες άνδρες καταδικάστηκαν για τον ομαδικό βιασμό της Gisèle Pelicot, η οποία είχε ναρκωθεί από τον πρώην σύζυγό της.

Στην υπόθεση εκείνη, συνήγορος υπεράσπισης είχε αποκαλέσει τις γυναίκες που διαμαρτύρονταν έξω από το δικαστήριο «υστερικές» και «tricoteuses», παραπέμποντας στις γυναίκες που έπλεκαν παρακολουθώντας τις εκτελέσεις με γκιλοτίνα κατά τη Γαλλική Επανάσταση.

Συμβολισμός και υποστήριξη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ο αριθμός των 343 καταγγελιών παραπέμπει στο ιστορικό μανιφέστο του 1971 για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη Γαλλία, όταν 343 γυναίκες δήλωσαν ότι είχαν υποβληθεί σε άμβλωση.

Αρκετές διασημότητες εξέφρασαν δημόσια τη στήριξή τους στις φεμινίστριες που προσβλήθηκαν από τη Μακρόν, υιοθετώντας το hashtag #salesconnes.

Η ηθοποιός και σκηνοθέτις Judith Godrèche, κορυφαία εκπρόσωπος του κινήματος #MeToo στη Γαλλία που έχει μηνύσει δύο σκηνοθέτες για σεξουαλική κακοποίηση όταν ήταν έφηβη, έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα: «Κι εγώ – είμαι επίσης μια salle conne (βρώμικη-ηλίθια σκύλα) και στηρίζω όλες τις υπόλοιπες».

Η επέτειος των γενεθλίων του αποτελεί ιδανική αφορμή για να αναδείξουμε μια συχνά παραγνωρισμένη πτυχή της καριέρας του: τη βαθιά και ξεχωριστή σχέση του με τη Γαλλία.

Η ξεχωριστή σχέση του Γούντι Άλεν με τη Γαλλία

Από τα πρώτα του βήματα, ο Άλεν εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον γαλλικό πολιτισμό και το σινεμά. Η δηλωμένη αγάπη του για το Παρίσι διατρέχει πολλές από τις ταινίες του και αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σκηνικό: η Γαλλία συμβολίζει για εκείνον έναν χώρο καλλιτεχνικής ελευθερίας και ένα κοινό που τον στηρίζει περισσότερο.

Η γαλλική πρωτεύουσα μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή σε αρκετά έργα του. Το φιλμ «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» (2011) αποθεώνει την Πόλη του Φωτός μέσα από ένα ρομαντικό και νοσταλγικό βλέμμα, σημειώνοντας μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της καριέρας του.

Coup de chance: Η πρώτη αμιγώς γαλλική ταινία

Το 2023, ο Άλεν αιφνιδίασε τον κινηματογραφικό κόσμο με το “Coup de chance”, την πρώτη του ταινία που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα γαλλικά, με γαλλικό καστ και συνεργείο. Πρόκειται για μια πραγματική καλλιτεχνική στροφή: ο σκηνοθέτης όχι μόνο υιοθετεί νέα γλώσσα, αλλά εντάσσεται στη μεγάλη παράδοση των γαλλικών ψυχολογικών θρίλερ.

Η παραγωγή συγκέντρωσε αποκλειστικά Γάλλους ηθοποιούς όπως τη Lou de Laâge, τον Niels Schneider, τη Valérie Lemercier, αποτίοντας φόρο τιμής στο ευρωπαϊκό σινεμά. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν εξ ολοκλήρου στο Παρίσι, ενισχύοντας τη βαθιά σύνδεση του Άλεν με το γαλλικό πολιτιστικό τοπίο, όπου το ύφος του εξακολουθεί να βρίσκει ξεχωριστή ανταπόκριση.

Παρά τις διαρκείς αντιπαραθέσεις που τον ακολουθούν στις ΗΠΑ, το «Coup de chance» βρήκε θετική υποδοχή στη Γαλλία – μια χώρα όπου τόσο το κοινό όσο και οι κριτικοί παραμένουν σταθερά υποστηρικτικοί στην καλλιτεχνική προσέγγισή του.

Γιατί ο Άλεν παραμένει επίκαιρος στη Γαλλία το 2024

Σε ένα κινηματογραφικό τοπίο που κυριαρχείται συχνά από blockbusters και μεγάλες παραγωγές, ο Γούντι Άλεν εκπροσωπεί τη συνέχεια του αυθεντικού σινεμά δημιουργού – εστιάζοντας στη γραφή, τους χαρακτήρες και τον διάλογο.

Τα τελευταία χρόνια απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τα αμερικανικά στούντιο, επιλέγοντας να γυρίζει σχεδόν αποκλειστικά στην Ευρώπη: στην Ισπανία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τώρα στη Γαλλία. Αυτή η μετατόπιση ενισχύει τη θέση του ως διεθνή δημιουργού που έχει υιοθετηθεί από το ευρωπαϊκό σινεμά.

Η ιδιαίτερη ματιά του στο Παρίσι και τη γαλλική κοινωνία – είτε παρουσιάζοντάς τα ως κομψά, μυστηριώδη ή νοσταλγικά – εξακολουθεί να συναρπάζει ένα ευρύ κοινό. Το αφηγηματικό ύφος του, βαθιά ενδοσκοπικό, συντονίζεται αρμονικά με τη γαλλική ευαισθησία για τον στοχασμό, τη λογοτεχνία και τις ψυχολογικές αποχρώσεις.

Στα γενέθλιά του, ο Γούντι Άλεν δείχνει πιο κοντά από ποτέ στο γαλλικό κοινό. Με το «Coup de chance», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του εξ ολοκλήρου στα γαλλικά, ενισχύει έναν καλλιτεχνικό δεσμό που υφαίνεται εδώ και δεκαετίες. Το Παρίσι παραμένει αστείρευτη πηγή έμπνευσης για εκείνον – και η Γαλλία μια χώρα όπου το σινεμά του συνεχίζει να προβάλλεται, να συζητείται και να εκτιμάται.

Εκατοντάδες τουρίστες και κάτοικοι βρέθηκαν αποκλεισμένοι έξω από το μουσείο, καθώς η ξαφνική διακοπή λειτουργίας προκάλεσε αναστάτωση σε έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Γαλλίας.

Οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποκλείσει την πρόσβαση στο Λούβρο, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου δρόμου κατά μήκος του Σηκουάνα. Το επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία του κτιρίου, με θέα στον ποταμό.

Στο σημείο βρέθηκε μια μεγάλη, επεκτεινόμενη σκάλα, παρόμοια με αυτές που χρησιμοποιούν οι πυροσβέστες ή εταιρείες μεταφορών. Η σκάλα ήταν τοποθετημένη σε μηχανικό ανυψωτικό, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται συχνά για μεταφορές επίπλων στα διαμερίσματα του Παρισιού.

Πώς έγινε η ληστεία στο Λούβρο

Η κορυφή της σκάλας ακουμπούσε σε ένα μπαλκόνι, που φαίνεται πως αποτέλεσε το σημείο πρόσβασης των τριών ληστών σε έναν από τους επάνω ορόφους. Ο δήμαρχος της περιοχής δήλωσε ότι δεν είναι σαφές αν η σκάλα βρισκόταν εκεί λόγω εργασιών συντήρησης ή αν οι δράστες την τοποθέτησαν σκόπιμα.

Σύμφωνα με το γαλλικό Υπουργείο Εσωτερικών, γύρω στις 09:30 το πρωί, τρεις ή τέσσερις ληστές εισήλθαν στη Γκαλερί Απόλλωνα σπάζοντας ένα παράθυρο και χρησιμοποιώντας ένα ανυψωτικό φορτηγού. Μέσα σε επτά λεπτά, αφαίρεσαν κοσμήματα από τις προθήκες και διέφυγαν με μοτοσικλέτες.

Ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ δήλωσε ότι καταρτίζεται ακριβής λίστα των κλοπιμαίων, τα οποία έχουν ανεκτίμητη ιστορική και πολιτιστική αξία πέρα από την εμπορική τους αξία.

Το γραφείο του Εισαγγελέα Παρισιού ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για «οργανωμένη κλοπή και εγκληματική συνωμοσία», με τη συμμετοχή ειδικής υπηρεσίας κατά του παράνομου εμπορίου πολιτιστικών αγαθών. Οι ζημιές αξιολογούνται, ενώ οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Το Λούβρο: Το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου

Το Λούβρο, με έκταση σχεδόν 73.000 τετραγωνικά μέτρα, είναι το μεγαλύτερο μουσείο παγκοσμίως. Χτίστηκε αρχικά το 1546 ως βασιλικό παλάτι για τη γαλλική βασιλική οικογένεια. Ο πρώτος κάτοικος, ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α’, ήθελε να αναδείξει τη συλλογή τέχνης του.

Μεταγενέστεροι μονάρχες επέκτειναν σημαντικά τις συλλογές, ενώ ο Λουδοβίκος ΙΔ’ απέκτησε ακόμη και τη συλλογή τέχνης του Άγγλου βασιλιά Καρόλου Α’ μετά τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο.

Η συλλογή παρέμεινε ιδιωτική μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση το 1789. Το 1793, το Λούβρο άνοιξε ως δημόσια πινακοθήκη. Σήμερα φιλοξενεί πάνω από 35.000 έργα τέχνης, όπως τη διάσημη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, προσελκύοντας περίπου 30.000 επισκέπτες καθημερινά.

Λεπτομέρειες της ληστείας και αντιδράσεις στο διαδίκτυο

Γαλλικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι τρεις μασκοφόροι άνδρες εισέβαλαν λίγο μετά το άνοιγμα του μουσείου, χρησιμοποιώντας ανυψωτικό φορτηγού για να φτάσουν στη Γκαλερί Απόλλωνα – όπου φυλάσσονται τα εναπομείναντα κοσμήματα της γαλλικής βασιλικής οικογένειας. Οι ληστές κρατούσαν μικρά αλυσοπρίονα και κατάφεραν να αποσπάσουν εννέα κοσμήματα προτού διαφύγουν με μοτοποδήλατο.

Στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορούν βίντεο που δείχνουν μέλη της ασφάλειας και επισκέπτες εγκλωβισμένους εντός του μουσείου μετά τη ληστεία. Ένας χρήστης στο X (Twitter) ανέφερε: «Μόλις έφτασα στο Λούβρο και βλέπω ότι η ασφάλεια είναι κλειδωμένη μέσα! Όλοι στις πύλες ενημερώνονται ότι δεν επιτρέπεται η είσοδος σήμερα».

Τι γνωρίζουμε μέχρι τώρα για τη ληστεία

Η υπουργός Πολιτισμού Ρασίντα Ντατί επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχουν τραυματισμοί και ότι η αστυνομία διεξάγει εντατικές έρευνες στον χώρο. Το Λούβρο, μέσω ανακοίνωσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γνωστοποίησε πως θα παραμείνει κλειστό σήμερα για «εξαιρετικούς λόγους».

Μέχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως τι ακριβώς εκλάπη ούτε ποιοι εμπλέκονται στη ληστεία. Οι αρχές συνεχίζουν να συλλέγουν στοιχεία και να αξιολογούν τις απώλειες.

Πηγή: BBC

Ωστόσο, γνωρίζει καλά και τη δυσκολία της επιβίωσης. «Όταν ο Κλούνεϊ ήταν 18 ετών, μάζευε καπνά για τρία δολάρια την ώρα. Έχει πουλήσει ασφάλειες από πόρτα σε πόρτα και κοιμόταν στο πάτωμα μιας ντουλάπας όσο έκανε οντισιόν», θυμίζει το περιοδικό Esquire σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου.

Ο ηθοποιός διηγείται πως πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας σε φάρμα, κάτι που τότε απεχθανόταν. Πλέον όμως, ως πατέρας διδύμων, θεωρεί ότι είναι το ιδανικό περιβάλλον για να μεγαλώσει ένα παιδί. «Ναι, είμαστε πολύ τυχεροί», λέει σχετικά με το προνόμιο τα παιδιά του να μεγαλώνουν σε φάρμα στη Γαλλία, μακριά από τη χλιδή του Χόλιγουντ.

Ο ίδιος και η σύζυγός του, η διακεκριμένη δικηγόρος Αμάλ Κλούνεϊ (Βηρυτός, 47 ετών), αποφάσισαν να φύγουν από το Λος Άντζελες μετά τη γέννηση της Έλλα και του Αλεξάντερ, που σήμερα είναι οκτώ ετών. Από το 2021, η οικογένεια κατοικεί σε μια «φάρμα» στο Brignoles, στη νότια Γαλλία — αν και πρόκειται για μια έκταση πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες.

Η ζωή στη γαλλική εξοχή μακριά από τα φώτα

Η ιδιοκτησία περιλαμβάνει αρχοντικό του 18ου αιώνα 900 τετραγωνικών μέτρων, με πισίνα και γήπεδο τένις. Εκτείνεται σε 172 εκτάρια γης με δάση, ελαιώνα, αμπελώνα, λίμνη και αγρό με λεβάντες. «Για τα παιδιά μας είναι… δεν είναι κολλημένα στα iPad τους, καταλαβαίνετε; Τρώνε μαζί με τους μεγάλους και πρέπει να μαζέψουν τα πιάτα τους. Έχουν πολύ καλύτερη ζωή. Με ανησυχούσε η ιδέα να μεγαλώσουν τα παιδιά μας στο Λος Άντζελες, μέσα στον πολιτισμό του Χόλιγουντ», τονίζει ο πρωταγωνιστής του Ocean’s Eleven.

«Ένιωθα ότι ποτέ δεν θα είχαν ίσες ευκαιρίες στη ζωή. Στη Γαλλία, κανείς δεν ασχολείται με τη φήμη. Δεν θέλω να ανησυχούν για παπαράτσι ή να συγκρίνονται με παιδιά άλλων διάσημων», καταλήγει σχετικά με την απόφαση να εγκαταλείψουν τη λεγόμενη Μέκκα του κινηματογράφου.

Ο δημοσιογράφος Ryan D’Agostino περνά μια ολόκληρη μέρα με την οικογένεια Κλούνεϊ, συμπεριλαμβανομένου ενός γεύματος όπου παρευρίσκονται θείοι και ξαδέλφια. Εκεί, ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός αναλαμβάνει τον ρόλο του οικοδεσπότη και αποκαλύπτει τα φαγητά: λεμονάτη πάστα, κοτόπουλο, ντομάτες από τον κήπο τους.

«Και ευτυχώς για σένα, δεν μαγείρεψα τίποτα», αστειεύεται η Αμάλ. «Έλλα, Αλεξάντερ! Αν μαγειρέψει η μαμά, τι γίνεται;» συνεχίζει ο Κλούνεϊ μπροστά στον δημοσιογράφο. «Πεθαίνουμε όλοι!» απαντούν τα παιδιά γελώντας.

Καθημερινές στιγμές και αποκαλύψεις της οικογένειας

Η συνέντευξη περιλαμβάνει πολλές τέτοιες καθημερινές στιγμές: τα παιδιά παίζουν αστυνομικούς και ληστές ενώ ο Κλούνεϊ τους προειδοποιεί να προσέχουν στις σκάλες· ο ηθοποιός περιποιείται τσίμπημα μέλισσας στο πόδι του γιου του ενώ η Αμάλ μιλά σε βιντεοκλήση στον επάνω όροφο· ή όταν η Αμάλ στέλνει διακριτικά την κόρη ως «αγγελιοφόρο» για να τελειώσει η συνέντευξη μετά από επτά ώρες.

Υπάρχουν επίσης πολλές προσωπικές αποκαλύψεις: όπως η τρομερή μέθη που υπέστη μετά από πάρτι των βραβείων Tony όπου το έργο του «Καληνύχτα και καλή τύχη» ήταν υποψήφιο για πέντε βραβεία. «Την επόμενη μέρα ξερνούσα όλη μέρα – ήταν ξεκαρδιστικό. Ήμουν σαν έφηβος μεθυσμένος.»

Εξομολογείται επίσης ένα παράξενο όνειρο όπου ο Harrison Ford προσπαθούσε να φλερτάρει τη γυναίκα του: «Μπαίνω σπίτι και βλέπω τζακούζι στην κουζίνα κι η Αμάλ μέσα με τον Ford… Μετά κάθονται μπροστά στο αυτοκίνητο κι εγώ πίσω σαν παιδάκι. Του λέω ‘Αυτή είναι η γυναίκα μου!’ κι εκείνη μου απαντά ‘Χαλάρωσε λίγο!’». Μια εβδομάδα μετά το αφηγήθηκε στον ίδιο τον Ford σε κάποιο πάρτι κι εκείνος απάντησε: «Αυτό μου συμβαίνει συνέχεια».

Ιδιωτικότητα και προστασία των παιδιών τους

Αυτή η ανοιχτότητα της οικογένειας Κλούνεϊ έρχεται σε αντίθεση με τη μυστικότητα που συνήθως περιβάλλει την προσωπική τους ζωή. Σε πρόσφατη συνέντευξη στη Glamour, η Αμάλ αποκάλυψε ότι όταν έχουν επισκέπτες στο σπίτι, τους ζητούν να αφήσουν τα κινητά εκτός για να δημιουργήσουν ασφαλή χώρο.

«Είναι σημαντικό να βρίσκεις ισορροπία: χρόνο μόνο με την οικογένεια ή φίλους όπου όλοι νιώθουν άνετα να μιλήσουν ανοιχτά. Η μητρότητα κάνει τις παρεμβολές πιο αισθητές. Γι’ αυτό κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μην επηρεάζονται τα παιδιά μας – δεν τα εκθέτουμε δημόσια ούτε έχουμε δημοσιεύσει φωτογραφίες τους», τόνισε.

Μπορεί να μην εμφανίζουν δημόσια τα παιδιά τους αλλά συχνά μιλούν γι’ αυτά. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ, στη φετινή τελετή των βραβείων Tony, δήλωσε χαριτολογώντας ότι τα δίδυμα θέλουν να γνωρίσουν την Taylor Swift! Παρότι βλέπουν συχνά διάσημους στο σπίτι λόγω των γονιών τους, τίποτα δεν τους εντυπωσιάζει ιδιαίτερα.

«Το πιο αστείο είναι πως δεν έχουν καμία ιδέα ποιοι είναι αυτοί οι θρύλοι – έρχεται ο Robert De Niro κι αυτά ρωτούν ‘Ποιος είναι αυτός;’. Δεν τους ενδιαφέρει», ανέφερε. Παρόλα αυτά τόσο η Έλλα όσο κι ο Αλεξάντερ δηλώνουν μεγάλοι φαν της ταινίας Wicked και ανυπομονούν για το δεύτερο μέρος.

Πηγή: El País

Η ταινία της Greta Gerwig επρόκειτο να προβληθεί στο πλαίσιο του προγράμματος «Σινεμά κάτω από τα αστέρια», που προσφέρει καλοκαιρινές δραστηριότητες στους κατοίκους. Τη στιγμή που οι τεχνικοί τοποθετούσαν τη γιγαντοοθόνη, μια ομάδα νεαρών τους απείλησε ότι θα εμποδίσει την προβολή και θα καταστρέψει τον εξοπλισμό, υποστηρίζοντας πως η ταινία «προσβάλλει την ακεραιότητα της γυναίκας και προωθεί την ομοφυλοφιλία» και ότι δεν είναι κατάλληλη για ανηλίκους.

Ο δήμαρχος Olivier Sarrabeyrouse, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ακύρωσε την προβολή «λόγω επίμονων απειλών, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια των υπαλλήλων και του κοινού». Την Πέμπτη της περασμένης εβδομάδας κατέθεσε μήνυση για απειλές και εκφοβισμό, ενώ ξεκίνησε έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών και τη διαλεύκανση της υπόθεσης, η οποία προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Το περιστατικό αναζωπύρωσε το διάλογο για τη λαϊκότητα, βασικό πυλώνα του γαλλικού κράτους που στοχεύει στη διατήρηση της ουδετερότητας στον δημόσιο χώρο έναντι θρησκευτικών εκδηλώσεων.

Πολιτικές αντιδράσεις και κατηγορίες για υποχώρηση

Η δεξιά και η άκρα δεξιά κατηγόρησαν τον δήμαρχο ότι ενέδωσε στις πιέσεις και «υποτάχθηκε στην ισλαμιστική ιδεολογία», όπως δήλωσε ο βουλευτής του Εθνικού Συναγερμού Yoann Gillet. Ο υπουργός Εσωτερικών Bruno Retailleau επέκρινε «τη μειονότητα που επιχειρεί να ισλαμοποιήσει τους δημόσιους χώρους» και τόνισε: «Βρισκόμαστε στη Γαλλία και στη Γαλλία δεν υπάρχουν ηθικοφύλακες. Δεν θα υποκύψουμε σε δογματικές διεκδικήσεις».

Η υπουργός Πολιτισμού Rachida Dati καταδίκασε «την επίθεση στο πρόγραμμα, που στερεί από οικογένειες και παιδιά μια πολιτιστική δραστηριότητα», επισημαίνοντας πως τέτοιου είδους επιθέσεις αποτελούν πλέον «νέα μορφή εγκληματικότητας».

Η ταινία, που κυκλοφόρησε το 2023, αποτελεί φεμινιστική σάτιρα με θέμα τη μισογυνία και σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η προβολή είχε προγραμματιστεί στη συνοικία Londeau του Noisy, περιοχή που σύμφωνα με τη 25χρονη κάτοικο μαροκινής καταγωγής, Cindy, «δεν θεωρείται ιδιαίτερα ασφαλής». Η ίδια εκτιμά ότι δεν έπρεπε να ακυρωθεί η προβολή: «Νομίζω πως ο δήμαρχος ήταν υπερβολικά προσεκτικός. Με αυτό τον τρόπο έδειξε αδυναμία. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων δεν μπορεί να έχει τόση δύναμη».

Η καθημερινότητα στο Noisy-le-Sec και οι απόψεις των κατοίκων

Το Noisy-le-Sec, με περίπου 44.000 κατοίκους, έχει έντονη μουσουλμανική παρουσία. Πολλοί άνδρες φορούν qamis, παραδοσιακή αραβική ενδυμασία. Την πόλη διασχίζει ένας δρόμος γεμάτος έργα που, όπως παραπονείται ο 79χρονος συνταξιούχος Didier Menuier, «παραμένουν στάσιμα από το 2019». Ο ίδιος ζει στην πόλη από το 1959, χρονιά δημιουργίας της κούκλας Barbie.

Ο Menuier θεωρεί απαράδεκτο το περιστατικό σε μια κοσμική δημοκρατία: «Η ταινία υπερασπίζεται τη διαφορετικότητα. Η θρησκεία δεν πρέπει να εισέρχεται στον δημόσιο χώρο». Αναγνωρίζει πάντως ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται κάποια ριζοσπαστικοποίηση σε ορισμένες γειτονιές ή ομάδες, αλλά διευκρινίζει πως «δεν είναι αλήθεια ότι η Seine Saint Denis είναι επικίνδυνη. Υπάρχουν πολλοί Γάλλοι εδώ· συνυπάρχουμε αρμονικά ως μια πολυπολιτισμική κοινωνία».

Αντίθετα, ο Sofiane υποστηρίζει πως το πρόβλημα είναι ότι η ταινία θα προβαλλόταν μπροστά σε παιδιά: «Δεν είναι κατάλληλη για ανηλίκους. Ζούμε σε εποχή όπου λείπει ο σεβασμός — στην ανατροφή των παιδιών συχνά ξεπερνάμε τα όρια χωρίς μέτρο». Επιμένει ότι η συζήτηση γύρω από την προβολή δεν σχετίζεται με τις γυναίκες.

Η αντίδραση του δημάρχου και οι επόμενες κινήσεις

Ο δήμαρχος εξήγησε πως η επιλογή της ταινίας έγινε με ψηφοφορία μεταξύ των κατοίκων και υπερασπίστηκε την απόφασή του λέγοντας πως δεν υπέκυψε στις πιέσεις αλλά επέλεξε να προστατεύσει προσωπικό και κοινό αποφεύγοντας επεισόδια.

«Λυπάμαι που μια μικρή ομάδα κινητοποιήθηκε για να εμποδίσει την προβολή μιας ταινίας κατάλληλης για όλες τις ηλικίες στη Γαλλία», ανέφερε ο Sarrabeyrouse. Επεσήμανε επίσης ότι ήδη αναζητείται νέα ημερομηνία για την προβολή ενώ χαρακτήρισε τις απειλές εναντίον των εργαζομένων ως «ψευδείς ισχυρισμούς μιας μειοψηφίας τραμπούκων που εκπροσωπούν σκοταδισμό και φονταμενταλισμό».

Τέλος, εξέφρασε τη λύπη του που μέσα σε μόλις 24 ώρες η απόφασή του —που στόχευε στην προστασία— μετατράπηκε σε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και «πυροδότησε ρατσιστικό και ισλαμοφοβικό μίσος».

Πηγή: El PAÍS