Το 2025, σηματοδοτεί τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του Toy Story, της ταινίας που ανέτρεψε τα δεδομένα της βιομηχανίας του animation. Η ιστορία δύο παιχνιδιών, με τις εμβληματικές ερμηνείες των Tom Hanks και Tim Allen, αγγίζει ζητήματα ζήλιας, ταυτότητας και ευθύνης. Ακόμα νιώθω ρίγη βλέποντας τη θρυλική σκηνή όπου ο Woody και ο Buzz «πετούν», με τις υπέροχες αναφορές στο «πέφτω με στυλ» και το «στο άπειρο και ακόμα παραπέρα».

Το Toy Story είναι μια χαρούμενη ταινία για τη φαντασία, με τον Woody να γίνεται μέρος του ίδιου μύθου του Buzz Lightyear που τόσο γοητεύει τα παιδιά.

Από το πρώτο λεπτό, το δωμάτιο του Andy (John Morris) γεμίζει με πολύχρωμους χαρακτήρες που δύσκολα δεν συμπαθείς. Αυτό οφείλεται στους κωμικούς θρύλους της διανομής, όπως ο Don Rickles ως Mr. Potato Head και ο Wallace Shawn ως Rex.

Ερμηνείες και επαναστατικό animation

Αν σκεφτεί κανείς πόσο αντιπαθής είναι ο Woody στο πρώτο μισάωρο, είναι αξιοσημείωτο το πώς ο Tom Hanks τον κάνει τελικά τόσο αγαπητό. Ο Hanks ξεχωρίζει ιδιαίτερα στις πιο δραματικές σκηνές του Woody, γεμάτες έντονα συναισθήματα, φωνές και φόβο. Επίσης, απογειώνει τη σκηνή όπου βοηθά τον Buzz να συνειδητοποιήσει τη χαρά που μπορεί να προσφέρει, δείχνοντας ότι ο Woody πιστεύει στον Buzz όσο σε όλα τα υπόλοιπα.

Ο Tim Allen, από την άλλη πλευρά, διατηρεί πάντα μια στωική ερμηνεία ως Buzz και τη μεταβάλλει αριστοτεχνικά καθώς αλλάζει η κοσμοθεωρία του χαρακτήρα. Παρότι η ταινία έχει πια πολλά χρόνια στην πλάτη της, οι φαν συχνά ξεχνούν πόσο σπουδαίες είναι πραγματικά οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, που δίνουν ζωντάνια και πάθος στους αντίθετους χαρακτήρες τους.

Ενώ συχνά συγκρίνουμε τα γραφικά του πρώτου Toy Story με εκείνα του τέταρτου μέρους για να δούμε την εξέλιξη της τεχνολογίας, τα σχέδια του 1995 αντέχουν ακόμη εντυπωσιακά στον χρόνο. Η αποφυγή της απεικόνισης των ανθρώπινων προσώπων είναι εμφανής, ωστόσο η κινηματογράφηση παραμένει ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ταινίας, δίνοντας έμφαση στην οπτική των παιχνιδιών.

Η μουσική υπογραφή του Randy Newman

Σε κάθε επανεξέταση του Toy Story, ξεχωρίζει η δύναμη του μουσικού σκορ — η μουσική που συνοδεύει τις στιγμές αγωνίας, κινδύνου και περιπέτειας εντυπωσιάζει εξίσου με το animation (ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής). Οι πρωτότυπες συνθέσεις ανήκουν στον Randy Newman, του οποίου η φωνή συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της αρχικής ταυτότητας της Pixar.

Τα τραγούδια «You’ve Got a Friend in Me» (υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού) και «Strange Things» έχουν μια κλασική αίσθηση, αντλώντας στοιχεία από jazz, pop και country. Το σημαντικό είναι ότι τόσο η φωνή του Newman όσο και των Hanks και Allen δεν είναι νεανικές — αυτή η ώριμη ερμηνεία δίνει βαρύτητα στα νεανικά θέματα της ταινίας για όλες τις ηλικίες.

Το Toy Story παντρεύει τραγούδια με διαχρονικό ήχο με ρετρό αισθητική Άγριας Δύσης και διαστήματος, δημιουργώντας μια βαθιά νοσταλγική ατμόσφαιρα — παρότι οι ήρωες τότε ήταν ολοκαίνουργιοι.

Toy Story: Μια σειρά σε αναζήτηση ταυτότητας

Παρά τις τεχνικές και αφηγηματικές επιτυχίες του πρώτου μέρους, προκαλεί εντύπωση ότι το Toy Story 2 κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του. Η σειρά βρίσκει πραγματικά τον θεματικό της βηματισμό στη δεύτερη ταινία, όταν εμφανίζεται η Jessie (Joan Cusack) κι οι ήρωες αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά το μεγάλωμα του Andy.

Ωστόσο, κάποια στοιχεία της πρώτης ιστορίας ξενίζουν — όπως η αρχική σύγκρουση μεταξύ Woody και Buzz ή τα σχόλια των άλλων παιχνιδιών που θυμίζουν υπερβολικές εκδηλώσεις τοξικής αρρενωπότητας. Στην ουσία, το Toy Story δεν είναι περίπλοκο: μιλά για παιχνίδια που βάζουν σε προτεραιότητα το παιδί τους αντί για τον εγωισμό τους.

Σε όλο το franchise, τα παιχνίδια λειτουργούν ως φορείς ανθρώπινων φόβων γύρω από την ενηλικίωση ή την εγκατάλειψη. Στην πρώτη ταινία όμως κυριαρχεί η ιδέα πως η φαντασία μπορεί να κάνει ένα παιχνίδι τον καλύτερο φίλο σου. Το βασικό συναισθηματικό στοιχείο σταθεροποιείται μόνο μέσα από τη σεμνή ομιλία του Woody προς το τέλος.

Οι περιπέτειες θα γίνουν μεγαλύτερες κι οι θεματικές θα αποκτήσουν βάθος στα επόμενα μέρη, όμως το Toy Story παραμένει ένα πολιτιστικό σημείο αναφοράς — μια απλή αλλά γλυκιά ιστορία με πολύπλοκες σκέψεις πάνω στην ταυτότητα και τη φιλία.

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30 Οκτωβρίου 1995
Διάρκεια: 81 λεπτά
Σκηνοθεσία: John Lasseter
Σενάριο: John Lasseter, Andrew Stanton, Joss Whedon, Alec Sokolow, Joel Cohen, Joe Ranft, Pete Docter
Παραγωγοί: Bonnie Arnold, Edwin Catmull, Ralph Guggenheim
Πρωταγωνιστούν: Tim Allen (φωνή Buzz Lightyear), Tom Hanks (φωνή Woody)

The Pros & Cons:

Ο Tom Hanks, o Tim Allen κι οι υπόλοιποι δίνουν κορυφαίες ερμηνείες φωνής — υπερβολικές, αλλά γερά θεμελιωμένες.

Οι σεναριογράφοι προβάλλουν εύστοχα θέματα παιδικότητας, φιλίας κι έμπνευσης στα παιχνίδια.
Τα κλασικά τραγούδια του Randy Newman κι η μουσική επένδυση κάνουν την ατμόσφαιρα διαχρονική για κάθε ηλικία.

Το animation αντέχει στον χρόνο χάρη στη δυνατή κινηματογράφηση — παρά τις κάπως παλιομοδίτικες υφές.

Οι θεματικές στο πρώτο μέρος είναι πιο επιφανειακές κι οι «τοξικές» πλευρές των χαρακτήρων κάποιες φορές υπερβολικές.

Πηγή: screenrant

Ο Πάμπλο είχε αντιληφθεί την ασθένεια, ήταν όμως διακριτικός. Ένιωσε στο πετσί του την ημέρα του τέλους κι έκτοτε προσπαθεί, δίνει μάχη σχεδόν, να αποδεχθεί την απουσία. Στον ασθενή φίλο του, για μήνες, χάριζε πορτοκάλια. «Χραπ», τα γράπωνε με τα δόντια του και τα πρόσφερε ακέραια. Ακόμη και τα άνθη τους. Ένα κάθε μέρα, εκεί που ο ανθρωπένιος φίλος του έπινε τον καφέ του. Δεν παραπονιόταν για βόλτα, όπως συνήθως. Κοιμόταν και στον πίσω κηπάκο για να τον προστατεύει. Αλλά έβγαζε και κάτι κραυγές σαν δημοτικό τραγούδι, σε κάθε «αχ» πόνου, ανημπόριας και τερματισμού.

Ένα βράδυ, σε μια παρατεταμένη σιωπή, ο Πάμπλο προσπαθούσε να «διαβάσει χείλη» ή «να μπει στο μυαλό τους». Μάταιο. Έριξε, τότε, μια ματιά στις ιατρικές εξετάσεις. Ναι, στάθηκε για ώρα, πάνω στα ψυχρά χαρτιά. Μετά, χάθηκε στα δέντρα.

Το σκυλί καταλαβαίνει.
Το ξέρω.
Το σκυλί θα αρρωστήσει.
Όχι, θα ζήσει. Θα φανεί δυνατό. Θα σας προστατεύει.
Μη. Σε παρακαλώ.

Και ήρθε η άνοιξη. Και ο Πάμπλο φάνηκε δυνατός. Τουλάχιστον, έτσι έδειχνε μπροστά στους άλλους. Συνέχισε, παρόλα αυτά, να φέρνει, κάθε πρωί, πορτοκάλια, άγουρα και κάποιες φορές άνυδρα- και να τα αφήνει στην άδεια καρέκλα. Ή να παρατηρεί την κούπα, που δεν γέμιζε με καφέ. Αλλά και το μπαστούνι, που ξέμεινε πίσω από την πόρτα. Και δεν ήθελε με τίποτα να ακούει φυσαρμόνικα. Ακόμη δεν θέλει.

Μόνο μια μέρα ξέσπασε. Όταν περπάτησε τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και στάθηκε έξω από το τζάμι του γραφείου. Άδειο. Μόνο λίγα «σάπια» πορτοκάλια σε ένα βαθύ, κεραμικό πιάτο.

Από εδώ και πέρα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, «είπε».

Αυτή ήταν μια ιστορία αληθινή, με αφορμή την 26η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου.

«Ήμασταν σε μια εποχή όπου κανείς δεν ήθελε οι γυναίκες να είναι φίλες. Όλα περιστρέφονταν γύρω από τον ανταγωνισμό», αποκαλύπτει η Μπούλοκ σε προφίλ της Vanity Fair για την Άνιστον, που δημοσιεύθηκε στις 11 Αυγούστου. «Μας έλεγαν ότι δεν πρέπει να συμπαθιόμαστε, να σεβόμαστε και να τιμούμε η μία την άλλη».

Η φιλία τους ξεκίνησε το 2000, όχι όμως λόγω κοινών εμφανίσεων σε εκδηλώσεις, αλλά όταν συναντήθηκαν τυχαία στον γάμο ενός κοινού φίλου. Αν και κάθονταν σε διαφορετικές πλευρές της αίθουσας, κοιτάχτηκαν και τελικά πέρασαν μαζί τη βραδιά. «Σκεφτήκαμε: ‘Θεέ μου, πρέπει να γνωριστούμε και να ζήσουμε μια περιπέτεια’. Και το κάναμε», θυμάται η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός. Την επόμενη μέρα είχαν… επική μέθη, όπως σχολιάζει η πρωταγωνίστρια του “Miss Congeniality” (2000) και “The Blind Side” (2009).

Η Άνιστον προσθέτει: «Δεν ξέρω τι της μετέδιδα, αλλά ήταν πιο έντονο από αυτό που μου έδινε εκείνη». Οι δυο τους συνδέθηκαν βαθιά χάρη στις κοινές εμπειρίες και τα ενδιαφέροντά τους: λάτρευαν τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, υπήρξαν ζευγάρι με τον ηθοποιό Tate Donovan (η Άνιστον το 1995–1998, η Μπούλοκ το 1990–1994) και βίωναν τις ίδιες προκλήσεις σε μια βιομηχανία που συχνά έβαζε τις γυναίκες σε ανταγωνιστική θέση.

Γυναικεία αλληλεγγύη και προσωπικές δοκιμασίες

Μετά το πρώτο τους αντάμωμα, η Άνιστον –πρωταγωνίστρια και συμπαραγωγός του “The Morning Show” που επιστρέφει φέτος με τέταρτη σεζόν– ενέταξε τη Μπούλοκ στον γυναικείο της κύκλο. Εκεί ανακάλυψαν «τη σημασία των γυναικών στη ζωή μας και πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε η μία την άλλη όταν τόσοι θέλουν να μας διαλύσουν», όπως αναφέρει το αφιέρωμα. Η Μπούλοκ συμμετείχε σε γιορτές, αποδράσεις και αναγνώσεις αριθμολογίας: «Γράφεις την ημερομηνία γέννησής σου –είτε το πιστεύεις είτε όχι– μοιραζόμαστε σκέψεις και ζούμε μαζί τη διαδικασία», περιγράφει.

Η Μπούλοκ χαρακτηρίζει τη φίλη της: «Το υπερδύναμό της είναι πως αν και μπορεί να δείχνει σκληρή, είναι απίστευτα ανοιχτή. Τίποτα δεν κρατά μόνο για τον εαυτό της· ό,τι κάνει είναι για να συμπεριλάβει όλους». Οι δυο σταρ σχολιάζουν επίσης το διαρκές ενδιαφέρον των media για τις σχέσεις της Άνιστον και αστειεύονται πως προσπαθούν να μαντέψουν τους πιο παράλογους τίτλους ειδήσεων: «Το 75% αυτών βγαίνει κυριολεκτικά από το πουθενά», λέει γελώντας η πρωταγωνίστρια του “Gravity” (2013). Παραδέχεται ωστόσο πως κατανοεί το ενδιαφέρον για την προσωπική ζωή της φίλης της: «Είναι τόσο αγαπητή που όλοι θέλουν να τη δουν ευτυχισμένη – ακόμη κι αν εκείνη δεν το επιδιώκει».

Απειλές και φόβοι στην καθημερινότητα των σταρ

Στη συζήτησή τους μιλούν ανοιχτά για περιστατικά παρενόχλησης. Στις 9 Ιουνίου 2014, ένας άνδρας εισέβαλε στο σπίτι της Μπούλοκ στο Λος Άντζελες κρατώντας γράμμα αγάπης. Φοβισμένη κρύφτηκε σε ντουλάπα και κάλεσε άμεσα την αστυνομία: «Είμαι στην ντουλάπα. Έχω πόρτα ασφαλείας. Τώρα είμαι κλειδωμένη μέσα», ακούστηκε στην κλήση που παρουσιάστηκε στο Ανώτερο Δικαστήριο του Λος Άντζελες. Ο δράστης, Joshua James Corbett, καταδικάστηκε σε πενταετή επιτήρηση ενώ η Μπούλοκ εξασφάλισε εντολή απομάκρυνσης για δέκα χρόνια.

Αντίστοιχο περιστατικό έζησε πρόσφατα η Άνιστον: στις 5 Μαΐου, ο Jimmy Wayne Carwyle εισέβαλε με αυτοκίνητο στη βίλα της στο Λος Άντζελες ενώ εκείνη βρισκόταν μέσα. Η αστυνομία τον συνέλαβε ως ύποπτο ληστείας αλλά αποδείχθηκε πως την παρακολουθούσε από το 2023.

Για τη δική της εμπειρία, η Μπούλοκ δηλώνει στη Vanity Fair: «Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει να βγαίνεις έξω στον κόσμο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπαίνουν στο σπίτι, άλλες που απλώς παραμονεύουν απ’ έξω ή μαθαίνουν πού βρίσκεσαι στα γυρίσματα… Δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Δυστυχώς, καταλήγεις να βλέπεις ακόμη και το σπίτι σου σαν φρούριο». Οι δύο φίλες αλληλοϋποστηρίζονται ώστε να διαχειρίζονται τέτοιες καταστάσεις και να μη φοβούνται να βγουν από το σπίτι.

Η Άνιστον συμπληρώνει: «Προσπαθώ απεγνωσμένα να μην καταλήξω σαν τον Howard Hughes [Αμερικανός μεγιστάνας που ζούσε απομονωμένος λόγω ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής]».

Kοινοί φόβοι και δυνατές φιλίες στη showbiz

Εξομολογούνται ακόμη πως για μεγάλο διάστημα είχαν φόβο πτήσεων: «Να μας βλέπεις μαζί σε αεροπλάνο ήταν… τραγελαφικό! Συνήθως πιανόμασταν χέρι-χέρι με σκυμμένο κεφάλι», λέει η Μπούλοκ. Όμως πριν δύο χρόνια, όταν περνούσε δύσκολη περίοδο, η Άνιστον στάθηκε δίπλα της στη διάρκεια μιας πτήσης: «Μου κράτησε το χέρι και είπε ‘Είναι απλώς μια ανατάραξη’». Η ίδια παραδέχεται ότι επίσης φοβάται τα αεροπλάνα αλλά μόλις χρειάζεται κάποιος φίλος στήριξη, ο φόβος εξαφανίζεται χάρη στην ενσυναίσθηση.

Η πρωταγωνίστρια του “Friends” διατηρεί στενή φιλία με τη Γκουίνεθ Πάλτροου, την οποία γνώρισε πριν δεκαετίες μέσω του Ντέιβιντ Σουίμερ στα γυρίσματα του “Mi desconocido amigo” (1996). Είχαν μάλιστα κοινούς συντρόφους εκτός οθόνης: Η Πάλτροου είχε σχέση με τον Μπραντ Πιτ (1994–1997), ενώ η Άνιστον ξεκίνησε μαζί του το 1998 – παντρεύτηκαν το 2000 και χώρισαν το 2005.

Όταν ερωτάται αν μιλούν ποτέ για τον Πιτ, απαντά στη Vanity Fair: «Φυσικά! Πώς αλλιώς; Είμαστε κορίτσια». Παραδέχεται πάντως ότι κυριαρχούν θέματα ευεξίας στις συζητήσεις της με τη δημιουργό του Goop.

Πηγή: EL PAÍS

Πολλές φορές, ωστόσο, δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε την πηγή του προβλήματος και της κρίσης στη σχέση μας. Σε αυτό αφοσιώνεται το πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Guardian, με τίτλο «”Όταν ένας φίλος έχει θέματα, χρειάζεται έναν σύμμαχο, όχι μια γνώμη”: 11 απροσδόκητες συνήθειες που μπορούν να καταστρέψουν τις φιλίες». Επικαλούμενη συμβουλές ειδικών, η συντακτική ομάδα του πρακτορείου, έφτιαξε μια λίστα με 11 κοινές συμπεριφορές που μπορεί να οδηγήσουν σε κρίση μιας στενής φιλικής σχέσης.

Η μόνιμη διάθεση για πλάκες

Ο συχνός σαρκασμός μπορεί να γίνει τοξικός, αν δεν υπάρχει όριο. Οι υγιείς φιλίες βασίζονται στην αυθεντικότητα και την αλληλοϋποστήριξη, όχι στην αποδόμηση.

Εμμονή με τα υπερβολικά «λαμπερά» σχέδια

Η έμφαση σε δραστηριότητες καταναλωτικού χαρακτήρα και οι «instagramable» στιγμές ασκούν πιέσεις σε μια φιλία που έτσι, καταλήγει να μοιάζει με υποχρέωση. Οι αυθεντικές σχέσεις χτίζονται μέσα από την καθημερινότητα.

Η προτεραιότητα στη σχέση

Συχνά, μια νέα σχέση μπορεί να φέρει τριγμούς σε μια παρέα. Η αφοσίωση στον ερωτικό σύντροφο είναι «παγίδα» όταν χωρίς να το καταλάβεις, παραμελείς τους φίλους σου για εκείνον

Υπερβολική προσπάθεια να τους βοηθήσεις

Η επιμονή στο να θέλουμε να «σώσουμε» έναν φίλο από μια δύσκολη κατάσταση, μπορεί να καταλήξει αρκετά καταπιεστικό. Οι φίλοι χρειάζονται υποστήριξη και όχι πίεση.

Λέμε «ναι» σε όλα

Η υπερβολική προθυμία μπορεί να εξαντλήσει. Το «όχι» σε κάτι που δεν μας ταιριάζει, είναι απαραίτητο.

Έχουμε συγκεκριμένα πράγματα που κάνουμε μαζί

Το να επικεντρώνεται η φιλία σε πολύ συγκεκριμένες δραστηριότητες, μπορεί να περιορίσει τη δυναμική της. Είναι γόνιμο για την εξέλιξη της σχέσης με τον φίλο μας, να επιχειρήσουμε μια περισσότερο πολυδιάστατη σχέση, δοκιμάζοντας νέες εμπειρίες μαζί του.

Το πολύ gossip

Το gossip μεταξύ φίλων είναι ένα δημοφιλές guilty pleasure, αλλά μπορεί να δημιουργήσει θέματα εμπιστοσύνης, όταν ξεπερνά τα όρια.

Γνωριζόμαστε τόσο καλά που νιώθουμε ότι δεν χρειάζεται να δώσουμε εξηγήσεις

Με την καθημερινή τριβή ή τη βαθιά επικοινωνία που χαρακτηρίζει μια φιλική σχέση, είναι πιθανό να σταματήσουμε να επικοινωνούμε τα προβλήματά μας, θεωρώντας δεδομένο, πως ο άλλος καταλαβαίνει, ή υποχρεούται να αντιλαμβάνεται πάντα τι μας συμβαίνει.

Τους θεωρούμε δεδομένους

Οι φίλοι μας είναι πάντα εκεί για εμάς, αλλά αν φτάσουμε στο σημείο να το θεωρούμε δεδομένο, είναι πολύ πιθανό να υποστούμε τις συνέπειες αυτής της εγωιστικής συμπεριφοράς.

Δεν τους δίνουμε χώρο

Οι φιλίες μετά την παιδική ηλικία, περνούν και από το στάδιο της ενηλικίωσης και της αναγνώρισης του εαυτού μας. Σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί ο ένας από τους δύο να αλλάξει και αυτό να ενοχλήσει τον άλλο. Οι φίλοι όμως, οφείλουν να δίνουν χώρο ο ένας στον άλλον για να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν.

«Βυθιζόμαστε» στα social media

Τα κινητά και τα social media έχουν επηρεάσει πολύ τις ανθρώπινες σχέσεις και οι φιλίες δεν ξέφυγαν από αυτό. Καλό είναι να μην παραμελούμε τους φίλους μας κατά τις κοινές εξόδους μας, για να ασχολούμαστε με το Instagram

Πηγή: Lifo.gr

Αυτή η κοινωνικοποίηση αναφέρεται ως δυναμική σχάσης-σύντηξης, η οποία ακούγεται σαν κάτι που θα έκανε ένα άτομο, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτό που κάνουν οι καμηλοπαρδάλεις. Πώς όμως δημιουργούνται αυτοί οι δεσμοί; Οι ερευνητές που μελετούν τις καμηλοπαρδάλεις Maasai προσπάθησαν να το ανακαλύψουν.

Καμηλοπαρδάλεις – οι κοινωνικές πεταλούδες

Στις θηλυκές, ειδικότερα, αρέσει να σχηματίζουν στενές κοινότητες με άλλα πιθανώς συγγενικά θηλυκά, ενώ τα νεαρά αρσενικά τείνουν να διασκορπίζονται και να σχηματίζουν χαλαρούς συνασπισμούς (συμμορίες εργένηδων), και τα μεγαλύτερα αρσενικά είναι πιο ανεξάρτητα και περιφέρονται μόνα τους, αναζητώντας δεκτικά θηλυκά.

Οι καμηλοπαρδάλεις χρειάζονται τους καλύτερους φίλους τους, καθώς έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης όταν βρίσκονται μαζί σε κοπάδια. Επίσης, το να κάνεις παρέα με τα κορίτσια σημαίνει ότι η μαμά έχει μια μπέιμπι σίτερ να φροντίζει τα παιδιά όταν θέλει να πιει ένα ποτό στο νερόλακκο. Μελέτες δείχνουν ότι τα θηλυκά μοιράζονται τη μη γονική φροντίδα των απογόνων σε «βρεφονηπιακούς σταθμούς» καμηλοπάρδαλης.

Ας μαζευτούμε, ναι ναι ναι

Μια ομάδα ερευνητών που μελετούσαν κοινωνικούς συλλόγους των καμηλοπαρδάλεων Maasai υπέθεσαν ότι αυτά τα θηλυκά που σχηματίζουν μακροχρόνιες ενώσεις είχαν σχέση. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η διαμονή με θείες και ανίψια προσφέρει μεγαλύτερη φυσική κατάσταση (αυξημένη επιβίωση). Οι συγγραφείς αποφάσισαν να δουν αν τα θηλυκά θα μπορούσαν να επιλέξουν με ποιον θα κάνουν παρέα με βάση την εμφάνισή τους – ανάλογα με την ποικιλία τους. Καθώς το μοτίβο κηλίδων είναι κληρονομικό, οι σχετικές καμηλοπαρδάλεις θα πρέπει επίσης να έχουν παρόμοια μοτίβα κηλίδων.

Έτσι, το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για τα μοτίβα κηλίδων καμηλοπάρδαλης είναι ότι υπάρχει μια εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία στα μοτίβα κηλίδων στην καμηλοπάρδαλη Maasai (Giraffa camelopardalis tippelskirchi). Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι η καμηλοπάρδαλη έχει εξαιρετική οπτική οξύτητα μεταξύ των θηλαστικών με βάση την ανατομία του ματιού τους και τις προσαρμογές των οπτικών τους γονιδίων. Η επικοινωνία μεταξύ καμηλοπαρδάλεων θα μπορούσε να είναι κυρίως οπτική. Το χαρακτηριστικό χρώμα του τριχώματος μιας καμηλοπάρδαλης είναι κοκκινοκαφέ κηλίδες μέσα σε ένα δίκτυο λευκών γραμμών. Καθώς τα μάτια τους είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στις κόκκινες χρωστικές, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η εξαιρετική τους όραση τους επιτρέπει να κάνουν διακρίσεις μεταξύ μεμονωμένων καμηλοπαρδάλεων.

Τι όμορφα spots που έχεις, αγαπητή

Για να καταλάβουν αν μια καμηλοπάρδαλη επέλεξε φίλους με παρόμοια εμφάνιση (στικτώδη παλτά), οι ερευνητές έπρεπε πρώτα να περιγράψουν τα διαφορετικά σημάδια σημείων διαφορετικών καμηλοπαρδάλεων. Οι συγγραφείς περιέγραψαν το μοτίβο των 399 ενήλικων θηλυκών καμηλοπαρδάλεων Maasai που ζουν ελεύθερα σε ένα μεγάλο, μη περιφραγμένο τοπίο στην Τανζανία. Επέλεξαν να μετρήσουν δέκα χαρακτηριστικά όλων των κηλίδων σε μια περιοχή στο πλευρό των καμηλοπαρδάλεων και κατέγραψαν χαρακτηριστικά όπως ο αριθμός, η κυκλικότητα, η στερεότητα, το μέγεθος, η περιοχή και ο προσανατολισμός των κηλίδων. Στη συνέχεια οδήγησαν γύρω από το τοπίο για να δουν ποια θηλυκά ήταν ομαδοποιημένα.

Βρήκαν ότι το σχήμα των κηλίδων ήταν κυρίως ένας προγνωστικός παράγοντας του γυναικείου ζευγαρώματος ή ομαδοποίησης. Τα θηλυκά προτιμούσαν να αναμειγνύονται με άλλα θηλυκά παρόμοιας μορφής κηλίδων. Έτσι, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι συσχετισμοί θηλυκών καμηλοπαρδάλεων μπορεί να βασίζονται στη συγγένεια, όπως αντανακλάται από κληρονομικά χαρακτηριστικά κηλίδων. Η οπτική ένδειξη του μοτίβου κηλίδων τριχώματος μπορεί να επιτρέψει την αναγνώριση συγγενών γενικά και δυνητικά τη μεμονωμένη αναγνώριση οικείων καμηλοπαρδάλεων.

Οι συγγραφείς σπεύδουν να προσθέσουν, «…δεν προτείνουμε ότι οι καμηλοπαρδάλεις ποσοτικοποιούν μαθηματικά το σχήμα των μεμονωμένων σημείων άλλων καμηλοπαρδάλεων που συναντούν, αλλά μπορεί να είναι σε θέση να αξιολογήσουν γρήγορα το γενικό «gestalt (μορφή)» των μοτίβων». Είναι μια συναρπαστική θεωρία και περαιτέρω έρευνα θα προσδιορίσει εάν οι καμηλοπαρδάλεις χρησιμοποιούν τη μυρωδιά για να αναγνωρίσουν συγγενείς (και όχι κηλίδες) ή εάν αυτές οι ομοιότητες είναι γενετικής προέλευσης.

Εν τω μεταξύ, απολαμβάνουμε την ιδέα ότι οι καμηλοπαρδάλεις επιλέγουν τα οικεία τους πρόσωπα με βάση την αίσθηση του ντυσίματος. Τα πουά είναι το “in-thing” στη μόδα της καμηλοπάρδαλης φέτος!

Πηγή: African Geographic

Στην πραγματικότητα, καθώς μαθαίνουμε περισσότερα για τις αγελάδες, γίνεται σαφές ότι οι άνθρωποι και οι αγελάδες έχουν πολλά κοινά. Αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αγελάδες έχουν ισχυρή κοινωνική δυναμική, πολύπλοκη συναισθηματική ζωή και την ικανότητα να σκέφτονται ορθολογικά και να επιλύουν προβλήματα.

Οι αγελάδες έχουν πραγματικά φίλους;

Γνωρίζετε τη στιγμιαία αίσθηση ανακούφισης και ενθουσιασμού που νιώθετε όταν βρίσκεστε σε ένα πάρτι και ένας από τους καλύτερους φίλους σας μπαίνει στο δωμάτιο; Αυτό το βιώνουν και οι αγελάδες!

Το 2011, ένας διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Northampton στην Αγγλία δοκίμασε αυτή την ιδέα παρακολουθώντας τους καρδιακούς παλμούς και τα επίπεδα κορτιζόλης των αγελάδων – τους δύο δείκτες που χρησιμοποιούν οι ιθύνοντες της συμπεριφοράς των ζώων για να μετρήσουν το άγχος. Εξέτασε λοιπόν, πώς άλλαξε το επίπεδο άγχους κάθε αγελάδας σε τρία διαφορετικά σενάρια: σε ένα στυλό μόνη της, σε ένα στυλό με μια άλλη αγελάδα που δεν γνώριζε και σε ένα στυλό με τον πιο κοντινό της σύντροφο στο κοπάδι.

Όταν οι αγελάδες είχαν μαζί τους τους «προτιμώμενους συντρόφους», τα επίπεδα άγχους τους ήταν σημαντικά χαμηλότερα από ό,τι αν ήταν μόνες τους ή με μια αγελάδα που δεν γνώριζαν. Οι αγελάδες δεν παρηγορούνται μόνο από το γεγονός ότι δεν είναι μόνες – είναι πιο άνετες και χαρούμενες επειδή είναι με τον πιο κοντινό τους σύντροφο.

Πώς, λοιπόν, τα βοοειδή δημιουργούν αυτές τις ιδιαίτερες φιλίες;

Είναι ζώα αγέλης, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν πάντα περιβάλλονται από άλλες αγελάδες. Από τη γέννησή τους, οι αγελάδες έχουν έντονη επιθυμία να δεθούν με άλλες αγελάδες. Αναζητούν σωματική επαφή, περιποιούνται το ένα ζώο το άλλο, κάνουν βόλτες μαζί, ακόμη κουλουριάζονται δίπλα-δίπλα για να κοιμηθούν.

Αν και είναι σίγουρα πρακτικό για τις αγελάδες να μένουν μαζί για να βρίσκουν μέρη για να βόσκουν και να μείνουν ασφαλείς από τα αρπακτικά, οι συναισθηματικές τους σχέσεις κάνουν τους δεσμούς τους ακόμα πιο δυνατούς. Επειδή τα κοπάδια βοοειδών είναι τόσο μεγάλα — αποτελούνται από πάνω από 300 ζώα — φυσικά προκύπτει η κοινωνική δυναμική. Παρόλο που όλα τα μέλη της αγέλης βασίζονται το ένα στο άλλο σε κάποιο βαθμό, οι αγελάδες θα αναπτύξουν προτιμήσεις για συγκεκριμένα.

Όπως οι άνθρωποι, οι αγελάδες έχουν μοναδικές προσωπικότητες—μερικά άτομα είναι πιο εσωστρεφή και χαλαρά, ενώ άλλα είναι πιο εξωστρεφή και παιχνιδιάρικα. Μελέτες δείχνουν ότι οι αγελάδες με παρόμοιες διαθέσεις έλκονται η μία από την άλλη, δημιουργώντας στενές σχέσεις στη διαδικασία. Έτσι, ουσιαστικά, τα βοοειδή δένονται όπως οι άνθρωποι: οδηγούνται να αναζητήσουν σχέσεις με άτομα που έχουν το ίδιο σκεπτικό και μπορούν ακόμη και να δημιουργήσουν φιλίες δια βίου στη διαδικασία.

Οι αγελάδες έχουν συναισθήματα;

Ναί! Παρόλο που δεν μπορούμε να ρωτήσουμε τις αγελάδες πώς αισθάνονται, η έρευνα έχει δείξει ότι οι αγελάδες έχουν πολύπλοκη συναισθηματική ζωή. Δεν βιώνουν απλώς τα δύο βασικά συναισθήματα – το άγχος και την ικανοποίηση – βιώνουν ένα πλήρες φάσμα σύνθετων συναισθημάτων, όπως ενθουσιασμό, αγάπη, λύπη και φόβο.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι αγελάδες βιώνουν ακόμη και «γνωστική προκατάληψη». Οι ερευνητές χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για να περιγράψουν εάν ένα άτομο έχει θετική ή αρνητική προοπτική για τη ζωή με βάση τις εμπειρίες του παρελθόντος – με απλούστερους όρους, η «γνωστική προκατάληψη» σας καθορίζει εάν βλέπετε το ποτήρι ως «μισοάδειο» ή «μισογεμάτο». Για παράδειγμα, όταν τα νεαρά μοσχάρια βιώσουν κάτι οδυνηρό, όπως να αφαιρεθούν δυστυχώς τα κέρατά τους με ένα καυτό σίδερο, θα προσπαθούν συνέχεια και έντονα να αποφύγουν εικόνες και ήχους που συνδέονται με αυτήν την αρνητική εμπειρία—ακόμα κι αν δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο να πληγωθούν.

Από την άλλη πλευρά, οι αγελάδες ενθουσιάζονται για νέα πράγματα και εμπειρίες. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι όταν οι αγελάδες έπρεπε να εξασκηθούν σε μια μικρή εργασία για να πάρουν μια λιχουδιά, έδειχναν σημάδια ευχαρίστησης όταν «κατακτούσαν» πλήρως την εργασία. Οι ερευνητές το ονόμασαν αυτό μια «συναισθηματική αντίδραση στη μάθηση». Με απλούστερους όρους, σημαίνει ότι οι αγελάδες αισθάνονται την ίδια εκπληκτική αίσθηση ικανοποίησης που νιώθουν οι άνθρωποι όταν πετυχαίνουν κάτι για το οποίο εργάστηκαν σκληρά, είτε πρόκειται για κάτι ασήμαντο είτε για τη διεκπεραίωση ενός δύσκολου project στη δουλειά!

Μπορεί να πάθουν κατάθλιψη οι αγελάδες;

Όπως έχουν δείξει οι προαναφερθείσες μελέτες, οι αγελάδες είναι φυσικά κοινωνικά ζώα που δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους. Όταν οι αγελάδες απομονώνονται από τους φίλους και την οικογένειά τους, νιώθουν μοναξιά, άγχος, ακόμη και κατάθλιψη.

Δυστυχώς, αυτή η εμπειρία είναι πολύ συνηθισμένη για τις αγελάδες που γεννιούνται και μεγαλώνουν σε φάρμες εργοστασίων. Αυτές οι φάρμες απομακρύνουν τα νεογέννητα μοσχαράκια από τις μητέρες τους για να εμποδίσουν τα μοσχάρια να πίνουν το γάλα της. Αλλά οι μητέρες αγελάδες έχουν φυσικά ισχυρούς δεσμούς με τα μωρά τους και θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα προστατεύσουν – μια μελέτη έδειξε ότι οι μητέρες αγελάδες ήταν πρόθυμες να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τα μοσχάρια τους. Ωστόσο, οι εργοστασιακές φάρμες χρησιμοποιούν συσκευές για να συγκρατούν και να περιορίζουν τις μητέρες αγελάδες, έτσι είναι αβοήθητες όταν βλέπουν να τους αφαιρούν τα μωρά τους. Τόσο οι μητέρες όσο και τα μωρά βιώνουν μεγάλη αγωνία σε αυτόν τον χωρισμό και είναι γνωστό ότι φωνάζουν από αγωνία για ώρες ή και μέρες κάθε φορά.

Οι επιστήμονες της συμπεριφοράς των ζώων έχουν παρατηρήσει ότι τα νεαρά μοσχάρια που αποχωρίζονται απότομα από τις μητέρες τους εμφανίζουν επίσης έλλειψη προθυμίας να φάνε στερεά τροφή και έχουν μειωμένη ικανότητα αντιμετώπισης αγχωτικών καταστάσεων.

Και πάλι, αν και οι αγελάδες δεν μπορούν να μας πουν πώς νιώθουν με λόγια, η συμπεριφορά τους μας δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι η ζωή σε ένα εργοστάσιο.

Πηγή: The Humane League

Οι δύο από τους πιο διάσημους ηθοποιούς του Χόλυγουντ φωτογραφήθηκαν για το τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού GQ και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Ό,τι αποτυπώθηκε στο εξώφυλλο και τις σελίδες του περιοδικού «φωτίζει» πτυχές της ζωής και της τέχνης τους. Δεν έχουν να κρύψουν τίποτα. Είναι ώριμοι και κατασταλαγμένοι και η ομορφιά και η υψηλή αισθητική είναι μέρος της καθημερινότητάς τους.

O Νορβηγός φωτογράφος, Sølve Sundsbø, έκανε τις λήψεις του με φόντο το Miraval, την εντυπωσιακή βίλα του Pitt στην Προβηγκία, την οποία είχαν αγοράσει ο Pitt και η Angelina Jolie, το 2011. Σήμερα, το chateau βρίσκεται στο επίκεντρο συνεχιζόμενης δικαστικής διαμάχης. Κι ο Clooney, όμως, αγόρασε ακίνητο, πριν από λίγα χρόνια, στην περιοχή. Εμφανίστηκε στην συνέντευξη με μια μαύρη Mercedes convertible και δήλωσε: «Κυριολεκτικά, μόλις οδήγησα από το σπίτι μου. Βρίσκομαι εκεί, εδώ και δύο χρόνια. Δεν έχω έρθει ποτέ εδώ. Είναι εννέα λεπτά»!

Εδώ και σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, οι δύο ηθοποιοί διατηρούν μια βαθιά φιλία. Ο Pitt δήλωσε στο περιοδικό πως «γνωρίζει τον Clooney από τη δεκαετία του ‘90» κι ότι «έχουν περάσει τόσα πολλά από την ζωή σε αυτό το σημείο και τόσες πολλές ανατροπές και καμπύλες και στροφές». «Ξέρω ότι με καλύπτει. Κι εγώ τον καλύπτω. Θα καταλάβει κάτι που κανείς άλλος δεν θα καταλάβει, για το οποίο δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε», πρόσθεσε.

Kι ο George Clooney συμπλήρωσε: «Είμαστε φίλοι εδώ και πολύ καιρό. Και είναι διασκεδαστικό γιατί τσεκάρουμε, επίσης, ο ένας τον άλλον κάθε τόσο, το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Τα πράγματα περιπλέκονται στην ζωή και πρέπει πάντα να βεβαιώνεσαι πως όλοι είναι καλά». Η φωτογράφιση για το GQ αποτυπώνει την αστείρευτη χημεία μεταξύ τους, με τις λήψεις να καταγράφουν στιγμές αληθινού αυθορμητισμού και φιλικής διάθεσης. Οι δύο ηθοποιοί, 63 και 60 χρονών σήμερα μίλησαν στον Zach Baron και για την σχέση τους με τον χρόνο.

Ο George Cloone ρώτησε πειρακτικά τον Brad Pitt «υπάρχει, επίσης, ένα ενδιαφέρον πράγμα που συμβαίνει – είσαι 60 τώρα, σωστά»; O Brad το αποδέχθηκε και ο Clooney συμπλήρωσε: «Με κάνει να γελάω. Όταν έκλεισα τα 60, η γυναίκα μου κι εγώ είχαμε ένα ωραίο δείπνο. Μιλούσαμε και είπα «Κοίτα, είμαι 60».

Τώρα που είμαι 63 της είπα: «Λοιπόν, άκου πώς έχει το πράγμα, μπορώ ακόμα να παίζω μπάσκετ με τα παιδιά. Μπορώ ακόμα να κάνω παρέα, να κάνω πολλά πράγματα. Σωματικά, είμαι ακόμα σε πολύ καλή φόρμα. Σε 20 χρόνια, όμως θα είμαι 80. Κι αυτό είναι ένα διαφορετικό νούμερο. Τα πράγματα αλλάζουν. Οπότε αυτά τα επόμενα 20 χρόνια πρέπει πραγματικά να επικεντρωθούμε όχι μόνο στη δουλειά, αν και πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε. Πρέπει, επίσης, να επικεντρωθούμε στη ζωή».

Κι ο Brad, όμως, βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος. «Αισθάνομαι το ίδιο. Προσπαθώ να απολαμβάνω τους ανθρώπους, που αγαπώ γύρω μου και να ζω. Δεν ξέρω πώς να μην ακουστεί κλισέ, αλλά ο αέρας είναι φρέσκος και το γρασίδι είναι πράσινο κι έχω γίνει λίγο σαν αυτόν τον τύπο». Οι δύο ηθοποιοί θα είναι συμπρωταγωνιστές στην νέα ταινία «Wolfs».

Πηγή: instagram / GQ