Στο νοσοκομείο, οι εργαζόμενοι φορούν κόκκινα σκουφάκια. «Αρκεί να το πιστέψει το μυαλό και η καρδιά». Λίγο μετάξι ανάμεσα στις κορτιζόνες και τα φιαλίδια. Μοιράζονται μικρές μερίδες κοτόπουλου. Καθαρίζεται το πάτωμα σχολαστικά. Ελέγχονται τα δωμάτια. Ένας, δύο, τρεις συνοδοί. «Εντάξει, αλλά σε ένα τεταρτάκι πείτε «γεια», παιδιά». Στην τηλεόραση, μια οικογένεια κάνει πλάκα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η γαλοπούλα σε προσφορά και κάτι αφρώδη κρασιά.

Η φίλη μας χαίρεται, που είμαστε εκεί. Προσπαθούμε για άσχετες κουβέντες, το σύνηθες. «Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα». Η ζωή γιγαντώνεται σαν κυπαρίσσι. Και ξαφνικά: πώς λέγεται αυτός ο «αέρας», που σαρώνει τον διάδρομο; Δες, λέμε, οι νοσηλεύτριες πετούν. Γελάει. Δες, πετάει κι εκείνος ο άνδρας με τα άσπρα μαλλιά και τα μπλε μάτια; Πόσων χρόνων είναι; Μπορεί 100. Κρυώνεις; Μπα, καθόλου.

«Καλήν εσπέραν άρχοντες αν είναι ορισμός σας». Ο διάδρομος γεμίζει με κόσμο. Κόσμο καλλίφωνο, κόσμο που ανοίγει την καρδιά του, που ρυθμικά σταματάει τον «λήθαργο», το αμετάκλητο, που ορίζει με ευλάβεια τον χωροχρόνο. «Οι ουρανοί αγάλλονται χαίρει η φύσις όλη».

Ένα μικρό αγόρι παίζει φυσαρμόνικα. Μυρίζει κανέλα παντού. Ο διάδρομος τώρα μοιάζει με χιονισμένη πλαγιά. Η φίλη μας δε φοβάται. Ακούει τον αέρα. Παγώνουν τα ρουθούνια της. Τα μάγουλά της κοκκινίζουν. Είναι πάλι όμορφη.

Το τραγούδι δεν τελειώνει. «Εκ της Περσίας έρχονται τρεις Μάγοι με τα δώρα». Αυτή η μπαλίτσα είναι για δέντρο σου. Κι αυτό για τον λαιμό σου. Κι αυτό το κραγιόν για τα χείλη σου. Κι αυτό, ένα κομμάτι σίδερο. Το βρήκαμε στα βουνά. Για σένα. Και μια πέτρα για να την στύψεις. Από τα Βαρδούσια.

«Σ’ αυτό το σπίτι που’ ρθαμε, πέτρα- πέτρα να μην ραγίσει, και ο νοικοκύρης του σπιτιού, χίλια χίλια χρόνια να ζήσει».

Έλεγες τα κάλαντα, όταν ήσουν μικρή; Τη ρωτάμε.
Ναι. Μου άρεσε, όμως, περισσότερο, όταν μου απαντούσαν «άντε και του χρόνου και πάρε κι ένα κουραμπιεδάκι». Ή όταν με άφηναν να πω όλο το τραγούδι και μου χαμογελούσαν. Δεν είχα πέσει ποτέ πάνω σε θυμωμένο άνθρωπο. Κι ας τους ξυπνούσα από τα χαράματα. Να τα πούμε; Ποτέ δεν είπα «να τα πω»;

Μήπως ήρθε η ώρα; Τη ρωτάει ο Π.
Δηλαδή;
Πες τα, όπως θες εσύ.

Σιωπή. Σιωπή κι εμείς.

Καλήν εσπέραν, άρχοντες. Δε θέλω κουραμπιεδάκια. Θέλω να τρέχω στην κατηφόρα, στο Λαύριο. Χειμώνα – καλοκαίρι.

Ξανά σιωπή. Το επισκεπτήριο τελείωσε, μας είπε ένας, μισός άνθρωπος, μισός ξωτικό. Η φίλη μας, την επόμενη μέρα, πήρε εξιτήριο. Είχε ήδη στύψει το ¼ της πέτρας και χουχούλιαζε με τον γάτο της.

Η αγάπη, ως παντοτινός μηχανισμός επιβίωσης. Το λένε και οι γάτοι, σε άπταιστο νιαούρισμα.

Η ιστορία δίνει αρκετές εκδοχές για τη ρίζα του μύθου. Η επικρατέστερη από αυτές, χρονολογείται στη σκανδιναβική μυθολογία.

Στη Νορβηγία, το γκι αποτελούσε σύμβολο αγάπης και ειρήνης. Όταν η θεά Φριγκ, θεά του γάμου, της μητρότητας, της γονιμότητας, της αγάπης, της διαχείρισης του νοικοκυριού και των οικιακών τεχνών, έχασε τον γιο της, τον θεό Μπαλντρ, από ένα βέλος που ήταν φτιαγμένο από γκι, πήρε μια απόφαση. Ορκίστηκε ότι το γκι δεν θα χρησιμοποιούνταν ποτέ ξανά ως όπλο. Αντίθετα, υποσχέθηκε ότι θα φέρνει μόνο αγάπη: όσοι περνούσαν κάτω από το γκι θα έπρεπε να φιλιούνται ως ένδειξη ειρήνης και αγάπης.

Το Γκι στη Χριστουγεννιάτικη Παράδοση

Η πιο σύγχρονη εκδοχή για την προέλευση του μύθου με το φιλί κάτω από το γκι, εντοπίζεται στην παράδοση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Στη Λογοτεχνία το 18ου και 19ου αιώνα, οι συγγραφείς επεκτάθηκαν στην παράδοση του φιλιού κάτω από το γκι, με έντονο κοινωνικό σχολιασμό και χιούμορ.

Στο μυθιστόρημά του The Pickwick Papers (1837), ο Dickens περιγράφει σκηνές από εορτασμούς, όπου νέες γυναίκες φαινομενικά αντιστέκονται στα φιλιά κάτω από το γκι. Οι περιγραφές του, ωστόσο, γίνονται με χιούμορ και υπονοούν ότι η αντίσταση είναι περισσότερο μια θεατρική πράξη παρά σοβαρή απόρριψη. Οι γυναίκες «φωνάζουν, τρέχουν σε γωνίες, απειλούν, διαμαρτύρονται» αλλά τελικά παραδίδονται και αποδέχονται το φιλί.

Μια εικονογραφία, «Naval Manoeuvres» του William Small, από το 1794, παρουσιάζει μια σκηνή σε κουζίνα, όπου υπηρέτες ετοιμάζονται για ένα φιλί κάτω από το γκι. Η λεζάντα σχολιάζει τον «Saucy Joe», ο οποίος φέρεται να φίλησε την «Bridget the Cook».

Πηγή: Lifo.gr

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ghosting και micro-ghosting;

Ghosting είναι όταν κάποιος διακόπτει κάθε επικοινωνία χωρίς προειδοποίηση – είτε είναι φίλος, σχέση είτε απλώς κάποιος με τον οποίο φλερτάρετε. Το ghosting είναι στενά συνδεδεμένο με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά συνέβαινε όσο η κοινωνία υπήρχε και αυτοπροσώπως. Αυτό γίνεται τις περισσότερες φορές εσκεμμένα και μπορεί να είναι ένας συνδυασμός μη ανταπόκρισης, παντελούς έλλειψης επικοινωνίας, αποκλεισμού ή κατάργησης της κατάστασης φίλου σε διάφορες εφαρμογές.

Το micro-ghosting από την άλλη είναι όταν ένα άτομο αρχίζει να διακόπτει την επικοινωνία λίγο-λίγο. Ξεκινά δυνατά, μετά σταματούν σιγά σιγά να συμμετέχουν σε συζητήσεις αλλά και πάλι σας διασκεδάζουν. Θα φλερτάρουν, αλλά αρνούνται να σε δουν από κοντά. Αυτό μπορεί επίσης να περιλαμβάνει το γεγονός ότι ένα άτομο επιλέγει να πατήσει “like” στο κείμενό σας, στο μήνυμά σας αντί να απαντήσει σε αυτό.

Αυτό είναι λοιπόν, και είναι κάτι περισσότερο από πιθανό, να έχουμε όλοι πέσει θύματα ή να είμαστε και οι θύτες κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Τι κάνει το micro-ghosting χειρότερο από άλλους τύπους ghosting;

Το micro-ghosting είναι ο χειρότερος τύπος ghosting απλώς και μόνο επειδή είναι πιο δύσκολο να το αφήσεις ή να συνειδητοποιήσεις ότι σε παίζουν. Είναι επίσης γνωστό ως soft ghosting, όπου σιγά σιγά ο σύντροφος ή ο φίλος σας γίνεται συναισθηματικά μη διαθέσιμος για υπερωρίες. Το σημαντικότερο που πρέπει να σημειωθεί σχετικά με το micro-ghosting είναι ότι αυτό το άτομο δεν θέλει να φύγετε από τη ζωή του. Θέλουν την προσοχή σας και θέλουν να αισθάνονται καλύτερα με τον εαυτό τους κρατώντας σας κοντά αντί να σας αφήσουν. Αυτό δείχνει ότι τελικά, νοιάζονται περισσότερο για τον εαυτό τους παρά για το να είναι σε σχέση ή σε μια φιλία.

Η εκμάθηση για το micro-ghosting σάς βοηθά να μάθετε περισσότερα και για το εγώ ενός ατόμου. Εάν το ενδιαφέρον τους είναι περισσότερο να τραβήξουν την προσοχή σας παρά να δημιουργήσουν μια σύνδεση μαζί σας, τότε υπάρχει ένα υποκείμενο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί πριν ξεκινήσετε μια σχέση ή φιλία με αυτό το άτομο. Εάν ο εγωισμός ενός ατόμου είναι πολύ μεγάλος για να μπορέσει να σας φερθεί όπως σας αξίζει, τότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι καλός σύντροφος ή φίλος και θα πρέπει να απομακρυνθείτε πρώτοι.

Το micro-ghosting είναι επίσης ο χειρότερος τύπος ghosting εάν το αντιμετωπίζετε σε μια φιλία. Μέσα στις φιλίες, είναι ζωτικής σημασίας να τους προσεγγίσετε για να τους ενημερώσετε ότι βλέπετε τι κάνουν και ότι είστε εκεί για αυτούς. Εκτός βέβαια αν ο φίλος σου σου το κάνει εκδικητικά. Αυτό είναι ένα άλλο πράγμα που κάνει το micro-ghosting δύσκολο να κατανοηθεί. Διατρέχετε τον κίνδυνο να φέρετε σε αμηχανία τον εαυτό σας αντιμετωπίζοντας απευθείας τον θύτη εάν το κάνει επίτηδες, αλλά τελικά αξίζει τον κόπο.

Πώς μπορώ να προστατεύσω τον εαυτό μου από το micro-ghosting;

Τελικά, πρέπει απλώς να έχετε συναισθηματική επίγνωση στις σχέσεις. Είναι σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι ξέρετε να απομακρύνεστε όταν αισθάνεστε ότι σας αγνοούν ή ότι τα πράγματα αρχίζουν να σιωπούν. Εάν στέλνετε συνεχώς μηνύματα πρώτοι, τους ζητάτε να κάνουν παρέα χωρίς απάντηση ή απαντούν μόνο όταν θέλουν να απαντήσουν, θα πρέπει είτε να τους αντιμετωπίσετε είτε να τερματίσετε τα πράγματα.

Δεν πρέπει να αφήσετε κάποιον να σας παρασύρει και να πιστεύετε ότι το micro-ghosting είναι μια πραγματική σχέση. Οι άνθρωποι που το κάνουν μπορεί να περνούν κάτι προσωπικά, και μπορεί να μην συνειδητοποιούν καν τι κάνουν. Εάν μιλάμε για φιλία, κάντε μια καθιστή συζήτηση μαζί τους για να δείτε τι περνάνε.

Αλλά, εάν αυτή είναι μια εκκολαπτόμενη σχέση, η αποχώρηση είναι πιθανότατα η καλύτερη επιλογή για εσάς. Το να το συνειδητοποιήσεις νωρίς και να φύγεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να σώσεις τον εαυτό σου.

Εάν είστε κάποιος που υφίσταται micro-ghosting σε μια μακροχρόνια σχέση, είναι σημαντικό να το χειριστείτε σαν φιλία. Συχνά, όταν ένας μακροχρόνιος σύντροφος αρχίζει να σας παραξενεύει, είναι επειδή νιώθει συναισθήματα – είτε για εσάς, είτε για μια ξεχωριστή κατάσταση – που δεν μπορούν να διαχειριστεί μόνος του. Το να ενθαρρύνετε τον σύντροφό σας να μιλήσει για τα συναισθήματά του είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να κάνετε τη σχέση σας πιο δυνατή και επίσης τον βοηθά να αισθανθεί ότι είναι ασφαλής να εκφράσει τα συναισθήματά του σε εσάς.

Πηγή: Ladylike

Η Άναμπελ Χαβίλ ξοδεύει τουλάχιστον 500 δολάρια τον μήνα, για να διατηρήσει τις τρεις στενές φιλίες που έκανε από τότε που μετακόμισε σε νέα πόλη πριν από δύο χρόνια, με τον σύζυγο και τα παιδιά της. Πρόκειται για έξοδα που αφορούν πάρτι, λέσχες βιβλίου ή απλές συναντήσεις για ένα κρασί. Υπολογίζει ότι χρειάζεται περί τα 170 δολάρια για κάθε μία από τις τρεις φιλίες. Και οι φίλες της ανταποδίδουν.

«Κοστίζει πολύ περισσότερο το να έχεις φίλους από το να μην έχεις φίλους», δηλώνει στη Wall Street Journal η Χαβίλ. Και πράγματι από το ρεπορτάζ της εφημερίδας προκύπτει ότι το να κάνεις και να κρατάς φιλίες χρειάζεται περισσότερο χρήμα, χρόνο και κόπο από ό,τι παλαιότερα. Το σημερινό κύμα ακρίβειας δεν αφήνει ανεπηρέαστη ούτε αυτή την πτυχή της ζωής μας. Οι συνεχείς ανατιμήσεις σε εστιατόρια, μπαρ, ακόμη και τρόφιμα και ποτά που αγοράζει κανείς για να προσκαλέσει κάποιον σπίτι του, καθιστούν τις φιλίες «ακριβές».

Λιγότερες φιλίες από το παρελθόν

Οι Αμερικάνοι έχουν σήμερα λιγότερες διασυνδέσεις σε σχέση με κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, ένα φαινόμενο που εντάθηκε κατά την περίοδο της πανδημίας, που έφερε lockdown και απομόνωση. Χρειάζονται περί τις 200 ώρες για να οικοδομήσει κάποιος μία στενή φιλία, σύμφωνα με έρευνα του Τζέφρι Χολ, καθηγητή Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Αλλά δεν είναι μόνο ο χρόνος που τους δυσκολεύει. Είναι και η τσέπη τους.

Η Τζένι Ορλέτσκι, 33 ετών, ζει στο Ντιτρόιτ από τότε που γεννήθηκε. Ως ενήλικας έκανε νέους φίλους στο γυμναστήριο και στον χώρο εργασίας. Ξοδεύει περίπου 200 δολάρια τον μήνα σε συνδρομές γυμναστηρίου, μέσω των οποίων έχει κάνει 15 φιλίες, όπως υπολογίζει. «Έχω κάνει φιλίες που πιστεύω θα κρατήσουν μία ζωή. Αλλά είναι ακριβό χόμπι», λέει στη WSJ.

Οι γείτονες ήταν κάποτε η πιθανότερη «δεξαμενή» για φιλίες. Αλλά πλέον οι περισσότεροι δεν αισθάνονται τόσο κοντά με τους γείτονές τους. Περίπου το 41% των Αμερικανών δήλωσαν ότι συναντιούνται σε φιλικό επίπεδο με κάποιον γείτονα τουλάχιστον μία φορά τον μήνα το 2022, σύμφωνα με τη General Social Survey, έναντι ποσοστό 61% το 1974.

Το χρήμα δεν έχει πάντα αποτέλεσμα

Ο Νταγκ Κόπλαντ, 59 ετών, μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Κάνσας Σίτι, Mo., τον Ιανουάριο του 2020 και περιέγραψε τη σχέση του με τους ενοίκους της πολυκατοικίας ως εγκάρδια. Όταν ήταν νεότερος, έκανε φίλους παρακολουθώντας μαθήματα χορού με ανθρώπους που έμεναν στην πολυκατοικία του. «Η μισή σου ζωή προσπαθεί να ξεφύγει από το σπίτι και το δεύτερο μισό της ζωής σου προσπαθεί να βρει ξανά το σπίτι και τους ανθρώπους σου», λέει.

Νέους φίλους δυσκολεύεται να κάνει. Ο Κόπλαντ ξοδεύει περί τα 500 δολάρια τον μήνα για μαθήματα γκολφ, τένις και υαλοποιΐας. Εξακολουθεί να ελπίζει ότι μια φιλία θα του κάνει το κλικ.

Για τη Χαβίλ τα 100 με 200 δολάρια που ξόδευε κάθε μήνα σε υλικά χειροτεχνίας και συγκεντρώσεις για ψήσιμο μπισκότων ή μαθήματα αγγειοπλαστικής δεν απέδωσαν καρπούς. Οι τρεις φιλίες της έγιναν ενώ έβγαζε βόλτα τον σκύλο της και παρακολουθούσε τα παιδιά της να παίζουν στη γειτονιά της. Αλλά και πάλι η διατήρησή τους θέλει και χρόνο και χρήμα.