Αναδημιουργία μιας χορευτικής παράστασης που γεννήθηκε το 2013 από τους Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ Ντε Βάιστ και περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013–2016, το Badke(remix) των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη στροφή, αφουγκραζόμενο τις αγωνίες του τώρα. Πέρα από τις σκληρές γραμμές των συνόρων στον γεωγραφικό και πολιτισμικό χάρτη, το Badke(remix) εκπέμπει σήματα προς κάθε δέκτη και προωθεί την ιδέα ενός διεθνούς ‘ανήκειν’.

Η εξαθλίωση των πληθυσμών κατά τις πρόσφατες εχθροπραξίες και η επικοινωνία της στην παγκόσμια κοινότητα δημιούργησαν την εντύπωση ότι το να είσαι Παλαιστίνιος αποτελεί μια συμπαγή και ομογενή εθνική ταυτότητα, δίχως ετερότητες και εσωτερικούς αναβρασμούς. Η παράσταση έρχεται να αμφισβητήσει αυτήν την παρανόηση, καθώς άνθρωποι με διακριτά κοινωνικά χαρακτηριστικά (τάξεις, κοινωνικές ομάδες, περιοχές, μορφωτικά και επαγγελματικά υπόβαθρα) ενώνουν τα χέρια και ακολουθούν τα γνωστά βήματα, για να τα παραλλάξουν αμέσως μετά – μια κίνηση ‘βλάσφημης’ αγάπης προς τον παραδοσιακό ρυθμό, για να τον ‘αναγκάσουν’ να χωρέσει τις νέες επιθυμίες και εντάσεις των σωμάτων.

Επικεφαλής μιας ‘ορχήστρας γάμων’ στη Δυτική Όχθη, ο Νάσερ Αλ Φάρες στήνει μια αμφίθυμη μουσική συνθήκη, όπου η ευχαρίστηση και η οδύνη συνυπάρχουν. Ανάμεσα στα μουσικά μέρη, απευθύνεται στους παρευρισκόμενους που γνωρίζει, χαιρετώντας τους ή κάνοντας καθημερινές ανακοινώσεις. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ‘γιορτής’, ακούγονται περιστασιακά σειρήνες, drones και παιδικά κλάματα. Πρόκειται για ηχητικά ντοκουμέντα ή για θορύβους από τη μνήμη των χορευτών; Ένα κράμα γιορτής και πολέμου, δύο πραγματικότητες με κοινή μουσική πηγή που μας λένε:

Δεν θα αφήσουμε κανέναν να μας πει τι να κάνουμε.

Θα χορεύουμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Συντελεστές

Χορογραφία Amir Sabra, Ata Khatab

Χορός – Δημιουργία Abdallah Damra, Bresa Ayub, Dima Zahran, Hamza Damra, Marah Haj, Mohammed Al Tayeh, Rebecca Kaoud, Rima Baransi, Samer Raya, Shahd Jabarin, Jassi Murad (αντικαταστάτρια ερμηνεύτρια)

Soundtrack Nasser Al-Fares / Επεξεργασία Sam Serruys

Καλλιτεχνικός βοηθός Abdallah Damra
Ήχος Hanne Nuyttens
Φωτισμοί Ine Van Bortel

Βασισμένο στο Badke (2013) των Koen Augustijnen, Rosalba Torres Guerrero, Hildegard De Vuyst

Περιοδεία Morgan Verhelle (laGeste)
Παραγωγή laGeste, Stereo48
Συμπαραγωγή KVS, Viernulvier

Σε συνεργασία με τη Siamese Cie (Gloed vzw)

Ευχαριστίες σε όλους τους οικοδεσπότες στη Γάνδη και τις Βρυξέλλες Anne De Smet, Tine Maes, Griet Hoet, Ruth Bossier, Veerle en Bruno Campens, Wim De Temmerman, Sarah Hauspie, Philippe Brunain, Yves De Bruyckere, Iris De Groote, 10+11 Guest House, Sophie Warnant, Jacqueline Bollen, Tom Viane, Joris van Winckel, Catherine Richards, Sylvia Boulaert, Danielle Rousseau, Camille Matthys, Sandra Sara Raes Oklobdzija, Julie De Clercq, Ehsan Hemat

Με την υποστήριξη των City of Ghent, Flemish Authorities και του Tax Shelter της Βελγικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης μέσω του Flanders Tax Shelter

Πληροφορίες Παράστασης

«Badke(remix)»
Χορογραφία: Amir Sabra και Ata Khatab

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026
Χώρος: Πειραιώς 260

Παραστάσεις

Σάββατο 20 Ιουνίου 2026, ώρα 20:00
Κυριακή 21 Ιουνίου 2026, ώρα 20:30

Διάρκεια: 75 λεπτά

Στη γλώσσα της μουσικής, ο όρος tempo χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον ρυθμό ή την ταχύτητα με την οποία εκτελείται ένα μουσικό κομμάτι. Ο πληθυντικός της λέξης (tempi) παράγει ένα πλήθος εικόνων και συνειρμών που μας μεταφέρει σε ένα πρόσφατο κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Στο έργο του συνθέτη Ορέστη Καραμανλή, πενήντα επτά άτομα συνδέονται μεταξύ τους στη σκηνή (μέσω καλωδίων) και δημιουργούν ένα ηχοτοπίο που αποτελείται από τους χτύπους της καρδιάς τους. Κάθε ένας εφοδιάζεται με ένα μικρόφωνο επαφής που συλλαμβάνει τα σήματα των καρδιακών παλμών του, για να τα τροφοδοτήσει έπειτα σε έναν υπολογιστή που τα επεξεργάζεται μέσω μιας γλώσσας προγραμματισμού. Τα ηχοτοπία και οι μουσικές δομές που γεννιούνται επί τόπου μετασχηματίζονται συναρτήσει της συναισθηματικής κατάστασης των ανθρώπων επί σκηνής, δημιουργώντας μια μεταβαλλόμενη ηχητική μάζα από την επικάλυψη των καρδιακών παλμών.

Το TEMPI είναι ένα έργο που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμβολή του κοινού και το υπογραμμίζει. Παράλληλα, φωτίζει μια άλλη αλήθεια που συχνά μας διαφεύγει: είμαστε αναπόδραστα συνδεδεμένοι μεταξύ μας, όσο και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Οι πενήντα επτά που προσφέρουν αυτό το ζωντανό υλικό για να φτιαχτεί ένα συλλογικό, ακανόνιστο καρδιοχτύπι μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ένα νήμα ενσυναίσθησης που διατρέχει την ιστορία – ένας δεσμός φτιαγμένος από τον αόρατο ιστό του ήχου.

Προσοχή: Η πραγματοποίηση της παράστασης προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή του κοινού. Σαράντα θεατές σε προεπιλεγμένες θέσεις θα τοποθετήσουν ένα μικρόφωνο στο ύψος της καρδιάς -με τη σύμφωνη γνώμη τους- και με τη συνδρομή των φοιτητών του Τμήματος Ψηφιακών Τεχνών & Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συντελεστές

Σύνθεση – Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ορέστης Καραμανλής

Επιμέλεια επιτέλεσης: Γιάννης Νικολαΐδης, Αγγελική Πούλου

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Αγιαννίτης

Χρώμα: Αλέξανδρος Κοντογεωργακόπουλος

Σκηνογραφία: Ζωή Αρβανίτη

Συμβάλλουν με τις καρδιές, το μυαλό και τα χέρια τους φοιτητές και φοιτήτριες του Τμήματος Ψηφιακών Τεχνών & Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου Αθηνών: Φανή Θεοδώση, Πέννυ Σερέτη, Ισμήνη Τσαλίκη, Κωνσταντίνος Κουρούβανης, Κίμωνας Μαρσέλλος, Πασχαλίνα Ιωαννίδου, Μαρία Παπουτσάκη, Ηρακλής Μαρινόπουλος, Ευθύμης Κουτσογιαννόπουλος, Ιωάννα Μαλαχία, Άννα Καπώνη, Κυριακή Νικολάου, Κωσταντίνος Ποταμιάνος, Χαράλαμπος Τζαβάρας, Μαρία Αραμπατζόγλου, Παναγιώτης Γερόσταθος, Αντώνης Γκούμας, Ηλέκτρα Σατσέλ, Ιωάννα Μίχα, Άρτεμις Μπίζιου, Γιώργος Πιτσάκης, Βαλεντίνα Κιαγιά

Διάρκεια 40΄

16 Ιουνίου 2026

Πειραιώς 260 (Δ)

Η παράσταση Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia επιστρέφει από τις 14 έως τις 29 Δεκεμβρίου 2025 και μας καλεί σε μια αναμέτρηση με την μνήμη, την απώλεια και την ενηλικίωση. Η Πειραιώς 260, παραμένοντας τόπος συνάντησης και δημιουργίας και μετά το πέρας των θερινών μηνών του Φεστιβάλ, υποδέχεται την πολυταξιδεμένη παράσταση, που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς ανά τον κόσμο.

Όλα ξεκινούν από ένα απρόοπτο γεγονός που συνέβη υπό το φως της επιγραφής μιας οικογενειακής ταβέρνας σε ένα προάστιο των Τιράνων. Το γεγονός αυτό σφραγίζει τη ζωή του νεαρού γιου της οικογένειας. Χρόνια αργότερα, ως ενήλικος και σκηνοθέτης πλέον, ο Banushi μεταφέρει αυτήν την επιγραφή από την Αλβανία στη θεατρική σκηνή, τοποθετώντας την στον πυρήνα του κόσμου που οικοδομεί. Τι μένει ακόμα να φωτίσει αυτή η επιγραφή;

Οι προσωπικές μνήμες γίνονται το υλικό της δραματουργίας και μετατρέπονται σε τελετουργία κάθαρσης. Η ταβέρνα ανασυστήνεται ως τόπος όπου το παρελθόν συναντά το παρόν: εκεί όπου ο πρόσφατα εκλιπών πατέρας του, μάγειρας και ιδιοκτήτης της ταβέρνας, υποδεχόταν κάθε βράδυ τους πελάτες· και εκεί όπου τώρα, γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι με άδειες καρέκλες, ακούγονται όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Mario αποχαιρετά τον πατέρα του και ξεκινά το μακρύ ταξίδι προς την ενηλικίωση.

“Taverna Miresia” σημαίνει στα αλβανικά «Ταβέρνα Καλοσύνη», ενώ τα ονόματα Mario, Bella, Anastasia αντιστοιχούν στα ονόματα του δημιουργού και των δύο αδελφών του – υπογραμμίζοντας τον βαθιά προσωπικό χαρακτήρα του έργου.

Με την παράσταση αυτή, ο Banushi ολοκλήρωσε την τριλογία που ξεκίνησε με τη Ragada και συνεχίστηκε με το Goodbye, Lindita· μια τριλογία όπου κάθε μέρος αντλεί έμπνευση από τη μητέρα, τη μητριά και, τέλος, τον πατέρα του.

Το έργο παρουσιάζεται για τρίτη φορά στην Ελλάδα και έχει ήδη ταξιδέψει σε Ιταλία, Ελβετία, Ρουμανία, Γερμανία, Βέλγιο, Καναδά, Βρετανία και Ταϊβάν. Η παράσταση είναι συμπαραγωγή της TooFarEast με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.

Το ταξίδι του έργου

Το έργο Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου το 2023 (Εθνικό Θέατρο, Σκηνή Ελένη Παπαδάκη) στο πλαίσιο του grape, στο πλαίσιο του grape – Greek Agora of Performance, της πλατφόρμας του Φεστιβάλ για την προβολή και την προώθηση της ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό.

Παρουσιάστηκε ξανά το 2024 στην Πειραιώς 260 και παράλληλα ταξίδεψε στις παρακάτω σκηνές στο εξωτερικό:

• Teszt Festival, Τιμισοάρα, Ρουμανία, Μάιος 2024
• Zürcher Theater Spektakel, Ζυρίχη, Ελβετία, Αύγουστος 2024
• TeatroStabile, Τορίνο, Ιταλία, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2024
• Thalia Theater, Αμβούργο, Γερμανία, Ιανουάριος 2025
• DeSingel, Αμβέρσα, Βέλγιο, Μάιος 2025
• FTA – Festival TransAmériques, Μόντρεαλ, Καναδάς, Μάιος 2025
• The Coronet Theatre, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιούνιος 2025
• National Theatre and Concert Hall, Ταϊπέι, Ταϊβάν, Νοέμβριος 2025

Ο επόμενος σταθμός θα είναι τον Μάρτιο 2026 στην Comédie de Genève, Γενεύη, Ελβετία.

Οι συντελεστές της παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Μario Βanushi
Σκηνικά – Κοστούμια: Σωτήρης Μελανός
Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Μουσική σύνθεση: Jeph Vanger
Φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί: Σαβίνα Γιαννάτου
Συνεργάτρια δραματουργός: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Αντωνίου
Βοηθός ενδυματολόγου: Βασιάνα Σκοπετέα
Σχεδιασμός φωτισμών περιοδείας – Φωτιστική προσαρμογή: Μαριέττα Παυλάκη
Χειριστής κονσόλας ήχου: Κώστας Χάιδος (2023)
Τεχνικός διευθυντής: Γιώργος Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Νάσια Στουραΐτη, Θεόφιλος Τσιμάς

Παίζουν: Χρυσή Βιδαλάκη, Σαβίνα Γιαννάτου, Πηνελόπη Τσούτσουβα (2025), Κατερίνα Κρίστο (2023 – 2025), Ευτυχία Στεφάνου, Mario Banushi

Οργάνωση περιοδείας TooFarEast / Νίκος Μαυράκης
Διεύθυνση παραγωγής TooFarEast / Αριστείδης Κρεατσούλας

Σε συνεργασία με το Θέατρο στη Σάλα

Συμπαραγωγή της TooFarEast με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Πληροφορίες

Πειραιώς 260, Χώρος Η

Παραστάσεις: 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 25, 26, 27, 28, 29 Δεκεμβρίου 2025

Ώρα έναρξης: 21.00 ( Κυριακές στις 20.00)

Διάρκεια: 70 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Αναλυτικά το πρόγραμμα

Θέατρο

Κυριακή, 1/9
Ηρακλής Μαινόμενος: Ο Δημήτρης Καραντζάς παρουσιάζει την τραγωδία του Ευριπίδη, με ήρωα τον Ηρακλή. Το μυθικό αυτό πρόσωπο, θα κατρακυλήσει στην πιο επώδυνη συντριβή κι από ημίθεος θα γίνει μίασμα, μέσα από ένα ανελέητο παιχνίδι των Θεών.

Στον ρόλο του Ηρακλή ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Μαζί του οι: Γιώργος Γάλλος, Στεφανία Γουλιώτη, Ηρώ Μπέζου, Άννα Καλαϊτζίδου, Αινείας Τσαμάτης, Νίκος Μήλιας, Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Χατζηζήσης, Γιάννης Κλίνης, Γκαλ Ρομπίσα, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Θανάσης Ραφτόπουλος, Αντώνης Αντωνόπουλος.

Τετάρτη, 4 & Πέμπτη, 5/9
Ορέστεια: Η sold out παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου, σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, προσγειώνεται από την Επίδαυρο στο Ηρώδειο για δύο βραδιές. Ο διεθνώς καταξιωμένος Έλληνας σκηνοθέτης, στην πρώτη του συνεργασία με την πρώτη κρατική σκηνή της χώρας, καταπιάνεται με την μοναδική σωζόμενη τριλογία αρχαίου δράματος και τελευταίο σωζόμενο έργο του Αισχύλου (δύο μόλις χρόνια πριν από τον θάνατό του), σε μία ενιαία παράσταση.

Στους ρόλους των Αγαμέμνονα, Κλυταιμνήστρας, Ορέστη και Ηλέκτρας, οι: Σάββας Στρούμπος, Σοφία Χιλλ, Κώστας Κοντογεωργόπουλος και Νιόβη Χαραλάμπους, αντιστοίχως.

Δευτέρα, 9 & Τρίτη, 10/9
Ιφιγένεια εν Αυλίδι: Μα ακόμα φετινή επιδαύρια παράσταση, συγκεκριμένα εκείνη που άνοιξε το πρόγραμμα του αργολικού θεάτρου. Ο γνωστός για την ποιητική σκηνοθετική ματιά του Ρώσος σκηνοθέτης, Timofei Kulyabin, παρουσιάζει την ευριπίδεια τραγωδία με πρωταγωνιστές Έλληνες ηθοποιούς, ιδωμένη μέσα από μία σύγχρονη οπτική και τα βιώματά του από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας καθώς και τους πολέμους στους οποίους έχει εμπλακεί μέσα στα χρόνια η πατρίδα του.

Στον ομώνυμο ρόλο, η Ανθή Ευστρατιάδου. Μαζί της οι Μαρία Ναυπλιώτου (Κλυταιμνήστρα), Νικόλας Παπαγιάννης (Μενέλαος), Δημήτρης Παπανικολάου (Πρεσβύτης), Θάνος Τοκάκης (Αχιλλέας), Νίκος Ψαρράς (Αγαμέμνων).

Δευτέρα, 23/9
Δον Κιχώτης: Το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το σατιρικό ρομάντζο του Θερβάντες για τον ονειροπόλο Ιππότη, Δον Κιχώτη, από τη Μάντσα, τον σύντροφό του, Σάντσο Πάντσα και την αγαπημένη του Δουλτσινέα ζωντανεύει επί σκηνής από τον Γιάννη Μπέζο στην σκηνοθεσία και τον Άκη Δήμου στην θεατρική μεταφορά.

Τον ήρωα ερμηνεύει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Μαζί του οι: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Νάντια Κοντογεώργη, Παρθένα Χοροζίδου.

Δευτέρα, 30/9
Άμλετ: Μέσα από το κορυφαίο αυτό έργο του, ο Σαίξπηρ μάς περιγράφει την εποχή του, που είναι και δική μας εποχή. Ένα κείμενο υπερχρονικό και βαθιά πολιτικό. Ο Θέμης Μουμουλίδης επιχειρεί μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωσή του, με τον Αναστάση Ροϊλό στον ομώνυμο ρόλο. Μαζί του οι: Ιωάννα Παππά, Μιχάλης Συριόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης, Θανάσης Δόβρης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Τζένη Καζάκου, Άρης Νινίκας, Δημήτρης Αποστολόπουλος.

Μπαλέτο

Κυριακή, 22/09
The Stars Shine Under The Acropolis: Κορυφαίοι χορευτές από τα μεγαλύτερα μπαλέτα του κόσμου (Opera de Paris, The Royal Ballet Covent Garden, Berlin State Ballet, Wiener Staatsoper, The Royal Danish Ballet και American Ballet Theater) σε μία βραδιά, που θα περιλαμβάνει ένα πανόραμα χορογραφιών με τα αριστουργήματα των μεγαλύτερων χορογράφων.

Συναυλίες

Δευτέρα, 2/9
Μίνως Μάτσας, Τα Ρεμπέτικα + FADO-TANGO-BLUES: Ο ταλαντούχος συνθέτης θα παρουσιάσει μία συναυλία με «άσματα των πληγωμένων αγνών και αισθαντικών ψυχών», ενώνοντας το ρεμπέτικο με το fado της Πορτογαλίας, το tango της Αργεντινής και το blues της Αμερικής.

Παρασκευή, 6/9
Βίκυ Λέανδρος, «Η ζωή είναι ωραία»: Η παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα καλλιτέχνιδα, μεγάλη νικήτρια της 72ης Eurovision με πάνω από 55 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων σε περισσότερες από πενήντα χώρες, τραγουδώντας σε εφτά και πλέον γλώσσες, ολοκληρώνει στην Αθήνα την πλούσια καριέρα της, που απαριθμεί σχεδόν έξι δεκαετίες με μία αποχαιρετιστήρια συναυλία.

Σάββατο, 7/9
60 Χρόνια Χρήστος Νικολόπουλος: Οι Μελίνα Ασλανίδου, Φοίβος Δεληβοριάς, Στέλιος Διονυσίου, Πέγκυ Ζήνα, Κώστας Μακεδόνας και Πίτσα Παπαδοπούλου θα ερμηνεύσουν τις μεγαλύτερες διαχρονικές λαϊκές επιτυχίες του αγαπημένου συνθέτη. Την συναυλία θα παρουσιάσει και θα επιμεληθεί καλλιτεχνικά ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ενώ θα συμμετέχει και η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου.

Παρασκευή, 13/9
Σταύρος Ξαρχάκος, Ρεμπέτικο-40+1 χρόνια μετά: Ένα χρόνο μετά την περσινή συναυλία, το Ηρώδειο θα πλημμυρίσει ξανά με τις εμβληματικές μελωδίες του θρυλικού «Ρεμπέτικου» του Σταύρου Ξαρχάκου, που παραμένει 41 χρόνια μετά σύγχρονο, διατηρώντας παράλληλα όλες τις αρετές του.

Σάββατο, 14/9
Ludovico Einaudi: Ο κορυφαίος Ιταλός συνθέτης με διάσημα σάουντρακ ταινιών (Intouchables, I’m Still Here, The Father, Nomadland), τηλεοπτικών σειρών (Doctor Zhivago, This is England, Acquario) και διαφημίσεων, θα εμφανιστεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, με το πιάνο του και 7μελή ορχήστρα.

Κυριακή, 15/9
Dionne Warwick: Με μια καριέρα, που εκτείνεται σε περισσότερα από 60 χρόνια, ο ζωντανός θρύλος της αμερικανικής pop, soul, jazz και R&B μουσικής κουλτούρας επιστρέφει στην Ευρώπη με το ολοκαίνουριό της σόου, Don’t Make Me Over.

Πέμπτη, 19/9
Η Ελλάδα των ποιητών μέσα από τις νότες του Θάνου Μικρούτσικου: O Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Μίλτος Πασχαλίδης και η Ρίτα Αντωνοπούλου θα τραγουδήσουν -υπό την επιμέλεια του πιο στενού του συνεργάτη, Θύμιου Παπαδόπουλου- τις μεγάλες επιτυχίες του Θάνου Μικρούτσικου: τραγούδια ερωτικά, λυρικά, λαϊκά, πολιτικά, που συντρόφευσαν τρεις γενιές και σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή.

Παρασκευή, 19 /9
Emma Shapplin: Γνωστή για τον μοναδικό τρόπο ερμηνείας της, που αποτυπώνει την έννοια της ελευθερίας της μουσικής, την άρνησή της να περιοριστεί σε ετικέτες και κανόνες, τα εκατομμύρια πωλήσεων δίσκων, αλλά και τις αμέτρητες sold out εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, η Γαλλίδα ντίβα της ποπ όπερας δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις πλέον επιδραστικές καλλιτέχνιδες της εποχής μας.

Σάββατο, 21/9
The music of Hans Zimmer: Όταν σκεφτόμαστε τον μουσικό αντίκτυπο, που άφησαν πίσω τους οι ταινίες Lion King, Gladiator, The Last Samurai, Pirates of the Caribbean, η τριλογία The Dark Knight, Inception, Man of Steel, Batman, Interstellar, Dunkirk, Spiderman 2, Madagascar, No Time to Die και πολλές άλλες, ένα όνομα έρχεται στο μυαλό, Hans Zimmer. Ο πολυβραβευμένος Γερμανός συνθέτης φέρει στο βιογραφικό του περισσότερα από 500 έργα, πολλά από τα οποία θα ζωντανέψει η ορχήστρα Lords of the Sound με 80 μουσικούς και συντελεστές επί σκηνής.

Τρίτη, 24/9
Το ελληνικό σινεμά τραγουδά: Μια μεγάλη φιλανθρωπική μουσική βραδιά του ΤΑΣΕΗ, αφιερωμένη στην μουσική και τα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου, σε επιμέλεια και παρουσίαση του Μάκη Δελαπόρτα, με την Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών και με μαέστρο τον Γιώργο Παγιάτη.

Τετάρτη, 25/9
Μαρινέλλα: Μια παράσταση με την ψυχή, την δύναμη της φωνής και της ερμηνείας της μιας και μοναδικής, Μαρινέλλας. Μια παράσταση, κορύφωση της σπουδαίας μουσικής διαδρομής της. Συμμετέχουν: Αντώνης Ρέμος και Χρήστος Μάστορας.

Παρασκευή, 27/9
Γιώργος Κατσαρός «Έτσι έζησα», 90 χρόνια: Μουσική παράσταση, βασισμένη στην ζωή και το έργο του συνθέτη και μαέστρου, που συνδυάζει στοιχεία μιούζικαλ και συναυλίας. Με την συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Λευτέρη Καλκάνη. Στο πιάνο, ο Γιώργος Θεοφάνους. Τα κείμενα της παράστασης έχει γράψει ο Άγγελος Πυριόχος και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Φωκάς Ευαγγελινός.

Σάββατο, 28/9
8ο Classic Rock: Θα παρουσιάσει ένα crossover project, όπου οι ροκ και μέταλ ήχοι του ελληνικού ροκ συγκροτήματος με την σημαντική διεθνή καριέρα, Septicflesh θα συναντήσουν τον συμφωνικό ήχο της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.

Κυριακή, 29/9
Για την Ίμβρο, για τα Παιδιά και τα Σχολεία μας: Ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Ross Daly, ο Νίκος Ξυδάκης και άλλοι καλλιτέχνες, μαζί με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής και τη Χορωδία της ΕΡΤ ενώνουν τις φωνές τους, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για την ενίσχυση των ελληνικών σχολείων της Ίμβρου.

Είναι οι ιδεολογικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες, που λειτουργούν καταλυτικά για την δημιουργία του συγκεκριμένο έργο; Ποια είναι δηλαδή η «ιστορική αλήθεια», η «αντικειμενικότητα» και η «πραγματικότητα», που οδηγούν στη συγκεκριμένη καταγραφή: Ο σκηνοθέτης Μάνος Καρατζογιάννης κλήθηκε φέτος να απαντήσει σε πολλά από αυτά τα ερωτήματα.

Στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με αφορμή την επέτειο για τα 50 χρόνια από την πτώση της Χούντας και τη Μεταπολίτευση, ανέβηκε η παράσταση «50 χρόνια, μια νύχτα», σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, βασισμένη σε μαρτυρίες για τα γεγονότα, που οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Τη δραματουργία του κειμένου υπογράφουν η Δήμητρα Κονδυλάκη και ο Μάνος Καρατζογιάννης με ιστορικό συμβούλο της παράστασης τον Κωστή Κορνέτη (που έχει υπογράψει το βιβλίο «Τα παιδιά της Δικτατορίας»). Ακούστηκαν αποσπάσματα από μαρτυρίες των Γιώργου Αλεξάτου, Κώστα Βοσταντζόγλου, Αγγελικής Ξύδη, Θεοδώρας Φάμελλου, Ανθής Μυρογιάννη (ήδη δημοσιευμένες είτε σε βιβλία είτε σε εφημερίδες, είτε σε τηλεοπτικές εκπομπές) και αυτές του Παναγιώτη Μαυρομάτη και της Υβόννης Μαλτέζου, στο πλαίσιο της έρευνας για την παράσταση.

Το σκηνικό, στον Χώρο Ε της Πειραιώς 260, έδειχνε ως κάτοψη οικοδομικών τετραγώνων, που ήταν φτιαγμένα από τσιμεντόλιθους. Ένα σύνολο ανθρώπων κινείται εκεί. Άλλοτε σκόρπιοι, άλλοτε κατά ομάδες, συναντιούνται, μιλάνε και περπατάνε μαζί.

Μέσα από μαρτυρίες και ντοκουμέντα της εποχής παρουσιάζονται, με τρόπο θεατρικό και κατανοητό, τα γεγονότα πριν από την Χούντα ή όσα συνέβησαν κατά τη διάρκειά της. Ο Ανένδοτος, οι Λαμπράκηδες, το «1-1-4», το «Δημοψήφισμα» στη Χούντα, η κηδεία του Παπανδρέου. Ακόμη, είδαμε την Άνοιξη της Πράγας, τον Μάη του ’68, την Πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο, αλλά και σημερινές διαδηλώσεις φοιτητών.

Και κατόπιν, ξεδιπλώθηκαν, μέσα από μαρτυρίες, οι ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η δράση των νεολαιών και των πολιτικών κομμάτων. Σίγουρα, υπήρχαν υπερβολές και στην καταγραφή των γεγονότων, αλλά και στις διηγήσεις. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι τα γεγονότα είναι σχετικά πρόσφατα και η μνήμη νωπή. Στην κόψη του ξυραφιού. Κάποιες στιγμές, σίγουρα εκβιάστηκε η συγκίνηση. Τα τραγούδια της εποχής, που ακόμη και σήμερα ακούμε, έγιναν υπόκρουση στα κινηματογραφικά ή ηχητικά ντοκουμέντα.

Κι όταν η Υβόνη Μαλτέζου κατέβηκε από την πλατεία στη σκηνή για να μοιραστεί –ως βίωμα και ρόλος μαζί- όσα έζησε τότε, ο χρόνος πήρε άλλη διάσταση. Η παρουσία της στιβαρή και ταυτόχρονα απογειωτική. Συνδέοντας το «Γιαξεμπόρε» του Λουκιανού Κηλαηδόνη με το Ελεύθερο Θέατρο και την προσωπική της περιπέτεια, (όταν συνελήφθη από την Ασφάλεια, μαζί με τον Κώστα Αρζόγλου), κατέθεσε, με απλότητα και χωρίς καμία υπερβολή, την εμπειρία της και την ατμόσφαιρα, που βίωνε η θεατρική ομάδα. Δεν ήθελε να πείσει κανέναν. Ήταν εκεί και εμείς μαζί της. Ο Μάνος Καρατζογιάννης προσέγγισε τα γεγονότα, τους ανθρώπους και την εποχή με γνώση και επίγνωση. Με σεβασμό που τον μετέδωσε και στους ηθοποιούς της παράστασης, που έγιναν μέρος της εποχής. Μέρος της ιστορίας.

Πληροφορίες

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Δραματουργία: Μάνος Καρατζογιάννης – Δήμητρα Κονδυλάκη
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Σκηνικό: Λουκία Μάρθα
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Άγγελος Παπαδόπουλος
Βίντεο: Goran Gagic
Βοηθός σκηνοθέτη: Ντίνα Ντεμπέμπε
Ιστορικός σύμβουλος: Κωστής Κορνέτης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν: Γιώργος Βουρδαμής, Μαρία Ζορμπά, Υβόννη Μαλτέζου, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Γιάννης Νταλιάνης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Γιώργος Νούσης, Στρατής Χατζησταματίου
Συμμετέχουν σπουδαστές του Γ Έτους της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν»: Μάριος Αλεξανδρής, Μάριος Βερτζίνης, Νατάσα Βλυσίδου, Αναστασία Γαλερού, Αναστασία Γαλερού-Βλάση, Χριστιάννα Γκίνογλου, Γιάννης Εσκιντζόγλου, Γιάννης Ζερβός, Πάνος Θεοδωρακόπουλος, Νεφέλη – Βασιλική Καρατσώλη, Μαριάνθη Κοσκινά, Μάρθα Ορφανάκη, Κέλλυ Σαραβάνου

Το 1993, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τον μονόλογο του αυστριακού Ρόμπερτ Σνάιντερ με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να υποδύεται τον Σαντ. Έναν άνδρα 30 χρόνων, που έρχεται στην Ευρώπη χωρίς χαρτιά, ως οικονομικός μετανάστης. Φοβισμένος και κλεισμένος στο δωμάτιό του μάς διηγήθηκε την ιστορία του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του Μαρκουλάκη, όταν πρόσφερε τα λουλούδια που πουλούσε. Ήταν μια μοναδική θεατρική στιγμή.

Τριάντα ένα χρόνια μετά, ο ηθοποιός είναι ο κύριος Λιν, στο έργο «Η αγαπημένη του κυρίου Λιν» του Φιλίπ Κλοντέλ. Ένας ηλικιωμένος άνδρας από κάποιο μικρό χωριό της Ανατολής, μιας χώρας που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, βρίσκει νεκρούς τον γιο και τη γυναίκα του από κάποιο θραύσμα της βομβας, που έπεσε εκεί κοντά. Μόνη ζωντανή η δέκα ημερών εγγονή του, Σανγκ Ντιού (γλυκό πρωινό, στη γλώσσα του), άθιχτη δίπλα στην αποκεφαλισμένη κούκλα της. Παίρνει το μωρό και αποφασίζει να φύγει για να του προσφέρει ένα καλύτερο αύριο, μακριά από τη φρίκη του πολέμου. Μαζί -και με ένα σακουλάκι χώμα από το χώμα της πατρίδας τους- θα πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς.

Έξι εβδομάδες μετά, βρίσκεται σε έναν ξενώνα προσφύγων, σε μια μεγαλούπολη, σε μια ξένη χώρα. Τίποτα εδώ δεν μοιάζει με το όμορφο χωριό του, καθώς όλα είναι άοσμα, απρόσωπα και γκρίζα. Στο μικρό δωμάτιο που φιλοξενείται, οι νεότεροι τον φροντίζουν, όμως ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του δεν τους αφήνει να τον προσεγγίζουν, με αποτέλεσμα να μένει μόνος. Δεν καταλαβαίνει ούτε λέξη απ’ ό,τι ακούει γύρω του.

Μόνη του επικοινωνία αποτελεί η μεταφράστρια της υπηρεσίας ασύλου, που του μιλάει στη γλώσσα του. Ο κύριος Λιν, άγνωστος σε μια άγνωστη χώρα, βρίσκεται στη δομή προσφύγων μιας αφιλόξενης μεγαλούπολης – σε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από το χωριό του.

Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα καθίσει σε ένα παγκάκι, σε ένα πάρκο κοντά στον ξενώνα και θα γνωρίσει τον κύριο Μπαρκ, έναν εύσωμο, μανιώδη καπνιστή, λίγο νεότερο απ΄αυτόν, ο οποίος μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του. Η απώλεια θα τους ενώσει.

Οι δυο τους θα δημιουργήσουν μια ζεστή σχέση, παρότι κανείς δεν μιλάει τη γλώσσα του άλλου. Συναντιούνται κάθε μέρα. Χτίζουν τη φιλία τους, μέχρι τη μέρα που ο ξενώνας κλείνει και ο κύριος Λιν μεταφέρεται σε ένα ίδρυμα για ηλικιωμένους, στην άλλη άκρη της πόλης. Όταν χάνει τον μοναδικό του φίλο, το πρόσωπο που έδινε μια κάποια αξία στην νέα του ζωή, χάνει για μια ακόμη φορά τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τρόπο να τον ξανασυναντήσει.

Ενα πρωινό, ξυπνάει έχοντας δει στο όνειρό του ότι βρισκόταν με τον φίλο του στο χωριό του, πίσω στην πατρίδα του και τον ξεναγούσε στο δάσος. Θα διασχίσει την άγνωστη πόλη και θα τα καταφέρει λίγο πριν από το ανατρεπτικό τέλος. Οι δυο βασανισμένοι άνδρες θα συναντηθούν κι όλοι θα καταλάβουμε ότι ο κύριος Λιν είναι ένα τραγικο πρόσωπο, που έχει χάσει πολύ περισσότερα απ΄ ό,τι έχουμε όλοι αντιληφθεί.

Το έργο αγγίζει με τρυφερότητα την μοναξιά και την διαφορετικότητα, την απομόνωση και την προσφυγιά, αλλά και την ελπίδα και την φιλία, που γίνεται βάλσαμο για τις πονεμένες ψυχές.
Ο Φλαμανδός σκηνοθέτης Γκι Κασίερς, πρώην Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Toneelhuis στην Αμβέρσα, ανέβασε για πρώτη φορά την «Αγαπημένη του κυρίου Λιν» το 2017 και από τότε έχει παρουσιάσει πέντε διαφορετικές εκδοχές με διαφορετικούς ηθοποιούς.

Στην Πειραιώς, στήθηκε ένα τεχνολογικό σκηνικό με ελάχιστα αντικείμενα πάνω στην σκηνή: δύο καρέκλες, δύο κάμερες και μια κονσόλα ήχου. Με ενοποιημένα βίντεο «βλέπουμε» τον Μπαρκ και τον Λιν να συνομιλούν καθισμένοι στο παγκάκι, ο ένας πλάι στον άλλον.

O Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης συνθέτει, διαλύει και ανασυνθέτει συνεχώς τους βασικούς ήρωες του έργου, τον κύριο Λιν και τον κύριο Μπαρκ. Ιδιαίτερα εκφραστικός, συχνά με υπαινικτικό τρόπο, προσεγγίζει με απλότητα, ευγένεια και συστολή τους ήρωές του και μας οδηγεί χωρίς υπερβολές και εντυπωσιασμούς στον κόσμο τους.

Το τέλος όμως έρχεται απότομα. Όταν σκοτεινιάζει η σκηνή για δευτερόλεπτα, νιώθουμε μια βίαιη πρόσκρουση. Το σύμπαν της παράστασης και το βλέμμα του Μαρκουλάκη όμως θα μας ακολουθεί και μετά το παρατεταμένο χειροκρότημα. Όπως το βλέμμα του Σαντ από την «Βρωμιά» τριάντα τόσα χρόνια τώρα!

Πληροφορίες
Σκηνοθεσία: Guy Cassiers
Μετάφραση: Ασπασία Σιγάλα
Απόδοση: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ερμηνεύει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ηχητικός Σχεδιασμός: Diederik De Cock – Ηλίας Φλάμμος
Σχεδιασμός Video: Bram Delafonteyne – Sibilylle Meder
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σίλια Κόη Ενδυματολόγος: Χάρης Σουλιώτης
Δ/νση Παραγωγής Λυκόφως: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Production Manager Toneelhuis.: Tanja Vranchen
Τεχνική Διεύθυνση Λυκόφως: Βίκτωρ Berkan
Technical Director Toneelhuis: Diederik Hoppenbrouwers
Video Art: Klaas Verpoest
Βοηθοί Παραγωγής : Ξένια Καλαντζή – Πανούτσι Μαργέλος
Παραγωγή: ΚΘΒΕ – Λυκόφως (Γ. Λυκιαρδόπουλος)

«Η αγαπημένη του κυρίου Λιν» παρουσιάστηκε στην Αίθουσα Η της Πειραιώς 260 στις 21 Ιουνίου και μόνο για έξι παραστάσεις.

Καλοκαίρι του 2006, 4 και 5 Αυγούστου, ημερομηνίες χαραγμένες στην μνήμη όσων είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν, στο θέατρο της Επιδαύρου, την Αντιγόνη του Σοφοκλή, την Αντιγόνη του Βογιατζή, όπως έχει πια περάσει η παράσταση στην σφαίρα του μύθου.

Η πρώτη Αντιγόνη που ανέβασε ο Βογιατζής ήταν το 1991, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων και έγραψε κι αυτή τη δική της ιστορία, ως σκηνοθετική ερμηνεία και εικαστική προσέγγιση της αρχαίας τραγωδίας στο σύγχρονο θέατρο. Ειδικά για τις ανάγκες του σκηνικού, είχε σκαφτεί το πάτωμα του θεάτρου μέχρι να αποκαλυφθεί το χωμάτινο υπέδαφος, ενώ γκρεμίστηκαν οι σοβάδες στον τοίχο της σκηνής, φτάνοντας στην παλιά λιθοδομή, όπου ο Αλέκος Λεβίδης ζωγράφισε μια τοιχογραφία ελληνιστικού ανακτόρου στήνοντας μια ιωνική πύλη.

Και στη νέα εκδοχή της Αντιγόνης του, η προσέλευση του κόσμου στο Αρχαίο Θέατρο ήταν τόσο μεγάλη, ώστε η παράσταση καθυστέρησε να αρχίσει, ενώ πολλοί θεατές, που δεν βρήκαν θέση στο άνω διάζωμα, που είχε γεμίσει ασφυκτικά, αναγκάστηκαν να φύγουν. Στο τέλος, το χειροκρότημα αποθεωτικό.              

Το λιτό μη σκηνικό της Χλόης Ομπολένσκι που θύμιζε αλώνι και τα διαχρονικά από τον μεσοπόλεμο κοστούμια της, η a capella χορωδία, όπως την δίδαξε ο Σπύρος Σακκάς, ο μοντέρνα ντυμένος χορός, ξαπλωμένος ανάσκελα να λέει τα χορικά, η εκφορά του Λόγου από τον Κρεόντα του Βογιατζή, η Αντιγόνη της Αμαλίας Μουτούση, η Ισμήνη της Εύης Σαουλίδου και ο φύλακας του Δημήτρη΄Ημελλου ταξιδεύουν, χρόνια τώρα, στον χωροχρόνο.

Στην συνέντευξη τύπου για την παράσταση, ο Βογιατζής είχε πει χαρακτηριστικά: «Ελπίζω του χρόνου που θα επαναληφθεί στο Φεστιβάλ να γίνει καλύτερη». Πραγματικά, το 2007, κατ΄εξαίρεση, η παράσταση επαναλήφθηκε, ανοίγοντας τα Επιδαύρια και βιντεοσκοπήθηκε. Μέσα στην καραντίνα, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, βοηθός τότε του σκηνοθέτη στην παράσταση, ως διευθύντρια του Φεστιβάλ πια, αποφάσισε την προβολή της ψηφιοποιημένης εκδοχής της. Χιλιάδες θεατές –κυρίως νέοι- είχαν την ευκαιρία, μέσα από το πολύτιμο υλικό, να έρθουν σε επαφή με τον σκηνοθέτη, που σφράγισε με την παρουσία και το έργο του το ελληνικό θέατρο.

Φέτος, θα συνεχίσει το ταξίδι της στον χρόνο και θα προβληθεί ξανά, με αφορμή τα ογδόντα χρόνια από τη γέννηση του αξέχαστου θεατρικού δημιουργού. Το αφιέρωμα στη μνήμη του, που οργανώνει το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, περιλαμβάνει την προβολή της παράστασης και στις 22 Ιουνίου μια συζήτηση με τη συμμετοχή συντελεστών της παράστασης, που μιλούν για τον σκηνοθέτη που σφράγισε με την παρουσία και το έργο του το ελληνικό θέατρο.

Οι συντελεστές της παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Βογιατζής
Σκηνικά – Κοστούμια: Χλόη Ομπολένσκι
Φωνητικά σχήματα: Σπύρος Σακκάς
Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Παίζουν: Αμαλία Μουτούση (Αντιγόνη), Λευτέρης Βογιατζής (Κρέων), Νίκος Κουρής (Αίμων), Δημήτρης ΄Ημελλος (Φύλακας), Εύη Σαουλίδου (Ισμήνη)
Χορός: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αθανάσιος Βλαβιανός, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Αθανάσιος Δόβρης, Αλεξία Καλτσίκη, Γιάννης Κλίνης, Παναγιώτης Κλίνης, Κωνσταντίνος Κορωναίος, Ειρήνη Κυριαζή, Βέρα Λαρδή, Ευστράτιος Μενουτής, Νικόλαος Παπαγιάννης, Αγλαΐα Παππά, Απόστολος Πελεκάνος, Δημήτρης Σδρόλιας, Αμαλία Τσεκούρα, Μενέλαος Χαζαράκης, Αθανάσιος Χαλκιάς, Χαράλαμπος Χαραλάμπους

Αφιέρωμα στον Λευτέρη Βογιατζή: προβολή παράστασης και συζήτηση
Πειραιώς 260 (Δ)
21-23/6, 21:00

Η είσοδος στον Χώρο Δ γίνεται με δελτία τα οποία δίνονται την ημέρα και ώρα της εκδήλωσης με προτεραιότητα από το ταμείο του θεάτρου