Η συζήτηση, μέρος του επίσημου προγράμματος ομιλιών του φεστιβάλ, συγκέντρωσε πλήθος διαπιστευμένων προσκεκλημένων, μεταξύ των οποίων σκηνοθέτες, κριτικοί και διεθνείς δημοσιογράφοι. Το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων επικεντρώθηκε στις παρεμβάσεις που αφορούσαν τις παγκόσμιες κρίσεις και συγκρούσεις, με έμφαση στον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα—ένα θέμα που αποτέλεσε διαρκές υπόβαθρο στις φετινές συζητήσεις.

Η στάση της Μπλάνσετ για τη Γάζα και τον πόλεμο

Η Μπλάνσετ απάντησε σε ερώτηση θεατή που την ευχαρίστησε για τη στήριξή της προς τον παλαιστινιακό λαό. Εκφράζοντας τη λύπη της, δήλωσε: «Είναι θλιβερό όταν τα φεστιβάλ κινηματογράφου γίνονται τα μοναδικά μέρη όπου μπορεί κανείς να μιλήσει για πολέμους, συγκρούσεις και γενοκτονίες, σαν να πρόκειται να λυθούν εδώ». Τόνισε επίσης τη σημασία να παραμένουν αυτά τα ζητήματα στην επικαιρότητα και συμπλήρωσε: «Εύχομαι οι συνεδριάσεις των κοινοβουλίων ανά τον κόσμο να ήταν πιο ειλικρινείς και προσανατολισμένες σε λύσεις, γιατί όσα συμβαίνουν είναι εξοργιστικά και απαράδεκτα».

Η αλληλεγγύη της Μπλάνσετ προς τους Παλαιστίνιους δεν είναι νέα. Από τις 21 Οκτωβρίου 2023, μόλις δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα, είχε ζητήσει κατάπαυση του πυρός. Έναν μήνα αργότερα μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δηλώνοντας: «Δεν είμαι από το Ισραήλ ή την Παλαιστίνη. Δεν είμαι πολιτικός. Δεν είμαι καν αναλυτής. Είμαι μάρτυρας. Έχοντας δει από κοντά το ανθρώπινο κόστος του πολέμου και της βίας επισκεπτόμενη πρόσφυγες ανά τον κόσμο, δεν μπορώ να αγνοήσω αυτή την πραγματικότητα».

Δράση εντός κι εκτός φεστιβάλ

Στο κόκκινο χαλί των Καννών το 2024, η Μπλάνσετ ξεχώρισε φορώντας φόρεμα που πολλοί ερμήνευσαν ως αναφορά στη σημαία της Παλαιστίνης, παρά τους περιορισμούς του φεστιβάλ στην πολιτική έκφραση. Πέρα από δημόσιες δηλώσεις, έχει αξιοποιήσει συστηματικά τη φήμη της για να αναδείξει τις ανθρωπιστικές συνέπειες του πολέμου και της προσφυγιάς.

Ως παγκόσμια πρέσβειρα καλής θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), η Μπλάνσετ έχει επισκεφθεί καταυλισμούς προσφύγων και περιοχές σύγκρουσης—μεταξύ αυτών και παλαιστινιακά στρατόπεδα. Για το έργο αυτό μίλησε εκτενώς στη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου El-Gouna το 2025.

Στήριξη δημιουργών μέσω του Displacement Film Fund

Την επόμενη μέρα από τη συζήτησή της στις Κάννες, η Μπλάνσετ παρουσίασε σε πάνελ τους πέντε νικητές και τα έργα τους για τον δεύτερο κύκλο του προγράμματος υποτροφιών μικρού μήκους Displacement Film Fund (DFF). Μεταξύ των επιλεγμένων δημιουργών ήταν ο Mohammed Amer, Παλαιστίνιος-Αμερικανός stand-up κωμικός, και η Annemarie Jacir, σκηνοθέτις του Palestine 36.

Το DFF ιδρύθηκε το 2025, με στόχο την ενίσχυση σκηνοθετών που έχουν εκτοπιστεί λόγω πολέμου σε όλο τον κόσμο. Η πρωτοβουλία αυτή επιβεβαιώνει την αφοσίωση της Μπλάνσετ στην έμπρακτη στήριξη των θυμάτων συγκρούσεων μέσω της τέχνης.

Παρόλα αυτά, εκτός διαγωνισμού παρουσιάζονται σκηνοθετικές δουλειές όπως το Diamond του Andy Garcia, ο οποίος πρωταγωνιστεί και ο ίδιος στο αστυνομικό δράμα, καθώς και το Propeller One-Way Night Coach που σκηνοθετεί ο John Travolta, βασισμένο στο δικό του μυθιστόρημα και εμπνευσμένο από την αγάπη του για την αεροπορία. Μέχρι στιγμής δεν ανακοινώθηκε κανένας Βρετανός σκηνοθέτης, αν και ο Πολωνός δημιουργός Paweł Pawlikowski, που διαγωνίζεται με το Fatherland, θα μπορούσε να θεωρηθεί «βρετανικός» αφού έχει ζήσει πολλά χρόνια στη Βρετανία.

Το φεστιβάλ ως καθρέφτης της εποχής

Οι παρατηρητές των Καννών αναζητούν πάντα τη σύγχρονη σημασία των επιλογών και τα θέματα συζήτησης της χρονιάς. Υπό τη διεύθυνση του Thierry Frémaux, το φεστιβάλ επιμένει να μην δέχεται ταινίες που προβάλλονται αποκλειστικά σε streaming, δικαιώνοντας αυτή τη στάση, καθώς οι επιλογές του διακρίνονται στα Όσκαρ. Όσον αφορά τη συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, οι Κάννες φαίνεται να είναι λιγότερο αυστηρές.

Η νέα ταινία-ντοκιμαντέρ του Steven Soderbergh, John Lennon: The Last Interview, βασίζεται στη συνέντευξη των John και Yoko Ono για τον ραδιοφωνικό σταθμό RKO λίγο πριν τη δολοφονία του Lennon. Για τα οπτικά μέρη, ο Soderbergh χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αναδημιουργήσει την εμπειρία, προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα στους θεατές.

Παρατηρείται σαφής υπεροχή ανδρών σκηνοθετών έναντι των γυναικών, αν και η τελική λίστα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όσον αφορά τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία, τα βλέμματα στρέφονται στο Minotaur του Ρώσου σκηνοθέτη Andrey Zvyagintsev, ο οποίος άλλοτε ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον Vladimir Putin, αλλά πλέον ζει εξόριστος στη Γαλλία. Η νέα του ταινία επικεντρώνεται σε έναν Ρώσο επιχειρηματία που βασανίζεται από οικογενειακά προβλήματα — με έντονα πολιτικά υπονοούμενα.

Ηχηρές απουσίες και γαλλικά αστέρια

Τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής — Ισραήλ, Γάζα, Λίβανος, Ιράν — δεν φαίνεται να απασχολούν άμεσα το φετινό πρόγραμμα. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο με το περσινό Yes του Ισραηλινού Nadav Lapid στο Director’s Fortnight. Ο Ιρανός σκηνοθέτης και δριμύς επικριτής της κυβέρνησης της χώρας του, Asghar Farhadi, συμμετέχει με το Parallel Tales, που εκτυλίσσεται στη Γαλλία — καθώς ο ίδιος αρνείται πλέον να εργαστεί στο Ιράν — και αντλεί έμπνευση από το Dekalog: Six του Krzysztof Kieslowski.

Στην ταινία Parallel Tales πρωταγωνιστούν οι θρυλικές Γαλλίδες ηθοποιοί Isabelle Huppert και Catherine Deneuve, η παρουσία των οποίων στο κόκκινο χαλί θεωρείται σχεδόν απαραίτητη για τις Κάννες. Η Deneuve εμφανίζεται επίσης στο Gentle Monster της Marie Kreutzer μαζί με τη Léa Seydoux.

Iστορία, ψυχολογικό δράμα και νέες τάσεις

Το τραυματικό παρελθόν της εμπόλεμης Γαλλίας αποτελεί επαναλαμβανόμενο θέμα στο διαγωνιστικό πρόγραμμα: Το Moulin του Ούγγρου László Nemes διαδραματίζεται στη Γαλλία υπό κατοχή και περιλαμβάνει τον Lars Eidinger σε ώριμη ερμηνεία ως Klaus Barbie. Το Notre Salut του Emmanuel Marre αναφέρεται στη Γαλλία της εποχής Βισύ, ενώ το Coward του Lukas Dhont περιγράφει τις δοκιμασίες ενός Βέλγου στρατιώτη στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το θέμα της αστικής ευμάρειας κάτω από την οποία κρύβονται βία και παράνοια — αγαπημένο μοτίβο τόσο στις Κάννες όσο και στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο — επιστρέφει με το Fjord του Cristian Mungiu, όπου οι Sebastian Stan και Renate Reinsve υποδύονται ένα ζευγάρι που μετακομίζει σε μια γραφική νορβηγική πόλη και βιώνει κάτι πολύ διαφορετικό από φιλική γειτονιά.

Eκτός διαγωνισμού παρουσιάζεται το Her Private Hell του Nicolas Winding Refn που υπόσχεται να προκαλέσει αίσθηση. Στο τμήμα Un Certain Regard ξεχωρίζει η Jane Schoenbrun — μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες Αμερικανίδες δημιουργούς — με το Teenage Sex and Death at Camp Miasma, ένα queer slasher που πιθανότατα θα γίνει από τα πιο πολυσυζητημένα εισιτήρια των φετινών Καννών.

Το Nouvelle Vague του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ που συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα, είναι μια από τις ταινίες των Καννών που σύμφωνα με τα διεθνή Media μπορεί εύκολα να διεκδικήσει χρυσό αγαλματίδιο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η πιο σινεφιλική αλλά και ευφορική ταινία των Καννών, αποτελεί έναν φόρο τιμής στο κύμα από τη Γαλλία που άλλαξε το σινεμά σε όλο τον κόσμο τη δεκαετία του ‘60 και αγαπήθηκε αμέσως σε όσους την παρακολούθησαν στο φεστιβάλ. Το Nouvelle Vague έρχεται στην Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο από το Cinobo, και το cinobo.com θα είναι η μόνη πλατφόρμα στην οποία θα είναι διαθέσιμη η ταινία, για Ελλάδα και Κύπρο.

Το Βραβείο της Επιτροπής του φετινού Φεστιβάλ Καννών έρχεται και αυτό στο Cinobo. Το The Sound of Falling της Μάσα Σιλίνσκι ήταν μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του διαγωνιστικού, αφιερωμένο στην γυναικεία ενδυνάμωση.

Ακόμη, στο Cinobo έρχονται:

• To The Little Sister της Χαφσιά Χερζί – o Queer Φοίνικας για φέτος και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την εξαιρετική πρωταγωνίστρια Νάντια Μελιτί – μια ταινία που ακολουθεί τη ζωή μιας νεαρής ομοφυλόφιλης μουσουλμάνας που βιώνει κρυφά από την οικογένειά της τις πρώτες τις σχέσεις.
• Το ήδη πολυσυζητημένο Pillion του Χάρι Λάιτον – ένα γλυκό και πρωτότυπο kinky romance με τους εξαιρετικούς Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και Χάρι Μέλινγκ στους δύο βασικούς ρόλους. Η ταινία πήρε Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα.
• Το The President’s Cake του Χασάν Χαντί που κέρδισε το Βραβείο Κοινού για το 15ημερο των Σκηνοθετών αλλά και τη Χρυσή Κάμερα, με θέμα την προσπάθεια ενός 9χρονου να φτιάξει κέικ για τα γενέθλια του Σαντάμ Χουσεΐν καθώς αυτό επιβάλλει ο νόμος στο Ιράκ στα 90s.
• Το Urchin, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χάρι Ντίκινσον που κέρδισε πολύ θερμές κριτικές αλλά και το βραβείο της FIPRESCI (Διεθνής Ένωση Κριτικών).
• Το Left-Handed Girl της Τσου Σιχ-Τσινγκ, σε σενάριο και μοντάζ του οσκαρικού Σον Μπέικερ – αυτό είναι το πρώτο του project μετά το πολυβραβευμένο Anora.
• Το Eagles of the Republic του Ταρίκ Σαλέχ, που αποτελεί το κλείσιμο της τριλογίας για τη διαφθορά στην Αίγυπτο από τον σκηνοθέτη της Συνωμοσίας του Καΐρου.
• Το A Pale View of Hills του Κι Ισικάουα, μια διασκευή του πρώτου βιβλίου του βραβευμένου με Νόμπελ συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο (Απομεινάρια Μιας Μέρας), με θέμα τις αναμνήσεις μιας γυναίκας που έφυγε από το Ναγκασάκι στην Αγγλία λίγα χρόνια μετά την ατομική βόμβα.
• Το Orwell: 2+2=5 του Ραούλ Πεκ, ένα ντοκιμαντέρ που αγαπήθηκε πολύ στις Κάννες και αναμένεται επίσης να έχει πολλές πιθανότητες για μια οσκαρική πορεία.

«Σίγουρα δεν θεωρώ τον εαυτό μου μέρος της βιομηχανίας του θεάματος», είπε η Kristen Stewart ντυμένη από το κεφάλι μέχρι τα νύχια με Chanel. Και όσοι αναζητούν κάτι ελαφρύ και αφρώδη θα ήταν καλύτερα να αποφύγουν την ταινία της. Η Stewart είχε εδώ και καιρό εμμονή με την ιστορία και το σενάριο της Yuknavitch και πάλεψε για χρόνια για να κάνει την ταινία με τον δικό της τρόπο.

«Δεν είχα διαβάσει ποτέ ένα βιβλίο σαν αυτό που φωνάζει ότι είναι ταινία, που πρέπει να συγκινεί, που πρέπει να είναι ένα ζωντανό πράγμα», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο. Το ότι η Yuknavitch ήταν «σε θέση να πάρει πολύ άσχημα πράγματα, να τα επεξεργαστεί και να βγάλει κάτι με το οποίο μπορείτε να ζήσετε, κάτι που πραγματικά έχει χαρά προκαλεί δέος», πρόσθεσε.

«Το βιβλίο είναι μια συνολική σωσίβια λέμβος. Ο λόγος που ήθελα πραγματικά να κάνω την ταινία είναι επειδή νόμιζα ότι ήταν ξεκαρδιστική με τόσο ζαλισμένο και ενθουσιασμένο τρόπο, σαν να λέγαμε μυστικά. Νομίζω ότι το βιβλίο είναι μια σωσίβια λέμβος», είπε η ηθοποιός, η οποία διασκεύασε και το σενάριο.

«Το να είσαι γυναίκα είναι μια πραγματικά βίαιη εμπειρία», είπε η Stewart στο Γαλλικό Πρακτορείο, «ακόμα κι αν δεν έχεις την ακραία εμπειρία που απεικονίζουμε στην ταινία ή που η Lidia άντεξε και βγήκε σώα».

Η Stewart επέμεινε ότι δεν υπήρχαν αυτοβιογραφικοί παραλληλισμοί που να την τράβηξαν στο αρχικό βιβλίο. Αλλά «Δεν χρειάστηκε να κάνω έρευνα (για την ταινία). Είμαι ένα γυναικείο σώμα που τριγυρνάει εδώ και 35 χρόνια. Κοιτάξτε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Δεν χρειάζεται να με έχει κακομεταχειριστεί ο μπαμπάς μου για να καταλάβω πώς είναι να σε αρπάζουν, να πνίγεται η φωνή σου και να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Χρειάζονται πολλά χρόνια (για αυτό) για να ξεπεραστεί. Νομίζω ότι αυτή η ταινία έχει απήχηση σε όποιον είναι ανοιχτός και αιμορραγεί, που είναι το 50 τοις εκατό του πληθυσμού».

Η Stewart είπε στους δημοσιογράφους ότι ποτέ δεν μπήκε στον πειρασμό να παίξει η ίδια την Yuknavitch. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε την Βρετανίδα ηθοποιό Imogen Poots, την οποία αποκάλεσε «την καλύτερη ηθοποιό της γενιάς μας. Είναι τόσο πλούσια, τόσο όμορφη και είναι τόσο συναισθηματική». «Έχει αυτή τη μεγάλη ενέργεια στο στήθος της στην ταινία αυτά τα μεγάλα μπλε μάτια και αυτά τα μακριά μαλλιά». Περιέγραψε την ενέργεια των ονείρων του πυρετού της ταινίας της ως «έναν ροζ μυ που σφύζει» και τον οποίο η Poots μπόρεσε να αξιοποιήσει, διοχετεύοντας την άγρια ​​αλλά συχνά χαοτική μάχη της Yuknavitch να ξαναχτίσει τον εαυτό της και να βρει ευχαρίστηση και ευτυχία στη ζωή της.

«Ο πόνος και η ευχαρίστηση, είναι τόσο συνδεδεμένα, υπάρχει ένας παράγοντας που τα συνδέει», είπε η Stewart. Το βιβλίο της Yuknavitch «διαλογίζεται τι μπορεί να κάνει η τέχνη για σένα αφού οι άνθρωποι κάνουν πράγματα στο σώμα σου — την παραβίαση και την κλοπή, την εκδίωξη της επιθυμίας. Η οποία είναι μια πολύ γυναικεία εμπειρία».

Είπε ότι «είναι μόνο οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας που μας κρατούν ζωντανούς» και ότι η τέχνη και η γραφή βοήθησαν να απελευθερωθεί η Yuknavitch και να βρει ένα δέρμα στο οποίο θα μπορούσε να ζήσει.

Η Stewart είπε ότι η Yuknavitch ανακάλυψε ότι ο μόνος τρόπος για να πάρεις πίσω την επιθυμία ήταν «να την προσαρμόσεις… και να επανατοποθετήσεις τα πράγματα που σου έχουν δοθεί για να τα κατέχεις». «Δεν είμαι δραματική, αλλά ως γυναίκες περπατάμε στα κρυφά», είπε η ηθοποιός.

Πηγή: France 24

«Μεταβάλλεται πάντα», είπε. «Νομίζω ότι ίσως στον κινηματογράφο απομακρυνόμαστε από τους παραδοσιακούς, “alpha male”, κορυφαίους άντρες χαρακτήρες. Δεν νομίζω ότι η ταινία καθορίζει ή προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την αρρενωπότητα, νομίζω ότι είναι πολύ υποκειμενική στη σχέση μεταξύ [των χαρακτήρων] Lionel και David».

Ο ηθοποιός μίλησε επίσης κατά των συγκρίσεων της ταινίας με το “Brokeback Mountain”, χαρακτηρίζοντάς τις «τεμπέλικες και απογοητευτικές». Αρκετές κριτικές για το “The History of Sound”, συμπεριλαμβανομένου του Variety, δημιούργησαν μια σύνδεση μεταξύ των δύο ταινιών. «Προσωπικά δεν βλέπω καθόλου τους παραλληλισμούς με το “Brokeback Mountain”, εκτός από το ότι περάσαμε λίγο χρόνο σε μια σκηνή», είπε, προκαλώντας γέλια στην αίθουσα. «[Το “Brokeback Mountain”] είναι μια όμορφη ταινία, αλλά πραγματεύεται την ιδέα της καταστολής… Βρίσκω αυτές τις συγκρίσεις σχετικά τεμπέλικες και απογοητευτικές, αλλά ως επί το πλείστον πιστεύω ότι η σχέση που έχω με την ταινία γεννιέται από το γεγονός ότι είναι μια γιορτή μεταξύ της αγάπης αυτών των ανδρών και όχι της καταπίεσης της σεξουαλικότητάς τους».

Όταν ρωτήθηκε για τη χημεία του με τον O’Connor – ο οποίος δεν μπόρεσε να εμφανιστεί στην πρεμιέρα της ταινίας ή στη συνέντευξη Τύπου καθώς ολοκληρώνει την παραγωγή της επόμενης ταινίας του Steven Spielberg – ο Mescal είπε ότι είναι «ένας από τους πιο εύκολους ανθρώπους». «Ο Josh έχει ένα μεγάλο χάρισμα… το άτομο που βλέπει το ευρύ κοινό μοιάζει πολύ με αυτό που γνωρίζουμε και νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν ηθοποιό στη σημερινή εποχή να το κάνει», είπε. «Γνωριζόμασταν για περίπου πέντε χρόνια και ήμασταν σίγουρα φιλικοί μεταξύ μας, έτσι ώστε τα θεμέλια της ασφάλειας και του παιχνιδιού ήταν εκεί, αλλά αυτή η σχέση βάθυνε πραγματικά τις τρεις ή τέσσερις εβδομάδες που γυρίζαμε».

Ο Mescal πρόσθεσε ότι παρά το βαρύ θέμα της ταινίας, το σετ ήταν «πολύ ελαφρύ και παιδικό και ανόητο μερικές φορές». «Ένιωσα πολύ τυχερός που εγώ και ο Josh γνωριζόμασταν αρκετά καλά για να ξεκινήσουμε, αλλά είχαμε έναν καμβά για να συνεχίσουμε να ζωγραφίζουμε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων», είπε. Μοιράστηκε επίσης μια από τις αγαπημένες του αναμνήσεις από το σετ, λέγοντας ότι αυτός και ο O’Connor είχαν εμμονή με τα jolly ranchers (ζελεδάκια) και θα έτρωγαν οκτώ την ημέρα. «Ακούγεται κάπως περίεργο, αλλά ο Josh είναι απίστευτα ανόητος για μένα», είπε ο Mescal. «Επικεντρωθήκαμε σε αυτή τη δίαιτα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αλλά επίσης προσηλωθήκαμε στο να έχουμε οκτώ jolly ranchers την ημέρα… Υπάρχει ένας μικρόκοσμος στη σχέση μας που σκέφτομαι τον Josh και σκέφτομαι τα jolly ranchers».

Όταν ρωτήθηκε αν η ταινία είχε αλλάξει τον τρόπο που βλέπει την αγάπη στη ζωή του, ο Mescal θυμήθηκε ότι ήταν 24 ετών όταν διάβασε για πρώτη φορά το σενάριο και δεν πιστεύει ότι «θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο με τον ίδιο τρόπο». Ο Μεσκάλ ήταν 28 ετών όταν γύρισαν την ταινία. «Η αγάπη είναι πολύ περίπλοκη – τείναι αυτό το πράγμα, η ομιλία του Andrew Scott στο “Fleabag” για την αγάπη στο τέλος στο γάμο. Αυτό σκέφτομαι», είπε ο Mescal. «Είναι πολύ δύσκολο να το εντοπίσω. Αυτό που μου φάνηκε τόσο συγκινητικό στο σενάριο είναι ότι ποτέ δεν περιγράφεται με λόγια, περιγράφεται με πράξεις και πράγματα που δεν βλέπεις… Αυτό είναι κάτι που έχω μάθει στη ζωή μου, η ευγένεια υποτιμάται τρελά στις ρομαντικές σχέσεις και πρέπει να γιορτάζεται».

Το “The History of Sound” έκανε τις Κάννες να λυγίσουν στην πρεμιέρα του το βράδυ της Τετάρτης, όπου δέχτηκε ένα θερμό χειροκρότημα έξι λεπτών. Ο Mescal δάκρυσε κατά τη διάρκεια των χειροκροτημάτων, αν και ο O’Connor έπρεπε να χάσει την πρεμιέρα λόγω του προγράμματος γυρισμάτων του για την επερχόμενη ταινία του Steven Spielberg. Μαζί με τους Mescal και O’Connor, στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Chris Cooper, Molly Price, Raphael Sbarge, Hadley Robinson, Emma Canning, Briana Middleton και Gary Raymond.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου, ο δημοσιογράφος είπε στη Stone, «Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που κυριολεκτικά άλλαξες τη ζωή μου. Μόλις πριν από ένα χρόνο, ήμασταν στην ίδια αίθουσα Τύπου, όπου σε προσφώνησα με το πραγματικό σου όνομα, Emily». Καθώς η Stone, απάντησε, «Ναι, πολύ χαίρομαι που σε βλέπω», συνέχισε ο δημοσιογράφος, «Το βίντεο και η ευγενική και θερμή απάντησή σου, έγινε viral στα δυτικά μέσα ενημέρωσης και προφανώς στη χώρα μου, το Καζακστάν, και εκτόξευσε την καριέρα μου στα ύψη και άλλαξε την προσωπική μου ζωή – κυριολεκτικά για να πω μια λέξη». «Ήταν απίστευτα γλυκό και είμαι τόσο χαρούμενη που ένα όνομα θα μπορούσε να το κάνει αυτό», απάντησε στη συνέχεια η Stone, πριν συνεχίσει για να συζητήσει το έργο της με τον δημοσιογράφο.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών 2024, η Stone έλαμψε όταν ο ρεπόρτερ της απευθύνθηκε με ολόκληρο το όνομά της Emily.

«Αυτό είναι το όνομά μου!» είπε τότε ενθουσιασμένη στον Γιώργο Λάνθιμο, καθώς προωθούσαν την ταινία τους “Kinds of Kindness”. Η Stone είχε δηλώσει προηγουμένως στο The Hollywood Reporter ότι αρχικά άλλαξε το πραγματικό της όνομα επαγγελματικά σε Emma πριν από χρόνια, επειδή μια άλλη ηθοποιός το είχε ήδη.

Κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης εμφάνισής της στις Κάννες, η Stone και οι ηθοποιοί Joaquin Phoenix, Pedro Pascal και Austin Butler μίλησαν μαζί με τον σκηνοθέτη Ari Aster για το νέο τους θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στο Νέο Μεξικό τον Μάιο του 2020 εν μέσω των πρώτων μηνών της πανδημίας COVID-19 και καθώς αρχίζουν να ξεσπούν εμφύλιες αναταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Pedro Pascal μίλησε για το πώς αισθάνεται για τους μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες εν μέσω της δεύτερης προεδρικής θητείας του Donald Trump.

Τα αστέρια του “Eddington” αναμένεται να είναι σε όλες τις αίθουσες τον υπόλοιπο χρόνο. Η Stone επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τον γνωστό συνεργάτη της πια Γιώργο Λάνθιμο στο “Bugonia”, που βγαίνει στους κινηματογράφους τον Οκτώβριο, ενώ ο Pascal πρωταγωνιστεί στο “Materialists” του Ιουνίου και στο “The Fantastic Four: First Steps” του Ιουλίου, που κυκλοφορεί μία εβδομάδα μετά το “Eddington”. Ο Butler, εν τω μεταξύ, πρωταγωνιστεί στο “Caught Stealing” του Darren Aranofsky που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο.

Το Φεστιβάλ των Καννών διαρκεί έως τις 24 Μαΐου. Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του “Eddington”, η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 18 Ιουλίου.

Πηγή: People

Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Trump χρησιμοποίησε την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Truth Social για να εξαπολύσει τον πόλεμο στη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία, αποκαλύπτοντας σχέδια για την επιβολή δασμού 100 τοις εκατό σε ταινίες που γίνονται εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Είπε ότι η εγχώρια αγορά πεθαίνει με «πολύ γρήγορο θάνατο» λόγω «μιας συντονισμένης προσπάθειας από άλλα Έθνη και, ως εκ τούτου, μιας απειλής για την Εθνική Ασφάλεια».

Σε συνέντευξη Τύπου στις Κάννες, ο Lee συζήτησε για τον Trump όταν ρωτήθηκε εάν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζουν τα αμερικανικά ήθη, δηλώνοντας: «Δεν ξέρω πόσο μπορούμε να μιλήσουμε για τις αμερικανικές αξίες λαμβάνοντας υπόψη ποιος είναι ο πρόεδρος».

Ο σκηνοθέτης εξήγησε στη συνέχεια γιατί ήταν απρόθυμος να συζητήσει εκτενώς για τον Trump, προσθέτοντας: «Η σύζυγός μου είπε: «Spike, πρόσεχε πολύ τι λες!» Αλλά εδώ είναι το θέμα, δεν νομίζω ότι μπορούμε να καταδικάσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι λένε το ίδιο πράγμα για τον κινηματογράφο ή οτιδήποτε άλλο. Οπότε δεν πρόκειται να δαιμονοποιήσω τη φόρμα». Ωστόσο, όταν ρωτήθηκε για τους δασμούς, απάντησε ειλικρινά ότι «δεν έχει απάντηση για αυτό», αλλά παραδέχτηκε ότι «ο κόσμος πονάει», προσθέτοντας: «Κανείς δεν δουλεύει. Ο τύπος απλώς είπε ότι ήθελε να βάλει δασμούς σε κάθε ταινία που γυρίστηκε. Δεν ξέρω πώς θα λειτουργήσει».

Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης αποκάλυψε ότι αρχικά σχεδίαζε να γυρίσει το “Highest 2 Lowest” στη Βαλτιμόρη και όχι στη Νέα Υόρκη και μοιράστηκε: «Έτσι, υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορείτε να αναπαραγάγετε. Είναι μια ατμόσφαιρα, είναι μια ενέργεια. Επομένως, ήμουν πολύ τυχερός που κατάφερα να γυρίσω ταινίες, ειδικά αυτές που διαδραματίζονται στη Νέα Υόρκη».

Οι δηλώσεις του σκηνοθέτη έρχονται αφού ο συνάδελφό του Wes Anderson είχε πει προηγουμένως για τα σχέδια του Trump στις Κάννες: «Η επιβολή δασμών είναι συναρπαστική καθώς το 100%, δεν το έχω ξανακούσει. Δεν είμαι ειδικός, αλλά ακούγεται σαν να λέει ότι θα πάρει όλα τα χρήματα. Λοιπόν, τι παίρνουμε; Αν καθυστερήσετε και κρατήσετε την ταινία στο τελωνείο, δεν είμαι σίγουρος ότι λειτουργεί έτσι. Πρέπει να μάθω τις επίσημες λεπτομέρειες».

Το Highest 2 Lowest, με πρωταγωνιστές τους A$AP Rocky και Denzel Washington, έλαβε θερμά χειροκροτήματα μετά την πρεμιέρα του στις Κάννες. Θα βγει στους κινηματογράφους στις 22 Αυγούστου 2025.

Πηγή: Far Out Magazine

Η ταινία, η οποία σηματοδοτεί την επιστροφή του στον διαγωνισμό στις Κάννες επτά χρόνια μετά το “Three Faces”, έγινε δεκτή με ένα όρθιο χειροκρότημα σχεδόν οκτώ λεπτών στην πρεμιέρα της την Τρίτη. Αφού έσβησε το βουητό, ο Παναχί έκανε μια συγκινητική ομιλία στην οποία απέτισε φόρο τιμής στους κινηματογραφιστές που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή στο Ιράν, λέγοντας ότι ένιωσε κάποιες ενοχές όταν αποφυλακίστηκε. «Γύρισα και είδα έναν πολύ ψηλό τοίχο. Και πίσω από αυτόν τον τοίχο, όλοι αυτοί οι άλλοι αγαπημένοι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι παρέμειναν πίσω από αυτόν τον τοίχο», είπε. «Έτσι, αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος, πώς θα μπορούσα να νιώσω ελεύθερος, αν ήταν ακόμα μέσα».

Και συνέχισε: «Σήμερα, είμαι εδώ μαζί σας, λαμβάνω αυτή τη χαρά, αλλά νιώθω το ίδιο συναίσθημα. Πώς μπορώ να χαρώ; Πώς μπορώ να είμαι ελεύθερος ενώ στο Ιράν, υπάρχουν ακόμα τόσοι πολλοί από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ιρανικού κινηματογράφου, οι οποίοι, επειδή συμμετείχαν και υποστήριξαν τους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια του κινήματος Femme Liberté, σήμερα δεν μπορούν να εργαστούν;»

Φορώντας σκούρα γυαλιά, η φωνή του Παναχή έτρεμε καθώς μιλούσε. Δεν ήταν μόνος στο συναίσθημά του – το “It Was Just an Accident” έκανε πολλά μέλη του κοινού να σκουπίσουν επίσης τα δάκρυά τους.

Γυρισμένο στο Ιράν χωρίς άδεια, το “It Was Just a Accident” παρουσιάζει γυναίκες που δεν φορούν χιτζάμπ ως σύμβολο εξέγερσης ενάντια στον καταπιεστικό νόμο της χώρας για το χιτζάμπ. Το “It Was Just a Accident” είναι επίσης η πρώτη του ταινία μετά την άρση της ταξιδιωτικής απαγόρευσης μετά από 14 χρόνια. Η ταινία έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς στις Κάννες, με το Variety να την περιγράφει ως ένα «γεμάτο θρίλερ». «Ο Παναχί δεν μπορεί παρά να κάνει τέχνη, αναδυόμενος πυρωμένος και έτοιμος να αντεπιτεθεί», αναφέρει η κριτική.

Το ντοκιμαντέρ του Παναχί το 2021 “The Year of the Everlasting Storm” προβλήθηκε σε Ειδικές Προβολές στις Κάννες, με τον σκηνοθέτη να μην παρευρίσκεται στο φεστιβάλ. Η ταινία του 2018 “Three Faces” κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. Το “It Was Just an Accident” βρίσκεται σε καλή θέση για να κερδίσει ένα βραβείο στις Κάννες, της οποίας η κριτική επιτροπή προεδρεύεται από την πολιτικά δεσμευμένη ηθοποιό Juliette Binoche.

Ο Παναχί, ο οποίος θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του ιρανικού κινηματογράφου, έχει κερδίσει στο παρελθόν βραβεία για τα “The Circle”, “Offside”, “This is Not a Film”, “Taxi” και “No Bears” και έχει υπάρξει νικητής του Ειδικού Βραβείου της Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας 2022. Το “Taxi” κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου το 2015, ενώ το “Offside” του κέρδισε την Αργυρή Άρκτο το 2006.

Συνελήφθη από τις ιρανικές αρχές τον Ιούλιο του 2022 μετά την υπογραφή προσφυγής κατά της αστυνομικής βίας και πέρασε αρκετούς μήνες πίσω από τα κάγκελα.

Ο Παναχί έκανε την παραγωγή του “It Was Just a Accident” με την Les Films Pelléas, την εταιρεία παραγωγής πίσω από το “Anatomy of a Fall”. Είναι συμπαραγωγή της Bidibul Productions και της Pio &Co.

Ο Παναχί είναι ένας από τους δύο κορυφαίους Ιρανούς σκηνοθέτες που παρευρίσκονται στις Κάννες φέτος, μαζί με τον Σαΐντ Ρουστάγι που παρουσιάζει επίσης την ταινία του “Mother and Child” στο διαγωνισμό.

Πηγή: Variety

Ήταν το 2017 όταν η Kidman έδωσε μια δημόσια υπόσχεση να συνεργάζεται με μια γυναίκα σκηνοθέτη κάθε 18 μήνες. Δεν είχε ιδέα αν αυτό θα ήταν εφικτό, αλλά ήταν αποφασισμένη να το καταφέρει. Και τα έχει πάει φανταστικά. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, μαζί με τα τρέχοντα έργα της σε εξέλιξη, η Kidman έχει συνεργαστεί με 27 γυναίκες σκηνοθέτες στα διάφορα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά της έργα. «Επρόκειτο να το κάνω», είπε η Kidman κατά τη διάρκεια της ομιλίας της. «Ήμουν σε ένα σημείο όπου είχαμε μια συζήτηση όπου υπήρχε μια τέτοια διαφορά όσον αφορά την επιλογή. Έλεγες «Θα μπορούσε μια γυναίκα να το σκηνοθετήσει αυτό;» Και δεν υπήρχαν πολλά ονόματα τα οποία θα μπορούσες να σκεφτείς. Θα έλεγαν ότι ήταν η πρώτη φορά κάποιας και δεν ήθελες να το ρισκάρεις».

«Έπρεπε να αρχίσω να λέω ότι έτσι το κάνω. Αυτό κάνω.», συνέχισε. «Θα αναλάβουμε το ρίσκο και θα καθοδηγήσουμε, θα υποστηρίξουμε και θα βοηθήσουμε και μετά θα προστατεύσουμε πραγματικά. Επειδή ένα μέρος του είναι η προστασία και το περιβάλλον των γυναικών σαν ένα πεδίο δύναμης προστασίας και υποστήριξης, ώστε να μπορούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό. Ταυτόχρονα, τους δίνει την ευκαιρία όπου νιώθουν ότι αυτή δεν είναι η μοναδική. Πολλές φορές είναι σαν, «Εντάξει, πάρε την ευκαιρία σου».

Η Kidman έχει μιλήσει στο παρελθόν για αυτό το άδικο πρότυπο που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σκηνοθέτες στο Χόλιγουντ. Ενώ οι άνδρες σκηνοθέτες είναι πιο πιθανό να έχουν την ευκαιρία να ανακάμψουν, οι γυναίκες καταρρέουν αν δεν παραδώσουν μια τέλεια ταινία. Μιλώντας στις Κάννες, η Kidman είπε ότι όταν συνεργάζεται με νεαρές γυναίκες σκηνοθέτες, έχει ως προτεραιότητα να τους πει ότι αν το έργο δεν αποδειχθεί τέλειο, αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχαν. Αλλά δεν είναι μόνο οι νεαρές γυναίκες που η Kidman επικεντρώνεται στην ανάδειξή τους.

«Φτάνεις σε μια ορισμένη ηλικία και ίσως είχες κάνει μια σπουδαία ταινία στα 20 σου που επαινείται και μετά ξαφνικά είσαι στα 40 σου και δεν την έχεις ακολουθήσει ή δεν έχεις κάνει επιλογές που πέτυχαν», είπε η Kidman. «Αλλά λες: «Δεν τελείωσα! Παρακαλώ συνεχίστε να πιστεύετε σε μένα και να επενδύετε σε μένα». Αυτό είναι επίσης σημαντικό, το να αντιστέκεστε στην ηλικία. Υπάρχουν τα αναδυόμενα ταλέντα και μετά εκείνα που εξακολουθούν να συνεχίζουν που έχουν πληθώρα γνώσεων και εμπειριών και έχουν με κάποιο τρόπο διωχθεί ή δεν είναι το cool άτομο. Είναι το να συνεχίζεις».

Η φιλμογραφία της Kidman από το 2017 είναι ένα μείγμα βετεράνων γυναικών της βιομηχανίας (Karyn Kusama, Susanne Bier) και νεοφερμένων (Halina Reijn, Mimi Cave). Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία της στους κινηματογράφους ήταν το “Babygirl” της Reijn και το θρίλερ προαστίων της Cave “Holland” ξεκίνησε να μεταδίδεται στο Prime Video αυτή την άνοιξη. Η πρόσφατη τηλεοπτική δουλειά της Kidman περιελάμβανε το “Expats” της Lulu Wang και το “The Perfect Couple” της Bier. Η Bier θα είναι επίσης πίσω από την κάμερα για το επερχόμενο “Practical Magic 2” της Kidman με τη Sandra Bullock.

Δεδομένης της δέσμευσής της στις γυναίκες σκηνοθέτες, η Kidman θέλει να προχωρήσει στη σκηνοθεσία η ίδια; «Όχι», είπε εκείνη. «Το βρίσκω απίστευτα ικανοποιητικό να υποστηρίζω γυναίκες σκηνοθέτες ως παραγωγός. Είναι όμορφο να είσαι ηθοποιός και να λες, «Είμαι στα χέρια σου, πλάσε με και κάνε μαζί μου ό,τι θέλεις» Απολαμβάνω την οικειότητα του έργου. Η οικειότητα είναι αυτό που με κάνει να επιστρέφω. Είναι σωτηρία για μένα».

Όταν η Kidman έκανε για πρώτη φορά τον όρκο της το 2017, οι γυναίκες είχαν σκηνοθετήσει μόνο το 4% των ταινιών με τις μεγαλύτερες εισπράξεις της χρονιάς. Αυτός ο αριθμός έχει αυξηθεί από τότε. Το 2024, οι γυναίκες σκηνοθέτες αποτελούσαν το 13,6% των μεγαλύτερων ταινιών της χρονιάς. Αλλά αυτό «φαίνεται ακόμα απίστευτα χαμηλό», είπε η Kidman, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει να εργάζεται για να διατηρήσει τα στατιστικά στοιχεία να αυξάνονται. Έχει να κάνει με το «να εργαστείτε και να υποστηρίξετε οικονομικά και να βρείτε τους μέντορες. Να βρείτε τους οικονομικούς μέντορες που είναι πρόθυμοι να επενδύσουν χρήματα σε αυτή την άγνωστη σκηνοθέτιδα και να ρισκάρουν».

Η Kidman ήταν για τελευταία φορά στις Κάννες το 2017 για να λάβει το βραβείο 70ης επετείου. Θα τιμηθεί φέτος με το 10ο Βραβείο Woman in Motion κατά τη διάρκεια δείπνου σήμερα, 18 Μαΐου.

Πηγή: Variety

Όταν το καστ – μεταξύ των οποίων και οι Joaquin Phoenix, Emma Stone and Austin Butler – ρωτήθηκαν αν ανησυχούσαν για την επιστροφή στις ΗΠΑ μετά τη δημιουργία μιας ταινίας με τόσο ισχυρό πολιτικό μήνυμα, ο Pascal απάντησε: «Ο φόβος είναι ο τρόπος τους να κερδίζουν. Γ*****ε τους ανθρώπους που προσπαθούν να σας κάνουν να τρομάξετε. Και αντεπιτεθείτε. Αυτός είναι ο τέλειος τρόπος για να το κάνετε όταν λέτε ιστορίες. Και μην τους αφήσετε να κερδίσουν».

Το “Eddington” έκανε πρεμιέρα χθες το βράδυ με ένα χειροκρότημα από το όρθιο κοινό διάρκειας πέντε λεπτών, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Phoenix ήταν εμφανώς συγκινημένος. Η ταινία της A24 διαδραματίζεται στο αποκορύφωμα της πανδημίας COVID τον Μάιο του 2020 και ακολουθεί «μια αντιπαράθεση μεταξύ ενός σερίφη της μικρής πόλης (Phoenix) και του δημάρχου (Pascal)» που «πυροδοτεί μια πυριτιδαποθήκη καθώς ένας άνθρωπος στρέφεται εναντίον του γείτονά του στο Eddington του Νέου Μεξικού». Οι Luke Grimes, Deirdre O’Connell, Micheal Ward και Clifton Collins Jr. συμπληρώνουν το καστ.

Νωρίτερα στη συνέντευξη Τύπου, ο Pascal ρωτήθηκε επίσης για τις μεταναστευτικές πολιτικές του Trump και ήταν ειλικρινής για την ευθύνη που αισθάνεται όταν μιλά για ένα τέτοιο θέμα. «Προφανώς, είναι πολύ τρομακτικό για έναν ηθοποιό που συμμετέχει σε μια ταινία να μιλάει κάπως για θέματα όπως αυτό. Είναι πολύ τρομακτικό το ερώτημα για μένα να το απαντήσω πραγματικά, δεν είμαι αρκετά ενημερωμένος», είπε. «Θέλω οι άνθρωποι να είναι ασφαλείς και προστατευμένοι, και θέλω πολύ να ζήσω με βάση το δικαίωμα της ιστορίας. Είμαι μετανάστης. Οι γονείς μου είναι πρόσφυγες από τη Χιλή. Ξεφύγαμε από τη δικτατορία και είχα αρκετά το προνόμιο να μεγαλώσω στις ΗΠΑ μετά το άσυλο στη Δανία. Αν δεν ήταν αυτό, δεν ξέρω τι θα μας είχε συμβεί. Στέκομαι σε αυτά τα προνόμια. Φοβάμαι πολύ την ερώτησή σου, δεν θυμάμαι σχεδόν τι ήταν».

Μιλώντας για την έμπνευσή του για το “Eddington”, ο Aster είπε ότι έγραψε την ταινία «σε μια κατάσταση φόβου και άγχους για τον κόσμο». «Ήθελα να δείξω πώς είναι να ζεις σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν μπορεί πλέον να συμφωνήσει για το τι είναι πραγματικό», είπε. «Τα τελευταία 20 χρόνια, έχουμε πέσει σε αυτήν την εποχή του υπερ-ατομικισμού. Αυτή η κοινωνική δύναμη που ήταν κεντρική στις φιλελεύθερες μαζικές δημοκρατίες – και συμφωνούσε με το όραμα του κόσμου – έχει φύγει. Ο COVID φάνηκε να είναι η στιγμή που τελικά αυτός ο σύνδεσμος κόπηκε οριστικά. Ήθελα να κάνω μια ταινία για το πώς νιώθει η Αμερική, για εμένα. Είμαι πολύ ανήσυχος».

Ο Pascal είπε ότι τα θέματα στο σενάριο είχαν τόσο μεγάλη απήχηση μέσα του όταν το διάβασε που «έπρεπε να είναι μέρος» του. «Έμοιαζε σαν την πρώτη φορά που είχαμε έναν τυφλοπόντικα, σχεδόν σαν πληροφοριοδότη, κάποιος από μέσα έλεγε «Αυτό συμβαίνει», πρόσθεσε. «Και αυτό ήταν πολύ δυνατό για μένα και δεν νομίζω ότι το κατάλαβα μέχρι που το είδα».

Ο Owen Gleiberman από το Variety επαίνεσε το “Eddington” στην κριτική του, αποκαλώντας την ταινία ένα «θρασύδειλα προκλητικό θρίλερ γουέστερν» που έχει σκοπό να «αιχμαλωτίσει την υφέρπουσα μη πραγματικότητα αυτού που έχει γίνει η Αμερική». «Το “Eddington”, αν και δεν είναι κωμωδία, προβάλλει μια θυμωμένη, απαίσια και ίσως τρελή νέα Αμερική που βλέπει με έναν νεκρό τόνο τρομακτικής χαράς. Και η ταινία μας παρουσιάζει ένα πλήρως κλιμακωτό όραμα αυτής της μεταμορφωμένης κοινωνίας», συνεχίζει ο Gleiberman.

«Όπως το παρουσιάζει ο Aster, αυτό που συνέβη στην Αμερική οφείλεται στον COVID και όλα όσα μας έκαναν οι αδυσώπητοι κανόνες της πανδημίας».

Πηγή: Variety