Η ομάδα φωτογραφίας Αμπάριζα και η ομάδα Διάφραγμα 26 παρουσιάζουν την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου στις 19:00 στο Cinemarian (Σισμάνη 16, Νέος Κόσμος, μετρό Φιξ) φωτογράφους από την Παλαιστίνη. Από ακτιβιστές, όπως ο Sanad Latifa και ο Mahmoud Abu Rahma, την 33χρονη δολοφονημένη στις 25 Αυγούστου 2025 Mariam Riad Abu Daqqa, κάποιους που η συγκυρία τους έκανε να στρέψουν το φακό τους στη γενοκτονία, όπως ο Ahmed Shamallakh, μέχρι την αναγνωρισμένη για το φωτογραφικό και ακαδημαϊκό της έργο Rula Halawani.

Πώς είναι να στέκεσαι απέναντι από σένα, να είσαι ο φακός, το βλέμμα και το θέμα της φωτογραφίας;

Η ομάδα φωτογραφίας Αμπάριζα στο πλαίσιο των γενικότερων αναζητήσεών της -που διευρύνονται πέρα από την τεχνική και την αισθητική της φωτογραφίας – παρουσιάζει Παλαιστίνιους φωτογράφους ως ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού στη συγκεκριμένη πολιτική και κοινωνική συγκυρία.

Λίγα λόγια για τους διοργανωτές

Ομάδα Φωτογραφίας Αμπάριζα

Η Ομάδα Φωτογραφίας Αμπάριζα δραστηριοποιείται στο Γαλάτσι από το 2015. Επιχειρούμε να μελετήσουμε τη φωτογραφία σε μια συνολική και ολοκληρωμένη διάσταση, από την τεχνική της, την ιστορική εξέλιξη του μέσου, μέχρι τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο που παίζει στη γενικότερη πορεία του πολιτισμού και την προσωπική έκφρασή μας. Οργανώνουμε εκθέσεις, δράσεις, εκδηλώσεις και συνεργαζόμαστε με άλλες φωτογραφικές ομάδες και άτομα με στόχο τη δημιουργική έκφραση, την ψυχαγωγία, την επικοινωνία.

Διεύθυνση: Λυσίου 11, 11146, Γαλάτσι

Διάφραγμα 26

Το Διάφραγμα 26 είναι μια καλλιτεχνική ομάδα αποτελούμενη κυρίως από φωτογράφους με έδρα την Αθήνα. Στόχος μας η φωτογραφία, η τέχνη, η επικοινωνία και η συμμετοχικότητα. Κάνουμε τη ζωή μας κι ότι μπορούμε γύρω μας καλύτερο μέσα από την αγαπημένη μας τέχνη.

Πληροφορίες

Επιμέλεια – παρουσίαση: Δέσποινα Κουτσίκου (Αμπάριζα)
Πρόλογος: Κατερίνα Ντόνα (Αμπάριζα), Ανδρέας Κατσικούδης (Διάφραγμα 26)
Είσοδος: Ελεύθερη (παρακαλούμε να είστε 15 λεπτά πιο νωρίς, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)

Πηγή: Αθηνόραμα

Και αν και ο Τέλερ πάντοτε είχε να επιδείξει προσωπικά έργα, η παρούσα έκθεση συμπίπτει με μια περίοδο όπου έχει βρει ένα νέο νόημα ως καλλιτέχνης. Καθηλωτικά έργα του με θρυλικές φυσιογνωμίες από τον Iggy Pop έως τον Alexander Skarsgård, από την Kate Moss έως τη Charlotte Rampling, από τη φωτογράφιση του Πάπα Φραγκίσκου σε γυναικεία φυλακή κατά την Μπιενάλε της Βενετίας του 2024 έως τη φωτογράφιση του Άουσβιτς με αφορμή την 80ή επέτειο από την απελευθέρωσή του, αλλά και εικόνες νεκρής φύσης και υπαίθρου. Παράλληλα, τα τελευταία οκτώ χρόνια ο Τέλερ συνεργάζεται με τη σύζυγό του, Dovile Drizyte, σε έργα που αντικατοπτρίζουν διάφορες όψεις της σχέσης τους αλλά και τη γέννηση της κόρης τους. Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από ένα τυπικό μείγμα σοβαρών, οικείων και συχνά χιουμοριστικών χαρακτήρων, με μια αισθητική που αγγίζει το γκροτέσκο.

Οι εμπειρίες αυτές, καθοριστικές για τη ζωή του, έχουν ενσταλάξει μια υπόγεια ένταση στον τρόπο με τον οποίο ο Τέλερ ανταποκρίνεται στον κόσμο γύρω του, δημιουργώντας πηγαίες συνδέσεις που μετουσιώνονται σε βαθιά ουσιαστικές αφηγήσεις. Τα φωτογραφικά και βίντεο έργα του, που προέκυψαν ως απόρροια αυτών των συνδέσεων, διερευνούν οικογενειακές και οικουμενικές ιστορίες για την αγάπη, την οικογένεια, την εμπιστοσύνη, την ελπίδα, τη γονιμότητα, το περιβάλλον, την πολιτική και τη θρησκεία. Ως εκ τούτου, ο αναπτερωμένος συναισθηματικός του δεσμός με το εκάστοτε θέμα ενσαρκώνει θετικότητα, πνευματική συνειδητοποίηση και μια ανανεωμένη στάση απέναντι στη ζωή.

Η έκθεση you are invited θα παρουσιαστεί στην Αθήνα εγκαινιάζοντας το Onassis Ready, τον νέο χώρο του Ιδρύματος Ωνάση, που στεγάζεται σε ένα πρώην εργοστάσιο στην πάλαι ποτέ βιομηχανική ζώνη της πόλης. Ο χώρος έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί πειραματικά έργα τα οποία διευρύνουν τα όρια της σύγχρονης δημιουργίας και να λειτουργεί ως πλατφόρμα για τολμηρές καλλιτεχνικές φωνές από όλο τον κόσμο. Το Onassis Ready στεγάζει επίσης τον αθηναϊκό κόμβο του Onassis ONX – ενός διεθνούς προγράμματος, με έδρα και στη Νέα Υόρκη, που στηρίζει καλλιτέχνες οι οποίοι εργάζονται με αναδυόμενες τεχνολογίες. Εστιάζοντας ταυτόχρονα στη σύγχρονη τέχνη και την καινοτομία, το Onassis Ready παρουσιάζει την πρώτη του μεγάλη έκθεση, στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού προγράμματος της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για τη σεζόν 2025-26.

Αυτή η συνεργασία μεταξύ του Γιούργκεν Τέλερ και Στέγης αντανακλά μια κοινή πεποίθηση ότι η τέχνη μπορεί να είναι ταυτόχρονα ενδόμυχη και πολιτική, ακατέργαστη και ποιητική, προσωπική και συλλογική. Μέσα από αυτή τη σύμπραξη, η έκθεση you are invited ανοίγει έναν χώρο διαλόγου ανάμεσα στο συναισθηματικά φορτισμένο σύμπαν του Τέλερ και στις σύγχρονες πραγματικότητες της Ελλάδας, καλώντας σε μια ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στο τοπικό και το παγκόσμιο.

Συντελεστές
Επιμέλεια έκθεσης: Juergen Teller και Dovile Drizyte
Αρχιτεκτονικός σχεδιασμός: Tom Emerson, 6a architects
Διεύθυνση παραγωγής: Josselin Merazguia (Juergen Teller Studio)
Ανάθεση & παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Juergen Teller
Ο Juergen Teller (γενν. 1964, Ερλάνγκεν, Γερμανία) σπούδασε στη Βαυαρική Κρατική Σχολή Φωτογραφίας στο Μόναχο και το 1986 μετακόμισε στο Λονδίνο. Με μια καριέρα σε διάφορα είδη της φωτογραφικής τέχνης, ο Γιούργκεν Τέλερ έχει κάνει καμπάνιες μόδας για πολλές διάσημες φίρμες, καθώς και editorials για κορυφαία περιοδικά τέχνης και μόδας. Το 2003 βραβεύτηκε με το Citibank Prize for Photography από τη Photographers Gallery του Λονδίνου, ενώ το 2018 έλαβε το βραβείο Special Presentation Infinity από το International Center of Photography της Νέας Υόρκης. Το έργο του έχει εκτεθεί διεθνώς, με ατομικές εκθέσεις στη Fondation Cartier pour l’art Contemporain στο Παρίσι (2006), στην Dallas Contemporary στο Τέξας (2011), στο μουσείο Daelim της Σεούλ (2011), στο Institute of Contemporary Art (ICA) του Λονδίνου (2013), στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ στην Αθήνα (2014), στην Bundeskunstalle της Βόνης (2016), στο Martin-Gropius-Bau του Βερολίνου (2017), στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Garage στη Μόσχα (2018), στο T-10/SKP-S του Πεκίνου (2021), στο Grand Palais Éphémère στο Παρίσι (2023), στην Τριενάλε του Μιλάνου (2024) και στην Galleria degli Antichi στη Σαμπιονέτα της Ιταλίας (2025). Το 2007, του ζητήθηκε να εκπροσωπήσει την Ουκρανία ως ένας από τους πέντε καλλιτέχνες στην 52η Μπιενάλε της Βενετίας. Οι φωτογραφίες του έχουν αποκτηθεί από πολλές διεθνείς συλλογές, όπως από το Centre Pompidou (Παρίσι), το Fondation Cartier pour l’art Contemporain (Παρίσι), το International Center for Photography (Νέα Υόρκη), το Μουσείο του Λούβρου (Παρίσι) και η National Portrait Gallery (Λονδίνο). Ο Τέλερ έχει εκδώσει πάνω από 60 βιβλία και ήταν καθηγητής φωτογραφίας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νυρεμβέργης από το 2014 έως το 2019.

ONASSIS READY
Στην καρδιά του Αγίου Ιωάννη Ρέντη, ένα παλιό εργοστάσιο πλαστικών έχει μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς καινούριο: το Onassis Ready. Είναι ένας αυθεντικός, γενναιόδωρος χώρος στον οποίο οι καλλιτέχνες καλούνται να ονειρευτούν, να κάνουν πρόβες και να ρισκάρουν. Εκτεινόμενο σε 3.760 τετραγωνικά μέτρα, αποτελεί τον πιο πρόσφατο δημιουργικό κόμβο στο διαρκώς διευρυνόμενο οικοσύστημα του Ιδρύματος Ωνάση. Σε αυτό το κτίριο, πριν την ανακαίνισή του, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η έρευνα του έργου «Ξηρόμερο/Dryland», που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 60ή Διεθνή Έκθεση Τέχνης La Biennale di Venezia. Είχε ήδη φιλοξενήσει ως εργοτάξιο τις παραστάσεις «Άνθρωποι και ποντίκια», «Άρης» και «Κόκκινα Φανάρια», σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη, τις πρόβες του «Προμηθέα» του Νίκου Καραθάνου, το “Climax” ball σε συνεργασία με τη Léa Vlamos, ενώ εκεί βρισκόταν και το στούντιο της Λένας Κιτσοπούλου όταν δημιουργούσε τον δικό της «Φράνκενσταϊν».

Το Onassis Ready δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι ένας χώρος που αφουγκράζεται, προσαρμόζεται και προσκαλεί, έτοιμο να αγκαλιάσει την καλλιτεχνική δημιουργία και των Onassis AiR/ONX Fellows – χτίζοντας μια γέφυρα ανάμεσα στον φυσικό και τον μεταψηφιακό κόσμο. Εκεί όπου η Αθήνα συναντά τη Νέα Υόρκη και τον υπόλοιπο κόσμο και όπου το μεταψηφιακό τέμνεται με το βαθιά ανθρώπινο. Εκεί όπου οι ιδέες του αύριο μπορούν να δοκιμαστούν, δυνατά, σιωπηλά, ελεύθερα.

Πληροφορίες
Juergen Teller
you are invited

Onassis Ready (Στρατή Τσίρκα 2, Άγιος Ιωάννης Ρέντης, Αθήνα)
19 Οκτωβρίου – 30 Δεκεμβρίου 2025
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 18:00-23:00

Η προπώληση εισιτηρίων για την έκθεση ξεκινά τον Σεπτέμβριο

Πρόσβαση στο Onassis Ready με τα μέσα μαζικής μεταφοράς:
Με λεωφορείο: Γραμμή 838 | Στάσεις: 2η Αγίας Άννης (300 μ.), Σχολείο 3η Αγίας Άννης (280 μ.)
Με τρόλεϊ: Γραμμή 21 | Στάση: Παπαδοπούλου (1,3 χλμ.)
Με μετρό: Γραμμή 3 | Σταθμός: Ελαιώνας (2,4 χλμ.)

Η αιτία εντοπίζεται σε ένα φαινόμενο γνωστό ως «φαινόμενο της απλής έκθεσης». Σύμφωνα με τον Δρ. Ματ Τζόνσον, νευροεπιστήμονα, «οι άνθρωποι τείνουν να προτιμούν ό,τι βλέπουν επανειλημμένα». Αυτό συμβαίνει επειδή συνηθίζουμε τον εαυτό μας κυρίως μέσα από καθρέφτες, όπου το πρόσωπό μας είναι αντιστραμμένο, και αυτή η «γνωστή» εικόνα παγιώνεται. Όταν, λοιπόν, βλέπουμε τον εαυτό μας σε φωτογραφία, η έλλειψη αυτής της συνηθισμένης αντανάκλασης μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση αποξένωσης, όπως αν παρατηρούσαμε έναν άγνωστο.

Το πείραμα των ερευνητών στη δεκαετία του ’70 έδειξε ότι οι περισσότεροι προτιμούν την «εικόνα – καθρέφτη» του εαυτού τους, ενώ οι φίλοι τους τείνουν να επιλέγουν την πραγματική τους εικόνα, εξοικειωμένοι με αυτήν στην καθημερινότητα.

Ο Τζόνσον επισημαίνει επίσης τον ρόλο της «μεροληψίας αυτοβελτίωσης», μιας ψυχολογικής τάσης που μας οδηγεί να βλέπουμε τους εαυτούς μας πιο ελκυστικούς από ό,τι ίσως είμαστε στην πραγματικότητα. Σε μελέτη του 2008, οι συμμετέχοντες έδειξαν προτίμηση σε βελτιωμένες εκδοχές των εαυτών τους. Αυτό εξηγεί γιατί, όταν βλέπουμε μια αληθινή εικόνα μας, μπορεί να νιώθουμε ότι απέχει από τον «όμορφο» εαυτό που φανταζόμαστε.

Μπορεί όμως αυτή η δυσφορία να αντιμετωπιστεί; Η ψυχοθεραπεύτρια και πρώην μοντέλο Έλοϊς Σκίνερ, προτείνει εξάσκηση στις πόζες, καθώς είναι μια δεξιότητα που μπορεί να βελτιωθεί. Επιπλέον, ο Τζόνσον σημειώνει ότι η συνεχής έκθεση στις «αληθινές» εικόνες μας μπορεί σταδιακά να μειώσει τη δυσφορία. Η ενσυναίσθηση προς τον εαυτό μας και η κατανόηση των εγγενών γνωστικών μας προκαταλήψεων μπορεί επίσης να ενισχύσει μια πιο ισορροπημένη αυτοαντίληψη.

Πηγή: The Independent / Lifo.gr

Γωγώ, βιολογία και φωτογραφία. Πώς αθροίζονται μέσα σου και τι άλλο ονειρεύεσαι;

Η Βιολογία ήταν ένα μονοπάτι που δεν μπορώ να πω πως το επέλεξα συνειδητά κι έτσι αναπόφευκτα, κάποια στιγμή, το εγκατέλειψα για να ακολουθήσω αυτό, στο οποίο τώρα βρίσκομαι. Θέλω να ξανασπουδάσω κάποια στιγμή. Ελπίζω να βρω τον χρόνο μέσα στη ρουτίνα που είναι τόσο χαοτική, εδώ στην Αθήνα.

Χωρίς τη φωτογραφία δεν μπορώ να θυμάμαι, έχεις πει. Κι αν ήμουν παιδί πώς θα μου εξηγούσες αυτή την παραδοχή σου;

Έχω προσπαθήσει να το εξηγήσω στο παιδί μου. Ήδη δεν θυμάται πολλά από όσα της συμβαίνουν, αφού το μυαλό της διαρκώς απορροφά και αποτυπώνει όλα τα καινούρια. Αυτό που θα σου έλεγα, λοιπόν, είναι πως λειτουργεί σαν ένα οπτικό ημερολόγιο. Οι αναμνήσεις, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι ποτέ οι ίδιες με τα γεγονότα, όταν αυτά συνέβησαν, αφού σαν να αλλοιώνονται και να λειάινονται μέσα στο μυαλό μας με το πέρασμα του χρόνου. Η φωτογραφία είναι η αλήθεια της στιγμής, ένα θραυσματικό ντοκουμέντο του τι υπήρξαμε ή του τι θα μπορούσαμε να υπάρξουμε.

Κι έπειτα η ποίηση. Πόσο καιρό ωρίμαζαν το υλικό και οι γλωσσικοί δρόμοι;

Γύρω στα δεκαοκτώ μου, ξεκίνησα να γράφω, αλλά όχι ποίηση. Η ποίηση ήρθε απρόσμενα, ύστερα από αρκετό διάβασμα και καταβύθιση στον κόσμο της.

Πάει καιρός, αλλά θα ήθελα να μου μιλήσεις για το πρότζεκτ για τη Μακρόνησο. Με ποιο φορτίο έφτασες ως εκεί και πώς βίωσες την εμπειρία;

Πάει καιρός, ωστόσο φέτος, το ξαναδούλεψα το υλικό μου με αφορμή μια πολυμεσική ομαδική έκθεση στην Φρανκφούρτη, στην οποία είχα τη χαρά να συμμετέχω. Πήρε, λοιπόν, μια νέα μορφή το βιβλίο καθώς μετατράπηκε σε ένα art object με τη μορμή ενός φακέλου, που περικλείει έγγραφα και φωτογραφίες, προσκαλώντας την επισκέπτρια και τον επισκέπτη να το εξετάσουν, να του αφιερώσουν χρόνο και σκέψη.

Στη Μακρόνησο, πήγα πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2018, ενώ συνολικά την έχω περπατήσει τέσσερις φορές. Η αφορμή για να το κάνω ήταν μια φωτογραφία του παππού μου, που υπήρξε εξόριστος στο νησί για έναν χρόνο. Δεν γνώριζα την ιστορία, καθώς ποτέ δεν μου είχε μιλήσει γι’ αυτό κι έτσι θέλησα να προσπαθήσω να καταλάβω. Ήταν και είναι μια προσπάθεια να σώσω τη μνήμη και να την παραδώσω και σε άλλες και άλλους, που ενδιαφέρονται. Νιώθω ταυτόχρονα πως είναι ένα χρέος, με το οποίο είμαι επιφορτισμένη. Το έργο αυτό είναι βαθιά πολιτικό, όμως δεν είναι η πρόθεσή μου η εργαλειοποίηση των εμπειριών, που δεν είχα, για να αποδείξω τη σημαντικότητά του, καθώς θα ήταν σαν να σπίλωνα την μνήμη και τα βιώματα του παππού μου και όσων υπέφεραν σε αυτό το άγονο νησί κατά τη διάρκεια της εξορίας τους. Αυτό που νιώθω ως χρέος, όπως ανέφερα και πριν, είναι να μην αφήσω να περάσει στο παρελθόν και να σβήσει ανεπιστρεπτί η ζωή των εξορίστων στη Μακρόνησο – μια έκθεση με σκοπό να προβληματίσει, να αναμοχλεύσει τα συναισθήματα γύρω από τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, είναι μια μικρή μορφή διαμαρτυρίας που, αν πετύχει, σημαίνει πως φυτεύτηκε ένας σπόρος.

Πώς σε κινητοποιεί η πραγματικότητα; Πώς μεταβολίζεις συναισθήματα, όπως ο θυμός;

Η αλήθεια είναι πως δεν τα καταφέρνω πάντα με επιτυχία να μετατρέψω τον θυμό μου σε κάτι γόνιμο. Ωστόσο, με τη συμμετοχή μου σε συλλογικότητες, με την ενασχόληση μου με την τέχνη νιώθω πως δημιουργώ κάτι που αξίζει την προσπάθεια να ξεπεραστεί ο θυμός.

Για ποια στιγμή που έσωσες στην αιωνιότητα είσαι περήφανη;

Η στιγμή που είδα για πρώτη φορά το παιδί μου είναι τόσο έντονα εντυπωμένη στο μυαλό μου.

Θυμάσαι ποιες λέξεις, ποια φωτογραφία είναι οι πρώτες σου αναφορές;

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο

τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα

Είναι δυο στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη που τον έψαξα και τον διάβασα, χάρη σε έναν φίλο μου ποιητή, που μου δώρισε ένα βιβλίο του πολλά χρόνια πριν. Αυτοί οι στίχοι και η μελαγχολική συνειδητοποίηση του «τίποτα» ξεκλείδωσαν σιγά- σιγά και τη δική μου θέληση να γράψω. Όσο για φωτογραφία, δεν είναι μία που μπορώ να ξεχωρίσω, είναι όμως το σώμα της δουλειάς της Francesca Woodman, το ύφος και οι υφές της οποίας είναι μοναδικές.

Συναντηθήκαμε την ημέρα που συμπληρώνονταν 11 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πώς κοιτάμε ό,τι πέρασε και πώς ό,τι θα έρθει;

Στις 7 Οκτωβρίου, πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ανακοίνωση της απόφασης πως η Χρυσή αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση, ενώ η γενοκτονία εναντίων των Παλαιστίνιων έκλεισε έναν χρόνο και συντελείται μπροστά στα μάτια μας. Οφείλουμε να κοιτάμε με διάθεση αναστοχαστική, με κριτική σκέψη, οπλιζόμαστε με δύναμη ώστε να μην συμφιλιωθούμε με τη φρίκη. Δίνουμε υπόσχεση πως θα μεταβολίζουμε δημιουργικά και ανθρώπινα ό,τι θα έρθει.

Πώς συνυπάρχουν σε σένα η ατομική και η συλλογική μνήμη;

Νομίζω πως και οι δυο βοηθούν στο να ορίζω ποια είμαι στο εδώ και στο τώρα, στο να στοιχειοθετώ την ταυτότητά μου.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό;

Οργανώνω το υλικό μου για μια ατομική έκθεση που θέλω να συνοδέψω με μια performance. Γράφω για να γίνει κάποια στιγμή βιβλίο με πεζό λόγο αυτή τη φορά ένα σύνολο από καταχωρήσεις ημερολογίου, ενώ διορθώνω τα ποιήματα που θα μπουν σε ένα δεύτερο βιβλίο ποίησης.

«Μόλις τεθεί υπό κράτηση στην αστυνομία της Οτάβα, το πορτρέτο θα είναι έτοιμο για το τελευταίο βήμα του ταξιδιού του προς το σπίτι στο Fairmont Château Laurier, όπου θα εκτεθεί και πάλι ως ένα αξιοσημείωτο ιστορικό πορτρέτο», δήλωσε η αστυνομία. Η αστυνομία είπε ότι το «The Roaring Lion» κλάπηκε από το Fairmont Chateau Laurier στην Οτάβα, κάποια στιγμή μεταξύ των Χριστουγέννων του 2021 και της 6ης Ιανουαρίου 2022, και αντικαταστάθηκε με πλαστό. Η ανταλλαγή αποκαλύφθηκε μόλις μήνες αργότερα, τον Αύγουστο, όταν ένας εργαζόμενος σε ξενοδοχείο παρατήρησε ότι το πλαίσιο δεν είχε κρεμαστεί σωστά και φαινόταν διαφορετικό από τα άλλα.

«Διαπιστώθηκε ότι το πορτρέτο πουλήθηκε μέσω ενός οίκου δημοπρασιών στο Λονδίνο σε έναν αγοραστή στην Ιταλία, που ούτε ο ίδιος γνώριζε ότι το κομμάτι είχε κλαπεί», αναφέρεται στην ανακοίνωση. «Με τη βοήθεια δημόσιων πληροφοριών, ιατροδικαστικής ανάλυσης και διεθνούς συνεργασίας, οι ερευνητές εντόπισαν το άτομο που ευθύνεται για την κλοπή».

Ο Nicola Cassinelli, δικηγόρος στη Γένοβα της Ιταλίας, αγόρασε το έργο τον Μάιο του 2022 σε μια διαδικτυακή δημοπρασία του Sotheby’s για 5.292 βρετανικές λίρες. Λέει ότι έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον οίκο δημοπρασιών τον Οκτώβριο που τον συμβούλεψε να μην πουλήσει ή να μεταφέρει με άλλο τρόπο το πορτρέτο λόγω έρευνας για την κλοπή στην Οτάβα. Ο Cassinelli είπε ότι εξεπλάγη όταν έμαθε ότι η απάντηση στη ληστεία υψηλού προφίλ μπορεί να κρέμεται στον τοίχο του σαλονιού του. Σχεδιάζει να παραστεί σε μια τελετή στην καναδική πρεσβεία στη Ρώμη την επόμενη Πέμπτη για να σηματοδοτήσει την επιστροφή του πορτρέτου.

Σε συνέντευξη Τύπου στο ξενοδοχείο το απόγευμα της Τετάρτης, η Geneviève Dumas, γενική διευθύντρια του Fairmont Château Laurier, είπε ότι η κλοπή συνέβη στο απόγειο της πανδημίας COVID-19. «Όλα είχαν κλείσει και μειώσαμε τη διαφορά σε 12 ημέρες», είπε η Dumas. «Όπως συνέβη, δεν υπήρχε κανείς στο ξενοδοχείο και το ανακαλύψαμε μόλις οκτώ μήνες αργότερα».

Ο ντετέκτιβ της Αστυνομίας της Οτάβα Akiva Gellar είπε ότι το πορτρέτο ανακτήθηκε μετά από «μια πολύ εκτεταμένη έρευνα» που διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια, αλλά πρόσφερε λίγες λεπτομέρειες. Μεγάλο μέρος της έρευνας είναι «ακόμα πολύ ευαίσθητο γιατί το θέμα βρίσκεται ενώπιον των δικαστηρίων», είπε. «Πολλές από τις πληροφορίες σχετικά με το πώς το βρήκαμε και περισσότερες λεπτομέρειες θα δημοσιοποιηθούν κατά τη διάρκεια της τελετής στη Ρώμη», δήλωσε ο Gellar. «Και αργότερα στο δρόμο, μόλις έχουμε το πορτρέτο πίσω στον Καναδά, θα μπορούμε να μιλήσουμε περισσότερο για αυτό».

Η αστυνομία συνέλαβε έναν 43χρονο άνδρα από το Powassan του Οντάριο, τον Απρίλιο και του απήγγειλε κατηγορίες για κλοπή και διακίνηση του πορτρέτου. Ο άνδρας, το όνομα του οποίου προστατεύεται από απαγόρευση δημοσίευσης, αντιμετωπίζει κατηγορίες που περιλαμβάνουν πλαστογραφία, κλοπή άνω των 5.000 δολαρίων και διακίνηση περιουσίας που αποκτήθηκε με έγκλημα που υπερβαίνει τα 5.000 δολάρια.

Η διάσημη εικόνα τραβήχτηκε από τον Karsh κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τσόρτσιλ τον καιρό του πολέμου στο Καναδικό Κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο του 1941. Βοήθησε στην έναρξη της καριέρας του Karsh, ο οποίος φωτογράφισε μερικές από τις πιο διάσημες εικόνες του 20ου αιώνα, όπως τους Νέλσον Μαντέλα, Άλμπερτ Αϊνστάιν και τη βασίλισσα Ελισάβετ.

Πηγή: abc News

Όποιος δεν έχει ανεβάσει φωτογραφία του στα social να σηκώσει το χέρι! Ας το παραδεχτούμε, η μεγάλη πλειοψηφία όλων μας -και η πλειοψηφία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όσο μικραίνει η ηλικία- τηρεί λογαριασμό στα social media κι ανάμεσα σε άλλες αναρτήσεις «ανεβάζει» προσωπικές φωτογραφίες. Ποιος θα το έλεγε, όμως, ότι αυτή η αμφιλεγόμενη συνήθεια θα μπορούσε να μας αποκαλύψει σημαντικές πληροφορίες για την υγεία μας με τη συνδρομή της τεχνητής νοημοσύνης. Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα, κατέληξε έρευνα από την Ιατρική Σχολή του Yale.

Τεχνητή νοημοσύνη διαγιγνώσκει γενετικό σύνδρομο από μία φωτογραφία

Ομάδα επιστημόνων της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Yale της Βρετανίας αναφέρει σε νέα μελέτη ότι ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης (AI) μπόρεσε να διαγνώσει αξιόπιστα τα άτομα, που ζουν με το σύνδρομο Marfan από μια απλή φωτογραφία προσώπου.

Το σύνδρομο Marfan είναι μια γενετική διαταραχή, που αφορά σε περίπου 1 στους 3.000 ανθρώπους και που επηρεάζει τους συνδετικούς ιστούς του σώματος. «Οι ασθενείς που ζουν με το σύνδρομο Marfan είναι συνήθως πολύ ψηλοί και λεπτοί», εξηγεί ο John Elefteriades, MD, καθηγητής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Yale και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μακριά πρόσωπα και είναι επιρρεπείς σε προβλήματα της σπονδυλικής στήλης και των αρθρώσεων. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς δεν διαγιγνώσκονται έγκαιρα».

Πέρα από την εμφάνιση και τις πιθανότητες για μυοσκελετικά νοσήματα, η παρουσία του συνδρόμου Marfan αυξάνει τον κίνδυνο για διαχωρισμό της αορτής, μία κατάσταση όπου «σκίζεται» ο εσωτερικός χιτώνας του τοιχώματος της αορτής με τελικό αποτέλεσμα τη μειωμένη αιμάτωση της περιοχής του σώματος όπου βρίσκεται η συγκεκριμένη αορτή. Σύμφωνα με σχετικές μελέτες, ένα ποσοστό 5-10% περιπτώσεων αορτικού διαχωρισμού συνδέεται με το σύνδρομο Marfan. «Ο διαχωρισμός της αορτής συχνά είναι θανατηφόρος και όταν ο ασθενής επιβιώνει, χρειάζεται επείγουσα χειρουργική επέμβαση», σχολιάζει ο Dr. Elefteriades και συμπληρώνει ότι «η δυνατότητα αναγνώρισης ασθενών από μια φωτογραφία με ΑΙ θα βελτιώσει τη διάγνωση και θα επιτρέψει προστατευτικές θεραπευτικές παρεμβάσεις».

Ας επιστρέψουμε, όμως, στην αφορμή αυτού του άρθρου. Στην εν λόγω πιλοτική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Heliyon, οι ερευνητές συγκέντρωσαν 672 φωτογραφίες προσώπου ατόμων με και χωρίς σύνδρομο Marfan. Ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης (Convolutional Neural Network) εκπαιδεύτηκε με πραγματικά δεδομένα από το 80% των φωτογραφιών και στη συνέχεια κλήθηκε να προσδιορίσει το υπόλοιπο 20%, εάν τα πρόσωπα των φωτογραφιών είναι ασθενείς με Marfan ή όχι. Η εφαρμογή διέκρινε με επιτυχία τα πρόσωπα Marfan και μη Marfan με ακρίβεια 98,5%.

Και μετά, τι;

Οι ερευνητές του Yale ισχυρίζονται ότι σχεδιάζουν να καταστήσουν το εργαλείο διαθέσιμο στο διαδίκτυο στο μέλλον. «Σχεδιάζουμε να επεκτείνουμε αυτή την εργασία πέρα από αυτό το αρχικό πιλοτικό πρόγραμμα», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής. «Προβλέπουμε ότι πολλά άτομα μπορεί να αυτοεξεταστούν μόλις θέσουμε το τεστ στο διαδίκτυο».

Η μελέτη αυτή χαιρετήθηκε με ενθουσιασμό και από τους επικεφαλής του αναγνωρισμένου Πανεπιστημίου. «Οι καθηγητές και οι φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Yale πρωτοπορούν στην ανάπτυξη νέων εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης για την έγκαιρη αναγνώριση και διάγνωση ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων των σπάνιων ασθενειών, στη φάση όπου η παρέμβαση μπορεί αν έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο», δήλωσε η NancyJ. Brown, MD, κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του Yale.

Προφανώς, η έρευνα αυτή έχει θετικό πρόσημο, ειδικά όταν τη δούμε υπό το πρίσμα της έγκαιρης διάγνωσης μιας σπάνιας νόσου. Εάν βέβαια υποθέσουμε ότι παρόμοιες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν «εναντίον» μας, για παράδειγμα από μία ασφαλιστική εταιρεία που θα αρνηθεί μας ασφαλίσει, τότε έχουμε να σκεφτούμε αρκετά πράγματα – με κυριότερο το πόσο «εκθέτουμε» προσωπικά μας δεδομένα μέσα από τις socialmedia συνήθειές μας.

Αλλά ο Brouillet είχε τη γνώση και την εμπειρία που διαθέτει με το μέρος του – μπορούσε να δει ένα από τα καλύτερα κύματα της ημέρας να πλησιάζει και ήξερε ότι ο Medina συχνά κάνει αυτού του είδους τις κινήσεις σα να γιορτάζει, στο τέλος του κύματος.

Με τις εικόνες να στέλνονται αυτόματα από την κάμερα στους συντάκτες του, η αντίδραση ήρθε σύντομα και ο Brouillet παραδέχεται ότι ήταν «λίγο σοκαρισμένος» από αυτό. «Μόλις έλεγχα το τηλέφωνό μου στο διάλειμμα των έξι λεπτών μετά το γύρισμα και είχα πολλές ειδοποιήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και νόμιζα ότι κάτι συμβαίνει με αυτό το πλάνο, το οποίο είχε ήδη κοινοποιηθεί στο ESPN και σκέφτηκα: «cool»».

«Είναι πολύ ωραίο, είναι μια ωραία λήψη και σε πολλούς ανθρώπους αρέσει. Δεν είναι πραγματικά μια φωτογραφία σερφ, επομένως τραβάει την προσοχή περισσότερων ανθρώπων».

Ο Medina, ένας τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, είχε βάλει στόχο το τέλειο σκορ κύματος 10 καθώς ετοιμαζόταν να πλεύσει προς τα πάνω, αλλά έπρεπε να συμβιβαστεί με το 9,9, το καλύτερο σκορ των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι στιγμής. Σε μια ανάρτηση στο Instagram αργότερα, ο σέρφερ που είναι πολύ πιστός απέδωσε την επιτυχία, παραθέτοντας τα λόγια του Απόστολου Παύλου από το εδάφιο Φιλιππησίους 4:13: «Μπορώ να κάνω τα πάντα μέσω Εκείνου που με ενισχύει».

Για τους φωτογράφους, η αισθητική έλξη υπήρξε στην απατηλή εμφάνισή του. Ο Medina φαίνεται να στέκεται σε στερεό έδαφος, το σχοινί του ποδιού του είναι ύποπτα οριζόντιο και η σανίδα του μιμείται τέλεια τη στάση του.

Υπήρξαν επίσης έπαινοι για τον τέλειο συγχρονισμό του Brouillet, ο οποίος θα χρειαζόταν μια γρήγορη ταχύτητα κλείστρου για να τραβήξει μια καθαρή εικόνα ενώ βρισκόταν σε κινούμενο σκάφος σε ασταθείς συνθήκες ωκεανού. Για τον Brouillet, η αξιομνημόνευτη εικόνα ήταν απολαυστική, αλλά αν θα μείνει αξέχαστη, το αφήνει σε άλλους να το αποφασίσουν.

«Έβγαλα τη φωτογραφία της ημέρας, ήμουν με έξι ταλαντούχους φωτογράφους στο σκάφος και σίγουρα όλοι θα το ξεχάσουν την επόμενη εβδομάδα. Το αύριο δεν θα είναι τόσο διαφορετικό», είπε τελικά.

Πηγή: The Guardian

Η παγκόσμια τροχιά της, όμως, ήταν απαραίτητη προκειμένου να φτάσει παντού το μήνυμα του οικουμενικού και αλύγιστου στον χρόνο Ολυμπιακού Ιδεώδους. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που συμμετείχαν ως λαμπαδηδρόμοι της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αθήνα του 2004 ήταν και η Ναόμι Κάμπελ. Το διάσημο μοντέλο είχε περπατήσει στους δρόμους της Αθήνας με την εμπειρία αυτή να μένει χαραγμένη στη μνήμη της ακόμη και σήμερα, 20 χρόνια μετά.

Το βράδυ της Πέμπτης και λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, η Ναόμι Κάμπελ κοινοποίησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram μία φωτογραφία από τη στιγμή, που μεταφέρει τη δάδα της Ολυμπιακής Φλόγας, κρατώντας την αναμμένη όσο έτρεχε χαμογελαστή και ευδιάθετη, στους δρόμους της Αθήνας.

Στη λεζάντα της φωτογραφίας έγραψε χαρακτηριστικά: «Αναδρομή στο 2004, τέτοια τιμή, μεταφέροντας την Ολυμπιακή φλόγα μέσα από τους ιστορικούς δρόμους της Αθήνας, της Ελλάδας, όπου ξεκίνησαν όλα. Ανυπομονώ για την τελετή έναρξης αύριο».

Πηγή: Madame Figaro

Το ζευγάρι διατηρούσε μακροχρόνια φιλία με τον Βασίλη και την Ελίζα Γουλανδρή. Μάλιστα, η νέα πτέρυγα του Μουσείου της Άνδρου, εγκαινιάστηκε το 1987, με μια έκθεση 150 φωτογραφιών του καλλιτέχνη, τις οποίες είχε επιλέξει ο ίδιος και είχε επιμεληθεί το στήσιμό τους.

«Παρατηρώ. Δεν επιδιώκω να γίνομαι αρεστός. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει στη φωτογραφία, είναι αυτή η πλευρά της αμεσότητας. Να είσαι εκεί, παρών: «Μπαμ»! Μικρή σημασία έχει το γεγονός, αφού κάθε γεγονός έχει την αξία του», έλεγε χαρακτηριστικά ο φωτογράφος.

Ο Cartier – Bresson ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, σπούδασε ζωγραφική και μελέτησε τους μεγάλους ζωγράφους στα μουσεία του Παρισιού. Εκεί, συναναστράφηκε όλα τα σπουδαία ονόματα της εποχής του στις τέχνες και τα γράμματα. Την δεκαετία του 1930, γνωρίζει τον εκδότη του περιοδικού τέχνης Verve, τον Τεριάντ, ο οποίος έγινε ο μέντοράς του.

Η φετινή έκθεση χωρίζεται σε δύο ξεχωριστές θεματικές ενότητες. Η πρώτη είναι αφιερωμένη στο μοναδικό του λεύκωμα «Η αποφασιστική στιγμή» (Images à la sauvette) και η δεύτερη, με τίτλο «Ελλάδα», περιλαμβάνει φωτογραφίες που τράβηξε, κατά τη διάρκεια των τριών ταξιδιών του, στη χώρα μας.

Ο τόμος “Images à la sauvette”, που καθιερώθηκε με τον τίτλο «Η αποφασιστική στιγμή», έχει χαρακτηριστεί από τον Robert Capa ως «Βίβλος για φωτογράφους». Εκδόθηκε το 1952 από τον Tériade και τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο Simon & Schuster κι αποτελεί, όπως όλες οι εκδόσεις του Τεριάντ, μια αριστουργηματική, έντυπη αναπαραγωγή των φωτογραφιών του Cartier – Bresson, σε αρμονική συνεργασία με το θεωρητικό κείμενο του προλόγου, ένα φιλοσοφικό – στοχαστικό κείμενο 4.500 λέξεων.

Στο Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, παρουσιάζονται 76 από τις συνολικά 126 φωτογραφίες, που περιλαμβάνονται στο λεύκωμα, μαζί με πολλά αρχειακά τεκμήρια, ενώ μεταφέρουν τον επισκέπτη στις κρίσιμες δεκαετίες της ζωής του Cartier – Bresson, 1932-1952. Μέσα από τις περιπλανήσεις του σε χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, το Μεξικό, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδία, η Κίνα, η Ινδονησία και η Βιρμανία, αποκαλύπτεται ένας άνθρωπος που βασανιζόταν ανάμεσα σε μια προσωπική ερμηνεία του εσωτερικού κόσμου του και σε μια πιο παρατηρητική προσέγγιση του εξωτερικού κόσμου.

«Η φωτογραφική μηχανή μου είναι προέκταση του ματιού μου ή ακόμη για μένα η Leica είναι ένα σκίτσο, ένας καναπές ψυχαναλυτή, ένα εργαλείο, όπλο, ένα μεγάλο ζεστό φιλί, ένας ηλεκτρομαγνήτης, μια μνήμη, ο καθρέφτης της μνήμης», έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Στην ενότητα «Ελλάδα», περιλαμβάνονται, για πρώτη φορά, οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Cartier – Bresson στην χώρα μας, κατά τη διάρκεια των τριών ταξιδιών που πραγματοποίησε το 1937, το 1953 και το 1961. Οι φωτογραφίες – οι περισσότερες από τις οποίες είναι αδημοσίευτες – ταξιδεύουν τον επισκέπτη σε διαφορετικές περιοχές κι αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, ενώ συνοδεύονται από πλούσιο και ανέκδοτο αρχειακό υλικό. Το πρώτο ταξίδι πραγματοποιήθηκε, λίγο μετά τον γάμο του με την πρώτη σύζυγό του, την χορεύτρια Ratna Mohini, το 1937. Επισκέφθηκαν την Αθήνα, το Γαλαξίδι, τους Δελφούς, τις Μυκήνες, τις Σπέτσες και την Ύδρα, ενώ υπάρχουν και λήψεις από τα Μέγαρα.

Το δεύτερο το πραγματοποίησε το 1953. Το ταξίδι αυτό διήρκεσε τρεις εβδομάδες και είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί περιοχές, όπως η Κόρινθος, το Λουτράκι, οι Μυκήνες, το Ναύπλιο, η Επίδαυρος, η Σπάρτη, το Γύθειο, η Πάτρα, η Τρίπολη, η Αρεόπολη, αλλά και η Αράχωβα, το Γαλαξίδι, η Ελευσίνα.

Στην Αθήνα, «ξεναγήθηκε» από τον Γιάννη Τσαρούχη, με τον οποίον τον έφερε σε επαφή ο Γάλλος εκδότης και συλλέκτης έργων τέχνης Στρατής Ελευθεριάδης-Τεριάντ. Έτσι είχε την ευκαιρία δει και να αποτυπώσει ξεχωριστές εικόνες και πρόσωπα, όπως ο Ελύτης ή ο Χατζηκυριάκος – Γκίκας, αλλά και στέκια του ρεμπέτικου.

Στο τρίτο του ταξίδι, το 1961, ως απεσταλμένος των περιοδικών Vogue και Holiday, το πρόγραμμά του ήταν οργανωμένο σε συνεργασία με τον ΕΟΤ δίνοντάς του την ευκαιρία να επισκεφθεί, μεταξύ άλλων, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τις Κυκλάδες.

Ένα κορίτσι που τρέχει στα στενά της Σίφνου, στον παραδοσιακό οικισμό του Αρτεμώνα το 1961 και δύο μαυροντυμένες γυναίκες που περνούν κάτω από το μπαλκόνι της οδού Αγίων Ασωμάτων 45, με τις Καρυάτιδες, είναι από τις πιο γνωστές και χαρακτηριστικές φωτογραφίες του.

Στη έκθεση, παρουσιάζονται αδημοσίευτα έργα από την Ελλάδα, τα οποία εντοπίστηκαν, μετά από έρευνα της επιμελήτριας Μαρίας Κουτσομάλλη – Moreau στο ίδρυμα Cartier – Bresson, στο Παρίσι. Πρόκειται για ήδη τυπωμένες φωτογραφίες, καθώς ο ίδιος είχε θέσει ως απαράβατο όρο να μην τυπωθεί κανένα αρνητικό, που δεν είχε εγκρίνει ο ίδιος, ούτε καν από φωτογραφίες που έχουν ήδη δημοσιευθεί.

Οι εκθέσεις τελούν υπό την αιγίδα του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού και συνοδεύονται από αναλυτικό κατάλογο με κείμενα των τριών επιμελητών, του διευθυντή του Ιδρύματος Henri Cartier – Bresson Clément Chéroux, της υπεύθυνης Συλλογών του Ιδρύματος Henri Cartier – Bresson Aude Raimbault και της υπεύθυνης Συλλογής του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή Μαρίας Κουτσομάλλη-Moreau.

Ξεναγήσεις για το κοινό στην έκθεση του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν θα πραγματοποιούνται καθόλη τη διάρκεια του αφιερώματος, ενώ για την έκθεση της Μαρτίν Φρανκ από 1 έως και 31 Αυγούστου.

Πληροφορίες

Μουσείο Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή
Ερατοσθένους 13, Παγκράτι, τηλ. 210 72 52 895
Έκθεση: Henri Cartier – Bresson
Διάρκεια: 3 Ιουλίου ως 27 Οκτωβρίου
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Άνδρος: Οδός Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, Χώρα Άνδρου
Έκθεση: Martine Franck
Διάρκεια: 3 Ιουλίου ως 27 Οκτωβρίου

Έχω κάτι με το χωριό. Η σχέση μας κάνει κύκλους. Όταν έχω καιρό να βρεθώ σε χωριό, στο χωριό, στο χωριό μου αποκτάω ένα κενό, που δεν μπορώ να το κάνω κάτι. Μένει μαζί μου κι αφού γυρίσω, να μου θυμίζει ότι ευτυχώς γυρίζω και δεν ξεχνάω. Στο χωριό έχει τη γιαγιά, τη Ρίτα, τη βρύση, το καφέ με το αστείο όνομα, τα δέντρα που μοιραζόμαστε κοινό επώνυμο, τον ουρανό που στ’ αλήθεια βλέπω, τη θάλασσα μια κατηφόρα μακριά. Κάθε φορά που φτάνω, νιώθω ότι έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες σε αυτή τη θάλασσα, αλλά δε θυμάμαι ποτέ ποια χρονική στιγμή την όρισα καταφύγιο.

Στο χωριό ζυγίζω λιγότερα κιλά. Στις κρίσεις πανικού μέσα στο μετρό, ψάχνω μια φωτογραφία. Την τελευταία που τράβηξα, εκείνη που δείχνει το σπίτι με την πιο ωραία πόρτα του κόσμου που είναι πάντα κλειστή, για να μην το ονειρευτώ ποτέ ολόκληρο αυτό το σπίτι.

Στο χωριό έχει ησυχία και μοναξιά. Αλλά έχει ανθρώπους που περπατάνε αργά και σταθερά. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο μου φαίνεται περισσότερο ξένο. Έχει σπίτια με μπαλκόνια μεγάλα, έχει αυλές να θυμάμαι πως τα παιδιά κάνουν μπάνιο με το λάστιχο κάθε καλοκαίρι – εικόνα που έχω στοιβάξει κι εγώ στο κουτάκι των αναμνήσεων. Έχει κι ένα παγκάκι για να φας το καλύτερο παγωτό της ζωής σου, ενώ κάποιος σε ενημερώνει πως κάποτε μπροστά σου έβλεπες μόνο ψαρόβαρκες και απλότητα.

Στο χωριό πολλά δεν έχει. Σκέφτομαι τη σημασία όλων αυτών που δεν έχει. Δεν τη βρίσκω. Σκέφτομαι πως όταν βρέχει, σε χτυπάει η μιζέρια στο κόκαλο. Αλλά σκέφτομαι πως αφού σταματήσει, η θάλασσα μια κατηφόρα μακριά, είναι το ουράνιο τόξο μου.

Η φωτογραφία είναι του Κωνσταντίνου Σταθόπουλου, τραβηγμένη σε ένα χωριό της Μεσσηνίας.