Σπιτικό γλυκό κρασί

Υλικά
1 μπουκάλι κόκκινο κρασί
1 πορτοκάλι κομμένο σε φέτες
1 μήλο κομμένο σε κομμάτια
2 ξυλάκια κανέλας
3 έως 4 γαρίφαλα
1 αστεροειδής γλυκάνισος
2 κουταλιές μέλι ή καστανή ζάχαρη
Λίγη φλούδα πορτοκαλιού
Προαιρετικά λίγο κονιάκ ή λικέρ πορτοκάλι

Εκτέλεση
Βάζουμε όλα τα υλικά σε κατσαρόλα και ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά, χωρίς να αφήσουμε το κρασί να βράσει. Μόλις βγάλει τα αρώματά του, αποσύρουμε, δοκιμάζουμε τη γλύκα και σερβίρουμε ζεστό.
Το συνοδεύουμε με τα τυριά και τα αλλαντικά του πλατό μας και πίνουμε στην υγειά μας και στην ευχή για καλές γιορτές.

Η υπεραιωνόβια, που γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1919 και εργάστηκε ως λογίστρια, σήμερα αναπολεί χορούς στο Covent Garden και βραδιές όπερας και μπαλέτου στο Royal Opera House. Αφού πέρασε πολλά χρόνια στη βρετανική πρωτεύουσα, μεταξύ αυτών και την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μετακόμισε στην ήσυχη, εξοχική περιοχή του Cotswolds μαζί με τη μητέρα, τον αδερφό της και το σκυλάκι τους, ένα ντάτσχαουντ ονόματι Rusty.

Ήπιε την πρώτη της μπίρα σε ηλικία 18 ετών. Τη μύησαν οι γονείς της, λάτρεις της Guinness. Έκτοτε, αποτελεί σταθερό κομμάτι της ρουτίνας της. Η πρέσβειρα της κατεξοχήν ιρλανδικής μπίρας λέει: «Την πίναμε στο σπίτι και άρεσε σε όλους μας… εγώ συνεχίζω να την πίνω».

Μάλιστα το brand, για να κάνει αξέχαστη την ημέρα των γενεθλίων της γηραιότερης πρέσβειράς του, της έκανε δώρο ένα πακέτο με ποτήρια, παντόφλες, ποδιά κουζίνας, σοκολάτες και, φυσικά, άφθονη μπίρα.

Το μεγαλύτερο δώρο της ήταν βέβαια οι φίλοι της, για τους οποίους είπε: «Ήταν υπέροχο που τους είδα. Με έχετε κακομάθει. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ». Στην πραγματικότητα μάλλον αυτό είναι το μυστικό της μακροζωίας της: ότι κατάφερε να φτάσει σε αυτή την ηλικία περιστοιχισμένη από φίλους.

Πηγή: Marie Claire

Δεν διανύω την πρώτη μου νεότητα και μόνος λόγος που το μοιράζομαι αυτό είναι γιατί στα 50 έχω ήδη πολλές εμπειρίες από τη ζωή, έχω κατασταλάξει στο τι θέλω και στο τι έχει προτεραιότητα για μένα. Για να είμαι ακριβής, είχα κατασταλάξει στην προ-covid εποχή. Σήμερα, έχοντας κλείσει αυτός ο κύκλος της πανδημίας, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μας άλλαξε όλους, έχουν αλλάξει και οι δικές μου προτεραιότητες και οι επιλογές. Τι, λοιπόν, αντιλήφθηκα ότι κάνω/θέλω πλέον;

Να είμαι χαρούμενη

Σκέψου πόσο μας έλειψαν τα χαμόγελα τόσα χρόνια με τις μάσκες. Πόσους ανθρώπους «ξαναγνωρίσαμε», όταν πια τις βγάλαμε. Η μεταδοτική αυτή χαρά του φωτεινού, του αυθόρμητου, του οικείου χαμόγελου πέταξε μακριά. Σήμερα, το διαπιστώνω παντού και στα πάντα γύρω μου: οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει χαρά είναι πολύτιμο και προτιμητέο. Σαν μία άλλη Πολυάννα (είπαμε είμαι 50+, έχω διαβάσει όλη τη σειρά των εφηβικών βιβλίων με πρωταγωνίστρια τη μικρή Πολυάννα που για να υπερνικήσει τις δυσκολίες είχε εφεύρει το παιχνίδι της χαράς!), αναζητώ παντού γύρω μου λόγους για να νιώθω χαρούμενη. Και πίστεψέ με, αν το ψάχνεις, το βρίσκεις!

Να ξοδεύω τα λεφτά μου για καλό φαγητό με καλούς φίλους

Αυτή είναι η αγαπημένη μου μετά-covid«διασκέδαση»: γύρω από ένα τραπέζι με φίλους, να μιλάμε, να γελάμε, να ανταλλάσσουμε νέα και απόψεις, να προβληματιζόμαστε, να γκρινιάζουμε και μετά να γελάμε ξανά. Μπορεί το τραπέζι αυτό να είναι σε ένα «καλό» εστιατόριο, μπορεί σε μια παραλία σε ένα νησάκι με τα δάχτυλα των ποδιών να παίζουν με την δροσερή άμμο, μπορεί να είναι σε ένα καφενείο στη γειτονιά μου, στο Χαλάνδρι.

Αυτό που μετά την πανδημία ξέρω, είναι ότι για να είμαι ισορροπημένη και να κυλάει όμορφα αυτή η ζωή, έχω ανάγκη να κυκλοφορώ έξω, να βλέπω κόσμο, να είμαι ξανά κοινωνική. Και το κάνω στο έπακρο χωρίς να λογαριάζω πρωινά ξυπνήματα για δουλειά και κούραση. Και, ω ναι, το απολαμβάνω!

Να ταξιδεύω

Είπα ψέματα πριν. Δεν ξοδεύω τα λεφτά μου στο φαγητό, γιατί δεν είμαι οπαδός των fancy restaurants και των γκουρμέ πιάτων. Οπότε παρότι βγαίνω συχνά για φαγητό και μπυρίτσες και τσιπουράκια, ο προϋπολογισμός της οικογένειας δεν κλυδωνίζεται. Κινδυνεύει όμως σοβαρά από τη λαχτάρα μου για ταξίδια.

Δεν είναι μόνο ότι αγαπώ τις αποδράσεις, τις εκδρομές, τη θάλασσα, τα βουνά, να βλέπω καινούργιους ανθρώπους, έθιμα, πόλεις. Είναι όλα αυτά, συν εκείνος ο υποσυνείδητος φόβος που μας τσάκισε στην πανδημία, ότι τα πάντα μπορούν να καταρρεύσουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ότι η υγεία μας είναι πιο εύθραυστη απ’ όσο πιστεύαμε και καθόλου δεδομένη. Ότι ο χρόνος περνάει και είναι αμείλικτος. Το δικό μου αντίδοτο λοιπόν σε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που πότισαν την ύπαρξή μας για περίπου τρία χρόνια είναι τα ταξίδια.

Παρεμπιπτόντως, αναζητώ για τον Οκτώβριο έναν οικονομικό προορισμό για λίγες ημέρες, αν έχεις καμιά καλή ιδέα, είμαι όλη αυτιά!

Να λέω «όχι»

Δεν ξέρω αν είναι θέμα χαρακτήρα ή γενιάς αλλά μέχρι το ορόσημο της πανδημίας ήμουν ο πιο υποχωρητικός άνθρωπος ever. Πρώτα οι άλλοι και οι επιθυμίες τους και τελευταία τα δικά μου «θέλω». Μέσα στις καραντίνες περπάτησα πολύ και κολύμπησα πολύ. Και στις δύο περιπτώσεις, η άσκηση λειτούργησε σαν ψυχοθεραπεία. Μίλησα πολύ με τον εαυτό μου, αναζήτησα τι έχω κάνει σωστά και τι λάθος και όλα εκείνα τα «όχι» που δεν είχα πει τόσα χρόνια έγιναν πλάκα που μου έκοβε την ανάσα περισσότερο από την υποχρεωτική χρήση μάσκας. Και χωρίς να το προγραμματίσω, χωρίς να το κάνω ενσυναίσθητα, αντιλήφθηκα κάποια στιγμή ότι στη μετά-πανδημίας-εποχή, μετράω τα «ναι» που προσφέρω και όπου χρειάζεται να πω «όχι» το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ανάγκη της αυτοσυντήρησης που μας κλόνισε στην πανδημία μεταλλάχτηκε σε έναν αυτοσεβασμό, μία βαθιά ανάγκη για ποιότητα και αξία στην κάθε μας μέρα. Εκεί κάπου, τα πολλά «ναι» μετατράπηκαν σε κάποια αναγκαία «όχι».

Τελευταία σκέψη

Αυτή η πανδημία μας άλλαξε. Μας ωρίμασε. Μας έφερε αντιμέτωπους με τη θνητότητά μας και με τον φόβο για τη ζωή των αγαπημένων μας προσώπων. Μας έφερε αντιμέτωπους με τους εαυτούς μας και τις επιλογές μας. Μας ώθησε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμε και να προσπαθούμε καθημερινά να ζούμε λίγο καλύτερα, να κερδίζουμε ζωή και ποιότητα ζωής την κάθε μας μέρα.

Εφόσον το κάνουμε με σεβασμό στον εαυτό μας και τους γύρω μας, το λες και κέρδος.

Γερνάω. Τον Μάιο έγινα 58 ετών.

«Είμαι σε μια ηλικία που μπορεί να χάσω φίλους και άτομα της οικογένειάς μου. Και κάποτε θα έρθει η ώρα μου. Μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει η οικογένειά μου.

Ήθελα να γράψω ένα τραγούδι γι’ αυτούς. Και για το χρόνο που σπαταλάμε. Και για τις υπέροχες στιγμές που περνάμε μαζί. Ίσως ένα ή δύο χρόνια αργότερα να λέω:

«Περνάω πολύ καλά με τους φίλους μου» και να σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να έχω περάσει ακόμα πιο σημαντικές στιγμές μαζί τους. Θέλεις περισσότερο χρόνο όταν αγαπάς κάποιον. Και μερικές φορές, περνάς το χρόνο σου, όπως επιθυμείς. Κι έπειτα, με τους ανθρώπους που αγαπάς, έχεις την αίσθηση ότι έχεις χάσει χρόνο και ίσως δεν είπες πράγματα που ήθελες να πεις. Η αίσθηση ότι χάνουμε χρόνο είναι πιο έντονη, αν δεν τον περνάμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και δεν τους το λέμε ότι τους αγαπάμε».

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Ερικ Καντονά, που έδωσε συνέντευξη στο “Big Issue” το περιοδικό των αστέγων, την οποία αναδημοσίευσε το περιοδικό“Σχεδία”, που κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας.

Μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, ο Καντονά, έκανε μια ανάρτηση στο Instagram: «Με το να υπερασπίζεται κανείς τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων δεν σημαίνει ότι είναι υπέρ της Χαμάς. Το να λες «Ελεύθερη Παλαιστίνη» δεν σημαίνει ότι είσαι αντισημίτης ή ότι θέλεις να φύγουν όλοι οι Εβραίοι». Στη συνέντευξη, ανέφερε: «Αυτό που συνέβη στις 7 Οκτωβρίου είναι φυσικά φρικτό, όλοι συμφωνούν. Αλλά φαίνεται ότι για πολύ κόσμο όλα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου. Είναι θέμα δεκαετιών. Το χειρότερο πράγμα στον κόσμο δεν είναι τα χρήματα, είναι η επικοινωνία. Με την επικοινωνία μπορείς να χειραγωγήσεις τους πάντες. Νιώθω κοντά στους ανθρώπους που υποφέρουν από πολέμους. Έγραψα ένα τραγούδι –θα κυκλοφορήσει σύντομα– στο οποίο λέω, “η πύλη προς τους αθώους/η δύναμη να πεθαίνεις/δώστε μας ένα εισιτήριο για περισσότερη δικαιοσύνη/δώστε μας ένα εισιτήριο για δύο κράτη ειρήνης”».

Σε ερώτηση για την κοινωνική του ευαισθησία ο Γάλλος άσος είπε: «Η τρέλα έχει να κάνει με τον κόσμο, στον οποίο ζούμε. Και η τρέλα είναι το όριο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι έξω από αυτό το όριο που τους λέμε τρελούς, παράφρονες. Και, ταυτόχρονα, έχουμε πολλούς ανθρώπους μέσα από αυτό το όριο, όπως ο Τζορτζ Μπους, ο Νετανιάχου, τέτοια άτομα, που σκοτώνουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, κι όμως παραμένουν ελεύθεροι.

Έχω διαλέξει με ποιον θα είμαι.

Νομίζω ότι είμαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Προτιμώ να ζω με ανθρώπους που θεωρούνται ακόμα και εκτός κοινωνίας, δεν με νοιάζει. Προσπάθησα, όσο το δυνατόν περισσότερο, να δημιουργήσω τα δικά μου όρια. Όχι μόνο επειδή ο πατέρας μου ήταν νοσοκόμος σε ψυχιατρείο, αλλά για πολλούς λόγους. Λατρεύω τους καλλιτέχνες που είναι έξω από τα όρια.

Που τους χαρακτηρίζουν τρελούς, όπως τον Βαν Γκογκ, τον Αντονέν Αρτώ, τον Αρθούρο Ρεμπώ, τέτοιους ανθρώπους. Η οικογένεια του Βαν Γκογκ τον έβαλε σε ψυχιατρείο, η οικογένεια του Αρτώ το ίδιο, για μένα είναι απλώς ιδιοφυίες. Μπορεί οι άνθρωποι να αποκαλούσαν τον Βαν Γκογκ τρελό, αυτός όμως ήταν μια διάνοια που παρατηρούσε τον κόσμο. Το ίδιο γινόταν και με τον Αρτώ. Τώρα πια, αναγνωρίζονται ως ιδιοφυίες. Με γοητεύουν τέτοιοι άνθρωποι.

Με συναρπάζει αυτό που λέμε τρέλα και ταυτόχρονα το φοβάμαι, γιατί όλοι βαδίζουμε πάνω στη μικρή λεπτή γραμμή. Και μπορεί όλοι να ξεφύγουμε. Έχουμε κληρονομήσει αντιλήψεις χιλιάδων ετών για το τι είναι καλό και τι είναι κακό. Και ακόμα κι όταν τις αντιπαλεύουμε, νιώθουμε ένοχοι όταν κάνουμε κάτι λίγο έξω από τα όρια. Γιατί νιώθουμε ένοχοι; Φταίνε η παιδεία μας, οι γονείς, οι θρησκείες, τα πάντα».

Στο ερώτημα αν θα πήγαινε ποτέ στη Σαουδική Αραβία, ο Καντονά είναι κατηγορηματικός: «Με τίποτα. Όταν τελείωσα την καριέρα μου, ήμουν μόλις 30 χρονών. Όταν έχασα το πάθος, αποφάσισα να αποσυρθώ. Θα μπορούσα να είχα παίξει άλλα πέντε ή επτά χρόνια. Ποτέ δεν έπαιξα ποδόσφαιρο για τα λεφτά. Όταν πηγαίνει κάποιος στη Σαουδική Αραβία, δεν μπορούμε να μιλάμε για πάθος για το ποδόσφαιρο. Μόνο για πάθος να βγάλεις χρήματα».

Στις 24 Μαΐου 1966, γεννήθηκε ένας Γάλλος που κανείς δεν μπορεί να τον κατατάξει στις διάφορες λίστες που ετοιμάζονται κατά καιρούς για βετεράνους ποδοσφαιριστές. Ένα από τα μεγαλύτερα ‘what if’s’, παρότι στην καριέρα του κέρδισε πολλούς τίτλους.

Ο Ερίκ Καντονά ζούσε πάντα μέσα σε αντιφάσεις, πολλές εκ των οποίων τις προκαλούσε ο ίδιος. Στα 57 του, πια, όλοι τον έχουν αποδεχθεί όπως είναι και κυρίως, όλοι τον αγαπούν. Για 23 λόγους…

Πάνω απ’ όλα για την κλοτσιά σε έναν ρατσιστή φίλαθλο της Κρίσταλ Πάλας, μία εμβληματική πράξη που θα μνημονεύεται εσαεί.

Γιατί τρόλαρε δημοσιογράφους before it was cool… «Όταν οι γλάροι ακολουθούν τις τράτες, το κάνουν επειδή θεωρούν πως οι σαρδέλες θα πεταχτούν ξανά στη θάλασσα. Σας ευχαριστώ πολύ».

Γιατί είδαμε τι συνέβη στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον έναν χρόνο που ήταν off (στα 5 χρόνια με Καντονά στην ομάδα, δεν πήρε πρωτάθλημα μόνο μία σεζόν, εκείνη της τιμωρίας του, το 1994-1995).

Γιατί στο πρώτο παιχνίδι μετά από την τιμωρία, έβγαλε μια ασίστ κι έβαλε ένα γκολ στο 2-2 κόντρα στη μεγάλη αντίπαλο των ‘κόκκινων διαβόλων’, Λίβερπουλ.

Γιατί η Λίβερπουλ ήταν ξανά θύμα του στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1996, όταν πήρε το περιβραχιόνιο λόγω προβλημάτων ετοιμότητας του Στιβ Μπρους και σημείωσε το μοναδικό γκολ του αγώνα, στο 86ο λεπτό, με συνέπεια να γίνει ο πρώτος ξένος αρχηγός που σηκώνει το FA Cup.

Για τη σειρά διαφημίσεων The Cage (και πολλές ακόμα) που χαράχθηκε στο μυαλό κάθε ανθρώπου γεννημένου το ’80 και το ’90 (millennials, μορφωθείτε).

Γιατί δεν ήταν ο πρώτος παίκτης που έπαιζε με σηκωμένο γιακά και φανέλα έξω, όμως μετά από εκείνον, κανείς δεν τόλμησε να κάνει το ίδιο, εκτός αν τον έλεγαν πχ. Ρονάλντο ή Φραντσέσκο Τότι.

Επειδή απέδειξε ότι είναι ένας από εμάς, όταν παράτησε το ποδόσφαιρο (και το beach soccer) και σχημάτισε περήφανη κοιλιά, αφήνοντας και μούσι.

Για το γράμμα που τού έστειλε ο Άλεξ Φέργκιουσον, λίγους μήνες αφότου κρέμασε τα ‘παπούτσια’ του, στο οποίο μεταξύ άλλων περιέγραφε πως τον περίμενε στις προπονήσεις: «Είσαι πάντα καλοδεχούμενος εδώ κι αν απλά περάσεις ξαφνικά για μία κούπα τσάι, χωρίς φανφάρες, μόνο για να μιλήσουμε ως φίλοι, θα σημαίνει τα πάντα για μένα».

Για την αψιμαχία που είχε με έναν φίλαθλο στις κερκίδες. Όχι της Κρίσταλ Πάλας. Το 1985, όταν η Οσέρ τον έδωσε δανεικό στη Μαρτίγκ της δεύτερης κατηγορίας κι εκείνος συνέβαλε τα μέγιστα για να αποτραπεί ο υποβιβασμός  της ομάδας.

Γιατί απέκτησε (κι έγινε καθολικά αποδεκτό) το προσωνύμιο ‘βασιλιάς’ σε μία χώρα που δεν παίζει με αυτά. Γιατί από τους παίκτες που δεν πανηγυρίζουν γκολ, αυτός δεν πανηγυρίζει καλύτερα απ’ όλους. Ειδικά όταν πετυχαίνει τέτοια τέρματα, όπως κόντρα στη Σάντερλαντ.

Γιατί οι κόντρες του με τους προπονητές ήταν αυθεντικές, παλιάς κοπής. Πέταξε τη φανέλα του στον προπονητή όταν έγινε αλλαγή σε φιλανθρωπικού χαρακτήρα φιλικό, έμεινε εκτός έναν χρόνο από την εθνική Γαλλίας όταν έβρισε στην TV τον Ανρί Μισέλ…και κυρίως, όταν τον Δεκέμβριο του 1991 βρέθηκε ενώπιον πειθαρχικής επιτροπής και τιμωρήθηκε για έναν μήνα επειδή πέταξε μια μπάλα στον διαιτητή εν ώρα αγώνα, πλησίασε ένα ένα τα μέλη και τα αποκάλεσε “ηλίθιους”. Η ποινή διπλασιάστηκε.

Γι’ αυτήν τη σειρά video σχολιασμού για λογαριασμό του Eurosport, στην οποία κατά βάσει επιδείκνυε το δασύτριχο στήθος του.

Γιατί όταν όλοι τον είχαν ξεγραμμένο, οδήγησε (με ασίστ, όχι γκολ) τη Λιντς στην κατάκτηση του τελευταίου πρωταθλήματος προ Premier League, παρότι έκανε ντεμπούτο μόλις τον Φεβρουάριο του 1992. Επειδή από τα 21 του έδειξε ότι το μυαλό του λειτουργεί κάπως διαφορετικά. Το τάκλιν στον Μισέλ ντε Ζακαριάν στον αγώνα της Οσέρ με τη Ναντ, τρανή απόδειξη.

Επειδή ένας Γάλλος γλέντησε τους Άγγλους με το διαφημιστικό σλόγκαν που του αφιέρωσε η Nike: «Το ’66 ήταν μία σπουδαία χρονιά για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Γεννήθηκε ο Ερίκ». Η ταπείνωση του αμυντικού στο τέλος του video είναι λόγος να ερωτευτείς το ποδόσφαιρο.

Γιατί σταμάτησε μόλις στα 30 του, με το κεφάλι ψηλά, μετά από την πιο γεμάτη σεζόν της καριέρας του με 50 αγώνες και συνολικά με 485 παιχνίδια στη ‘φαρέτρα’ του, παρόλες τις τιμωρίες, που του επιβλήθηκαν. Γιατί έχει παίξει σε πάνω από 25 ταινίες, μεταξύ των οποίων το οσκαρικό ‘Elizabeth’.

Ποτέ δεν έκρυψε τις πολιτικές πεποιθήσεις του. Δεν είναι ένας ‘τρελός’ πρώην ποδοσφαιριστής, είναι ένα πολιτικό ον, που κάποιες φορές καλεί σε επανάσταση κατά των τραπεζών.

Για το συγκλονιστικό γράμμα του στο ‘Player’s Tribune’, που πρέπει να διαβαστεί μέχρι την τελευταία λέξη του. Au revoir.

Πηγές: Contra, Μάκης Διόγος- εφ. ΕΠΟΧΗ

1. Το επίσημο φαγητό του τηλεθεατή ποδοσφαίρου είναι ΜΟΝΟ η ελληνική (ή κατά άλλους καναδέζικη) πίτσα. Ούτε του ξυλόφουρνου ούτε το μπετόφουρνου ούτε με το μέτρο ούτε με φρέσκα λάδια και φύλλα βασιλικού. Οκτώ κομμάτια με τραγανή κόρα που έχει γεύση σαγανάκι και σε τρεις -αυστηρά- εκδοχές: Μαργαρίτα ή μπέικον σκέτο ή μπέικον μανιτάρια. Και πάντα καλοψημένη. Όπως την έκανε η Pizza Da Napoli τότε.
2. Οι μπύρες πρέπει να είναι και πολλές και παγωμένες. Αν είστε με φίλους, πρέπει να είναι πάρα πολλές και πάρα πολύ παγωμένες. Προσοχή όμως εδώ: Επιλέγετε πάντοτε την μάρκα μπύρας που πίνετε συνήθως. Όχι πειράματα με άγνωστες (σε εσάς) μάρκες. Δεν είστε σε Beer Academy, ποδόσφαιρο βλέπετε. Και σας το λέει κάποιος που είχε χαλαστεί στον τελικό Γερμανία-Τσεχία (2-1) του 1996, επειδή κάποιος φίλος είχε τη φαεινή να μας ποτίσει μοναστηριακές μπύρες (μπλιαχ).
3. Κάπου εδώ τελειώνουν και οι συμβουλές για φαγητό και ποτό, καθώς απολύτως τίποτα άλλο δεν ταιριάζει με την περίσταση. Και κυρίως όχι -το αγαπημένο, κατά τα άλλα- σουβλάκι που θα πρέπει να περιγράφεις αν θα έχει ή όχι κρεμμύδι ή τζατζίκι ή διπλή λαδωμένη πίτα κινδυνεύοντας στο μεταξύ να χάσετε ένα ημίχρονο για να κάνετε την παραγγελία κι άλλο ένα για να καταλάβετε ποιό είναι ποιο, όταν τα φέρουν. Το σουβλάκι είναι ιδανικό μόνο αν βλέπεις ERTflix, όχι ποδόσφαιρο με παρέα. Τα Hod-dog από κάποια καλή καντίνα μπορούν να είναι μία εναλλακτική αν έχετε τη διάθεση να καθαρίζετε μαγιονέζες και μουστάρδες από τους τοίχους και τα πατώματα μετά τον αγώνα.
4. Για εμάς που ξεκινήσαμε να βλέπουμε Euro από όταν έπαιζε η Δυτική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση (3-0 στον τελικό του 1972), η μεγαλύτερη εξέλιξη που αφορά το ποδόσφαιρο είναι το E-food, η Wοlt και το Box. Μετά το VAR φυσικά! (Συμβουλή-παραίνεση: Αφήνουμε τουλάχιστον 3 ευρώ στον ντελιβερά. Μία φορά έδωσα μόνο ένα ευρώ και πήγε γρουσουζιά. Ήταν το 2016, στον τελικό Πορτογαλία-Γαλλία που ήλθε 1-0 στην παράταση…)
5. Σπίτι που δεν διαθέτει τουλάχιστον δύο WC δεν πρέπει να διοργανώνει βραδιές Euro ή Mundial με πάνω από δύο καλεσμένους. Μου έχει ξεραθεί δίμετρος μπέντζαμιν εξαιτίας αυτής της αβλεψίας.
6. Η επόμενη συμβουλή αφορά σε εμάς τους βετεράνους: Δεν σπάμε τα νεύρα της παρέας και ειδικά των νεότερων με ιστορίες από το παρελθόν και του τι παιχτάρας ήταν ο Ρουμενίγκε ή πως διέσχιζε ολόκληρο το γήπεδο με την μπάλα στα πόδια ο Γιόχαν Κρόιφ. Υπάρχουν όλα αυτά στο internet, κανείς δεν περιμένει να μάθει από έναν μπάρμπα, εκτός αν βλέπει τον αγώνα σε ΚΑΠΗ.
7. Είμαστε πάντα ευγενικοί με τις φίλες και τις συντρόφους ή συζύγους μας αν κάνουν (που θα την κάνουν) την ερώτηση «τι είναι offside». Και κυρίως απαγορεύεται το mansplaining. Ένα «βλέπω τώρα, θα σου εξηγήσω στο ημίχρονο» αρκεί.
8. Σε ό,τι αφορά στη σύνθεση της παρέας: Αν κάποιος φίλος μας είναι οπαδός της εθνικής Γερμανίας ή του Βελγίου απλά βρίσκουμε μία πρόφαση να μη δούμε μαζί Euro, αν θέλουμε να παραμείνουμε φίλοι. Αν πάλι κάποιοι είναι οπαδοί της Σκωτίας, της Ιρλανδίας ή της Εσθονίας, τους αγαπάμε λίγο παραπάνω χωρίς να δείχνουμε τον οίκτο μας. Όσοι είναι οπαδοί της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας ή της Γαλλίας είναι ιδανικοί για μία ποδοσφαιρική βραδιά. Αρκεί να μην παίζει μαζί τους η (αγαπημένη μας) Αγγλία γιατί θα χαλάσουμε τις καρδιές μας.
9. Αν προβάλλονται ταυτόχρονα σε δύο κανάλια (συνήθως αυτό συμβαίνει στα Mundial και όχι στο Euro) διαφορετικά ματς ΔΕΝ ζαπάρουμε. Πολύ απλά ανοίγουμε δύο τηλεοράσεις ή κανονίζουμε να πάμε σε μία αξιοπρεπή καφετέρια.
10. Τέλος, αποφεύγουμε σαν το διάολο το λιβάνι να δούμε τις αθλητικές εκπομπές που προηγούνται ή έπονται ενός αγώνα αναξαρτήτως καναλιού. Ιδιαίτερα, όσοι έχουμε ζήσει τις θρυλικές εποχές του Διακογιάννη ή του Σωτηρακόπουλου. Μην χαλάσουμε μία βραδιά με υπέροχες πίτσες και παγωμένες μπύρες βρίζοντας. Αμαρτία είναι!