Στις 21 Ιουνίου, στο πλαίσιο της παράστασης Hide to show του μουσικού συνόλου Nadar Ensemble και του συνθέτη Michael Beil (που ανεβαίνει στην Πειραιώς 260 στις 20 και 21 Ιουνίου) ο καλλιτεχνικός συνδιευθυντής του Nadar Ensemble, Pieter Matthynssens και ο προϊστάμενος διοίκησης Robin Goossens παρουσιάζουν μια διαδραστική διάλεξη με τίτλο Curating an Ensemble.

Αντανακλώντας τη δημιουργική φιλοσοφία του συνόλου –η οποία συνδυάζει το πρωτοποριακό καλλιτεχνικό όραμα με την ενεργή δέσμευση στις δίκαιες πρακτικές και στην ουσιαστική φροντίδα των μελών του– η διάλεξη απευθύνεται σε μουσικούς (επαγγελματίες και μη), προσκαλώντας τους σε μια εισαγωγή στο σύμπαν του Nadar Ensemble και τις προκλήσεις της διεπιστημονικής (interdisciplinary) δημιουργίας στη σύγχρονη μουσική.

Στις 28 Ιουνίου, ο συνθέτης, εικαστικός και πρόεδρος της Ακαδημίας των Τεχνών του Βερολίνου, Μάνος Τσαγκάρης έρχεται στην Πειραιώς 260 για να παρουσιάσει τη lecture performance Reinventing the wheel.

Ο Τσαγκάρης καλλιεργεί από τη δεκαετία του 1970 ένα αυτοφυές είδος μουσικού θεάτρου στο οποίο πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζουν οι συνθήκες της μουσικής επιτέλεσης (performance) και ο τρόπος που αυτές γίνονται αντιληπτές από τους θεατές ως κορμός της σύνθεσης. Ως συνθέτης, φωτογραφίζει εκείνη την αδιόρατη στιγμή όπου η εκτέλεση μετουσιώνεται σε επιτέλεση και η τέχνη αιωρείται ως ζώσα πραγματικότητα πριν αποκρυσταλλωθεί σε καλλιτεχνικό προϊόν (performance art).

Το Reinventing the wheel γίνεται μια δράση-ύμνος στα προσωπικά ‘εύρηκα’ που αρθρώνονται σε πείσμα του καθιερωμένου κανόνα τέχνης εκεί έξω, ένα στιγμιαίο και ένσαρκο θέατρο χωρίς αφήγηση –και πολύ περισσότερο χωρίς προφανείς δραματουργικές στρατηγικές– ένας νευρώδης συλλογισμός που ‘ακούει’ τα δημιουργικά μας ένστικτα και εκχωρεί αδιαπραγμάτευτη εμπιστοσύνη στα θεμελιώδη υλικά της καλλιτεχνικής πράξης.

Οι δύο εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του νέου κύκλου C_Music NOW, μιας επιμελητικής πρότασης που φιλοδοξεί να συστήσει εκ νέου το πεδίο της σύγχρονης μουσικής, να διευρύνει το κοινό του και να το εντάξει οργανικά στον καλλιτεχνικό πυρήνα του Φεστιβάλ ως ισότιμο συνομιλητή του χορού και του θεάτρου.

Διαδικασία συμμετοχής

Για το Reinventing the wheel του Μάνου Τσαγκάρη μπορείτε να κλείσετε τα δωρεάν εισιτήριά σας στο aefestival.gr και στην more.com, στην Πλατεία Συντάγματος (This is Athens info point Δήμου Αθηναίων) Δε-Πα 10:00-18:00 και στα εκδοτήρια των χώρων του Φεστιβάλ την ημέρα της παράστασης.

Για τη διάλεξη Curating an Ensemble του Nadar Ensemble οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να στείλουν email στη διεύθυνση seminars@aefestival.gr με τίτλο «Curating an Ensemble» μέχρι τις 15 Ιουνίου 2026.
Διαθέσιμες θέσεις: 50

Στόχος του Gen 260 είναι να φέρει το κοινό σε επαφή με τη δημιουργικότητα και το διακριτό, προσωπικό σκηνοθετικό βλέμμα νέων καλλιτεχνών, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως κόμβος γνωριμίας με επαγγελματίες του χώρου και ως ένα ανοιχτό, εξελισσόμενο πλαίσιο συνεργασιών εντός και εκτός συνόρων.

Το Gen 260 προσφέρει ουσιαστικό βήμα έκφρασης στους νέους δημιουργούς, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποτελέσουν ενεργό μέρος του καλλιτεχνικού προγράμματος.

Φέτος, το πρόγραμμα εστιάζει σε αποφοίτους των αναγνωρισμένων σχολών με κατεύθυνση σκηνοθεσίας στην Ελλάδα.

Η πρωτοβουλία Gen 260 πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης  ΝΕΟΝ. 

Όλες οι παραστάσεις του Gen 260 πραγματοποιούνται στον Χώρο Β της Πειραιώς 260. Ώρα έναρξης 22.00.

Πρόγραμμα GEN260

05/06/2026

Αλεξία Παραμύθα 

CARCOMA
Βασισμένο στη νουβέλα Σαράκι
της Λάιλα Μαρτίνεθ

Διάρκεια 75΄

[…] Και τότε κοιμήθηκα,

κι όταν ξύπνησα είχα μια τρύπα στην κοιλιά μου,

δυο μικρές τρύπες στον αγκώνα μου,

μια τρυπούλα κάτω από τη γλώσσα μου […]

Σε ένα σπίτι γεμάτο από σκιές, αγίους και λαϊκές δοξασίες, δύο ανώνυμες γυναίκες –μια γιαγιά και μια εγγονή– ζουν απομονωμένες, σαν να έχουν συγχωνευτεί με τους τοίχους που τις περιβάλλουν. Όταν η εξαφάνιση ενός παιδιού στρέφει επάνω τους το βλέμμα της κοινότητας και την αδιάκριτη προσοχή των ΜΜΕ, οι εξομολογήσεις τους μετατρέπονται σε ένα οικογενειακό παλίμψηστο σιωπής, ανδρικής βίας και ταξικής φθοράς.

Το CARCOMA κατάγεται από αυτό το σκοτεινό και βαθιά στοιχειωμένο σύμπαν, αποτελώντας ελεύθερη σκηνική μεταγραφή της νουβέλας Σαράκι της Ισπανίδας Λάιλα Μαρτίνεθ. Το έργο κυκλοφόρησε το 2021 από τον ανεξάρτητο, φεμινιστικό εκδοτικό οίκο Amor de Madre και γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση, ενώ μεταφράστηκε σε περισσότερες από δεκαπέντε γλώσσες.

Στη σκηνική αυτή εκδοχή, το σπίτι μετατρέπεται σε ζωντανό αρχείο της βίας και η σκηνή σε τόπο διάβρωσης. Οι δύο αφηγήτριες μιλούν από έναν ενδιάμεσο τόπο και κινούνται ανάμεσα στην εξομολόγηση και την επινόηση, συνθέτοντας, μέσα από χρονικά άλματα και υπαινιγμούς, το ‘στοιχειωμένο’ χρονικό τους. Πλάι τους, ένας παράξενος χορός γυναικών –οι ίσκιοι που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του σπιτιού– μια συλλογική μνήμη που δεν μπορεί να βρει ανάπαυση.

Η κινησιολογική τους γλώσσα, φθαρμένη και σπαραγματική, συγκροτείται από κοφτές ανάσες, διαβρωμένες μελωδίες, θραύσματα και αναγραμματισμούς της λέξης agujero (α-γου-χέ-ρο: τρυπούλα, άνοιγμα, ρωγμή), καθώς και από τους ήχους που παράγουν τα ίδια τους τα σώματα.

Η παράσταση εξερευνά πώς κληρονομείται το τραύμα, πώς η ταπείνωση, ο πόνος και η ντροπή εγγράφονται στο σώμα – που συγκρατεί και θυμάται πριν από τη γλώσσα. Στο CARCOMA, τα γεγονότα φθείρονται από το ποιητικό και το υπερβατικό. Εκεί όπου οι λέξεις εξαντλούνται και απομένουν μόνο οι αμέτρητες μικρές τρυπούλες στο δέρμα.

Το βιβλίο της Λάιλα Μαρτίνεθ, Σαράκι, κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2024 σε μετάφραση Ασπασίας Καμπύλη από τις εκδόσεις Carnívora.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία Αλεξία Παραμύθα
Δραματουργική επεξεργασία Αλεξία Παραμύθα, Αργυρώ Βλαχοπούλου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση Χρήστος Παπαδόπουλος
Σκηνικά Αριστοτέλης Αρμάντο Μέμα
Κοστούμια Ερνέστα Χατζηλεμονίδου
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
Φωνητικές συνθέσεις Chryssa Dom
Βοηθός σκηνοθέτριας Αργυρώ Βλαχοπούλου

Παίζουν Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Ανδρομάχη Μπάρδη, Ελίνα Αντωνίου, Γαλάτεια Αγγέλη, Ελευθερία Σκουλάκη Λαζού, Δανάη Μερτζεμέκη, Έλμα Βλαστοπούλου

Μουσικός επί σκηνής Χρήστος Παπαδόπουλος

06/06/2026

Γιάννης Διδασκάλου

όμικρονγιώτα

Διάρκεια 60΄

Καλεσμένοι, μόνοι, ανυπόταχτοι, αθώοι, φιλόξενοι, μοναχικοί, ευγενικοί, αστείοι, τραυματισμένοι, άδειοι, γεμάτοι, πονεμένοι, βρεγμένοι, κενοί, συναισθηματικοί, αξιοσέβαστοι, παράξενοι, μεγάλοι, μικροί, κατεστραμμένοι, λογικοί, παράλογοι, απομονωμένοι, νοσταλγικοί, ξένοι, αγνοί, βρώμικοι, καθαροί, διάφανοι, λησμονημένοι, καθισμένοι, ριψοκίνδυνοι, ξεχασμένοι, προσηλωμένοι, ελπιδοφόροι, μελλοθάνατοι – όλα με όμικρον γιώτα.

Στο όμικρονγιώτα, ο Γιάννης Διδασκάλου στήνει έναν μικρό, τρυφερό ύμνο στο Εμείς –και όλα τα επίθετά μας με όμικρον γιώτα– βρίσκοντας στο θέατρο του παραλόγου το κατάλληλο έδαφος για να εκφράσει τη βαθιά ανθρώπινη αμηχανία και αγωνία που γεννά η μοναξιά. Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκονται δύο άνθρωποι δεμένοι σε μια στενή και αινιγματική σχέση, απομονωμένοι σε έναν δικό τους κόσμο. Παρακολουθούμε την καθημερινότητά τους καθώς περιμένουν καλεσμένους – τις συνήθειες, τις μικρές τελετουργίες και τα παιχνίδια τους. Θέλουν να αναγγείλουν κάτι επείγον. Όμως, όσο πλησιάζει η στιγμή, τόσο η γλώσσα μοιάζει να υποχωρεί, να θρυμματίζεται και να παραχωρεί τη θέση της στη μνήμη και στη φαντασία.

Οι καλεσμένοι που περιμένουν δεν είναι τελικά παρά μέρος ενός αέναου παιχνιδιού, που οι δυο χαρακτήρες επαναλαμβάνουν μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Και είναι ακριβώς μέσα από αυτό το παράδοξο παιχνίδι που ο ένας βρίσκει τον τρόπο να πει στον άλλον όσα πραγματικά τον βαραίνουν. Το έργο αγγίζει τα συναισθήματα εκείνα που έμειναν μετέωρα και την ανάγκη μας να αναγνωριστούμε και να αγαπηθούμε από τον άλλον, πριν είναι αργά.

Η δράση ξεδιπλώνεται ως ποιητική παραβολή πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Οι καρέκλες που βρίσκονται πάνω στη σκηνή έχουν καταλυτικό ρόλο καθώς λειτουργούν ως πιόνια σε ένα παιχνίδι – ως αντικείμενα που δηλώνουν παρουσίες-απουσίες και τις μετατοπίσεις στη σχέση των δύο ηρώων. Παράλληλα, το νερό που πέφτει αδιάκοπα από το ταβάνι γίνεται ορατό σημάδι μιας εσωτερικής και εξωτερικής κατάρρευσης.

Στο όμικρονγιώτα, αποκαλύπτεται ένας κόσμος εύθραυστος, τρυφερός και παράλογος – ένας κόσμος όπου το εγώ αναζητά απεγνωσμένα ένα εμείς, ή, όπως λέει χαρακτηριστικά ένας από τους δύο χαρακτήρες καθώς αναμένουν τους καλεσμένους τους: «Λίγο πριν έρθουν οι άλλοι, θες να ξαναγνωριστούμε;»

Συντελεστές

Σκηνοθεσία Γιάννης Διδασκάλου
Κείμενο – Δραματουργία Αθανασία Χαλκιά, Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος, Γιάννης Δάφνης, Γιάννης Διδασκάλου, Ζωή Πάπαρη
Σκηνικά – Ενδυματολογική επιμέλεια Αθανασία Χαλκιά, Ζωή Πάπαρη
Επιμέλεια κίνησης Αλέξανδρος Γκουντινάκης
Πρωτότυπη μουσική – Επιμέλεια ήχου Capétte
Βοηθοί σκηνοθεσίας Ειρήνη Μπάλκου Παπαδοπούλου, Φανή Πολυξένη Κουρτίδου Βλαχογιάννη
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
Trailer – Βίντεο παράστασης Μαλβίνα Παπάζογλου, Ιάσονας Πρελορέντζος, Αθηνά Τρούσσα
ΓραφιστικάΖωή Πάπαρη
Φωτογραφία Αλέξανδρος Ζήλος, Κωνσταντίνος Ζήλος, Μαρία Καραπαναγιώτου, Ζωή Πάπαρη, Νίκος Μαυρομάτης
Εξωτερικοί συνεργάτες Σοφία Τριάντου, Ειρήνη Σεβαστοπούλου, Μαρία Καραπαναγιώτου

Παίζουν: Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος, Γιάννης Δάφνης

Παραγωγή: Librart Performing Arts Ensemble

Η παράσταση ξεκίνησε ως διπλωματική υποκριτικής του Αλέξανδρου Μαυρουδόπουλου και του Γιάννη Δάφνη, και διπλωματική σκηνοθεσίας του Γιάννη Διδασκάλου, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, με επόπτρια καθηγήτρια την κυρία Γλυκερία Καλαϊτζή.

07/06/2026

Άρης Κακλέας 

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι  
Διασκευή του ομώνυμου έργου του Πέτερ Χάντκε 

Διάρκεια 60΄

Λίγο πριν από την εκτέλεση του πέναλτι, όλα αναστέλλονται: ο χρόνος, η κίνηση, η βεβαιότητα. Μέσα σε αυτή την οριακή στιγμή εκτυλίσσεται Η Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του γερμανόφωνου Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε, το οποίο σφράγισε τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Ο Άρης Κακλέας μεταφέρει το έργο στη σκηνή ως μια εμπειρία αποξένωσης, όπου η πραγματικότητα ραγίζει και το νόημα παραμένει διαρκώς ανοιχτό.

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Γιόζεφ Μπλοχ, πρώην τερματοφύλακας και νυν μονταδόρος. Μετά από έναν φόνο, εγκαταλείπει τη Βιέννη και καταφεύγει σε μια μικρή συνοριακή πόλη της Αυστρίας. Από εκεί και πέρα, η αφήγηση δεν ακολουθεί την πορεία μιας αστυνομικής ιστορίας που οδηγεί στη λύση, αλλά βυθίζεται ολοένα περισσότερο σε μια συνθήκη εσωτερικής απορρύθμισης. Ο κόσμος γύρω από τον Μπλοχ μοιάζει γνώριμος και ταυτόχρονα ακατανόητος. Οι λέξεις απομακρύνονται από τα πράγματα, οι χειρονομίες γίνονται αινιγματικές και η πραγματικότητα εμφανίζεται θραυσματική, σαν να έχει χάσει τη συνοχή της.

Η ιδιότητα του Μπλοχ ως μονταδόρου αποκτά εδώ ιδιαίτερη σημασία: τίποτα δεν του φαίνεται φυσικό ή αυτονόητο, όλα μοιάζουν κομμένα και εκ νέου συναρμολογημένα. Πάνω σε αυτό το ρήγμα αρθρώνεται η σκηνική πρόταση του Άρη Κακλέα: δεν επιχειρεί να αφηγηθεί γραμμικά το μυθιστόρημα, αλλά να αποδώσει θεατρικά τον διαταραγμένο τρόπο με τον οποίο ο ήρωας αντιλαμβάνεται τον κόσμο.

Τέσσερις αφηγητές, παύσεις, επαναλήψεις, άλματα αντίληψης και η ζωντανή μεταμόρφωση του χώρου συνθέτουν ένα πεδίο διαρκούς αστάθειας, όπου τίποτα δεν παγιώνεται. Με λιτή σκηνική γραφή και έμφαση στα σώματα, στη φωνή και στο βλέμμα, το έργο του Χάντκε μετασχηματίζεται σε μια παράσταση που φωτίζει την ανθρώπινη αγωνία στο κατώφλι μιας οριακής πράξης.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία Άρης Κακλέας
Σκηνικά Σάκης Μπιρμπίλης, Άρης Κακλέας
Πρωτότυπη μουσική – Μουσικός επί σκηνής Βάιος Πράπας
Χορογραφία – Επιμέλεια κίνησης Στεφανία Σωτηροπούλου
Επιμέλεια βίντεο – Βοηθός σκηνοθέτη Τατιάνα Υφαντή
Κοστούμια Η ομάδα
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας

Παίζουν: Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Φραγκίσκη Μουστάκη, Γιάννης Κοράβος, Αφροδίτη Μπαλίδου, Κατερίνα Καούστου, Χρήστος Τσάβος (φιλική συμμετοχή)

08/06/2026

Αρίστη Τσέλου

Πώς κατοικώ

Διάρκεια 80΄

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι.

Γιάννης Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος

Κοινοποίηση έξωσης. Δύο λέξεις που κόβουν τη μέρα ενός ηλικιωμένου άνδρα στα δύο. Τυπικό, ψυχρό και απρόσωπο, το έγγραφο θυροκολλείται στην πόρτα του, προαναγγέλλοντας έναν επικείμενο πλειστηριασμό. Ο νέος ιδιοκτήτης καταφτάνει και ίσως τα παπούτσια του να είναι λασπωμένα. Η στιγμή αυτή γίνεται αφορμή ώστε η μνήμη, ο χρόνος και ο χώρος να επαναπροσδιοριστούν αιφνίδια, δημιουργώντας έναν νέο εαυτό: εκείνον που αποβάλλεται. Καθώς ο ηλικιωμένος άνδρας μαζεύει τα πράγματά του, τον επισκέπτονται πειστήρια μιας ολόκληρης ύπαρξης: χαρές, σιωπές, απώλειες, καθημερινές τελετουργίες. Μια ζωή που γονιμοποιήθηκε, άνθισε και καρποφόρησε μέσα σε αυτούς τους τοίχους ξεριζώνεται βίαια. Μια εστία, ένα σπίτι ξηλώνεται.

Έμπνευση για την παράσταση Πώς κατοικώ αποτέλεσαν η μυθολογία του Βυσσινόκηπου του Αντόν Τσέχοφ, καθώς και μια είδηση βγαλμένη μέσα από τις πολλές μικρές και μεγάλες τραγωδίες που εκτυλίχθηκαν ύστερα από πλειστηριασμούς κατοικιών στο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης. Όλα τα παραπάνω έχουν έναν κοινό παρονομαστή, μία από τις λίγες βεβαιότητες της ζωής που όταν χάνεται, υποχωρεί εκκωφαντικά: το σπίτι. Το σπίτι που αποκτήθηκε με σχέδια και προσδοκίες, εκείνο που ανοικοδομήθηκε με λογισμό και όνειρο, που ενδύθηκε τις εποχές και τις ηλικίες μας. Το σπίτι που αγαπήθηκε και κατοικήθηκε.

Στον ιστό του έργου, δημοσιογραφικές πηγές και αρχεία ειδήσεων διασταυρώνονται με λογοτεχνικά και θεωρητικά κείμενα, ενώ πάνω στη σκηνή συμπλέκονται η μυθοπλασία και το ντοκουμέντο, η φαντασία και η άτεγκτη πραγματικότητα, κινηματογραφικές αναφορές και ποιητικά αποσπάσματα, θραύσματα αφηγηματικού και δραματικού θεάτρου. Ανάμεσα σε αυτά, στοιχεία του ιδιωτικού, όπως συνειρμοί, προσωπικές αναμνήσεις και καταγεγραμμένα συμβάντα, μετατρέπουν τη θεατρική σκηνή σε χώρο οικείο, έναν πρόσκαιρο οίκο όπου πάνω του προβάλλουμε τη δική μας σχέση με τα σπίτια που μας περιέχουν.

Το σπίτι στο Πώς κατοικώ δεν είναι ένα απλό αρχιτεκτονικό κέλυφος ούτε ένα σύνολο χώρων διαβίωσης. Είναι μια υπαρξιακή ρίζα, αυτό το πρώτο «Π» στον τίτλο που σκεπάζει σαν στέγη τη ζωή κάθε ανθρώπου.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Σύλληψη Αρίστη Τσέλου
Συνεργάτις δραματουργός Έρι Κύργια
Σκηνικά – Κοστούμια Άννα Ζούλια
Κίνηση Μάρω Σταυρινού
Σχεδιασμός ήχου και μουσική Διαμαντής Αδαμαντίδης
Σχεδιασμός φωτισμού Τάσος Παλαιορούτας
Επιστημονική συνεργάτις Κατερίνα Ρενιέρη
Βοηθοί σκηνοθέτη Ανδριάνα Σαράντη, Ζήσης Σταμάτης

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μάγια Βασιλάκη, Αβραάμ Γκουτζελούδης, Νίκος Μήλιας, Γιώργος Μπινιάρης, Άννια Μπούτνιοκ, Ανδριάνα Σαράντη

09/06/2026

Πάνος Ηλιόπουλος 

Το τούνελ 
Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα  
του Φρίντριχ Ντύρενματ

Διάρκεια 50΄

Υπάρχει άραγε κάτι

που μπορεί να διαταράξει την αδράνεια

και να ξυπνήσει μέσα μας ξανά την ικανότητα να ‘βλέπουμε’

ό,τι δεν προλαβαίνουμε να αντικρίσουμε;

Ένας φοιτητής επιβιβάζεται στο τρένο όπως κάθε άλλη μέρα. Αυτή τη φορά, όμως, το τρένο εισέρχεται σε ένα τούνελ χωρίς τέλος. Καθώς το σκοτάδι παρατείνεται, η ανησυχία του μεγαλώνει. Κι όμως, οι συνεπιβάτες του παραμένουν ατάραχοι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Βασισμένη στο αλληγορικό διήγημα του Φρίντριχ Ντύρενματ, η παρούσα διασκευή ακολουθεί αυτή τη διαδρομή μέσα στο σκοτάδι, έχοντας έναν προορισμό άγνωστο. Ή μήπως δεν υπάρχει προορισμός;

Ο άνθρωπος σήμερα ζει σε μια διαρκή και ιλιγγιώδη επιτάχυνση. Ενώ οι καταστροφές, οι απώλειες και το άδικο εκτυλίσσονται γύρω του, το σώμα του παραμένει εγκλωβισμένο σε μια ήδη επιβεβλημένη κίνηση, αρνούμενο οτιδήποτε θα το ανάγκαζε να σταματήσει και να αφουγκραστεί. Η ταχύτητα μετατρέπεται σε καταφύγιο, ενώ μέσα στην αδιάκοπη κίνηση, μοιάζει περισσότερο από ποτέ ακίνητος και σιωπηλός. Απέναντι στη βουβή επιτάχυνση του κόσμου, ο καλλιτέχνης Πάνος Ηλιόπουλος προτείνει μια παύση: «Ίσως αρκεί να συστηθούμε ξανά με το βλέμμα μας, ώστε να αφυπνιστεί μέσα μας, σαν ψίθυρος, εκείνη η ευαισθησία που άλλοτε μας έκανε να μοιάζουμε αληθινά ‘ανθρώπινοι’».

Ως διήγημα, «Το Τούνελ» κατέχει ξεχωριστή θέση στις σουρεαλιστικές και συμβολικές εκφάνσεις της μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Πρόκειται για μια παράλογη, παραβολική αφήγηση πολλαπλών επιπέδων, όπου αντηχούν η ασυνείδητη πορεία προς την καταστροφή, η κοινωνική αδράνεια, η παράλυση της ρουτίνας, η εθελοτυφλία μπρος στην πραγματικότητα και η παράδοση σε αμφιλεγόμενους ‘μηχανοδηγούς’. Μέσα σε αυτό το μικρό μα πυκνό υπαρξιακό δράμα, χωράνε τόσα πολλά θέματα και αγωνίες – σαν ένα βαγόνι που αντέχει και άλλους επιβάτες.

Συντελεστές

Μετάφραση Γιάννης Καλιφατίδης
Σκηνοθεσία Πάνος Ηλιόπουλος
Διασκευή Πάνος Ηλιόπουλος, Σταυρούλα Κρασσακοπούλου
Σύμβουλος δραματουργίας Έρι Κύργια
Σκηνικά Βενετσάνος Μπαλόπουλος
Κοστούμια Κωστής Γλύκατζης
Χορογραφία Μαρκέλλα Τζαφέρη
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική Αλέξανδρος Αρτεμίσιος, Ανδρέας Καρασπήλιος
Κατασκευή σκηνικού Γιώργος Αγγελόπουλος
Φωτογραφίες Άκης Χρήστου
Οργάνωση παραγωγής Μάρω Κυριακοπούλου

Παίζουν: Ελένη Γιαννούλη, Τίτος Γρηγορόπουλος, Αντώνης Δερμιτζάκης, Ιωάννα Κόκκα, Οδυσσέας Μακρής, Γιώργος Μπουφίδης, Χρήστος Παπαγεωργίου, Παναγιώτα Παπακυριακού, Άννα Ρίζου

Ευχαριστίες Χρήστος Θεοδωρίδης, Ξένια Θεμελή, Μιχάλης Πητίδης, Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

10/06/2026

Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ) 

Το παραμύθι των λύκων

Διάρκεια 70΄

«Αυτά που ζει ο καθένας, αυτά και τον φτιάχνουν, άλλοι όμως τα χρησιμοποιούν για καλό κι άλλοι για κακό. Δεν είμαστε φτιαγμένοι όλοι απ’ το ίδιο υλικό». Η φράση αυτή βγαίνει από τα χείλη της ηρωίδας της ιστορίας σαν συνειδητοποίηση και επισφράγιση μιας μεγάλης, παράξενης και οδυνηρής ζωής. Μια ιστορία για ένα κορίτσι που γεννήθηκε κάπου στην κεντρική Ελλάδα, ένα κορίτσι όχι διαφορετικό από τα άλλα –όπως συνηθίζουν να λένε στα παραμύθια– αλλά ένα κορίτσι ίδιο με τα άλλα. Η μόνη διαφορά είναι ότι τη μέρα που γεννήθηκε 9 ή 10 λύκοι πέρασαν μες στο χιόνι έξω από το σπίτι της, όπως χαρακτηριστικά της έλεγε η μητέρα της. Ένα συμβάν σημαδιακό, σαν κάθε ζώο να συμβόλιζε και από ένα βάσανο που θα ερχόταν αργότερα στη ζωή της. «Αν μπορούσε ο καθένας μας να καταλάβει το υλικό του, θα μπορούσε άραγε και να το σμιλέψει;»

Το παραμύθι των λύκων είναι η πραγματική ιστορία μιας γυναίκας της Θεσσαλίας (1928-2017), είναι ένα όνειρο που είδε ο εγγονός της, είναι ο θάνατος του αδερφού της στον Εμφύλιο Πόλεμο, είναι ένα περιστατικό που έζησε ο γιος της, είναι η παραλογή Του νεκρού αδελφού, είναι η Μηχανή Άμλετ του Μύλλερ, είναι η Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι ένα παραμύθι για την ενδοοικογενειακή βία ως επίπτωση της πολιτικής βίας, που γράφτηκε για να μιλήσει ακριβώς για αυτήν και για να θέσει το ερώτημα: μπορεί τελικά ο άνθρωπος να σπάσει την αλυσίδα της βίας;

Μέσα από έναν Χορό πέντε μορφών, τη μουσική, την κίνηση, 9 ή 10 μάσκες λύκων, 9 ή 10 παλτά, ένα βαρέλι, μία αλυσίδα, party poppers, η ιστορία του κοριτσιού αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Σε αυτό το παραμύθι (ή μήπως είναι εφιάλτης;) οι απόηχοι μιας ελληνικής επαρχίας που δεν υπάρχει πια, οι συμβολισμοί και οι δοξασίες μιας υπαίθρου που έχει χαθεί προ πολλού και ένας γενναίος γυναικείος κόσμος που διέσχισε σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα συναντιούνται σε ένα έργο που, ενώ αρχικά δεν υπόσχεται την παραμυθία τελικά την κατορθώνει μέσα από την ευεργετική δράση του θεάτρου.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Κείμενο – Κίνηση Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)
Βοηθός σκηνοθέτη & κίνησης Ξένια Ταμπούρλου
Σκηνογραφία – Κατασκευή μασκών Γιάννης Θεοδωράκης
Μουσική Γιώτα Δημητρακοπούλου
Επιμέλεια κοστουμιών Αλεξάνδρα Σταμάτη
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας

Παίζουν: Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ανδρομάχη Μακρίδου, Δάφνη Μαρκάκη, Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ), Αντιγόνη Φρυδά

Αγορά εισιτηρίων

-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ: aefestival.gr και more.com

-ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ: Πλατεία Συντάγματος (This is Athens info point Δήμου Αθηναίων) Δε-Πα 10:00-18:00

-ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ: Δε-Πα 10:00-18:00 | +30 2118008181

-ΑΜΕΑ: Δε-Πα 10:00-17:00 | +30 2104834913

-ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ: τις ημέρες των παραστάσεων

Πληροφορίες εισιτηρίων: ΕΔΩ

Μουσική από την Ήπειρο — Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει το αφιέρωμα «Ήπειρος» με το σύνολο νέων μουσικών Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Βασίλης Κώστας, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Το αφιέρωμα «Ήπειρος» αποτελεί μια μουσική συνάντηση μνήμης και συνέχειας, αφιερωμένη στη βαθιά παράδοση της ηπειρώτικης μουσικής και στη διαδρομή της μέσα στον χρόνο. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται η παρακαταθήκη του Πετρολούκα Χαλκιά, ως σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο η μουσική της Ηπείρου μεταδίδεται, εξελίσσεται και αποκτά νέα πνοή μέσα από τις επόμενες γενιές.

Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του λαουτίστα, λέκτορα στο Hellenic College Holy Cross των ΗΠΑ και υποψηφίου για βραβείο Grammy Βασίλης Κώστας, το υλικό αυτό αποκτά νέα έκφραση μέσα από το Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble, την βασική ορχήστρα της παράστασης.

Το εικοσαμελές σύνολο νέων μουσικών από όλη την Ελλάδα, με έδρα τα Ιωάννινα, αναπτύσσει έναν δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στην αυθεντική ερμηνεία των παραδοσιακών σκοπών και σε νέες ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις, διατηρώντας τον χαρακτήρα του ηπειρώτικου ιδιώματος και προτείνοντας μια σύγχρονη καλλιτεχνική ματιά πάνω στη μουσική κληρονομιά της περιοχής.

Στην παράσταση συμμετέχουν ως καλεσμένοι οι Κώστας Τζίμας (τραγούδι), Αντώνης Κυρίτσης (τραγούδι) και Πέτρος Χαλκιάς (κλαρίνο), μορφές συνδεδεμένες με την ηπειρώτικη παράδοση, που ενισχύουν τον διαγενεακό χαρακτήρα του αφιερώματος.

Η συνύπαρξη μουσικών από διαφορετικές γενιές δημιουργεί έναν χώρο όπου η μνήμη λειτουργεί ως άμεση εμπειρία. Η συναυλία προσεγγίζει την ηπειρώτικη μουσική ως ζωντανή καλλιτεχνική γλώσσα που συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από τη συλλογική πράξη.

Το Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble λειτουργεί υπό την αιγίδα και υποστήριξη της Ιεράς Μητρόπολης Ιωαννίνων και του φιλανθρωπικού οργανισμού «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Πληροφορίες

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Βασίλης Κώστας

Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble: Αιμιλία Χαλκιά τραγούδι, Κωνσταντίνα
Καράμπα τραγούδι, Δημήτρης Λάλεζας τραγούδι, Κωνσταντίνος Σακαρίδης
κλαρίνο, Άννα Μαρία Σινωπίδου καβάλι, Μελίνα Μπιτζίδου σαντούρι, Γιώργος
Βενέτης σαντούρι, Ελένη Ευθυμίου σαντούρι, Μυροφόρα Θεοδωρίδου
σαντούρι, Γιώργος Θεοδωρίδης λαούτο, Απόστολος Πούπαλος λαούτο, Στέφανος
Πατεράκης λαούτο, Χρήστος Δανάς βιολί, Χρήστος Πούλιος βιολί, Γιάννης
Δεληγιάννης βιολί, Άκης Παπαεμμανουήλ βιολί, Κωνσταντίνος Μπραχόπουλος
βιολί, Ευαγγελία Μουκάνου ακορντεόν, Θοδωρής Εφαπλωματάς κρουστά

Καλεσμένοι: Κώστας Τζίμας (τραγούδι), Αντώνης Κυρίτσης (τραγούδι), Πέτρος Χαλκιάς (κλαρίνο)

Συμμετέχει: Παναγιώτης Αϊβαζίδης (κανονάκι)

Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Καρυώτης, Βαγγέλης Ιακωβίδης
Σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Χαραλάμπους
Εκτέλεση παραγωγής: Solar Productions Athens

Αγορά εισιτηρίων
Κεντρικά εκδοτήρια: Πλατεία Συντάγματος (This is Athens info point), Δε–Πα 10:00–18:00
Τηλεφωνικά: Δε–Πα 10:00–18:00 | +30 211 800 8181
ΑμεΑ: Δε–Πα 10:00–17:00 | +30 210 483 4913
Εκδοτήρια χώρων φεστιβάλ: τις ημέρες των παραστάσεων

Πληροφορίες εισιτηρίων εδώ

Οι δύο ταινίες προκάλεσαν αίσθηση και ζωηρές συζητήσεις μετά την προβολή τους. Παράλληλα, οι δύο ιστορικοί πολιτιστικοί οργανισμοί της χώρας υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας εκφράζοντας την πρόθεσή τους να σχεδιάσουν από κοινού δράσεις που θα αναδείξουν τη δυναμική συνάντηση των τεχνών.

Η ταινία «Μάχη», σε σενάριο και σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, προβλήθηκε την Κυριακή 2/11 και την Τρίτη 4/11 κερδίζοντας τις εντυπώσεις και αποσπώντας επαινετικά σχόλια από το κοινό. Η ταινία εστιάζει στην έμφυλη ταυτότητα και στο δικαίωμα της γονεϊκότητας στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια.

Η ταινία «Ηλέκτρα 7», σε σενάριο Παναγιώτη Χριστόπουλου, προβλήθηκε σε μία κατάμεστη αίθουσα την Τετάρτη 5/11, με την παρουσία των συντελεστών της. Επτά σκηνοθέτες και σκηνοθέτιδες δημιούργησαν μία ενδιαφέρουσα κινηματογραφική σκυταλοδρομία σκηνοθετώντας τα επτά «κεφάλαια» της ταινίας, με αφορμή τον εορτασμό των 70 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και με έμπνευση από την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου με εξίσου μεγάλη επιτυχία.

Η «Ηλέκτρα 7» δημιουργήθηκε από τη σύμπραξη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, με την ευγενική χορηγία της ΔΕΗ. Μετά την προβολή της ακολούθησε συζήτηση με τους συντελεστές, με μεγάλη συμμετοχή του κοινού και εκπροσώπων των ΜΜΕ αλλά και των δύο φεστιβάλ.

Για το συλλογικό αυτό εγχείρημα μίλησαν τόσο ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, κ. Λευτέρης Χαρίτος, όσο και η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων και Επικοινωνίας Ομίλου ΔΕΗ, κ. Σοφία Δήμτσα.

Το πρωί της ίδια ημέρας, εξάλλου, υπογράφηκε Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ των δύο οργανισμών. Το μνημόνιο υπέγραψαν από την πλευρά του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η Γενική Διευθύντρια Ελίζ Ζαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης και από την πλευρά του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ο Γενικός Διευθυντής Ιωάννης Καπλάνης και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μιχαήλ Μαρμαρινός.

Ο κ. Ανδρεαδάκης εξέφρασε τη χαρά του για την υπογραφή του μνημονίου και επεσήμανε ότι οι δύο οργανισμοί συνδέονται με μια κοινή γλώσσα και ότι αυτή η σύμπραξη «δεν θα αφορά μόνο παραστάσεις ή προβολές, θα είναι μια ευρύτερη συνεργασία που έχει να κάνει με την ανάπτυξη συμπαραγωγών, αλλά και με την προώθηση του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου».

Από την πλευρά του, ο κ. Μαρμαρινός δήλωσε ότι χαίρεται που η πρώτη του ενέργεια ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής σε ένα τόσο σημαντικό φεστιβάλ είναι η υπογραφή αυτού του συμφώνου, το οποίο «αντανακλά μια διάθεση συνεργασίας ανάμεσα σε μεγάλους φορείς πολιτισμού, από την οποία μόνο καλό μπορεί να προκύψει».

Η κ. Ζαλαντό αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στο κρίσιμο θέμα της βιωσιμότητας. «Με αφορμή το μνημόνιο,» είπε, «θα αντιμετωπίσουμε μαζί προκλήσεις που μας περιμένουν στο μέλλον και θα συνεργαστούμε σε πολλά ζητήματα».

Στο ίδιο πνεύμα, ο κ. Καπλάνης τόνισε ότι «είναι και άλλες δράσεις που έχουν ως θεμέλιο τον πολιτισμό, αλλά καμιά φορά δεν τις προσέχουμε τόσο πολύ, όπως η περιβαλλοντική βιωσιμότητα, οι πράσινες πολιτικές, η προσβασιμότητα και σε αυτές μπορούμε επίσης να συνεργαστούμε».

Ολοκληρώνοντας το εποικοδομητικό αυτό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, οι εκπρόσωποι του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επέστρεψαν με τη βεβαιότητα ότι αυτή η κοινή «κουλτούρα συνεργασίας» μπορεί να προσφέρει σημαντικά οφέλη στο ελληνικό πολιτιστικό οικοσύστημα.

Με ρεκόρ εισπράξεων από τα εισιτήρια που ξεπερνούν τα 7.800.000, το Φεστιβάλ ολοκληρώθηκε πανηγυρικά και βρίσκεται εντός των εγκεκριμένων δημοσιονομικών στόχων για το 2025, καταγράφοντας σημαντικό πλεόνασμα που ενισχύει τη βιωσιμότητα του Οργανισμού για την επόμενη περίοδο.

Το πρόγραμμα, με την υπογραφή της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας, Κατερίνας Ευαγγελάτου, στην τελευταία της χρονιά στο τιμόνι του Φεστιβάλ, περιέλαβε σημαντικές παγκόσμιες πρεμιέρες, διεθνείς συνεργασίες, κορυφαίους ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, πρωτότυπες δράσεις και ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες. To 2025, χρονιά ορόσημο για το Φεστιβάλ, αναδείχτηκε η κληρονομιά του αρχαίου δράματος μέσα από σύγχρονες αναγνώσεις του, δόθηκε έμφαση στη δραματουργική ταυτότητα, με τη δημιουργία κύκλων, διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών συνομίλησαν δημιουργικά μέσα από το έργο τους, ενώ ανακοινώθηκαν και σημαντικά έργα υποδομής ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών και θεατών.

Σημαντικές καλλιτεχνικές στιγμές του Φεστιβάλ 2025

Στην αιχμή του προγράμματος του Φεστιβάλ, ξεχώρισαν οι τέσσερις επετειακές παραγωγές στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, οι οποίες αγκαλιάστηκαν θερμά από το κοινό και προκάλεσαν πλήθος συζητήσεων. Οι θεατές που κατέκλυσαν τις παραστάσεις, αντάμειψαν τους δημιουργούς με ενθουσιώδη χειροκροτήματα και συγκινητικές αντιδράσεις. Το φετινό πρόγραμμα στην Επίδαυρο ξεκίνησε με την Αντιγόνη, σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο και σε σκηνοθεσία ενός από τους πιο συναρπαστικούς Γερμανούς σκηνοθέτες, του Ούλριχ Ράσε. Το εμβληματικό έργο παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα με έναν λαμπερό θίασο Ελλήνων ηθοποιών, αποκλειστικά στο αργολικό θέατρο και κατ’ εξαίρεση για τρεις μέρες. Ακολούθησε ένα γεγονός ιδιαίτερης σπουδαιότητας και εξαιρετικά σπάνιο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, η συναυλία του πολυβραβευμένου μαέστρου Θεόδωρου Κουρεντζή, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα Utopia στα έργα Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά και Τέταρτη συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ. Ο Όρκος της Ευρώπης του διεθνούς φήμης Ουαζντί Μουαουάντ με τη βραβευμένη Juliette Binoche και πέντε σπουδαίους ηθοποιούς, τη Violette Chauveau, τη Δανάη Επιθυμιάδη, τη Daria Pisareva, τη Leora Rivlin και τον Emmanuel Schwartz, έφεραν στη σκηνή του Αργολικού θεάτρου ένα έργο (σε συμπαραγωγή με το La Colline – Τhéâtre Νational) που αναμετρήθηκε με τη σκοτεινή ρίζα της βίας, αναζητώντας την καταγωγή της στον μυθολογικό πυρήνα της Ευρώπης. Η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές τόσο από τον ελληνικό όσο και από τον διεθνή Τύπο.

Ο Γιάννης Χουβαρδάς μετέφερε στη σκηνή του Αρχαίου Θεάτρου τον Οιδίποδα Τύραννο και τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή σε μία παράσταση ως ενιαίο έργο, σε μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ με τον Πολιτιστικό Οργανισμό Λυκόφως. Υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη, μια ομάδα σημαντικών ηθοποιών και συντελεστών αφηγήθηκαν τη συγκλονιστική ιστορία του Οιδίποδα ξεκινώντας από το τέλος και πηγαίνοντας στην αρχή του κακού.

Οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις, που σχεδιάστηκαν με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων του Φεστιβάλ, παρουσιάστηκαν χάρη στη γενναιόδωρη υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), το οποίο συνέβαλε καθοριστικά στη φετινή διοργάνωση ως Μέγας Δωρητής του Επετειακού Προγράμματος στην Επίδαυρο.

Με μια από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις της φετινής χρονιάς άνοιξε το Φεστιβάλ, στον αγαπημένο χώρου του Αθηναϊκού κοινού, στην Πειραιώς 260. Η θρυλική Αριάν Μνουσκίν με τον διάσημο θίασό της Θέατρο του Ήλιου παρουσίασαν την παράσταση Εδώ έχει δράκους / Hic sunt Dracones που ξεδίπλωσε την ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης και παράλληλα εστίασε στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ξεχώρισαν οι Αυστραλοί ηθοποιοί που αυτοπροσδιορίζονται ως άτομα με νοητική αναπηρία ή ως νευροδιαφορετικοί Back to Back Theatre με την παράσταση Ο κυνηγός πέφτει θύμα της σκιάς του / The Shadow Whose Prey the Hunter Becomes,o Μοζαμβικανός Idio Chichava με την παράσταση χορού Vagabundus, η Handspring Puppet Company και ο πολυσχιδής William Kentridge με το Ο Φάουστ στην Αφρική! / Faustus in Africa!, η Αμερικανίδα χορογράφος Φέι Ντρίσκολ με το συναρπαστικό Weathering, αλλά και η Carolina Bianchi με την τολμηρή παράσταση Η νύφη και το «Καληνύχτα, Σταχτοπούτα» που προκάλεσε αίσθηση.

Ξεχωριστό αποτύπωμα άφησαν οι παραστάσεις Τα Χρόνια, της Eline Arbo, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της βραβευμένης με Νομπέλ, Ανί Ερνό και η διασκευή για το θέατρο της Χορτοφάγου από την Daria Deflorian, βιβλίου της επίσης βραβευμένης με Νομπέλ, Χαν Κανγκ. Όμως και το ελληνικό πρόγραμμα της Πειραιώς 260 περιέλαβε καλλιτέχνες με διαφορετικές σκηνικές γλώσσες που ανέδειξαν κείμενα λογοτεχνικά, αλλά και πρωτότυπες θεατρικές δημιουργίες.

Ο Ιούλιος στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου συνδύασε το Aρχαίο Δράμα, τη σύγχρονη δημιουργία στο πλαίσιο του επιτυχημένου κύκλου Contemporary Ancients, ο οποίος φέτος, στην πέμπτη του χρονιά διευρύνθηκε περιλαμβάνοντας και νέα είδη, όπως κινηματογράφο και μουσικό θέατρο. Δημιουργοί όπως ο Χρήστος Στέργιογλου με τον Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη, ο Γιάννης Σκουρλέτης σε κείμενα του Γιάννη Παλαβού και του Άρη Αλεξανδρή και η Όλια Λαζαρίδου σε κείμενο του Κυριάκου Χαρίτου παρουσίασαν σύγχρονες παραστάσεις θεάτρου και μουσικής στο πλαίσιο του κύκλου. Ξεχωριστή στιγμή ήταν η πρεμιέρα της ταινίας Ηλέκτρα 7 σε μία συνεργασία του Φεστιβάλ με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Ο Αύγουστος στο Μικρό Θέατρο ήταν αφιερωμένος στη μουσική, με συναυλίες υψηλής αισθητικής με ένα ρεπερτόριο ευρέος φάσματος. Από τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Άστορ Πιατσόλα, έως τα τραγούδια του Μεσοπολέμου, καταξιωμένοι καλλιτέχνες, όπως η Μαρία Φαραντούρη, ο Τάσσης Χριστογιαννόπουλος, η Αλίκη Καγιαλόγλου, ο Μίλτος Λογιάδης, αλλά και εκπρόσωποι της νεότερης μουσικής σκηνής χάρισαν στο κοινό της Μικρής Επιδαύρου αξέχαστες μουσικές στιγμές.

Subset στο Ωδείο Αθηνών

Στο πλαίσιο του Subset Festival το κοινό παρακολούθησε καινοτόμα μουσικά σχήματα, καταξιωμένους και ανερχόμενους, Έλληνες και ξένους σολίστες της σύγχρονης μουσικής. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες οι: Ryoji Ikeda, Mouse on Mars, Christina Vantzou, Carmen Villain, Lyra Pramuk αλλά και ο Δημήτρης Καμαρωτός, o Φίλιππος Τσαλαχούρης, o Θεόδωρος Λώτης κ.ά..

Νέοι χώροι, τολμηρές συνεργασίες

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επέστρεψε φέτος δυναμικά στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και την Τεχνόπολη. Με τέσσερις ξεχωριστές συναυλίες σύγχρονης μουσικής, το Φεστιβάλ αγκάλιασε τις νεότερες γενιές θεατών, παρουσιάζοντας σπουδαίους καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό όπως ή (Αrca, Νalyssa Green, Spiritualized κ.ά.). Kαι άλλοι νέοι χώροι φιλοξένησαν φέτος τις παραγωγές του Φεστιβάλ όπως το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο Σταθμός, ο Φάρος και ο Θόλος του ΚΠΙΣΝ, το Αδριάνειο Υδραγωγείο.

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, ενέταξε για πρώτη φορά στην ιστορία του μια πολύ σημαντική θεατρική δράση στην οποία οι ερμηνευτές είναι κρατούμενοι. Πιστό στην αρχή της συμπερίληψης, και θέλοντας να διασφαλίσει ότι κάθε φωνή –ακόμη και εκείνη που συχνά μένει στο περιθώριο– έχει χώρο να ακουστεί και να εκφραστεί, παρουσίασε ένα νέο έργο με σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα που συγκίνησε βαθιά όσους το παρακολούθησαν: 19 κρατούμενοι του Κέντρου Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα Θηβών «ΕΠΙΛΟΓΗ», οι οποίοι συμμετέχουν στο Εργαστήρι Προσωπικής Ανάπτυξης Κρατουμένων (το οποίο υλοποιείται από το Εθνικό Θέατρο) δημιούργησαν υπό την καθοδήγηση του εμψυχωτή/σκηνοθέτη Στάθη Γράψα το βιωματικό, διαδραστικό θεατρικό δρώμενο DOG TAGS. Η παράσταση ήταν sold out και στις έξι παρουσιάσεις της.

Ο πολιτισμός ανήκει σε όλους

To Φεστιβάλ, με την πεποίθηση ότι η Τέχνη οφείλει να είναι ανοικτή, φιλόξενη και ισότιμη, και με στόχο την ανεμπόδιστη οπτικοακουστική παρακολούθηση για όλες, όλους και όλα, ενέταξε φέτος στο επετειακό του πρόγραμμα 4 θεατρικές παραστάσεις καθολικής προσβασιμότητας. Με την πολύτιμη συνεργασία της εταιρίας ATLAS E.P και του πολιτιστικού οργανισμού liminal και με εργαλεία τη διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, τον υπερτιτλισμό, την απτική ξενάγηση και την ακουστική περιγραφή, οι παραστάσεις σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να απευθύνονται σε κάθε θεατή, χωρίς αποκλεισμούς.

Επετειακές εκδηλώσεις και παραγωγές του Φεστιβάλ με αφορμή τα 70 χρόνια συνεχούς παρουσίας του στον Πολιτισμό

Εκτός από το επετειακό πρόγραμμα της Επιδαύρου με τις τέσσερις μεγάλες παραγωγές που σχεδιάστηκαν ειδικά για τον εορτασμό των 70 χρόνων, μια σειρά από πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν με αφορμή το Επετειακό Έτος 2025.

Pavilion– Ένα σημαντικό έργο υποδομής κληροδότημα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για τις επόμενες γενιές

Γιορτάζοντας τα 70 χρόνια λειτουργίας του, το Φεστιβάλ παρουσίασε το Pavilion, ένα έργο υποδομής μέσα στον χώρο της Επιδαύρου. Πολύτιμος αρωγός στην υλοποίηση του έργου η ΔΕΗ, στρατηγικός σύμμαχος του Φεστιβάλ, που επενδύει τα τελευταία χρόνια σε πρωτοβουλίες που προάγουν την πολιτιστική ζωή της χώρας. Με το Pavilion, που θα λειτουργήσει ως σημείο συνάντησης, δημιουργίας και υποστήριξης των δράσεων του Φεστιβάλ, ο θεσμός επεκτείνει τη φυσική και συμβολική του παρουσία στον αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου, επενδύοντας σε σύγχρονες υποδομές που υπηρετούν την τέχνη, τη συνεργασία και τον σεβασμό προς την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Ένα ντοκιμαντέρ μέσα από το βλέμμα των ανθρώπων του Φεστιβάλ

Τα πρόσωπα του Φεστιβάλ, (καλλιτέχνες, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, θεατρολόγοι, καλλιτεχνικοί διευθυντές, μουσικοί, αρχαιολόγοι, ιστορικοί, μεταφραστές, εργαζόμενοι) μας ξεναγούν σε μερικά από τα πιο γοητευτικά μονοπάτια της εβδομηντάχρονης διαδρομής του με τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ Μέσα από τα μάτια τους. Μοιράζονται γεγονότα και συναισθήματα μέσα από βιντεοσκοπημένες παραστάσεις, σπάνιες φωτογραφίες, προγράμματα, αφίσες, πλάνα από τα καμαρίνια, τα θέατρα και τους χώρους των εκδηλώσεων και πολύτιμες προσωπικές μαρτυρίες. Μετά την πρεμιέρα του, το ντοκιμαντέρ θα ταξιδέψει σε όλη τη χώρα και στο εξωτερικό ενώ θα παρουσιαστεί σε κινηματογραφικές αίθουσες και τηλεοπτικά δίκτυα.

Ένα σημαντικό λεύκωμα για τα 70 χρόνια Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Ο επετειακός τόμος, σε επιμέλεια Πάνου Γιαννικόπουλου, που θα κυκλοφορήσει μέσα στο Σεπτέμβριο, θα φέρει στο προσκήνιο το πλούσιο αρχείο του Φεστιβάλ, αναδεικνύοντας παραστάσεις, καλλιτεχνικές ανταλλαγές και πολιτισμικές μετατοπίσεις. Μέσα από πολλαπλές ερμηνείες διαφορετικών αρχειακών υλικών, συστήνει το αρχείο ως χώρο συνάντησης, μετασχηματισμού και έντονης καλλιτεχνικής και κοινωνικής ζύμωσης. Προγράμματα, φωτογραφίες, σημειώσεις, κριτικά κείμενα και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις συμπλέκονται, σχηματίζοντας μια πολυεπίπεδη αφήγηση που υπερβαίνει τις συμβατικές ιστορικές προσεγγίσεις.

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και στούντιο Objects of Common Interest:μία φωτεινή συνεργασία

Το Φεστιβάλ με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων λειτουργίας του επέκτεινε τους τομείς όπου δραστηριοποιείται και ανέθεσε τη δημιουργία ενός εικαστικού – φωτιστικού έργου στο βραβευμένο design studio Objects of Common Interest. Η πρωτότυπη εγκατάσταση είναι τοποθετημένη στον κήπο της Πειραιώς 260 για να σηματοδοτεί τη φωτεινή επέτειο, αποτελείται από tube lights σε διάφορα σχήματα, που μπορούν να διαμορφωθούν με αμέτρητους τρόπους , ενώ αγκαλιάζουν το κτίριο του χώρου Δ με το φως και τις καμπύλες τους δημιουργώντας ένα νέο τοπίο και ενεργοποιώντας τον χώρο με μια δυναμική αλληλεπίδραση ύψους και μορφής. Το έργο θα παραμείνει στο χώρο της Πειραιώς 260.

GRAPE 2025: «Διαβατήριο» για το εξωτερικό

Η πλατφόρμα grape – Greek Agora of Performance, πρωτοβουλία της Κατερίνας Ευαγγελάτου για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, δημιουργήθηκε πριν από τρία χρόνια ως ανταπόκριση στο πάγιο αίτημα της καλλιτεχνικής κοινότητας για τη δυναμική προώθηση των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό. Έλληνες και Ελληνίδες δημιουργοί παρουσιάζουν νέα έργα σε εκπροσώπους διεθνών οργανισμών, οι οποίοι έρχονται στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση του Φεστιβάλ με σκοπό να επιλέξουν τις παραγωγές που θα εντάξουν στα δικά τους καλλιτεχνικά προγράμματα αλλά και να ενημερωθούν για την ελληνική σκηνή Θεάτρου και Χορού εν γένει.

Το grape 2025 εντυπωσίασε με τη μεγάλη προσέλευση προσκεκλημένων: περισσότεροι από 70 καλλιτεχνικοί διευθυντές*ντριες, curators και εκπρόσωποι των σημαντικότερων φεστιβάλ και πολιτιστικών οργανισμών από 40 χώρες σε Ευρώπη, Ασία, ΗΠΑ και Νότια Αμερική ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Φεστιβάλ και συγκεντρώθηκαν τον Ιούλιο στην Αθήνα, όπου παρακολούθησαν νέα έργα ταλαντούχων εκπροσώπων των ελληνικών παραστατικών τεχνών. Μερικοί από τους κορυφαίους διεθνείς οργανισμούς που εκπροσωπήθηκαν είναι οι: Centro de Cultura Contemporánea Condeduque Madrid (Ισπανία), Festival FIND / Schaubühne Berlin (Γερμανία), Helsinki Festival (Φινλανδία), Hong Kong Arts Festival (Χονγκ Κονγκ), İstanbul Theatre Festival İstanbul Foundation forCulture and Arts (Τουρκία), KVS Brussels (Βέλγιο), La Filature, Scène nationale deMulhouse (Γαλλία), MITsp – São Paulo International Theater Festival (Βραζιλία), Odéon Théâtre de l’Europe (Γαλλία), Sadler’s Wells, Ηνωμένο Βασίλειο, The Aranya Theater Festival (Κίνα).

Οι οχτώ δημιουργοί του φετινού grape ήταν οι: Δαφίν Αντωνιάδου, Σοφία Αντωνίου, Πατρίσια Απέργη, Νοεμή Βασιλειάδου, Κατερίνα Γιαννοπούλου, Κωνσταντίνος Ντέλλας, Κωνσταντίνος Παπανικολάου, , Γιάννης Σκουρλέτης- bijoux de kant.

Το κοινό έχει αγκαλιάσει το grape με αποτέλεσμα μεγάλη συμμετοχή στην ψηφοφορία για το «Βραβείο Κοινού Mastercard – Εθνικής Τράπεζας», το οποίο θα απονεμηθεί στις τρεις παραγωγές που συγκέντρωσαν την προτίμηση των θεατών μαζί με ένα χρηματικό έπαθλο.

Στο πλαίσιο του φετινού grape το Φεστιβάλ ένωσε τις δυνάμεις του με το δίκτυο European Festivals Association, του οποίου είναι μέλος, για τη διοργάνωση του διεθνούς φόρουμ Fearless Festivals. Με τη συμμετοχή διευθυντών και διευθυντριών κορυφαίων φεστιβάλ από όλο τον κόσμο και σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών και θεωρητικών του Θεάτρου και του Χορού, το φόρουμ ανέδειξε τον ρόλο των φεστιβάλ ως χώρων καθοριστικών για την ελεύθερη έκφραση, τον πειραματισμό και τη διεύρυνση της δημόσιας συζήτησης.

Το Φεστιβάλ παραγωγός της ταινίας «Ηλέκτρα 7»

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένωσε φέτος τις δυνάμεις του με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου για τη δημιουργία μιας ταινίας, η οποία αντλεί την έμπνευσή της από την Ηλέκτρα του Σοφοκλή και προβλήθηκε στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου. Μέρος του επιτυχημένου κύκλου Contemporary Ancients, που φέτος έκανε άνοιγμα και στην τέχνη του κινηματογράφου, η ταινία Ηλέκτρα 7 σε σενάριο Παναγιώτη Χριστόπουλου, αποτελείται από επτά κεφάλαια, το καθένα σκηνοθετημένο από επτά διακεκριμένους, σκηνοθέτες/τιδες (Αλέξανδρος Βούλγαρης, Σοφία Εξάρχου, Νεριτάν Ζιντζιρία, Χριστίνα Ιωακειμίδη, Μπάμπης Μακρίδης, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Ελίνα Ψύκου). Η ταινία υλοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της ΔΕΗ.

Όσοι παρακολούθησαν την παράσταση του Μουαουάντ -ενός από τους πλέον εμβληματικούς σκηνοθέτες του σύγχρονου Ευρωπαϊκού θεάτρου, όπως τον έχει χαρακτηρίσει η Le Monde- κάνουν λόγο για μια εμπειρία που δεν ξεχνιέται εύκολα. Ένα σύγχρονο δράμα με αρχαία έμπνευση και ένταση, που φέρνει στο φως το τραύμα και που αποδεικνύει πως το Θέατρο μπορεί να γίνει χώρος μέθεξης και ίασης. Οι κριτικές από μεγάλα διεθνή ΜΜΕ συμφώνησαν: πρόκειται για μια από τις πιο τολμηρές, συγκινητικές και ουσιώδεις θεατρικές πράξεις των τελευταίων ετών. «Ο Όρκος της Ευρώπης» έφερε στο προσκήνιο ζητήματα όπως το διαγενεακό τραύμα και η εξάπλωση της βίας. Ο Λιβανοκαναδός συγγραφέας και σκηνοθέτης Ουαζντί Μουαουάντ, γνωστός για τη βαθιά πολιτική και ποιητική του γραφή, παρέδωσε ένα έργο εκρηκτικό και σπαρακτικό που «μίλησε» στην ψυχή των θεατών. Μια κορυφαία στιγμή που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν.

Οι κριτικές υπογράμμισαν τόσο την καθηλωτική δύναμη του φιλοσοφικού κείμενου του Μουαουάντ όσο και τις εξαιρετικές ερμηνείες των έξι σπουδαίων ηθοποιών που βρέθηκαν στη σκηνή του Αργολικού θεάτρου. Η Juliette Binoche, η Violette Chauveau, η Δανάη Επιθυμιάδη, η Daria Pisareva, η Leora Rivlin και ο Emmanuel Schwartz έδωσαν ερμηνείες υψηλής υποκριτικής δύναμης, μεταφέροντας με ένταση και ευαισθησία το τραύμα, τη σιωπή και τη μνήμη που διατρέχουν το έργο.

Το έργο αποτέλεσε μια σύμπραξη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το La Colline – Théâtre National και δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη με ανάθεση του Φεστιβάλ, στο πλαίσιο του επιτυχημένου Κύκλου Contemporary Ancients, ενός κύκλου αναθέσεων σε συγγραφείς για νέα έργα, εμπνευσμένα από το Αρχαίο Δράμα.

«Ο Όρκος της Ευρώπης» ήταν η τελευταία παραγωγή του Φεστιβάλ για το επετειακό έτος 2025 στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Οι κριτικές του διεθνούς Τύπου

«Ο “Όρκος της Ευρώπης” του Wajdi Mouawad με τη Juliette Binoche: μια συγκλονιστική εμπειρία στην Επίδαυρο

Μια παράσταση με έξι εξαιρετικούς ηθοποιούς και ένα κοριτσάκι 8 ετών – εμφανώς ενθουσιασμένο που βρίσκεται στο αρχαίο θέατρο. Η Violette Chauveau, η Leora Rivlin, η Daria Pisareva, η Δανάη Επιθυμιάδη, ο Emmanuel Schwartz και φυσικά η Juliette Binoche. Αυτό που κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει είναι ακριβώς αυτή η συλλογικότητα. Καμία ηθοποιός, ούτε καν η διάσημη πρωταγωνίστρια, δεν κυριαρχεί. Σχηματίζουν πραγματικά έναν χορό – κι από τις πιο δυνατές στιγμές αυτής της τρίγλωσσης (και με διαλείμματα σε άλλες γλώσσες) παράστασης είναι όταν οι πέντε γυναίκες δεν είναι πια παρά ένα σώμα, σαν ένα παζλ πέντε κομματιών που αποκαλύπτεται στο βάθος της σκηνής.

Στο μαγευτικό πλαίσιο του αρχαίου θεάτρου, η δημιουργία του λιβανέζο-καναδού σκηνοθέτη παρέσυρε το κοινό σε μια τραγωδία κάθαρσης, που απηχεί τις προσωπικές μας ιστορίες, αλλά και τις σύγχρονες καταστροφές».
Anne Diatkine, Liberation

«Με την ευκαιρία της 70ής επετείου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, ο Ουαζντί Μουαουάντ παρουσίασε τη νέα του δημιουργία στο αρχαίο θέατρο της Πελοποννήσου.

Η συγκίνηση διαπερνά το κοινό. Στο αρχαίο θέατρο αντηχούν οι αντίλαλοι του κόσμου. Η Ζιλιέτ Μπινός, σπουδαία ερμηνεύτρια των αρχαίων, περίπλοκων, αιώνιων ηρωίδων, καταφέρνει να μεταδώσει την ηθική και ψυχολογική αμφισημία που αποτελεί τη δύναμη των μεγάλων τραγωδιών. Όποιες κι αν είναι, οι τραγωδίες είναι πάντα επίκαιρες».
Clément Ghys, Le Monde

«Το θέατρο του Μουαουάντ είναι εκρηκτικό σαν ναρκοπέδιο. Ίσως μια ανάμνηση από τον Λίβανο, μες στον εμφύλιο, από όπου ο ίδιος και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να φύγουν; Στα έργα του, που συχνά παίζονται ταυτόχρονα σε πολλές γλώσσες και από ηθοποιούς διαφορετικών εθνικοτήτων — εδώ στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά — αναδύεται μια βία έτοιμη να εκραγεί. Σαν να θέλει να μας φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που ο καθένας μας είναι ικανός να κάνει, να δει, να γνωρίζει. Χωρίς να πράττει. Χωρίς να μιλά. Γιατί αυτή η βαθιά βαρβαρότητα μεταδίδεται ακόμη πιο ύπουλα αν δεν την εκφράσουμε. Από την πλευρά των θυτών αλλά και των θυμάτων. Για να μην επαναληφθεί ο τρόμος, ο Μουαουάντ πιστεύει στη καθαρτική δύναμη των λέξεων, των ιστοριών, του θεάτρου».
Fabienne Pascaud, www.telerama.fr

«Ο Wajdi Mouawad δεν φοβάται τις μεγάλες ποιητικές μεταφορές και για τον λόγο αυτό, το έργο του, αν και περιγράφει τη βία και την αγριότητα, δεν βυθίζεται σε μια απαισιόδοξη σκοτεινιά. Είναι ένα τολμηρό εγχείρημα, γιατί, σε αντίθεση με τα μεγάλα αρχαία πρότυπα, δεν προσφέρει κάθαρση. Το μήνυμα; Όλοι μας είμαστε παιδιά μιας σφαγής, αλλά αυτή η κληρονομιά μπορεί να περιβληθεί με ποιητική έμφαση […] Χιλιάδες θεατές εκτίμησαν αυτή τον αναστοχασμό για τη δύναμη της αγάπη σε καιρούς που ακόμα υπάρχει η παλιά κατάρα».
Εberhard Spreng, Deutchlandfunk Kultur, Theater der Zeit

Από κοινού με έξι σημαντικούς ηθοποιούς – τη βραβευμένη Juliette Binoche, τη Violette Chauveau, τη Δανάη Επιθυμιάδη, τη Daria Pisareva, τη Leora Rivlin και τον Emmanuel Schwartz– φέρνουν στη σκηνή του Αργολικού θεάτρου ένα έργο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με τη σκοτεινή ρίζα της βίας, αναζητώντας την καταγωγή της στον μυθολογικό πυρήνα της Ευρώπης. Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το La Colline – théâtre national και υλοποιείται με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Σε ανάθεση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά γεγονότα του φετινού Κύκλου Contemporary Ancients ο οποίος περιλαμβάνει παραστάσεις εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική γραμματεία, δοσμένα με σύγχρονη ματιά. Ο Όρκος της Ευρώπης πραγματεύεται θέματα όπως ο διχασμός, η οικογενειακή ιστορία, ο ξεριζωμός και η αναζήτηση κάθαρσης, αντλώντας έμπνευση από την αρχαία τραγωδία.

«Όταν έλαβα την πρόταση από την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Κατερίνα Ευαγγελάτου, πλημμύρισαν το μυαλό μου εικόνες: το καλοκαίρι, ο ελληνικός ουρανός, οι φίλοι. Η σκέψη να δημιουργήσω θέατρο σε έναν τόσο ιστορικό χώρο, μαζί με ανθρώπους που αγαπώ, μου φάνηκε σαν ένα καθαρό δώρο — μια πρόταση που δεν μπορούσα να αρνηθώ», θυμάται ο Λιβανοκαναδός δημιουργός Ουαζντί Μουαουάντ, αναφερόμενος στη γέννηση της παράστασης Ο Όρκος της Ευρώπης. «Ο συνδυασμός όλων αυτών — τα συμβολικά, αισθητηριακά και συναισθηματικά στοιχεία κάτω από τον ουρανό της Επιδαύρου — με συγκλονίζει. Η δυνατότητα να δημιουργήσω σε αυτόν τον χώρο είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία», πρόσθεσε, ενώ μάλιστα η παράσταση συμπίπτει με την ολοκλήρωση της θητείας του στο θέατρο La Colline.

Η ιστορία του Όρκου της Ευρώπης

Σε ηλικία οκτώ ετών, ένα μικρό κορίτσι γίνεται –άθελα του– μάρτυρας της σφαγής ενός πληθυσμού. Το έγκλημα διαπράττεται από τους δικούς της ανθρώπους και –εν αγνοία της και πέρα από την κατανόησή της– στέκεται συνένοχη. Σχεδόν ογδόντα χρόνια αργότερα, μια έρευνα ξανανοίγει τα τραύματα του παρελθόντος. Αναζητούνται μάρτυρες και οι όποιες σιωπές αμφισβητούνται. Τώρα, καλείται πλέον να μιλήσει. Πώς όμως κάποιος αντικρίζει αυτό που έχει θαφτεί βαθιά μέσα του; Πώς κάποιος αντιμετωπίζει εκείνο που ποτέ δεν κατονομάστηκε;

Ο Όρκος της Ευρώπης βουτάει βαθιά μέσα στη μνήμη ενός εγκλήματος, στο άχθος της σιωπής και στον τρόπο με τον οποίο το τραύμα μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά. Με το νέο του έργο που δημιουργείται στην Επίδαυρο, ο Μουαουάντ διευρύνει την εξερεύνησή του πάνω στην κληροδοτημένη βία και σε ένα θέατρο που γίνεται συνάμα τόπος συλλογισμού και ίασης.

Μιλώντας για τη σύλληψη του έργου, ο δημιουργός εξήγησε: «Αυτό που θα ήθελα να πω είναι πως, είτε το δούμε ως μύθο είτε ως παραμορφωμένο είδωλο μιας αληθινής ιστορίας, η αρπαγή της Ευρώπης αποτελεί την πρώτη μεγάλη σφαγή, την αρχική βία. Μια γυναίκα αρπάζεται και μεταφέρεται αλλού, και πάνω σ’ αυτήν την αρπαγή θεμελιώνεται ένας ολόκληρος πολιτισμός. Από αυτή την πράξη ξετυλίγεται ένα νήμα βίας — ένα νήμα που διαχρονικά απλώνεται πάνω στα σώματα των γυναικών. Κι αυτό το νήμα ήθελα να αγγίξω και να μιλήσω γι’ αυτό· όχι μέσα από τη λογική της εξιστόρησης, αλλά μέσω της μετάδοσης μιας εμπειρίας. Γιατί, από γενιά σε γενιά, δεν φτάνει πάντα η αφήγηση — πολλές φορές το μόνο που περνά είναι το τραύμα, η σιωπή του, το άρρητο. Ένα βάρος που κληροδοτείται όχι με λέξεις, αλλά με βλέμματα, σκιές και σώματα που κουβαλούν μνήμη χωρίς να την εκφέρουν.

Αυτή την αίσθηση προσπάθησα να αποτυπώσω στο έργο, και την κουβαλώ μέσα στη διαδικασία της παράστασης. Δεν υπάρχει παραδοσιακή δομή — δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος — αλλά ένα παζλ, ένα σύνολο εικόνων, φωνών, σιωπών και σπασμένων κομματιών, που μπορούν να κλειδώσουν αναπάντεχα μεταξύ τους. Κάθε σκηνή μπορεί να σταθεί αυτόνομα ή να αναζητήσει τη θέση της μέσα στην αφήγηση, αν τελικά υπάρξει αφήγηση» σχολίασε μιλώντας για την παράσταση.

«Για μένα, ο Ουαζντί είναι πολύ κοντά στο πνεύμα του Σοφοκλή» έχει σχολιάσει η Juliette Binoche αναφερόμενη στον συγγραφέα και σκηνοθέτη του Όρκου της Ευρώπης. «Δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως αυτό που ζούμε είναι ένα μοναδικό ταξίδι. Το έργο συνεχίζει να γράφεται και εμείς, οι ηθοποιοί, είμαστε μέρος αυτής της δημιουργικής ροής, σαν να υφαίνουμε μαζί μια ιστορία που μεγαλώνει και αλλάζει».

Ουαζντί Μουαουάντ

Ο Λιβανοκαναδός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός Ουαζντί Μουαουάντ, καλλιτεχνικός διευθυντής τα τελευταία χρόνια του Théâtre National de la Colline, έγινε γνωστός στην Ελλάδα κυρίως ως ο σεναριογράφος του υποψήφιου για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας Μέσα από τις φλόγες (σκην. Denis Villeneuve, 2010), που βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Πυρκαγιές (Incendies).Το σκοτεινό αυτό οδοιπορικό στον Λίβανο του εμφυλίου, που ξετυλίγεται μέσα από μια τραυματική οικογενειακή ιστορία, έχει στη ρίζα του μια βαθιά σύνδεση με την αρχαία τραγωδία, η οποία αποτελεί την κυριότερη πηγή έμπνευσης του Μουαουάντ: ο διχασμός στην καρδιά της οικογένειας, η πάλη των δύο φύλων, ο ξεριζωμός, η ολέθρια κληρονομιά της προηγούμενης γενιάς στις επόμενες και η αναζήτηση κάθαρσης είναι θέματα που επανέρχονται στα θεατρικά του έργα, τα περισσότερα σε διάλογο με ήρωες του Αρχαίου Δράματος.

Θέατρο πολιτικό σε συνομιλία με τη σύγχρονη ιστορία, εμβαθύνει ταυτόχρονα στον Μύθο επιδιώκοντας να αναδείξει τις αρχετυπικές διαστάσεις της ανθρώπινης περιπέτειας, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου. Από την άλλη, εστιάζει στην αναζήτηση ταυτότητας πέρα από φυλετικά, θρησκευτικά, οικογενειακά όρια, και ο φωτισμός των προσώπων μ’ έναν έντονα λυρικό λόγο προσδιορίζει μια ιδιαίτερα σύγχρονη προσέγγιση, όπως το είδαμε και στο τελευταίο του έργο Όλοι εμείς πουλιά, που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο πέρσι. Το 2011, παρουσίασε στο Ηρώδειο τον κύκλο Γυναίκες, σπονδυλωτή σκηνοθεσία των έργων του Σοφοκλή Αντιγόνη, Ηλέκτρα και Τραχίνιαι, με γαλλοκαναδικό θίασο σε μια διεθνή συμπαραγωγή.

Μέγας Δωρητής Επετειακού Προγράμματος στην Επίδαυρο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ως Μέγας Δωρητής του Επετειακού Προγράμματος στην Επίδαυρο, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) στηρίζει την παραγωγή τεσσάρων κορυφαίων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων που σχεδιάστηκαν με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου: τις θεατρικές παραστάσεις Αντιγόνη (27, 28 και 29 Ιουνίου), Οιδίπους. Η ιστορία μιας μεταμόρφωσης από το σκοτάδι στο φως (25 και 26 Ιουλίου), Ο Όρκος της Ευρώπης (1 και 2 Αυγούστου) και τη συναυλία της ορχήστρας Utopia σε έργα Γκούσταφ Μάλερ με μαέστρο τον Θεόδωρο Κουρεντζή (19 Ιουλίου).

Συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Wajdi Mouawad
Βοηθός σκηνοθέτη: Cyril Anrep
Δραματουργία: Charlotte Farcet
Σκηνικά: Emmanuel Clolus
Σχεδιασμός φωτισμού: Laurent Schneegans
Σχεδιασμός ήχου: Annabelle Maillard
Μουσική σύνθεση: Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης
Κοστούμια: Isabelle Flosi
Μακιγιάζ – Κομμώσεις: Cécile Kretschmar
Ελληνικοί υπέρτιτλοι: Βασίλης Δογάνης
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Linda Gaboriau

Παίζουν: Juliette Binoche,Violette Chauveau, Δανάη Επιθυμιάδη, Daria Pisareva, Leora Rivlin, Emmanuel Schwartz

Συμμετέχει η Adèle Réto-Lefort

Πληροφορίες

Ο όρκος της Ευρώπης / Le Serment d’Europe
Ουαζντί Μουαουάντ
1 και 2 Αυγούστου 2025 στις 21:00
Γλώσσα: Γαλλικά

Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

*Η παράσταση περιέχει περιγραφές βίας που μπορεί να ενοχλήσουν και συστήνεται για θεατές άνω των 16 ετών.

Η νέα αυτή κατασκευή φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως σημείο συνάντησης, δημιουργίας και υποστήριξης των δράσεών του, με απόλυτο σεβασμό στο μοναδικό πολιτιστικό και φυσικό περιβάλλον του χώρου. Με το Pavilion, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επεκτείνει τη φυσική και συμβολική του παρουσία στον αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου, επενδύοντας σε σύγχρονες υποδομές που υπηρετούν την τέχνη, τη συνεργασία και τον σεβασμό προς την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Πρόκειται για ένα νέο, σύγχρονο περίπτερο πολλαπλών χρήσεων που εντάσσεται αρμονικά στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου, την κατασκευή του οποίου έχει σχεδιάσει το βραβευμένο αρχιτεκτονικό γραφείο FLUXoffice, με πρόβλεψη ολοκλήρωσης μέσα στο 2026. Η εξολοκλήρου κατασκευή του Pavilion από τη ΔΕΗ αποτελεί μια πράξη ευθύνης και παρακαταθήκης στον ιστορικό χώρο της Επιδαύρου, για τις μελλοντικές γενιές.

Η ανακοίνωση του έργου έγινε την Παρασκευή 18 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου που πραγματοποιήθηκε στον χώρο ανέγερσης του Pavilion, δίπλα στον εκθεσιακό χώρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Παρουσία δημοσιογράφων και θεσμικών προσκεκλημένων, οι αρχιτέκτονες Εύα Μανιδάκη και Θανάσης Δεμίρης παρουσίασαν το αρχιτεκτονικό πλάνο του έργου, το οποίο αναπτύσσεται σε απόλυτη αρμονία με το τοπίο και με σεβασμό στη φυσιογνωμία του γειτονικού κτιρίου του σπουδαίου αρχιτέκτονα, Άρη Κωνσταντινίδη.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας, ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Δημήτρης Πασσάς, η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Οργανισμού Κατερίνα Ευαγγελάτου, η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων & Επικοινωνίας Ομίλου ΔΕΗ Σοφία Δήμτσα και εκπρόσωποι του Τύπου.

Το Pavilion έρχεται να καλύψει μια πάγια ανάγκη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για σύγχρονες και λειτουργικές υποδομές και αναμένεται να φιλοξενεί πλήθος υποστηρικτικών και καλλιτεχνικών δράσεων, εργαστήρια, συνεντεύξεις Τύπου, διαλέξεις, ομιλίες, συζητήσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις, ενισχύοντας τον πολυφωνικό χαρακτήρα του θεσμού. Παράλληλα, αποτελεί μία ακόμη έμπρακτη συνεισφορά της ΔΕΗ στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και στην υποστήριξη της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας, ενισχύοντας, παράλληλα, την προσβασιμότητα, τη βιωσιμότητα και την κοινωνική διάσταση της πολιτιστικής εμπειρίας.

«Η σημερινή ημέρα αποτελεί αφετηρία ενός σημαντικού έργου υποδομής»

Ο Πρόεδρος του Φεστιβάλ Δημήτρης Πασσάς χαιρέτισε την εκδήλωση για την παρουσίαση του Pavilion, λέγοντας: «Στο Φεστιβάλ είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι που μας δίνεται η ευκαιρία να θεμελιώσουμε την κατασκευή του περιπτέρου, μίας στέγης πολλαπλών χρήσεων που αποτελούσε χρόνια ανάγκη. Η κατασκευή αυτή κατέστη εφικτή χάρη στη γενναιόδωρη υποστήριξη της ΔΕΗ, προς την οποία εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας, αλλά και το Υπουργείο Πολιτισμού που ενέκρινε με επαινετικά σχόλια τον σχεδιασμό του αρχιτεκτονικού γραφείου Flux,προς το οποίο αποδίδονται θερμές ευχαριστίες. Τέλος θέλω να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου στην κα Κατερίνα Ευαγγελάτου, η οποία επεδίωξε με ζήλο το εγχείρημα αυτό, γνωρίζοντας περισσότερο από τον καθένα μας ίσως αυτόν τον χώρο και τις ανάγκες του, έχοντας κυριολεκτικά μεγαλώσει εδώ».

Τον λόγο στη συνέχεια πήρε ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας, ο οποίος εξήρε τη σημασία του έργου: «Η σημερινή ημέρα αποτελεί αφετηρία ενός σημαντικού έργου υποδομής που έρχεται να καλύψει μια διαχρονική ανάγκη στον ιστορικό χώρο της Επιδαύρου. Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου αποτελεί σημείο αναφοράς για τον ελληνικό αλλά και τον παγκόσμιο πολιτισμό κι είναι καθήκον δικό μας να στηρίζουμε με πράξεις τη λειτουργία και την εξέλιξή του. Η συγκεκριμένη υποδομή θα υλοποιηθεί χάρη στην πολύτιμη υποστήριξη της ΔΕΗ, ενός αποδεδειγμένου χορηγού του πολιτισμού. Εξίσου σημαντική είναι η αρχιτεκτονική υπογραφή του πολυβραβευμένου γραφείου Flux Office,που αφήνει έργα διαχρονικά σε απόλυτη αρμονία με όλα τα μνημεία μας. Και άφησα τελευταία – όχι τυχαία – την Κατερίνα Ευαγγελάτου, η οποία, αποχωρώντας από τη θέση της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας, αφήνει πολλά περισσότερα από τον καλλιτεχνικό απόηχο μιας λαμπρής πορείας. Αφήνει θεσμούς, υποδομές, ένα πλούσιο έργο που θα συνοδεύει το Φεστιβάλ στις επόμενες γενιές».

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Κατερίνα Ευαγγελάτου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είναι πραγματικά μια μέρα συγκίνησης για όλους όσοι προσπαθήσαμε να πραγματοποιηθεί αυτό το έργο, που ελπίζουμε ότι θα δώσει ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες τόσο στους ανθρώπους που εργάζονται στο Φεστιβάλ όσο και στους προσκεκλημένους καλλιτέχνες. Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω την υπουργό, την κα Λίνα Μενδώνη, γιατί από την αρχή παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος, ήταν θερμή υποστηρίκτρια της ιδέας και αφουγκράστηκε με ευαισθησία τις ανάγκες του Φεστιβάλ για την Επίδαυρο ειδικά. Ευχαριστώ πάρα πολύ και τους ανθρώπους μας στη ΔΕΗ, για την πολύτιμη στήριξη. Και τέλος από τα βάθη της καρδιάς μου ευχαριστώ την Εύα Μανιδάκη και τον Θανάση Δεμίρη, συνεργάτες, συνοδοιπόρους για αυτή την τόσο ευαίσθητη δουλειά που έκαναν. Δεν θα μπορούσαν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν το θέατρο και την Επίδαυρο συγκεκριμένα να φέρουν εις πέρας με τόση κομψότητα ένα έργο τόσο ξεχωριστό».

Η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων & Επικοινωνίας Ομίλου ΔΕΗ, Σοφία Δήμτσα μίλησε για το έργο και τη συμβολή της εταιρείας στην υλοποίησή του: «Για τη ΔΕΗ, η στήριξη του πολιτισμού είναι μια στρατηγική επιλογή με διαχρονικό χαρακτήρα. Με ξεκάθαρο όραμα, πιστεύουμε βαθιά ότι η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει όχι μόνο ενεργειακή μετάβαση, αλλά και ενίσχυση του πνεύματος, με καθοριστική σημασία για την κοινωνική συνοχή και την πολιτιστική ταυτότητα της χώρας. Η συνεργασία μας με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για την δημιουργία του PAVILION, στο χώρο της Επιδαύρου, είναι μία πράξη με συμβολισμό και ουσία. Είναι μια πράξη ευθύνης και μια επένδυση στο μέλλον του πολιτισμού μας».

Η παρουσίαση του Pavilion από τους αρχιτέκτονες

Στη συνέχεια της εκδήλωσης τον λόγο πήραν οι δημιουργοί του έργου, οι αρχιτέκτονες Έυα Μανιδάκη και Θανάσης Δεμίρης. Όπως ανέφεραν, αφετηρία της μελέτης τους υπήρξε η αρχιτεκτονική του Άρη Κωνσταντινίδη, από την οποία διατήρησαν τη στενή σχέση με το τοπίο, τις καθαρές γεωμετρικές γραμμές και την ευφυή διαχείριση του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.

Αναφερόμενοι στο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο που επέλεξαν, σημείωσαν: «Επιδιώξαμε έναν δημιουργικό διάλογο με το έργο του Άρη Κωνσταντινίδη. Αυτό που μας ενδιέφερε ιδιαίτερα ήταν το πώς εντάσσεται ένα νέο κτήριο στο τοπίο, ποια είναι η σχέση του με τα υπάρχοντα κτίρια- μνημεία και πώς μπορούν να διατηρηθούν οι σωστές αναλογίες χωρίς να επιβληθεί ένα μεγάλο οικοδόμημα».

«Το νέο Pavilion αποτελείται», όπως περιγράφουν, «από δύο επιμέρους όγκους με ένα αίθριο ανάμεσά τους, το οποίο λειτουργεί ως ενιαίος σύνδεσμος. Ο βασικός, κάτω όγκος φιλοξενεί τον πολυχώρο, ενώ ο επάνω προορίζεται για βοηθητικές χρήσεις και γραφεία». Ο πολυχώρος σχεδιάστηκε ώστε να προσαρμόζεται στις ανάγκες του Φεστιβάλ, καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας, ένας χώρος που θα μπορεί να φιλοξενεί από αναγνώσεις και παρουσιάσεις έως δημιουργική απασχόληση παιδιών και εκδηλώσεις στο αίθριο».

Κλείνοντας, οι αρχιτέκτονες εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους προς όλους τους συνεργάτες τους, επισημαίνοντας την εξαιρετική συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας καθώς και τη ΔΕΗ-και ιδιαίτερα τη δημιουργική συμβολή του Τεχνικού Τμήματός της στην υλοποίηση του έργου.

Η παρουσίαση έκλεισε με μια περιήγηση των καλεσμένων στον χώρο όπου θα ανεγερθεί το Pavilion από την Εύα Μανιδάκη και τον Θανάση Δεμίρη, οι οποίοι απάντησαν και στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν οι δημιουργοί του περιπτέρου, η ιδιαιτερότητα του χώρου τους ώθησε να συμπεριλάβουν στον σχεδιασμό τους το φυσικό τοπίο και να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα στη μορφολογία και τη χωροθέτηση του κτιρίου.

«Τα δέντρα που υπάρχουν στο σημείο αποτελούν στοιχείο της κεντρικής ιδέας του Pavilion και μέρος της ταυτότητας της Επιδαύρου. Με στόχο να κοπούν όσο το δυνατόν λιγότερα δέντρα, έχουμε λάβει υπόψιν στη διαμόρφωση του κτιρίου ένα υφιστάμενο ξέφωτο με αποτέλεσμα να έχουμε τις ελάχιστες κοπές» τόνισε ο κ. Δεμίρης.

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 70 χρόνων του, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένωσε φέτος τις δυνάμεις του με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου για τη δημιουργία μιας ταινίας, η οποία αντλεί την έμπνευσή της από την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Η «Ηλέκτρα 7», σε σενάριο Παναγιώτη Χριστόπουλου, αποτελείται από επτά κεφάλαια, το καθένα σκηνοθετημένο από διαφορετικό *ή σκηνοθέτη *τιδα.  Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, η Σοφία Εξάρχου, ο Νεριτάν Ζιντζιρία, η Χριστίνα Ιωακειμίδη, ο Μπάμπης Μακρίδης, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος και η Ελίνα Ψύκου είναι οι διακεκριμένες και διακεκριμένοι δημιουργοί που συνέβαλαν με τη δική τους ματιά σ’ αυτή την πρωτότυπη κινηματογραφική σκυταλοδρομία.

«Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που η συνεργασία μας με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου εκφράζεται με αυτή την πρωτότυπη σύμπραξή μας, στο πλαίσιο του πετυχημένου Κύκλου Contemporary Ancients που ανοίγεται φέτος και στην τέχνη του κινηματογράφου» σχολίασε η Kαλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Πρόκειται για μια ταινία που δημιουργήθηκε από επτά σημαντικούς σύγχρονους σκηνοθέτες και σκηνοθέτιδες οι οποίοι, βασισμένοι στο σενάριο του Παναγιώτη Χριστόπουλου, εμπνεύστηκαν μια σύγχρονη εκδοχή της Ηλέκτρας του Σοφοκλή, της οποίας το τελικό μοντάζ έκανε αριστοτεχνικά ο Γιώργος Μαυροψαρίδης» συμπλήρωσε μιλώντας για την ταινία. Ευχήθηκε τέλος η Ηλέκτρα 7 να έχει λαμπρή πορεία σε διεθνή και εγχώρια κινηματογραφικά φεστιβάλ και να της δοθεί η ευκαιρία να την απολαύσει ένα ευρύ κοινό. «Άλλωστε η ενθουσιώδης αποδοχή ήδη από την πρεμιέρα της, δίνει τον τόνο για τη μελλοντική πορεία της», σχολίασε, ευχαριστώντας όλους τους συντελεστές για την εξαιρετική καλλιτεχνική κατάθεση. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία, που ξεκίνησε το ταξίδι της στην Επίδαυρο, θα έχει ως επόμενο σταθμό της το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο.

«Η Ηλέκτρα 7 είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο που ξεκίνησε στην αρχή της θητείας μας τρία χρόνια πριν. Η ιδέα ήταν επτά σκηνοθέτες να δουλέψουν με ένα σενάριο που θα βασιζόταν πάνω σε μία αρχαία τραγωδία, την οποία θα επέλεγε η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Κατερίνα Ευαγγελάτου», σχολίασε από τη μεριά του ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Λευτέρης Χαρίτος. «Οι σκηνοθέτες κατάφεραν να δώσουν ο καθένας μόνος του -αλλά και όλοι μαζί- μία μοναδική ταινία μεσαίου μήκους η οποία, ενώ διατηρεί όλα τα προσωπικά καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά του καθενός, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα σύμπαν που να στέκεται ολόκληρο και ατόφιο». Ειδική αναφορά έκανε στα μέλη του ΔΣ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Ελένη Κοσσυφίδου και Ζαχαρία Μαυροειδή οι οποίοι σε συνεργασία με την Καλλιτεχνική Διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου και τον Γενικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Γιάννη Καπλάνη «κατάφεραν από την αρχή, μέχρι την προβολή στο θέατρο της Μικρής Επιδαύρου, να φέρουν σε πέρας μία αξιοθαύμαστη ταινία». Κλείνοντας ευχαρίστησε το Φεστιβάλ γι’ αυτή εξαιρετικά πετυχημένη πρώτη συνεργασία του με την ΕΑΚ.

Μετά το τέλος της προβολής της ταινίας οι θεατές παρακολούθησαν ένα δυναμικό μουσικό live από τον Blaine L. Reininger, συνιδρυτή του post-punk συγκροτήματος Tuxedomoon και με τον video artist Παντελή Μάκκα στον ρόλο του VJ. Στη συνέχεια ο Δήμος Επιδαύρου στο πλαίσιο της Έκθεσης Αγροτουρισμού, προσέφερε κέρασμα δίπλα στη θάλασσα, στο λιμάνι της Αρχαίας Επιδαύρου, όπου οι καλεσμένοι είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τοπικά προϊόντα της Επιδαύριας γης.

Ηλέκτρα 7 – μια ταινία που μεταφέρει την τραγωδία του Σοφοκλή στο σήμερα

Η ταινία διατηρεί τα θεμελιώδη στοιχεία της σοφόκλειας τραγωδίας αλλά τοποθετεί την ιστορία της Ηλέκτρας στο σήμερα. Η Ηλέκτρα και ο Ορέστης κατηγορούνται ότι δολοφόνησαν τη μητέρα τους. Στη σύγχρονη Ελλάδα όμως, τον ρόλο της δικαιοσύνης δεν κρατούν οι θεοί αλλά οι άνθρωποι, που μοιάζουν ανήμποροι να συνθέσουν την αλήθεια. Αντίθετα απ’ ό,τι στην τραγωδία του Σοφοκλή, εδώ οι βασικοί πρωταγωνιστές του μύθου μιλούν ελάχιστα ή καθόλου. Για κείνους και εξ ονόματός τους μιλούν τα ΜΜΕ, οι Αρχές, η κοινωνία, τα ψηφιακά ίχνη, με την αναζήτηση και ανασύνθεση της αλήθειας να καθίσταται εντέλει ανέφικτη.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Βούλγαρης, Σοφία Εξάρχου, Νεριτάν Ζιντζιρία, Χριστίνα Ιωακειμίδη, Μπάμπης Μακρίδης, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Ελίνα Ψύκου

Σενάριο: Παναγιώτης Χριστόπουλος

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής, Χρήστος Καραμάνης, Δημήτρης Λαμπρίδης, Νικόλας Καρανικόλας, Μανού Τιλίνσκι

Casting director:  Σοφία Δημοπούλου

Κοστούμια: Μάρλι Αλιφέρη, Ελισάβετ Ζαχαράκη

Σκηνογραφία: Σταύρος Λιόκαλος

Μακιγιάζ:  Ιωάννα Λυγίζου

Ηχολήπτης: Στέφανος Ευθυμίου

Casting: Σοφία Δημοπούλου-Φραγκίσκος Ξυδιανός

Φωτογράφος Πλατώ: Δέσποινα Σπύρου

Μοντάζ: Αλέξανδρος Βούλγαρης, Στάμος Δημητρόπουλος, Μάριος Κλεφτάκης, Efijeni Kokedhima, Λίβια Νερουτσοπούλου, Σμαρώ Παπαευαγγέλου

Supervising Edito:r Γιώργος Μαυροψαρίδης ACE, BFE, GFE

Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης

Supervising Sound Editor: Λέανδρος Ντούνης

Sound Editors: Μάριος Κλεφτάκης, Περσεφόνη Μήλιου, Χρήστος Μπρίτο, Λέανδρος Ντούνης, Βάλια Τσέρου

Μίξη Ήχου: Βάλια Τσέρου, Κώστας Βαρυμποπιώτης

Color Grading Blink

Τίτλοι/Αφίσα/Trailer: Nίκος Πάστρας

Παίζουν:  Αγγελική Παπαθεμελή Κλυταιμνήστρα, Κώστας Κορωναίος Αγαμέμνων, Αυγουστίνος Κούμουλος Αίγισθος, Μαρία Φιλίνη Αξιωματικός ΔΕΕ, Έλσα Λεκάκου Ηλέκτρα, Στέφανος Καλτζίδης Ορέστης, Κατερίνα Ζησούδη Χρυσόθεμις, Νικόλας Χανακούλας Φύλακας, Μαρία Καλλιμάνη Γυναίκα, Φίλιππος Σαλάτας Μωρό Χρυσόθεμις, Θάνος Αλεξίου Βουλευτής, Λαέρτης Μαλκότσης Παιδαγωγός, Μαριάνθη Παντελοπούλου Παιδοψυχολόγος, Ευγενία Σαμαρά Παρουσιάστρια, Γιώργος Κουβαράς Ρεπόρτερ, Ιωάννα Ραμπαούνη Αστυνομικός Ηλέκτρα, Σεραφείμ Ράδης Αστυνομικός Ορέστης, Βασίλης Δημητρούλιας Πραγματογνώμων

Παραγωγός: Ελένη Κοσσυφίδου

Σύμβουλος Σεναρίου: Ζαχαρίας Μαυροειδής

Εκτέλεση παραγωγής Μίνα Ντρέκη | Marni Films

Executive producers: Κατερίνα Ευαγγελάτου, Ιωάννης Καπλάνης| Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Απευθυνόμενο εξίσου στο ευρύ κοινό ως μέρος του καλλιτεχνικού προγράμματος του Φεστιβάλ, το grape – Greek Agora of Performance παρουσιάζει φέτος οκτώ τολμηρά έργα Θεάτρου και Χορού. Με στόχο τη συστηματική προβολή της ελληνικής Δημιουργίας στη διεθνή σκηνή Θεάτρου και Χορού, το grape δίνει την ευκαιρία στους Έλληνες και τις Ελληνίδες δημιουργούς των παραστατικών τεχνών να παρουσιάσουν τα έργα τους σε εκπροσώπους διεθνών φεστιβάλ και πολιτιστικών φορέων και, στη συνέχεια, να ταξιδέψουν στο εξωτερικό.

Φέτος αναμένεται να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα περισσότεροι από 80 διεθνείς εκπρόσωποι των σημαντικότερων φεστιβάλ και πολιτιστικών οργανισμών του εξωτερικού, ενώ τα προηγούμενα δύο χρόνια φιλοξενήθηκαν περισσότεροι από 100 προσκεκλημένοι από 40 χώρες παγκοσμίως.

Το πρόγραμμα του grape 2025 περιλαμβάνει οκτώ έργα:

Θέατρο
21-24 Ιουλίου
Κατερίνα Γιαννοπούλου
Phenomenon του Γρηγόρη Λιακόπουλου

Πειραιώς 260, Χώρος Δ

Σοφία Αντωνίου
Η ζωή, τα γηρατειά και ο θάνατος μιας γυναίκας του λαού
Βασισμένο στο βιβλίο του Ντιντιέ Εριμπόν
Κύκλος «Η Σκηνή των Βιβλίων»
Πειραιώς 260, Χώρος Ε

Νοέμη Βασιλειάδου
Κλημεντίνες χωρίς κουκούτσι
Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Φρυνίχου

Κωνσταντίνος Ντέλλας
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Κύκλος «Ρίζες»
Θέατρο Σταθμός

25-26 Ιουλίου
Γιάννης Σκουρλέτης – bijoux de kant
Δεξιά της κοίτης του Γιάννη Παλαβού
Εμπνευσμένο από τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή

Συνεδρία πολέμου του Άρη Αλεξανδρή
Εμπνευσμένο από τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη
Κύκλος Contemporary Ancients
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Χορός
21-24 Ιουλίου

Πατρίσια Απέργη
Hystory
Πειραιώς 260, Χώρος Η

Δάφνη Αντωνιάδου
Darkest White
Κύκλος «Ρίζες»
Πειραιώς 260, Χώρος Β

Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Επαρκώς δημιουργικό
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος/ Φάρος

Μέχρι σήμερα, 11 παραγωγές του grape έχουν παρουσιαστεί σε διακεκριμένα διεθνή θέατρα και φεστιβάλ σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Καναδά, ενώ δύο από αυτές συνεχίζουν το ταξίδι τους μέσα στο 2025. Πρόκειται για τις παραστάσεις:

Borborygmi της Χαράς Κότσαλη, με στάσεις στο Krakow Dance Festival, Πολωνία (4 Αυγούστου 2025), στο Opole Dance Stage – JK Opole Theatre, Πολωνία (24 Σεπτεμβρίου 2025) και στο Zagreb Dance Centre, Κροατία (24 Σεπτεμβρίου 2025)

Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia του Mario Banushi, με στάσεις στο National Concert Hall Taipei, Ταιβάν (28-30 Νοεμβρίου 2025) και στην Comédie De Genève, Ελβετία (19-21 Μαρτίου 2026).

Πληροφορίες

Διεθνές Forum Fearless Festivals

23 Ιουλίου 2025
Ινστιτούτο Γκαίτε

Διεθνές Forum Fearless Festivals

Με αφορμή τη φετινή 70ή επέτειο του θεσμού, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ενώνει τις δυνάμεις του με το δίκτυο European Festivals Association, του οποίου είναι μέλος, για τη διοργάνωση του διεθνούς συμποσίου, Fearless Festivals. Στόχος του φόρουμ είναι να αναδειχθεί ο ρόλος των φεστιβάλ ως χώρων καθοριστικών για την ελεύθερη έκφραση, τον πειραματισμό και τη διεύρυνση της δημόσιας συζήτησης.

Στο φόρουμ, που διοργανώνεται στο πλαίσιο του grape 2025, συμμετέχουν διευθύντριες και διευθυντές κορυφαίων φεστιβάλ από όλο τον κόσμο καθώς και Ελληνίδες και Έλληνες καλλιτέχνες και θεωρητικοί του Θεάτρου και του Χορού.

Το φόρουμ θα διεξαχθεί στις 23 Ιουλίου 2025 στο Ινστιτούτο Γκαίτε με ελεύθερη είσοδο για όλους. Οι συζητήσεις θα διεξαχθούν στην αγγλική γλώσσα, χωρίς παράλληλη διερμηνεία.

Πρόγραμμα

10:30 | Προσέλευση

11:00 | Χαιρετισμοί

• Κατερίνα Ευαγγελάτου, Σκηνοθέτις, Καλλιτεχνική Διευθύντρια, Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
• Jan Briers, Πρόεδρος, European Festivals Association

11:30 | Fearless Festivals: Leadership, Risk and Reinvention

Συνομιλούν

Haris Pašović, Διευθυντής, Sarajevo Festival (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)

Milena Lubarda Marojević, Διευθύντρια, Theatre City Budva (Μαυροβούνιο)

Johanna Freundlich, Καλλιτεχνική Διευθύντρια, Helsinki Festival (Φινλανδία)

Γαβριέλλα Τριανταφύλλη, Διευθύντρια Προγραμματισμού και Παραγωγής, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Ελλάδα)

Florian Borchmeyer, Επιμελητής, Festival International New Drama – FIND / Schaubühne Berlin (Γερμανία)

Συντονίζει η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Κατερίνα Ευαγγελάτου

13:30 | Working without fear: Performance in a changing and challenging environment

Συνομιλούν

Πατρίσια Απέργη, Χορογράφος

Κατερίνα Γιαννοπούλου, Σκηνοθέτις

Παντελής Φλατσούσης, Σκηνοθέτης

Ανέστης Αζάς, Σκηνοθέτης

Αργυρώ Χιώτη, Σκηνοθέτις, Καλλιτεχνική Διευθύντρια, Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας

Συντονίζει ο Καθηγητής Νεοελληνικών και Πολιτισμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Δημήτρης Παπανικολάου