Η ταινία, η οποία σηματοδοτεί την επιστροφή του στον διαγωνισμό στις Κάννες επτά χρόνια μετά το “Three Faces”, έγινε δεκτή με ένα όρθιο χειροκρότημα σχεδόν οκτώ λεπτών στην πρεμιέρα της την Τρίτη. Αφού έσβησε το βουητό, ο Παναχί έκανε μια συγκινητική ομιλία στην οποία απέτισε φόρο τιμής στους κινηματογραφιστές που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή στο Ιράν, λέγοντας ότι ένιωσε κάποιες ενοχές όταν αποφυλακίστηκε. «Γύρισα και είδα έναν πολύ ψηλό τοίχο. Και πίσω από αυτόν τον τοίχο, όλοι αυτοί οι άλλοι αγαπημένοι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι παρέμειναν πίσω από αυτόν τον τοίχο», είπε. «Έτσι, αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος, πώς θα μπορούσα να νιώσω ελεύθερος, αν ήταν ακόμα μέσα».

Και συνέχισε: «Σήμερα, είμαι εδώ μαζί σας, λαμβάνω αυτή τη χαρά, αλλά νιώθω το ίδιο συναίσθημα. Πώς μπορώ να χαρώ; Πώς μπορώ να είμαι ελεύθερος ενώ στο Ιράν, υπάρχουν ακόμα τόσοι πολλοί από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ιρανικού κινηματογράφου, οι οποίοι, επειδή συμμετείχαν και υποστήριξαν τους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια του κινήματος Femme Liberté, σήμερα δεν μπορούν να εργαστούν;»

Φορώντας σκούρα γυαλιά, η φωνή του Παναχή έτρεμε καθώς μιλούσε. Δεν ήταν μόνος στο συναίσθημά του – το “It Was Just an Accident” έκανε πολλά μέλη του κοινού να σκουπίσουν επίσης τα δάκρυά τους.

Γυρισμένο στο Ιράν χωρίς άδεια, το “It Was Just a Accident” παρουσιάζει γυναίκες που δεν φορούν χιτζάμπ ως σύμβολο εξέγερσης ενάντια στον καταπιεστικό νόμο της χώρας για το χιτζάμπ. Το “It Was Just a Accident” είναι επίσης η πρώτη του ταινία μετά την άρση της ταξιδιωτικής απαγόρευσης μετά από 14 χρόνια. Η ταινία έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς στις Κάννες, με το Variety να την περιγράφει ως ένα «γεμάτο θρίλερ». «Ο Παναχί δεν μπορεί παρά να κάνει τέχνη, αναδυόμενος πυρωμένος και έτοιμος να αντεπιτεθεί», αναφέρει η κριτική.

Το ντοκιμαντέρ του Παναχί το 2021 “The Year of the Everlasting Storm” προβλήθηκε σε Ειδικές Προβολές στις Κάννες, με τον σκηνοθέτη να μην παρευρίσκεται στο φεστιβάλ. Η ταινία του 2018 “Three Faces” κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. Το “It Was Just an Accident” βρίσκεται σε καλή θέση για να κερδίσει ένα βραβείο στις Κάννες, της οποίας η κριτική επιτροπή προεδρεύεται από την πολιτικά δεσμευμένη ηθοποιό Juliette Binoche.

Ο Παναχί, ο οποίος θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του ιρανικού κινηματογράφου, έχει κερδίσει στο παρελθόν βραβεία για τα “The Circle”, “Offside”, “This is Not a Film”, “Taxi” και “No Bears” και έχει υπάρξει νικητής του Ειδικού Βραβείου της Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας 2022. Το “Taxi” κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου το 2015, ενώ το “Offside” του κέρδισε την Αργυρή Άρκτο το 2006.

Συνελήφθη από τις ιρανικές αρχές τον Ιούλιο του 2022 μετά την υπογραφή προσφυγής κατά της αστυνομικής βίας και πέρασε αρκετούς μήνες πίσω από τα κάγκελα.

Ο Παναχί έκανε την παραγωγή του “It Was Just a Accident” με την Les Films Pelléas, την εταιρεία παραγωγής πίσω από το “Anatomy of a Fall”. Είναι συμπαραγωγή της Bidibul Productions και της Pio &Co.

Ο Παναχί είναι ένας από τους δύο κορυφαίους Ιρανούς σκηνοθέτες που παρευρίσκονται στις Κάννες φέτος, μαζί με τον Σαΐντ Ρουστάγι που παρουσιάζει επίσης την ταινία του “Mother and Child” στο διαγωνισμό.

Πηγή: Variety

Το “Daughters”, ένα ντοκιμαντέρ που ακολουθεί τέσσερις κρατούμενους που δένονται με τις κόρες τους ενώ βρίσκονται στη φυλακή, κυκλοφόρησε στο Netflix τον περασμένο Αύγουστο. Το Rotten Tomatoes, ένας ιστότοπος συγκέντρωσης κριτικών, έχει συγκεντρώσει πολλές κριτικές για την ταινία, όλες θετικές – δίνοντάς της μια σπάνια βαθμολογία που φτάνει στο απόλυτο 100%.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι θεατές επαίνεσαν την ταινία, με ένα άτομο να γράφει: «Μην δείτε το ντοκιμαντέρ του Netflix “Daughters”, εκτός αν σας αρέσει να κλαίτε». «Προειδοποίηση! Το #daughters στο #netflix θα σας κάνει να δακρύσετε!» προειδοποίησε άλλος. «Είναι ένα ντοκιμαντέρ που ακολουθεί κάποιους κρατούμενους καθώς προετοιμάζονται για έναν χορό πατέρα-κόρης σε μια φυλακή».

Κάποιος άλλος σχολίασε: «Η ταινία “Daughters” στο Netflix μου ράγισε την καρδιά. Δεν μπορείτε να καταλάβετε τον πόνο που προκαλείτε στα παιδιά σας αφού το παρακολουθήσετε. Ελπίζω η Aubrey να μάθει να ελπίζει και να αγαπά ξανά. Ο Θεός να ευλογεί αυτές τις οικογένειες».

Ενώ πολλά ντοκιμαντέρ για τη φυλακή εστιάζουν στους κρατούμενους και όσα στερούνται, το συγκεκριμένο, σύμφωνα με όσα αναφέρει το Forbes, ρίχνει φως στα παιδιά που περιμένουν έξω από τη φυλακή, δίνοντάς τους φωνή και αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα μακριά από τον ένα γονιό τους.

Αυτά τα παιδιά βιώνουν έναν πόνο και ένα μούδιασμα που δεν μπορεί να κατανοηθεί παρά μόνο μέσω της εμπειρίας, έναν πόνο που πληγώνει βαθιά όσους είναι πολύ μικροί για να τον διαχειριστούν. Παράλληλα, οι άνδρες που εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ δεν περιορίζονται στις πράξεις ή τις ποινές τους, αλλά παρουσιάζονται ως στοργικοί πατέρες που, παρά τα λάθη τους, επιθυμούν να παραμείνουν μέρος της ζωής των παιδιών τους.

Αντί να εστιάζει στις πολιτικές ή τις στατιστικές, το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία μέσω ανθρώπινων στιγμών, προσφέροντας μια σπάνια, αδυσώπητη ματιά στο πώς η φυλάκιση μπορεί να καταστρέψει την αγάπη και τη σύνδεση που μοιράζονται γονείς και παιδιά, που όμως θα κάνουν τα πάντα για να αντιστρέψουν τον πόνο και να διατηρήσουν τη σύνδεση τους προστατευμένη.

Δείτε το τρέιλερ:

Πηγή: The Independent / Newsbeast

Το “Sing Sing”, το οποίο ακολουθεί μια ομάδα ανδρών που έχουν εγγραφεί σε ένα πρόγραμμα θεάτρου φυλακών, θα προβληθεί μέσα σε σωφρονιστικά ιδρύματα στην Καλιφόρνια, τη Νέα Υόρκη, το Τέξας και 43 άλλες πολιτείες. Η ασυνήθιστη κυκλοφορία οφείλεται σε μια συνεργασία μεταξύ της A24, του Rehabilitation Through the Arts (RTA), του πραγματικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού στον οποίο βασίζεται η ταινία, και του Edovo, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που δημιουργεί προγράμματα σπουδών για έγκλειστους με πρόσβαση μέσω tablet σε περισσότερα από 1100 σωφρονιστικά ιδρύματα σε όλη τη χώρα.

«Η αφήγηση έχει έναν απίστευτο τρόπο να πυροδοτεί ελπίδα και να δημιουργεί συνδέσεις, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες», λέει ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Edovo, Brian Hill. «Με το Sing Sing, δίνουμε στα έγκλειστα άτομα την ευκαιρία να δουν τον εαυτό τους σε μια ιστορία ανθεκτικότητας και μεταμόρφωσης και να εμπνέονται να φανταστούν νέες δυνατότητες για τη ζωή τους».

Η ταινία “Sing Sing”, η οποία κυκλοφόρησε αρχικά το περασμένο καλοκαίρι και κέρδισε 2,9 εκατομμύρια δολάρια στο box office, έχει κερδίσει από τότε μια υποψηφιότητα για το Screen Actors Guild Award για τον Domingo και τρεις υποψηφιότητες για το Independent Spirit Award, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους.

Ο Domingo, ο οποίος ήταν υποψήφιος για Όσκαρ πέρυσι για την ερμηνεία του στο Rustin του Netflix, θεωρείται φετινός πρωτοπόρος στα Όσκαρ για τον ρόλο του στο Sing Sing ως Divine G, έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε άδικα. Εκτός από μερικούς επαγγελματίες ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένου του Domingo και του υποψήφιου για Όσκαρ Paul Raci, η ταινία είναι γεμάτη με πρώην φυλακισμένους ερμηνευτές, οι περισσότεροι απόφοιτοι του προγράμματος RTA, συμπεριλαμβανομένων των Clarence “Divine Eye” Maclin και Jon-Adrian “JJ” Velazquez.

«Το ταξίδι μου στην εκπαίδευση και τις τέχνες μου έδωσε ελπίδα κατά τη διάρκεια της λανθασμένης καταδίκης μου, αποκαθιστώντας την πίστη μου στην ανθρωπότητα, πυροδοτώντας μια κουλτούρα λύτρωσης κατά τη διάρκεια της φυλάκισής μου», είπε ο Velazquez. «Παρέχοντας πρόσβαση στην ταινία Sing Sing μπορούμε να μεταμορφώσουμε ζωές με τρόπους πέρα ​​από τη φαντασία μας».

Ως ταινία, το “Sing Sing” έχει ήδη καινοτομήσει με διάφορους τρόπους. Οι σκηνοθέτες Greg Kwedar και Clint Bentley πλήρωσαν σε όλους στο πλατό – από τους έγκλειστους μέχρι τον Domingo στην κορυφή του φύλλου κλήσης – τον ίδιο μισθό και όλοι όσοι συμμετείχαν στην παραγωγή λάμβαναν ίδια κεφάλαια. Η προβολή της ταινίας ήταν εξίσου ανορθόδοξη. Αφού η A24 απέκτησε το “Sing Sing” στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2023, το indie στούντιο έκανε την πρεμιέρα του μέσα στο Sing Sing Correctional Facility στο Ossining της Νέας Υόρκης τον Ιούνιο και το πρόβαλε για ένα κοινό φυλακισμένων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου San Quentin στην Καλιφόρνια, το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ που έγινε ποτέ μέσα σε φυλακή των ΗΠΑ, τον Οκτώβριο.

«Σας εκπροσωπούμε όλους», είπε ο Maclin, μιλώντας στα έγκλειστα μέλη του κοινού στο φεστιβάλ κινηματογράφου του San Quentin Q&A. «Ευχαριστώ για την έμπνευση».

Υπάρχει ένα πιθανώς ενδιαφερόμενο κοινό που δεν θα μπορεί να δει την ταινία Sing Sing αυτή την εβδομάδα: οι άνδρες που ζουν στη φυλακή που την ενέπνευσε. Το Sing Sing Correctional Facility δεν είναι ακόμη μία από τις φυλακές που έχουν πρόσβαση στο περιεχόμενο μέσω tablet της ΜΚΟ Edovo.

Πηγή: The Hollywood Reporter

Ο Mostafa Nili είπε ότι οι αξιωματούχοι ανέστειλαν την ποινή φυλάκισης της πελάτισσάς του μετά από συμβουλή του γιατρού, αφού η κυρία Mohammadi υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση όγκου. Η οικογένειά της και οι υποστηρικτές της ζήτησαν να απελευθερωθεί οριστικά, περιγράφοντας την προσωρινή αποφυλάκιση ως «πολύ λίγη και πολύ αργά».

Η 52χρονη ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών κρατείται στη διαβόητη φυλακή Evin της Τεχεράνης από το 2021. Μετά την προσωρινή απελευθέρωσή της, δημοσιεύτηκε ένα βίντεο στον λογαριασμό της κυρίας Mohammadi στο Instagram που την δείχνει να κάθεται σε φορείο και να βγαίνει από το ασθενοφόρο. Στο βίντεο, φωνάζει «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» – το σύνθημα του κινήματος διαμαρτυρίας 2022-2023 που συγκλόνισε τις ισλαμικές αρχές.

Οι εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδειχναν το δεξί πόδι της κυρίας Mohammadi βαριά δεμένο. Κράτησε επίσης μια φωτογραφία της Mahsa Amini, της 22χρονης Ιρανής γυναίκας της οποίας ο θάνατος στη φυλακή τον Σεπτέμβριο του 2022 πυροδότησε τις διαδηλώσεις.

Ο σύζυγος της κυρίας Mohammadi, Taghi Rahmani, είπε στους δημοσιογράφους ότι η σύζυγός του «βγήκε σε καλή ψυχική κατάσταση, σε κατάσταση μαχητική παρά την πολύ εύθραυστη κατάσταση της υγείας της». Ο 18χρονος γιος της Ali Rahmani είπε ότι είχαν μια τηλεφωνική συνομιλία που ήταν σύντομη αλλά έντονη. «Μπορούσε να μου πει ότι με αγαπάει», πρόσθεσε. «Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν ότι είχε φύγει από τη φυλακή Evin χωρίς την υποχρεωτική μαντίλα».

Ο επικεφαλής της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, Jorgen Watne Frydnes, κάλεσε τις ιρανικές αρχές «να τερματίσουν οριστικά τη φυλάκισή της και να εξασφαλίσουν ότι θα λάβει επαρκή ιατρική περίθαλψη για τις ασθένειές της». Ένας εκπρόσωπος του Γραφείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη χαρακτήρισε την προσωρινή απελευθέρωση ως «σημαντική».

Επαναλήφθηκε η έκκληση του ΟΗΕ «για την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση της κυρίας Mohammadi» μαζί με άλλους Ιρανούς άνδρες και γυναίκες που «κρατούνται ή φυλακίζονται για τη νόμιμη άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης και άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο κύριος Nili έγραψε στο X ότι, με βάση τη συμβουλή ενός εξεταζόμενου γιατρού, ο εισαγγελέας είχε αναστείλει την ποινή φυλάκισής της για τρεις εβδομάδες και είχε αποφυλακιστεί. Σε ανακοίνωσή της, το Ίδρυμα Narges Mohammadi είπε ότι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση τον περασμένο μήνα αφού οι γιατροί ανακάλυψαν μια οστική βλάβη στο δεξί της πόδι που υποπτεύονταν ότι ήταν καρκινική. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε πίσω στη φυλακή μετά από μόλις δύο ημέρες. Η ομάδα είπε ότι αυτό έγινε «παρά τις συμβουλές του γιατρού της και το αίτημα της νομικής της ομάδας, παρόλο που δεν μπορούσε να περπατήσει ή ακόμα και να καθίσει». Έκτοτε, η κυρία Mohammadi έχει δει μια «ταχεία ανάπτυξη κατακλίσεων και έντονο πόνο στην πλάτη και στα πόδια της».

Το ίδρυμα χαρακτήρισε την αναστολή των 21 ημερών «ανεπαρκή» και είπε ότι τουλάχιστον τρεις μήνες είναι κρίσιμοι για την ανάρρωσή της. Σε αντίθεση με μια ιατρική άδεια, η οποία θα επέτρεπε την περίοδο ανάρρωσης να υπολογίζεται στη φυλάκισή της, αυτή η αναστολή σημαίνει ότι θα της ζητηθεί να εκτίσει επιπλέον 21 ημέρες μετά την επιστροφή της στη φυλακή, πρόσθεσε το ίδρυμα.

Η κυρία Mohammadi κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης 2023 για την εκστρατεία της κατά της καταπίεσης των γυναικών στο Ιράν. Τα έφηβα παιδιά της δέχτηκαν το βραβείο στο Όσλο για λογαριασμό της και διάβασαν μια ομιλία που είχε βγει λαθραία από τη φυλακή. «Γράφω αυτό το μήνυμα πίσω από τους ψηλούς, κρύους τοίχους μιας φυλακής. Ο ιρανικός λαός, με επιμονή, θα ξεπεράσει την καταστολή και τον αυταρχισμό», είχε γράψει η κυρία Mohammadi.

Το 2016, καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκιση, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερη με εγγύηση. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια εκστρατεία για να σταματήσει την απομόνωση και δημοσίευσε δύο βιβλία και μια ταινία ντοκιμαντέρ. Συνελήφθη ξανά το 2021 και έκτοτε βρίσκεται στη φυλακή.

Η κυρία Mohammadi έχει συλληφθεί συνολικά 13 φορές, έχει δικαστεί πέντε φορές και έχει καταδικαστεί σε περισσότερα από 32 χρόνια φυλάκιση και 154 χτυπήματα με μαστιγώματα, σύμφωνα με το ίδρυμά της.

Πηγή: BBC / Φωτογραφίες: Instagram

Η εκπαίδευση είναι μέρος ενός έργου για να βοηθήσει τους κρατούμενους στη φυλακή Jirice βορειοανατολικά της Πράγας να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για τη ζωή εκτός φυλακής. «Σίγουρα σε βοηθάει ψυχικά και μαθαίνεις να είσαι υπεύθυνος, φροντίζοντας κάποιον άλλο», είπε ο 34χρονος Hejny, που εκτίει ποινή στην ανοιχτή φυλακή για διακίνηση ναρκωτικών και εμπορία ανθρώπων.

Είκοσι εννέα από τους 800 κρατούμενους του Jirice ζουν σε σπίτια χωρίς σίδερα, το μοναδικό τέτοιο ίδρυμα στην Τσεχία. Η φυλακή άνοιξε το 2017, εμπνευσμένη από το σύστημα στη Νορβηγία, το οποίο δίνει μεγάλη έμφαση στην αποκατάσταση. Προσεκτικά επιλεγμένοι τρόφιμοι φροντίζουν επίσης άλλα ζώα, όπως ένα λάμα και δύο καγκουρό, και εργάζονται στον κήπο. «Τα ζώα ταιριάζουν με την ιδέα μας να ενισχύσουμε τις εργασιακές συνήθειες των κρατουμένων», είπε ο Roman Farkas, ειδικός παιδαγωγός στο Jirice, στο Γαλλικό Πρακτορείο (AFP), ενώ στεκόταν δίπλα στο μικρό γήπεδο ποδοσφαίρου της φυλακής. «Λειτουργούν επίσης ως θεραπευτικό στοιχείο… ως πρόγραμμα κατά του στρες», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ενώ το ποσοστό υποτροπής στην Τσεχία για τους αποφυλακισμένους κατάδικους αγγίζει το 70%, στην ανοιχτή φυλακή του Jirice, είναι μόνο 17,2%.

Η ζωή με ένα σκυλί

Ένα κρύο, ομιχλώδες πρωινό, ο Hejny και ο Kolar έβαλαν τα 2 μηνών κουτάβια Labrador Retriever σε ένα λουρί και τα χώρισαν για να δείξουν τι είχαν μάθει από τότε που έφτασαν την 1η Νοεμβρίου. Τα σκυλιά – που είναι αδέρφια – μένουν με τους κρατούμενους τις περισσότερες φορές. Ενώ το κουτάβι του Hejny, ο Δίας μπορεί να καθίσει και να δώσει το πόδι, ο Zirkon μυρίζει γύρω του, κουνώντας την ουρά του χαρούμενα. «Είναι πολύ διάβολος και θα είναι δύσκολο», είπε ο Kolar, αγκαλιάζοντας τον σκύλο καθώς καθόταν σε ένα κρεβάτι στο σπίτι της φυλακής.

«Η φροντίδα των κουταβιών μας κάνει χαρούμενους – δεν νιώθουμε μοναξιά επειδή έχουμε κάποιον εδώ» πρόσθεσε ο 31χρονος, ο οποίος φυλακίστηκε για διακίνηση ναρκωτικών και κλοπή. «Στη φυλακή, συναντάς ανθρώπους με τους οποίους δεν θέλεις να είσαι μαζί, αλλά πρέπει να τους γνωρίσεις. Αλλά θέλεις να είσαι πάντα με έναν σκύλο, σωστά;»

Οι τρόφιμοι του Jirice έχουν μέχρι στιγμής μεγαλώσει 12 σκυλιά. Μετά από ένα χρόνο, η φυλακή τους στέλνει πίσω σε έναν οργανισμό που τους παραδίδει σε άτομα με προβλήματα όρασης.

«Θα αγοράσω ένα κουτάβι όταν βγω έξω»

«Το έργο έχει σχεδιαστεί για να κοινωνικοποιήσει τα κουτάβια, να τα μάθει να τους αρέσουν οι άνθρωποι και να εξοικειωθούν με τον κόσμο γύρω τους», είπε ο Farkas.

Οι τρόφιμοι πηγαίνουν τα σκυλιά στην Πράγα για να τα αφήσουν να δοκιμάσουν το μετρό, τις κυλιόμενες σκάλες ή τα εμπορικά κέντρα για να τους βοηθήσουν να συνηθίσουν στη φασαρία της πόλης. Ο Farkas είπε ότι οι προπονητές δεν χρειάζονταν φύλαξη: «Περιμένουμε να μην κάνουν ποτέ κατάχρηση της ελευθερίας».

Η φυλακή επιλέγει εκπαιδευτές σκύλων για το έργο “Paw in the Palm”, εμπνευσμένο από ένα παρόμοιο έργο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού αξιολογήσει τα προφίλ τους, με την προηγούμενη εμπειρία να αποτελεί συν.

Ο Zirkon είναι το δεύτερο σκυλί που εκπαιδεύτηκε από τον Kolar, ο οποίος είπε ότι πάντα αγαπούσε τα ζώα. «Θα φύγω με τη Zirkon τον Οκτώβριο του 2025», είπε.

Ο Hejny, ο οποίος έχει 14 μήνες για να υπηρετήσει, θα παραδώσει τον Δία δύο μήνες πριν από τη δική του απελευθέρωση. «Θα πάρουν τον Δία μετά από ένα χρόνο και σίγουρα θα στεναχωρηθώ», είπε. «Οπότε θα αγοράσω ένα κουτάβι όταν βγω έξω».

Πηγή: Daily Sabah / France 24 / Φωτογραφίες: AFP Photo

Η «τέχνη ως θεραπεία» μπορεί να είναι μια βαρετή έννοια στους προνομιούχους κύκλους, αλλά στο πλαίσιο ενός συστήματος τιμωρίας που έχει σχεδιαστεί μόνο για να υποβαθμίζει, υπάρχει πραγματική αξία στην ιδέα ότι η δημιουργική συνεργασία μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση της ενσυναίσθησης και στην επανασύνδεση ενός ατόμου με την κοινή του ανθρωπιά.

Στην πραγματικότητα, η απόδειξη βρίσκεται στα δεδομένα που φέρνουν τα αποτελέσματα του προγράμματος: Λιγότερο από το 3% των μελών του RTA επιστρέφουν στη φυλακή έναντι του 60% του πληθυσμού των φυλακών σε εθνικό επίπεδο. Παρέχοντας έναν ασφαλή χώρο για να είναι κανείς ευάλωτος, το RTA προσφέρει μια ανθρώπινη εναλλακτική στην ποινική δικαιοσύνη, η οποία πρωτίστως (και μάταια) εστιάζει στην τιμωρία ως μέσο για έναν σκοπό.

Η ταινία «Η παράσταση του Σινγκ Σινγκ» ακολουθεί κατά κύριο λόγο τον John “Divine G” Whitfield, τον οποίο υποδύεται ο Colman Domingo, ένα ιδρυτικό μέλος του RTA που βοηθά στη διεύθυνση της νέας παραγωγής για το γκρουπ, ενώ προετοιμάζεται για μια επικείμενη ακρόαση για μείωση της ποινής του. Όπως ο πραγματικός Divine G, ο οποίος έχει ένα “story by” και κάνει μια πρώιμη εμφάνιση στην ταινία, ο χαρακτήρας του Domingo φυλακίστηκε ψευδώς για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και ξοδεύει το χρόνο του στην ομώνυμη φυλακή υψίστης ασφαλείας αφήνοντας με το στόμα ανοιχτό τους νομικούς του καλόπιστους ενώ γράφει πολλά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Πρότυπο για τους συνομηλίκους του, ο Divine G αναπτύσσει τακτικά τις υποκριτικές και συγγραφικές του δεξιότητες σε εργαστήρια RTA και χαίρεται να είναι καλλιτεχνικός ηγέτης. Μέχρι που εμφανίζεται ένας νέος ανυπότακτος τρόφιμος που αρχίζει να αμφισβητεί τον ίδιο και την τέχνη.

Πρώην έγκλειστοι καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους είναι σπουδαστές της RTA και τώρα υποστηρικτές της ποινικής δικαιοσύνης, αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του υποστηρικτικού καστ του “Sing Sing”, που εμφανίζονται κυρίως στις σκηνές της ομάδας RTA. Τους παρακολουθούμε καθώς κάνουν οντισιόν για διάφορους ρόλους, κάνουν ασκήσεις υποκριτικής και μοιράζονται τα συναισθήματά τους. Είναι εδώ η ταινία ακολουθεί κάπως πρακτικές ντοκιμαντέρ (ή τουλάχιστον μοιάζει με ντοκιμαντέρ) και είναι πολύ καλύτερο για αυτόν τον λόγο. Επικεντρώνοντας απλώς στο σε μεγάλο βαθμό μη επαγγελματικό καστ του, ο Kwedar αγκαλιάζει μια τρυφερή σχέση που δεν μπορεί να αναπαραχθεί εύκολα. Η απτή αυθεντικότητά τους και οι ατέλειες στην οθόνη είναι μια απλή απόδειξη της δέσμευσης της ταινίας στην ακρίβεια.

Αναζητήστε την ταινία «Η παράσταση του Σινγκ Σινγκ», που κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από σήμερα ημέρα Πέμπτη.

Πηγή: Variety

Οι αρχαιολόγοι είπαν ότι ο οικισμός κατοικήθηκε στην εποχή του Σιδήρου και του Χαλκού. Είπαν ότι ορισμένα ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων καλουπιών από πηλό και υλικού από κράμα χαλκού, θα μπορούσαν να είναι ηλικίας 3.000 ετών και πιθανώς να χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή σπαθιών.

Τα υπολείμματα των στρογγυλών σπιτιών περιλάμβαναν τρύπες όπου τοποθετούνταν ξύλινοι στύλοι για να υποστηρίξουν έναν σημαντικό αριθμό καλύβων. Οι αρχαιολόγοι είπαν ότι οι εσωτερικοί χώροι ορισμένων από τα σπίτια προστατεύονταν από ξύλινη περίφραξη.

Βρέθηκε ακόμα μια ποικιλία προϊστορικών τεχνουργημάτων, συμπεριλαμβανομένων μεταλλικών από σίδηρο και κράμα χαλκού, πέτρινες ασβεστόλιθες για ακόνισμα εργαλείων και πέτρινοι χειρόμυλοι για λείανση σιτηρών. Αποκαλύφθηκαν επίσης κεραμικά και επεξεργασμένος πυριτόλιθος.

Η AOC Archaeology Group είπε ότι εργάστηκε μαζί με εργολάβους της UBCivils και του Balfour Beatty για να διασφαλίσει την προσεκτική ανασκαφή εκτεταμένων θαμμένων λειψάνων. Η ανασκαφή έγινε για λογαριασμό της Υπηρεσίας Φυλακών της Σκωτίας (SPS).

Ο χώρος της φυλακής βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο αρχαιολογικό τοπίο όπου έχουν βρεθεί προηγουμένως σημαντικά ευρήματα σε εθνικό επίπεδο στα Culduthel, Slackbuie και West Link Road. Η Mary Peteranna της AOC είπε ότι η τελευταία ανασκαφή ήταν μια ομαδική προσπάθεια. «Η συνεργασία κατέστη δυνατή με την υποστήριξη της Υπηρεσίας Φυλακών της Σκωτίας», είπε. «Διευκόλυναν τη διαδικασία φύλαξης των ευρημάτων στον χώρο και υποστήριξαν πλήρως την παρουσίαση των αποτελεσμάτων ώστε να είναι διαθέσιμη στο κοινό. Αυτό είναι ένα πραγματικά σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Inverness».

Η Lorraine Roughan, στέλεχος του προγράμματος SPS για το HMP Highland, δήλωσε: «Αυτή η ανακάλυψη ενσωματώνει τη σημασία της τοποθεσίας για την κοινότητα του Inverness, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα».

Το HMP Highland θα αντικαταστήσει τη φυλακή Inverness, η οποία είναι άνω των 120 ετών, και θα έχει χωρητικότητα 200 κρατουμένων. Το κόστος της νέας φυλακής αναμένεται να είναι τετραπλάσιο από ό,τι είχε αρχικά υπολογιστεί και να ολοκληρωθεί έξι χρόνια αργότερα από το προγραμματισμένο.

Πηγή: BBC