Δουλεύοντας σε ένα ευρύ φάσμα μέσων, όπως η ζωγραφική, το σχέδιο και η κεραμική, ο Γιώργος Χαδούλης διερευνά σταθερά τη φύση της αντίληψης και της αναπαράστασης. Τα ζωγραφικά του έργα δεν απεικονίζουν απλώς τόπους – ανακαλούν μνήμες, όνειρα, ψυχικές καταστάσεις. Αυτή η βιωματική προσέγγιση του τοπίου προσδίδει στα έργα του έναν σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα, όπου το φυσικό περιβάλλον συναντά την εσωτερικότητα. Ο Χαδούλης αποτυπώνει έναν κόσμο αυθόρμητης αισθησιακής εμπειρίας, που ακτινοβολεί χαρά και αισιοδοξία.

Παράλληλα, η σταθερή ενασχόλησή του με την κεραμική, τα τελευταία 20 χρόνια, δεν είναι απλώς υλική. Τον συναρπάζει όχι μόνο η σημασία της από την Αρχαιότητα έως την σύγχρονη τέχνη, αλλά και η χρηστική της αξία, ως λειτουργικό μέσο.. Εμπνευσμένο από τη φύση, τη μυθολογία και την ανθρώπινη μορφή, το κεραμικό του έργο αποπνέει τη φυσική ζωντάνια και την αβίαστη χαρά της Μεσογείου.

Η έκθεση φιλοξενείται στον οικισμό Τριαντάρου της Τήνου, σε έναν πολύ ξεχωριστό χώρο, την ιδιωτική κατοικία ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ, a touch of new/Vacation House. Μετά τα εγκαίνια θα ακολουθήσει δεξίωση με τοπικά κρασιά και προϊόντα από την Τήνο.

Πληροφορίες

A Touch of New / Vacation House ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ, Τριαντάρος, Τήνος
Ώρες επίσκεψης: Καθημερινά 18:30 – 21:00
Γκαλερί Σκουφά, Σκουφά 4, Κολωνάκι

Ο ζωγράφος, χαράκτης και γραφίστας Μπάμπης Ρετζεπόπουλος ήρθε στον κόσμο, όταν το φως αντιμαχόταν το σκοτάδι. Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1940 στην Αθήνα, δύο μήνες μετά το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και λίγο πριν την κατάληψη της χώρας του από τις κατοχικές δυνάμεις. Αυτό το αρχετυπικό δίπολο, το φως και το σκοτάδι, το φως στο σκοτάδι, η πορεία από το σκοτάδι στο φως, θα αποτελέσει τον βασικό άξονα της καλλιτεχνικής του σκέψης και δημιουργίας.

Ήδη από τα πρώτα του ζωγραφικά έργα, ο Ρετζεπόπουλος εντυπωσιάζει με τον τρόπο που χειρίζεται το χρώμα και, κυρίως, με τη διάθεσή του να πειραματιστεί. Οι συνθέσεις του είναι καλοδουλεμένες, στιβαρές και πολυεπίπεδες, όπως και τα χαρακτικά που θα αρχίσει να φτιάχνει τα επόμενα χρόνια. Κοιτώντας τους πίνακες της περιόδου 1960–63, θα έλεγες ότι αυτός ο νέος καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες μορφές σαν νεκρές φύσεις και τις νεκρές φύσεις σαν έμψυχες οντότητες. Τα επόμενα χρόνια, θα αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά στη χαρακτική, τη γραφιστική και τη διακόσμηση εμπορικών καταστημάτων της Αθήνας.

Όταν επιστρέφει πάλι στη ζωγραφική, την περίοδο που ζει μόνιμα στο Παρίσι (1967–73) και υπογράφει πια ως Ch. Babis R., οι συνθέσεις του διαφέρουν αισθητά από εκείνες των αρχών της δεκαετίας του ’60. Η χρωματική γκάμα αλλάζει, γίνεται πιο απαλή, ενώ φαίνεται να τον ενδιαφέρουν περισσότερο η κίνηση των όγκων και οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους, ο τρόπος που εισχωρεί ο ένας μέσα στον άλλο δημιουργώντας βάθος και την ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου χώρου. Έχεις την εντύπωση ότι τα έργα αυτά μοιάζουν με σχηματικές κατόψεις πόλεων.

Από τις ξυλογραφίες που φιλοτεχνεί όσο ζει στην Αθήνα, στα χρόνια των σπουδών του στη Σχολή Δοξιάδη και αργότερα (1962–67), μας είναι γνωστές γύρω στις είκοσι. Κατά την παραμονή του στο Παρίσι (1968–73) και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης (1975–78), όταν πια εγκαθίσταται στην Τήνο και λειτουργεί την γκαλερί «Το Μαγαζί» με τον Λευτέρη Κρητικό, θα δημιουργήσει άλλες σαράντα ξυλογραφίες παραστατικού χαρακτήρα. Η χαρακτική του Ρετζεπόπουλου αποκτά μια διαφορετική και σίγουρα πιο στενή σχέση με το φως όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, υιοθετεί μια αφαιρετική τεχνοτροπία – μια τολμηρή, πρωτότυπη προσέγγιση που διακρίνεται για την ποιητικότητά της. Βρίσκει κορμούς γέρικων ελαιόδεντρων και χρησιμοποιεί ως μήτρες τις διάτρητες διατομές τους, αφού πρώτα έχει λειάνει καλά την επιφάνειά τους. Εγκαταλείπει έτσι τα ξύλα αχλαδιάς ή φλαμουριάς και το χάραγμα ενός σχεδίου ή μιας παράστασης και δίνει τον πρώτο λόγο στο τυχαίο. Τυπώνοντας σε χαρτιά μεγάλου μεγέθους, που φτάνουν έως και τα 150 εκατοστά σε ύψος ή πλάτος, δημιουργεί συνολικά έξι ενότητες μέσα σε μια πενταετία.

Το βασικό γνώρισμα των αφαιρετικών χαρακτικών του Ρετζεπόπουλου είναι το παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στο μαύρο της τυπωμένης φόρμας και στο λευκό του γιαπωνέζικου χαρτιού. Εδώ, η χαρακτική γίνεται παιχνίδι, παραλλαγή στο ίδιο θέμα. Τι θα έλεγε άραγε ο Α. Τάσσος (1914–1985) αν έβλεπε τα αφαιρετικά χαρακτικά του ταλαντούχου μαθητή του; Ο φημισμένος και σεβαστός χαράκτης απεικόνισε κορμούς δέντρων το 1950 (δύο ανθρωπόμορφες ελιές που μοιάζουν σαν να χορεύουν) και το 1980–81. Η διαφορά, ωστόσο, είναι ότι στα αφαιρετικά χαρακτικά του ο Ρετζεπόπουλος δεν απεικονίζει απλά κορμούς· το δέντρο δεν αποτελεί το αποκλειστικό θέμα του έργου. Στα χέρια του, ο ξύλινος κορμός γίνεται σφραγίδα, εκφραστικό μέσο, αναπαραστατικό εργαλείο και πηγή, μια μεταφορά για το σώμα, για τη σχέση της χαρακτικής με τη μουσική, τον χορό και το πένθος. Με τα έργα αυτά, τα οποία εγκωμιάζουν το μαύρο σε μια εποχή που επικρατεί καθολικά το χρώμα, ο Ρετζεπόπουλος φέρνει το μέσο της χαρακτικής εγγύτερα στη ζωγραφική, αναδεικνύοντας τον διευρυμένο χαρακτήρα του.

Όπως σημειώνει ο Φίλιππος Πιέρρος, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού, στην εισαγωγή του στο έντυπο που συνοδεύει την έκθεση:

«Τα ζωγραφικά έργα του Μπάμπη γοητεύουν με τα καθαρά χρώματα, ως γήινες απεικονίσεις, το τρυφερό ύφος ενός ιδιότυπου μετακυβισμού, πικασικού και σαποβαλικού (Youla Chapoval) ιδιώματος, τις βυζαντινότροπες αποχρώσεις. Οι συνθέσεις του σε προσκαλούν να διευρύνεις το πνεύμα, να μαντέψεις, να αποκρυπτογραφήσεις τις αφαιρετικές διατάξεις και στο τέλος να συναρμολογήσεις τα μηνύματα ενός ανήσυχου αλλά και πρωτοπόρου καλλιτεχνικού πνεύματος. Έχει γραφεί ότι οι δημιουργίες του παραπέμπουν στο ύφος του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Κατά την ταπεινή μου άποψη παραπέμπουν σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να συνθέσει επίπεδα, τομές και αλληλεπικαλύψεις σε ένα δομημένο αλλά και αφαιρετικό σύνολο. Παράλληλα, οι ξυλογραφίες του Ρετζεπόπουλου αποπνέουν μια εκφραστική Ελλάδα, μια ζωντανή Τήνο, μια χορευτική διάθεση συμμετρίας και διαλόγου αρμονικού του μαύρου με το άσπρο. Προκαλούν τον θεατή σε διάλογο, σε συνειρμικές σκέψεις για αναζήτηση μορφών και μηνυμάτων. Οι εμβληματικές ιδιαιτέρες δημιουργίες του -«Χορός», «Φόρμα», «Συναντήσεις», «Μουσικό όργανο»- είναι μοναδικές ποιητικές εκφράσεις τόσο από τεχνικής πλευράς όσο και από πλευράς καλλιτεχνικού ήθους.

Με την έκθεση αυτή, το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού ανασταίνει για δεύτερη φορά έστω και προσωρινά -μετά την πρώτη επιτυχημένη έκθεση του 2008- την πρώτη Τηνιακή γκαλερί, «Tο Μαγαζί», που φιλοξένησε και ανέδειξε την ιδιοφυΐα του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου και πλούτισε τα πολιτιστικά αποθέματα του ευλογημένου νησιού. Είναι πιστεύουμε ο καλύτερος τρόπος να αποτίσουμε φόρο τιμής στον μεγάλο καλλιτέχνη και συγχρόνως να συντηρήσουμε στην ιστορική μνήμη τη συμβολή του στην τέχνη».

Ο Μπάμπης Ρετζεπόπουλος γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα όπου και απεβίωσε το 2002. Αφού παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου στο Εργαστήριο του Πάνου Σαραφιανού και του Βρασίδα Βλαχόπουλου (1957–60), σπούδασε Γραφικές Τέχνες στη Σχολή Διακοσμητικής Τέχνης του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου (1960–63), με δάσκαλο τον Α. Τάσσο. Συνέχισε για ανώτερες σπουδές εικαστικών και τεχνικών χάραξης (Cours supérieurs d’arts et de techniques graphiques) στην École Estienne του Παρισιού (1967–68). Πραγματοποίησε τις εξής ατομικές εκθέσεις: Ξυλογραφίες, Εμπορική Τράπεζα για τη Βόρεια Ευρώπη / Banque Commerciale pour l’Europe du Nord (BCEN), Παρίσι, 1968· Ξυλογραφίες, Nuits des Puces, Παρίσι, 1969 & 1970· Ξυλογραφίες, «Το Μαγαζί», Τήνος, 1976 & 1978· Περίπατος από το 1962 – Ξυλογραφίες, Γκαλερί «Έκφραση», Γλυφάδα, 1988· Μπάμπης R. – Ξυλογραφίες, Γαλλικό Ινστιτούτο, Θεσσαλονίκη, 1990· Ο Τελευταίος «Περίπατος» – Ξυλογραφίες, Πνευματικό Κέντρο, Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων – ΠΟΔΑ, Αθήνα, 2004· Περίπατος ανάμεσα σε άγνωστες μορφές: Οι ξυλογραφίες του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου, Δημαρχείο 3ου Διαμερίσματος, Παρίσι, 2005· Συναντώντας τον Μπάμπη Ρετζεπόπουλο: Ζωγραφική – Χαρακτική, Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, Τήνος, 2008· «Ιδέες και περιστατικά», Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Αθήνα, 2025. Το 1975, με τον επιστήθιο φίλο του, Λευτέρη Κρητικό, ίδρυσαν στη Χώρα της Τήνου την ιστορική γκαλερί «Το Μαγαζί». Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας (Τμήμα χαρακτικής), στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου, στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Πληροφορίες

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο ιστορικός τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος.

Η έκθεση συνοδεύεται από τρίγλωσσο κατάλογο (ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά) τριακοσίων σελίδων, σχεδιασμένο από τον Ιωάννη Μαρκάκη (εκδόσεις ΟΥΤΙΣ), με κείμενα του επιμελητή της έκθεσης και της έκδοσης Χριστόφορου Μαρίνου, του Σάββα Απέργη, της Ειρήνης Οράτη, της Λένας Ρετζεποπούλου, του Πραξιτέλη Τζανουλίνου, του Μάρκου Τουφεκλή και της Μαργκερίτ Χαλατζιάν.

Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Εταιρείας Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος.
Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού
Παραλία Τήνου, Τήνος
Τ: (+30)22830 29070

Ώρες λειτουργίας των εκθέσεων του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού: Δευτέρα, Τετάρτη & Πέμπτη: 9:00 – 14:30

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή: 10:00 – 14:00 & 19:00 – 21:30

Κύριε Πιέρρο, κάθε χρόνο, ακούραστα και με πληθώρα ιδεών, συμβάλλετε αποτελεσματικά στα καλλιτεχνικά πράγματα της Τήνου, ανοίγοντας τον χώρο σας, τον «Ασπάλαθο» σε καλλιτέχνες και στον κόσμο. Έχετε, πιστεύετε, εκπληρώσει μεγάλο μέρος του οράματός σας;

Η επιθυμία να φιλοξενώ καλλιτέχνες, στον τόπο μου, πηγάζει, κατά βάση, από την αγάπη μου για την τέχνη και κυρίως για την ελληνική τέχνη. Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω για όραμα. Δεν διακατέχομαι από οραματικές και μεγαλοελλαδίτικες εμμονές. Νομίζω ότι απλώς κάνω μια μικρή προσπάθεια, που προσφέρει στο νησί και πρωτίστως, όσο κι αν ακούγεται εγωιστικό, προσφέρει και σε μένα. Με την έννοια ότι ανοίγω τον χώρο, φιλοξενώ τον εκάστοτε καλλιτέχνη, έρχεται κόσμος. Οπότε, ναι, συμβάλλω κι εγώ στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού. Είναι μια προσπάθεια, η οποία, ελπίζω κι εύχομαι, να συνεχιστεί. Έχω αδυναμία σε καλλιτεχνικές δημιουργίες, που εναρμονίζονται με το πνεύμα, με την παράδοση του νησιού. Θα κάνω εκτενή αναφορά σε αυτό, σε σχέση με την δουλειά του σπουδαίου Σωτήρη Σόρογκα, η οποία είναι εμπνευσμένη πλήρως από τα τοπία, από τα χαλάσματα, από τα ερείπια της Τήνου.

Σας ακούω κι έχω ήδη «μεταφερθεί» εκεί. Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με αυτό το πανέμορφο νησί; Και ειδικά με τον Τριαντάρο;

Δεν κατάγομαι από την Τήνο. Την επισκέφθηκα, κάποια στιγμή, και καταγοητεύτηκα από την ενδοχώρα, από τα χωριά, δηλαδή. Η Τήνος έχει γύρω στα 45 χωριά, τα οποία όλα είναι πανέμορφα, έχουν διατηρηθεί. Γίνεται μια προσπάθεια, που εντείνεται κάθε χρόνο, να προβληθεί η ομορφιά αυτών των χωριών και με την ανάπτυξη πολύ όμορφων ξενοδοχειακών μονάδων, εστιατορίων κτλ. Νομίζω ότι η Τήνος, μέσω αυτής της ενδοχώρας, αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα νησιού, με έντονη ζωή, κι όταν λέω «ζωή» δεν εννοώ μόνο πολιτιστική, εννοώ και οικονομική. Μην ξεχνάμε ότι η Τήνος έχει και πολύ σημαντική αγροτική παραγωγή. Είναι, δηλαδή, τόπος που συγκεντρώνει πολλά στοιχεία. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, μας άρεσε το νησί, το αγαπήσαμε, αγαπήσαμε πολύ και τον Τριαντάρο, όπου είχαμε την τύχη να κατασκευαστεί κι ένα ωραίο σπίτι, το οποίο πραγματικά ενδείκνυται για τέτοιου είδους φιλοξενίες καλλιτεχνών. Έτσι, πλέον, έχουμε παραμείνει στην Τήνο, απολαμβάνοντας τις ομορφιές της και προσπαθώντας να δώσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, μέσω της προσωπικής μας προσπάθειας.

Παίρνοντας απόσταση από τη χώρα και το νησί, αφού ένα μέρος του χρόνου ζείτε στο Παρίσι, ποιες σκέψεις κάνετε; Τι ελπίδες έχετε; Κι αν υπάρχει κάτι που θα θέλατε να αλλάξει αυτό ποιο θα ήταν;

Ζω στην Γαλλία, έχοντας μια μακρά διαδρομή τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αργότερα, είχα και την ευκαιρία να εκπροσωπώ την Ευρωπαϊκή Ένωση, για περίπου δώδεκα χρόνια, ως μόνιμος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον ΟΟΣΑ. Νομίζω ότι μπορεί κανείς να αντλήσει -κι εγώ προσπαθώ να αντλώ χρήσιμα συμπεράσματα, χρήσιμα διδάγματα- γι’ αυτό που αποκαλείται «διατηρήσιμη ανάπτυξη». Νομίζω, λοιπόν, ότι η Τήνος έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Με τον όρο «διατηρήσιμη ανάπτυξη» αναφερόμαστε, κυρίως, στη διατήρηση της αρχιτεκτονικής προσωπικότητας του νησιού, στην διατήρηση και τον σεβασμό του περιβάλλοντος, στην διατήρηση και προβολή μορφών αγροτικής οικονομίας. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σοβαρό ρόλο μπορεί να διαδραματίσει, φυσικά, και ο πολιτισμός. Με την έννοια ότι ο πολιτισμός μπορεί ακριβώς να οξύνει τα αντανακλαστικά, τις ευαισθησίες των ανθρώπων, να τους υποδείξει μορφές δράσεις, οι οποίες αναδεικνύουν και δεν καταστρέφουν το περιβάλλον. Με αυτό το σκεπτικό, θεωρώ ότι η πολιτιστική ανάπτυξη της Τήνου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διατηρήσιμης ανάπτυξης. Ζώντας, λοιπόν, στο Παρίσι, προσλαμβάνω χρήσιμες παραστάσεις, εικόνες, διδάγματα από αυτά που γίνονται.

Ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα: Είναι αξιοσημείωτο, όταν ταξιδεύει κανείς π.χ στην Γαλλία να βλέπει και να θαυμάζει τον τρόπο, που αναπτύσσονται περιβαλλοντικά, οικονομικά, πολιτιστικά, τα διάφορα, πανέμορφα χωριά της Γαλλίας. Εκεί, λοιπόν, βλέπει πόσο η πολιτιστική ανάπτυξη ενός τόπου γίνεται παράγοντας πολύ σημαντικός και οικονομικής ανάπτυξης. Συνεπώς, πρέπει η Τήνος, οι αρχές της Τήνου, οι κάτοικοι της Τήνου, να προσεγγίζουν την πολιτιστική φυσιογνωμία και την πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού και μέσα από αυτό το πρίσμα. Όχι μόνο με την έννοια της αποκλειστικής ενίσχυσης των εισοδημάτων τους, αλλά και με την ευρύτερη έννοια της όξυνσης των αντανακλαστικών, της βελτίωσης των ευαισθησιών κι εν τέλει της προβολής των παραδόσεων του νησιού. Η Τήνος έχει τεράστια αποθέματα πολιτιστικής παράδοσης, που μπορεί να προσφέρει. Στο παρελθόν, είχε βέβαια μια μονοδρομική ανάπτυξη, με την έννοια ότι θεωρούταν ένας τόπος προσκυνηματικού χαρακτήρα, λόγω της ύπαρξης της Παναγίας. Όμως δεν πρέπει να μένουμε εγκλωβισμένοι σε αυτό, πρέπει να πάμε κι ένα βήμα πιο πέρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τήνος είναι ο χώρος, από τον οποίο ξεπήδησαν μια σειρά καταπληκτικών μαρμαρογλυπτών και μαρμαροκαλλιτεχνών. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ο Δημήτρης Φιλιππότης κι άλλοι. Αυτά όλα είναι στοιχεία που πρέπει να ενισχύουμε, ώστε η πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού να έχει έναν πολυπρόσωπο χαρακτήρα και να αναδεικνύει όλες τις πτυχές του πολιτισμού. Γίνονται προσπάθειες, κι εδώ αξίζει να αναφέρω το Μουσείο Μαρμάρου, που βρίσκεται στον Πύργο. Πρόκειται για ένα αξιόλογο μουσειακό συγκρότημα, που αξίζει κανείς να επισκεφθεί.

Ο πολιτισμός είναι μια κίνηση, ποτέ μια κατάσταση. Φέτος, είναι η σειρά του σημαντικού καλλιτέχνη κι ανθρώπου, Σωτήρη Σόρογκα. Μιλήστε μου για την γνωριμία σας μαζί του, καθώς και για την ανάγκη, στις μέρες μας, να υπάρχουν πνευματικές προσωπικότητες, που να αποπνέουν αφοσίωση, καλλιέργεια και μέλλον.

Είχα την ευκαιρία και την τύχη, με την μεσολάβηση ενός πολύ καλού φίλου κι έγκριτου τεχνοκριτικού, του Γιώργου Μυλωνά, να γνωρίσω τον Σωτήρη Σόρογκα. Είχα ακούσει για τον Σόρογκα, αλλά δεν αρκεί να ακούς γι’ αυτόν, πρέπει και να τον γνωρίσεις. Εκεί, θα καταλάβεις ότι πρόκειται για μια καλλιτεχνική παρουσία, εξαιρετικά ευθύβολη, εξαιρετικά διακριτική, που κυριαρχείται από το δικό της προσωπικό, πηγαίο ήθος στην εικαστική ζωή της  χώρας. Είναι ένας ζωγράφος, με καταβολές στην πιο στέρεα και διαχρονική μας παράδοση, που προσθέτει, εδώ και δεκαετίες, την δική του εκδοχή στην ανάπτυξη και προβολή του ελληνικού φωτός. Ο Σωτήρης Σόρογκας, εκτός από διακεκριμένος ζωγράφος, υπήρξε για μια σειρά ετών, και διακεκριμένος καθηγητής, στο Πολυτεχνείο, αφήνοντας εποχή διδακτικού ήθους. Επίσης, αξίζει να σημειώσω ότι είναι ένας άνθρωπος και με πλούσιο συγγραφικό έργο. Είναι η προσωπικότητα εκείνη, που έχει αντισταθεί και αντιστέκεται, με μεγάλη επιτυχία, στον εκβαρβαρισμό της εποχής μας. Προβάλλει μια τέχνη, που, μέσα στην απλότητά της, μέσα στην αντίθεση του λευκού και του μαύρου, νομίζω ότι αναδεικνύει το ελληνικό τοπίο. Αν μου ζητούσε κάποιος να χαρακτηρίσω τον Σωτήρη Σόρογκα, θα τον αποκαλούσα υμνητή των χαλασμάτων, αριστοτέχνη του φωτός, αγιογράφο των ερειπίων. Όποιος έχει δει τα έργα του θα καταλάβει αυτό ακριβώς. Μέσα από τα ερείπια, αναδεικνύει την προσωπικότητα του ελληνικού τοπίου. Ο Σωτήρης Σόρογκας είναι από τους λίγους καλλιτέχνες, που προβάλλει, με παρρησία, την μοναδικότητα του ελληνισμού, χωρίς να φοβάται κατηγορίες περί υπέρμετρου, αν θέλετε, «εθνικισμού», για μη γόνιμη προσέγγιση. Έχουμε, λοιπόν, να εμπνευστούμε από την ζωή του. Τα έργα, που θα εκτεθούν σε αυτή την έκθεση, είναι έργα, τα οποία είναι εμπνευσμένα, εξ’ ολοκληρου, από τοπία, χαλάσματα, ερείπια της Τήνου. Συνεπώς, με την έκθεση αυτή, ο Σόρογκας, ο οποίος, παρενθετικά υπογραμμίζω ότι υπηρετεί τον χώρο της τέχνης για πάνω από εξήντα χρόνια, προσφέρει ουσιαστικά μια τεράστια υπηρεσία. Πρωτίστως, στο νησί της Τήνου, που αναδεικνύει με τον πιο εξαγνισμένο τρόπο. Το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει αυτή τη δουλειά του. Είναι εξαιρετικό να θαυμάζει κανείς την δουλειά του Σόρογκα στην πηγή που τον εμπνέει, στην Τήνο.

Ακριβώς, στην πηγή που τον εμπνέει. Με τα εγκαίνια της έκθεσης να λαμβάνουν χώρα, 20 Ιουλίου, απογευματάκι. Την τονίζω τη στιγμή, γιατί σε αυτό το νησί, ναι, το φως έχει έναν άλλο, δικό του χαρακτήρα. Ειδικά, απόγευμα καλοκαιριού.

Ναι, τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20 Ιουλίου, μετά τις 19:00 και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο, κάθε απόγευμα. Λόγω της συμβολής του Γιώργου Μυλωνά, το αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες όλων, πιστεύω. Και του ζωγράφου, και του Γιώργου Μυλωνά, αλλά κι όλων των υπόλοιπων. Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω το εξής: υπάρχει ένα έλλειμμα, εδώ στην Τήνο, το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά, κάποια στιγμή, κυρίως από τις τοπικές αρχές. Τα τελευταία χρόνια, διοργανωνόταν το Φεστιβάλ Τήνου. Φεστιβάλ με πολύ μεγάλες δυνατότητες, υπό μια αυστηρή, όμως, προϋπόθεση: να επιλέγουν οι αρχές με τους αρμόδιους, με τους γνώστες, με την πνευματική ζωή του τόπου ποιο είναι το καταλληλότερο φόκους γι’ αυτό το φεστιβάλ. Δεύτερον, πρέπει να αντιληφθούν όλοι ότι η δημιουργία του φεστιβάλ χρειάζεται και κάποιους πόρους, μια στέρεα οικονομική βάση, αλλά κι ένα διακριτό φόκους, όπως είπα. Νομίζω ότι έχουν τη δυνατότητα να συμβάλλουν στο να διοργανώνεται ένα φεστιβάλ με πανελλαδικές φιλοδοξίες. Στην Τήνο, το συγκεκριμένο φεστιβάλ θα μπορούσε να αποτελέσει μια εκπληκτική ευκαιρία για να αναδειχθούν χώροι και τόποι, που είναι μοναδικοί. Ένας τέτοιος χαρακτηριστικός τόπος, που με γοήτευσε, είναι οι Ουρσουλίνες, στα Λουτρά της Τήνου, όπου αυτό το υπέροχο κτίριο συμπυκνώνει πολύτιμη ιστορία δεκαετιών. Το φεστιβάλ Τήνου, σε συνδυασμό με άλλες πρωτοβουλίες ανάταξης, συντήρησης, προβολής, νομίζω ότι μπορεί να καταστήσει το νησί έναν μοναδικό τόπο.  

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την συνομιλία.

Κι εγώ.

*Πληροφορίες

Ο Σωτήρης Σόρογκας σε μια έκθεση αντίδωρο σε όσα το νησί της Τήνου εξακολουθεί να του προσφέρει. Ο 88χρονος δημιουργός πρόκειται να μοιραστεί αναμνήσεις και να μιλήσει για τη ζωντανή σχέση του με την Τήνο.

Επιμέλεια έκθεσης: Γιώργος Μυλωνάς
Εγκαίνια έκθεσης: 20 Ιουλίου 2024, 19:00 – 23:00
Διάρκεια έκθεσης έως 10 Αυγούστου 2024
Τοποθεσία: A Touch of New / Vacation House ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ, Τριαντάρος, Τήνος.
Ώρες επίσκεψης: Καθημερινά 18:15 – 21:00