Η μελέτη κατέγραψε ότι, κατά μέσο όρο, 535 άνθρωποι στην Ευρώπη χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο (2004-2022) από την εισπνοή των τοξικών σωματιδίων PM2.5 που απελευθερώνονται όταν καίγονται δάση. Με βάση τα μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενα πρότυπα εκτίμησης, αναμένονταν μόλις 38 θάνατοι τον χρόνο.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα σωματίδια που προέρχονται από δασικές πυρκαγιές είναι πιο επιβλαβή για την υγεία σε σχέση με εκείνα που προέρχονται από άλλες πηγές, όπως η κυκλοφορία των οχημάτων.

Η δημοσίευση της μελέτης συμπίπτει με την καταστροφική πορεία των φετινών πυρκαγιών στη νότια Ευρώπη. Σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μέχρι στιγμής έχουν καεί 895.000 εκτάρια (2,2 εκατ. στρέμματα), αριθμός-ρεκόρ για την εποχή. Οι πυρκαγιές έχουν απελευθερώσει περισσότερα από τα διπλάσια μικροσωματίδια PM2.5 σε σύγκριση με τον μέσο όρο των τελευταίων 20 ετών. Η ανάλυση έδειξε ότι η έκθεση σε καπνό πυρκαγιάς αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα:

Για κάθε επιπλέον μικρογραμμάριο PM2.5 ανά κυβικό μέτρο αέρα,

η συνολική θνησιμότητα αυξάνεται κατά 0,7%,
οι θάνατοι από αναπνευστικά νοσήματα κατά 1%,
και οι καρδιαγγειακοί θάνατοι κατά 0,9%.

Οι αόρατοι κίνδυνοι του καπνού από τις φωτιές στα δάση

«Ο καπνός μπορεί να επηρεάσει πληθυσμούς πολύ μακριά από τις εστίες της φωτιάς», τόνισε η καθηγήτρια Κάθριν Τόνι, επιδημιολόγος στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης (ISGlobal). Αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι εκτίθενται στον καπνό απ’ όσους απειλούνται από τις ίδιες τις φλόγες.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη έχει περιορισμούς, καθώς δεν υπήρχαν αρκετά δεδομένα για την ανάλυση διαφορών ανά ηλικία και φύλο. Παράλληλα, δυσκολεύτηκαν να διαχωρίσουν πλήρως την επίδραση των PM2.5 από άλλους ρύπους, όπως το όζον, που επίσης απελευθερώνεται από τις πυρκαγιές. Η ρύπανση από πυρκαγιές εισχωρεί κάθε χρόνο σε περισσότερα από 1 δισ. σπίτια παγκοσμίως, σύμφωνα με άλλη μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Μάιο. Ακόμη και με κλειστά παράθυρα, η εσωτερική ρύπανση μπορεί να είναι έως και τριπλάσια σε ημέρες πυρκαγιών.

Η Ιβηρική χερσόνησος πλήττεται ιδιαίτερα φέτος, με την Ισπανία και την Πορτογαλία να συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος των καμένων εκτάσεων. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι το «τόξο των πυρκαγιών» μετατοπίζεται σταδιακά βορειότερα.

«Αυτό που βλέπουμε τώρα στη Μεσόγειο θα συμβεί αργά ή γρήγορα και στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη», δήλωσε ο Βίκτορ Ρέσκο ντε Ντιός, δασολόγος στο Πανεπιστήμιο της Λέριδα. «Δεν πρόκειται για μεσογειακό, αλλά για ευρωπαϊκό πρόβλημα».

Πηγή: Lifo.gr

Η ομάδα του Βασίλη Σφακιανόπουλου, ιδρυτή της πάντα παρούσας ομάδας Save your hood, ξεκινά σήμερα για το νησί. Ο ίδιος, μοιράστηκε στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook μια φωτογραφία του μακρινού 2012, όταν το νησί αντιμετώπιζε και υπέμενε τις φλόγες ξανά – ο εχθρός είναι γνώριμος από τότε – σκέψεις, απελπισία, αλλά και ελπίδα, απαραίτητη συμβολή στο τέλος του πύρινου εφιάλτη.

«Χίος 2012 – Χίος 2025. Μια φωτογραφία. Ένα μόνο κλικ που φυλάκισε μια και μόνο στιγμή από την κόλαση της Χίου, το μακρινό 2012.

Τότε που η μοίρα με ήθελε φαντάρο, πάνω σε αυτό το χώμα που το κατάτρωγε η φωτιά. Τότε που το στρατόπεδο σήκωσε έναν αόρατο πόλεμο και εμείς, με τα άδεια από εμπειρία χέρια, κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε ένα θεριό που είχε ήδη καταπιεί χιλιάδες στρέμματα.

Μέσα στο χάος, μου δόθηκε η ευθύνη. Ένα τσούρμο από άγνωστα πρόσωπα, φαντάροι από άλλες μονάδες, κάτω από τις οδηγίες μου. Θυμάμαι ακόμα, σαν μια πικρή γεύση, εκείνη τη φευγαλέα, πλανεμένη περηφάνια που ένιωσα. Μια αναγνώριση που γρήγορα θα γινόταν στάχτη.

Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν η ίδια η παράνοια ντυμένη με φλόγες. Το τέρας δεν ήταν ένα. Γεννούσε συνεχώς νέα μέτωπα, ξεφύτρωνε σε απρόσμενα σημεία, ανατρέποντας κάθε μας σχέδιο, κάθε μας βήμα. Οι διαταγές έρχονταν αντιφατικές, η μία ακύρωνε την άλλη μέσα στον ασύρματο, δημιουργώντας ένα οργανωτικό χάος που, σμίγοντας με την απειρία μας, γινόταν ένας συνδυασμός πιο εκρηκτικός και από την ίδια τη φωτιά.

Με πλημμύρισε η οργή. Μια καθαρή, καυτή οργή. Οργή για τα αόρατα χέρια που έσπειραν αυτόν τον όλεθρο. Οργή για την κραυγαλέα έλλειψη οργάνωσης που μας άφηνε εκτεθειμένους. Οργή για την παντελή απουσία εκπαίδευσης των συμμάχων μου, που κοιτούσαν τις φλόγες με το ίδιο δέος και την ίδια άγνοια με εμένα. Μα πάνω απ’ όλα, οργή για τη συλλογική μας αδυναμία να σταματήσουμε αυτό το θεριό που μας κύκλωνε, που μας έπνιγε, που χόρευε πάνω στις στάχτες των ελπίδων μας.

Τέσσερις μέρες μετά, σιωπή. Το μέτωπο, εξαντλημένο πια, είχε αφήσει πίσω του μόνο το μαύρο. Λίγο αργότερα, ήρθε η ψυχρή επιβεβαίωση. Συστηματικοί εμπρησμοί. Ένα έγκλημα με δράστες-φαντάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ.

Κοιτάζω το σήμερα και νιώθω το παρελθόν να αναπνέει στον σβέρκο μου. Το σκηνικό, στοιχειωτικά ίδιο, μα ο ρόλος μου έχει αλλάξει. Δεν είμαι πια μέρος της μάχης, μα σιωπηλός δέκτης των ειδήσεων. Ισχυρές ενδείξεις εμπρησμού, πολλαπλές εστίες να ξεπηδούν σαν κακοήθεις όγκοι μακριά από τα ενεργά μέτωπα, η ΔΑΕΕ να σπεύδει στο νησί. Η ίδια παράσταση, ο ίδιος αόρατος εχθρός, η ίδια οργή. Μόνο που τώρα τη βιώνω από την άλλη πλευρά της οθόνης, γνωρίζοντας πως το θεριό δεν πέθανε ποτέ. Απλώς, περίμενε.

Και η ερώτηση επιστρέφει, δεκατρία χρόνια μετά, ίδια κι απαράλλαχτη. Γιατί; Θα μπορούσε το χέρι που βάζει τη φωτιά να είναι το ίδιο; Πώς χωράει σε μια ανθρώπινη ψυχή τόση ευκολία στο να κάνει τα πάντα στάχτη, χωρίς να λογαριάζει στρέμματα, κόπους, ζωές; Και γιατί, ενώ κύλησαν δεκατρία χρόνια, το τέλος του έργου μοιάζει να μην έχει αλλάξει;

Κι όμως, κάτι άλλαξε. Εγώ άλλαξα. Εκείνες οι ημέρες μέσα στον καπνό και την απόγνωση, έσωσα την πρώτη μου ζωή απο τη φωτιά. Ήταν η μόνη μου ηλιαχτίδα σε όλο αυτό το σκοτάδι.
Κατάλαβα οτι ίσως όλο αυτό που πέρασα να είχε ένα νόημα.

Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, δεν επιστρέφω εγώ στο νησί. Ούτε ο ανίδεος φαντάρος, ούτε καν ο ώριμος Βασίλης. Επιστρέφει η κληρονομιά εκείνης της φωτιάς και το μάθημα μου. Στο νησί μεταβαίνει η στελεχωμένη, εκπαιδευμένη μου ομάδα. Αυτοί που θα ψάξουν κάτω από τα αποκαΐδια με τη γνώση και τον συντονισμό που εγώ δεν είχα. Αυτοί που θα σώσουν, καλύτερα και από εμένα, οτιδήποτε αντιστέκεται ακόμα στον θάνατο.

Να βρουν την ελπίδα και να μας την φέρουν πίσω.»

Φωτογραφία: Βασίλης Σφακιανόπουλος

«Είμαστε από ώρα 13.00 χωρίς ρεύμα λόγω της πυρκαγιάς. Αν έχει έρθει το ρεύμα ως τις 8.30μμ θα μπορέσω να είμαι παρών. Η Χίος ξανά κάρβουνο. Έρμαιο της μαύρης ανάπτυξης που υπηρετεί η πολιτική της “οικοπεδοποίησης” της Ελλάδας. Η Ελλάδα οικόπεδο τουριστικής λαίλαπας, “ενεργειακής μετάβασης”, “πράσινης ανάπτυξης”. Συνισταμένη κοινή όλων αυτών το κάρβουνο» », έγραψε σε ανάρτησή του στο facebook.

«Επενδύσεις, εξορύξεις, επεκτάσεις, έργα της γενιάς μας και χίλιες δυο ακόμη μεγαλοστομίες αναπτυξιολαγνείας οδήγησαν στις πολιτικές “οικοπεδοποίησης” και τελικά στην βιβλική καταστροφή.

Ένα νησί που ευημερούσε από ναυτιλία, μαστίχα, εσπεριδοειδή, μικρής κλίμακας οικοτουριστικη οικονομία και πολιτισμό, έγινε ξαφνικά εξαρτώμενο από τον τουρισμό και τα πάσης φύσεως αντιμόνια. Ένας παράδεισος επί γης μετατράπηκε σε οικόπεδο φτηνιάρικης πολιτικής και σε αβίωτη γη. Είμαστε στην κορύφωση της πολιτικής παρακμής και κατάντιας μας σε Δήμο, Περιφέρεια και Κοινοβούλιο. Δεν είναι τυχαίο τίποτα. Ελάτε για τουρισμό, μην παραλείψετε. Ελάτε να δείτε τα αποκαΐδια ενός σπουδαίου τόπου.

Χίος pass θα ανακοινώσουν τώρα. Κάηκε και το Λωβοκομειο, κάηκε και η παιδική μου γειτονιά. Θα σας κάνω λογοτεχνικές περιηγήσεις στα αποκαΐδια της έμπνευσής μου, της ζωής μου και των παιδικών μου χρόνων».

Και μια τρίτη ανάρτηση:

«Μη μου τηλεφωνείτε για την φωτιά. Δεν έχω ρεύμα, ούτε αποθέματα μπαταρίας και ψυχικής δύναμης. Η Χίος καίγεται με οργανωμένο σχέδιο τρομοκρατικής επενδυτικής αναπτυξιολαγνείας.
Όπως το 2012, ακριβώς μετά την επέλαση στο νησί των πολυεθνικών ενέργειας, έτσι και τώρα, ένα χρόνο μετά τις επενδυτικές κορώνες των εξορύξεων, η Χίος καίγεται για να γίνει πεδίο “ανάπτυξης”. Οι πολιτικοί υπεύθυνοι των εμπρησμών, τοπικοί και κεντρικοί, είναι γνωστοί. Τους έχει ψηφίσει η κοινωνία. Τώρα πήρε φωτιά και στην περιοχή που σχεδιάζονται οι εξορύξεις. Αυτή είναι η πορεία όλης της Ελλάδας, με τις πολιτικές εκποίησης που ακολουθούνται. Τελειώσαμε».

Πηγή: Documento

Ο Samy Arbid είπε στο CNN ότι βρήκε μια ενήλικη, αρσενική μαύρη αρκούδα βάρους 525 κιλών να ζει κάτω από το σπίτι του στην Altadena της Καλιφόρνια, μετά την πυρκαγιά του Eaton στην πόλη. Η πυρκαγιά έκαψε περισσότερα από 14.000 στρέμματα και κατατάσσεται μεταξύ των τριών πιο καταστροφικών πυρκαγιών της πολιτείας, σύμφωνα με το Τμήμα Δασών και Πυροπροστασίας της Καλιφόρνια. Η αρκούδα, η οποία επέζησε της πυρκαγιάς ενώ ζούσε κάτω από το σπίτι του Arbid, χρειάστηκε μια ειδική ομάδα άγριας φύσης για να απομακρυνθεί με ασφάλεια.

Ο “Barry”, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι την αρκούδα, ήταν τακτικός επισκέπτης στη γειτονιά εδώ και αρκετό καιρό, σύμφωνα με τον Arbid, ο οποίος τον περιέγραψε ως ένα ήρεμο πλάσμα που γενικά ενδιαφέρεται για τις δικές του δουλειές.

Οι μόνες αρκούδες που ζουν στην Καλιφόρνια είναι οι μαύρες αρκούδες, σύμφωνα με το Τμήμα Ψαριών και Άγριας Ζωής της Καλιφόρνια. «Είχαμε ακούσει από γείτονες ότι υπάρχει, ξέρετε, αυτή η μεγάλη αρκούδα. Τρέχει συνέχεια», είπε ο Arbid την περασμένη εβδομάδα. «Κανείς δεν ήξερε ότι η αρκούδα ζούσε στην πραγματικότητα κάτω από το σπίτι μας. Αυτό ήταν μια έκπληξη για όλους.

Το ζευγάρι ανακάλυψε τον Barry καθώς άρχισαν να ακούνε θορύβους κάτω από το σπίτι τους. Αποφάσισαν ότι ήταν πιθανότατα ένα μικρό πλάσμα. Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε με μερικούς συριγμούς και περίεργα γρυλίσματα μετατράπηκε γρήγορα σε μια συγκλονιστική ανακάλυψη.

«Σκεφτήκαμε ότι ήταν πιθανώς ένα οπόσουμ ή κάτι τέτοιο», είπε ο Arbid. «Σίγουρα, έβαλα μια κάμερα από κάτω και είδαμε αυτή την τεράστια αρκούδα». Ενώ άλλοι κάτοικοι εκκένωσαν την περιοχή Altadena, φαίνεται ότι η αρκούδα αποφάσισε να βρει καταφύγιο κάτω από το σπίτι, φαινομενικά ανεπηρέαστη από τη φωτιά.

Ο Arbid είπε ότι ένας βιολόγος του Τμήματος Ψαριών και Άγριας Ζωής εξήγησε τι μπορεί να ώθησε την αρκούδα να μείνει κάτω από το σπίτι, παρά τις φλόγες και τον καπνό. «Ο καπνός δεν τις αποτρέπει», είπε ο Arbid. «Αν βρουν ένα μέρος που να αισθάνονται ασφαλείς, τίποτα δεν θα τις αποτρέψει».

Η SoCalGas, μια τοπική εταιρεία φυσικού αερίου και πετρελαίου, αρνήθηκε να εξυπηρετήσει το σπίτι του Arbid έως ότου η αρκούδα δεν βρισκόταν πλέον στον χώρο ανίχνευσης που επρόκειτο να δουλέψει, είπε ο Arbid. Σίγουρα, μια αρκούδα δεν θα ήταν ο καλύτερος συνάδελφος. Μέχρι να απομακρυνθεί η αρκούδα, ο Arbid και η σύζυγός του δεν μπόρεσαν να αποκαταστήσουν τις ζημιές. Επομένως, χρειαζόταν αντίγραφο ασφαλείας για την έγκαιρη απομάκρυνση του Barry.

Το CDFW είχε το τρομακτικό έργο να απομακρύνει τη γιγάντια αρκούδα από έναν σχετικά μικρό χώρο. Οι υπάλληλοι του CDFW ανησυχούσαν για το πώς μπορεί να αντιδράσει ο Barry μόλις βγει από κάτω από το σπίτι, είπε ο Arbid. Η ομάδα του CDFW είχε ρυθμίσει αρκετές κάμερες από διάφορες γωνίες για να παρακολουθεί τη συμπεριφορά της αρκούδας κατά τη διαδικασία απομάκρυνσης. Λόγω του μεγέθους του ζώου, η ομάδα αποφάσισε ότι η χρήση αναισθησίας για να υποτάξει την αρκούδα δεν ήταν επιλογή για απομάκρυνση, όπως ανέφερε το Τμήμα Ψαριών και Άγριας Ζωής σε δελτίο τύπου.

Ο βιολόγος του Τμήματος των Ψαριών και της Άγριας Ζωής Kevin Howells και μια ομάδα οκτώ υπαλλήλων πέρασαν σχεδόν 24 ώρες προσπαθώντας να απομακρύνουν τον Barry από τον χώρο ανίχνευσης, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Με λίγη δημιουργική σκέψη – και τη βοήθεια ενός κοτόπουλου ψησταριάς – η ομάδα πίεσε επιτυχώς τον Barry να βγει από τη σπηλιά, σύμφωνα με το KCAL, θυγατρική του CNN.

Η ομάδα χρησιμοποίησε μια παγίδα αρκούδας για να ασφαλίσει τον Barry και να ξεκινήσει τη διαδικασία μετεγκατάστασής του σε κατάλληλο βιότοπο, είπε το CDFW. Ο Barry εξετάστηκε και του τοποθετήθηκε κολάρο GPS και αφέθηκε ελεύθερος στον Εθνικό Δρυμό Άντζελες, όπως ανέφερε το πρακτορείο.

Πηγή: CNN US / Κεντρική φωτογραφία: California Department of Fish and Wildlife

Από την περασμένη Τρίτη, οι πυρκαγιές του Los Angeles έχουν οδηγήσει σε 24 θανάτους μέχρι στιγμής, με περισσότερους από 100.000 ανθρώπους να έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους. Οι ισχυροί άνεμοι έκαναν τις αρχές και τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης να προσπαθήσουν να αποτρέψουν την εξάπλωσή της φωτιάς, ενώ τρεις πυρκαγιές εξακολουθούν να καίνε.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, ο οποίος έκλεισε τα 87 του χρόνια στις 31 Δεκεμβρίου, δημοσίευσε στο Instagram τα εξής σχόλια: «Καθώς παλεύουμε να θεραπευθούμε από την καταστροφή αυτών των πυρκαγιών, είναι σημαντικό να θυμόμαστε το μόνο πράγμα που παίρνουμε μαζί μας είναι η αγάπη που δίνουμε».

Ο Hopkins είναι ένας από τους πολλούς που έχασαν τα σπίτια τους στις πυρκαγιές. Ο Billy Crystal και η Paris Hilton επιβεβαίωσαν και οι δύο ότι τα σπίτια τους στην περιοχή είχαν καεί, ενώ ο ηθοποιός James Woods κατέρρευσε κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης που περιέγραφε τις εμπειρίες του. Ο Mark Hamill ήταν ένας από τους πρώτους διάσημους που επιβεβαίωσε ότι είχε εκκενώσει το σπίτι του. Πρόσφατα αναφέρθηκε ότι το σπίτι που κατείχε ο Matthew Perry, στο οποίο πέθανε, γλίτωσε από τις φλόγες.

Μια ευεργετική συναυλία, με τίτλο FireAid, έχει ανακοινωθεί για τη συγκέντρωση χρημάτων για τα θύματα των πυρκαγιών, ενώ η τραγουδίστρια Beyoncé ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει 2,5 εκατομμύρια δολάρια σε ένα ταμείο βοήθειας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η Charlie XCX προέτρεψε τις μάρκες μόδας που της έκαναν δώρο τα ρούχα της, να τα δωρίσουν αντ’ αυτού σε οικογένειες που επλήγησαν από την καταστροφή.

Ο Hopkins βρισκόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο την ώρα των πυρκαγιών. Πρόσφατα αποκάλυψε ότι γράφει την αυτοβιογραφία του, καθώς και ότι σχεδιάζει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Ακόμα γνωρίζουμε ότι συμμετέχει το καστ στη νέα ταινία του Guy Ritchie, με τίτλο Wife & Dog.

Πηγή: NME / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Θα ‘ρθει μια μέρα

που τα δέντρα θα μισήσουν

την αχαριστία των ανθρώπων

και θα σταματήσουν να παράγουν

ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο.

Θα πάρουνε τις ρίζες τους

και θα φύγουν.

Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη

εκεί που ήταν πριν τα δέντρα.

Όταν οι άνθρωποι

καταλάβουνε τί έχασαν,

θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά

πάνω από αυτές τις τρύπες.

Πολλοί θα πέσουνε μέσα.

Τα χώματα θα τους σκεπάσουν.

Κανείς δε θα φυτρώσει.

Ένα ποίημα του Αργύρη Χιόνη παντοτινή καλοκαιρινή μαχαιριά κι ένα σκίτσο της Ζακλίν Πολενάκη με το πολύχρωμο ανθρωπάκι της να ψάχνει μια πράσινη χαραμάδα που κάθε χρόνο είναι ολοένα και πιο μακρινή, ολοένα και πιο δυσπρόσιτη, ολοένα και πιο ανάμνηση. Κι όσο σκέφτομαι ότι τα παιδιά που έρχονται ίσως δεν καταγράψουν ποτέ την ανάμνηση ενός δέντρου ψηλού και αγέρωχου να προσφέρει καθαρότητα στα πνευμόνια τους και ίσκιο στα κεφάλια τους, το μίσος των δέντρων, αυτός ο γίγαντας, με πλακώνει και δεν μπορώ να βρω μισή ανάσα.

Η κάθε βοήθεια είναι πολύτιμη και η ενημέρωση είναι συνεχής εδώ και σε κάθε σελίδα στα μέσα κοινωνική δικτύωσης που φωτίζεται από αλληλεγγύη. Ένας αγαπημένος μου έχει πει πως κάποτε η αλληλεγγύη ήταν τόσο αυτονόητη που δε λεγόταν με το όνομά της και αναρωτιέμαι τι άλλαξε τόσο και πόσο θα συνεχίζει να αλλάζει και πως κάποτε δε θα φτάνουν ούτε τα κεφαλαία γράμματα σε φωτεινή επιγραφή για να μην ξεχάσουμε αυτή τη λέξη που αγκαλιάζει το μαζί.