Μια παράσταση που άφησε έντονο το αποτύπωμά της στη χειμερινή θεατρική σκηνή της Αθήνας και απέσπασε το δυνατό χειροκρότημα κοινού και κριτικών

Με την παράσταση αυτή η Μαρία Πρωτόπαππα επέστρεψε στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, για να σκηνοθετήσει και να ενσαρκώσει τη θρυλική “Γέρμα” του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Μαζί της επί σκηνής ένας σπουδαίος θίασος: ο Γιάννος Περλέγκας με τον οποίο συνυπογράφουν και τη δραματουργική επεξεργασία, ο Σίμος Κακάλας που συναντιούνται πρώτη φορά σκηνικά, η Ηλέκτρα Μπαρούτα που βρίσκονται ξανά μετά την “Αντιγόνη” του Ανούιγ και ο Νώντας Δαμόπουλος, μια συνεργασία που συνεχίζεται μετά την επιτυχημένη “Ανδρομάχη”.

Τριάντα τρία χρόνια μετά το ανέβασμα του έργου από τον Μίμη Κουγιουμτζή, στη μνήμη του οποίου αφιερώνεται και η παράσταση, η τραγική ηρωίδα του Λόρκα ζωντανεύει ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, με νέα σκηνοθετική ματιά της Μαρίας Πρωτόπαππα.

Η «Γέρμα» – ένα από τα σημαντικότερα έργα του ισπανικού θεατρικού ρεπερτορίου – πραγματεύεται την αγωνιώδη αναζήτηση της μητρότητας ως εκπλήρωση ενός εαυτού γεννημένου από την καταπίεση των κοινωνικών συμβάσεων και το τίμημα της επιθυμίας. Μέσα στο έργο του ο Λόρκα φυτεύει την αγωνία της δικής του ανεκπλήρωτης πραγματικότητας σε μια χρονική περίοδο, όταν γύρω του τα στηρίγματα έχουν όλα καταρρεύσει.
Υπόθεση

Μία γυναίκα που δεν περιμένει από τον άντρα που την οδήγησαν να παντρευτεί ούτε έρωτα ούτε χρήμα, περιμένει παιδιά. Εκείνος δεν έχει την φλόγα να ανάψει μέσα της μια καινούρια ζωή. Από την άλλη, ένας ταπεινός βοσκός, παιδικός της φίλος που θα μπορούσε να της χαρίσει την μητρότητα, δεν είναι δικός της. Κι εκείνη δεν καταδέχεται να γίνει μοιχαλίδα. Ο άντρας της, καχύποπτος φέρνει τις αδελφές του να την περιφρουρούν. Η αγωνία της γυναίκας την οδηγεί σε άκρα.

Έτσι, μια νύχτα, που βρίσκονται με τον άντρα της στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, σε μια σχεδόν παγανιστική γιορτή, (η τελευταία της ελπίδα) εκείνος της ομολογεί πως επιλέγει να μείνει άτεκνος κι εκείνη σε μια έκρηξη απόγνωσης τον πνίγει. Πνίγοντας τη μοναδική ελπίδα της για εκπλήρωση των πόθων της, επιζητώντας το τέλος της αγωνίας.

Σημείωμα Μαρίας Πρωτόπαππα

Ο Λόρκα φτιάχνει μια ηρωίδα, γεμάτη αντινομίες και αντιφάσεις, ακριβώς όπως ο ίδιος, πολύ μακριά από την αγιότητα, όπου μέσα της παλεύουν το πανάρχαιο γονιμικό αίτημα της ζωής και η απαγόρευση του απόλυτου θρησκευτικού και κοινωνικού «πρέπει».

Η Γέρμα ως μνημείο ασυμβίβαστων υψώνεται για να υμνήσει «το τραγικό αίσθημα του να ζεις» (Μ. Ουναμούνο). Η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπινου όντος να ορίσει το ανορίωτο, το απομακρύνει από την Φύση, κι εκείνη εκδικείται. Να ζήσει πειθαρχημένη σε αυστηρά και ασφαλή πλαίσια; Ή να αφεθεί στον υπαρξιακό ίλιγγο του έρωτα προς θάνατον;

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-Απόδοση-Τελικό κείμενο παράστασης: Μαρία Πρωτόπαππα
Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαππα
Μετάφραση από τα ισπανικά-Βοηθός σκηνοθέτριας: Ελένη Σπετσιώτη
Δημιουργική ομάδα ως προς την έρευνα: Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαππα, Ελένη Σπετσιώτη
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική Επιμέλεια: Γιάννος Περλέγκας
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός σκηνογράφου, ενδυματολόγου: Μυρτώ Σταματοπούλου

Φωτογραφίες promo παράστασης: Ρούλα Ρέβη
Φωτογραφίες παράστασης: Kart Productions
Μακιγιάζ φωτογράφισης: Σίσσυ Πετροπούλου
Concept-δημιουργία εικόνας- γραφιστικά: Γιάννης Σταματόπουλος
Επικοινωνία-Προβολή στα Μ.Μ.Ε.: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Social media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης

Συμπαραγωγή Kart Productions-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Παίζουν: Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Σίμος Κακάλας, Ηλέκτρα Μπαρούτα, Νώντας Δαμόπουλος

Πληροφορίες

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν-Υπόγειο, Πεσμαζόγλου 5
Τηλ. 210.3228706- 210.3222760

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 18.00 & 21.00
Κυριακή: 18.00

Τιμές εισιτηρίων:
Προσφορά 14 ευρώ στις 27-28-29 Μαρτίου
Κανονικό: 20 €
Μειωμένο: 18 € (φοιτητικό, ανέργων, ΑμΕΑ, άνω των 65)

Σάββατο απογευματινή: 17 €

Διάρκεια: 90 λεπτά

Προπώληση:
Στο ταμείο του Θεάτρου Τέχνης-Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5), τηλ 2103228706
ΓΕΡΜΑ – Η ανεκπλήρωτη | Εισιτήρια online

Τριάντα τρία χρόνια μετά το ανέβασμα του έργου από τον Μίμη Κουγιουμτζή, στη μνήμη του οποίου αφιερώνεται και η παράσταση, η τραγική ηρωίδα του Λόρκα ζωντανεύει ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, με νέα σκηνοθετική ματιά της Μαρίας Πρωτόπαππα.

Η «Γέρμα» – ένα από τα σημαντικότερα έργα του ισπανικού θεατρικού ρεπερτορίου – πραγματεύεται την αγωνιώδη αναζήτηση της μητρότητας ως εκπλήρωση ενός εαυτού γεννημένου από την καταπίεση των κοινωνικών συμβάσεων και το τίμημα της επιθυμίας. Μέσα στο έργο του ο Λόρκα φυτεύει την αγωνία της δικής του ανεκπλήρωτης πραγματικότητας σε μια χρονική περίοδο, όταν γύρω του τα στηρίγματα έχουν όλα καταρρεύσει.

Υπόθεση

Μία γυναίκα που δεν περιμένει από τον άντρα που την οδήγησαν να παντρευτεί ούτε έρωτα ούτε χρήμα, περιμένει παιδιά. Εκείνος δεν έχει την φλόγα να ανάψει μέσα της μια καινούρια ζωή. Από την άλλη, ένας ταπεινός βοσκός, παιδικός της φίλος που θα μπορούσε να της χαρίσει την μητρότητα, δεν είναι δικός της. Κι εκείνη δεν καταδέχεται να γίνει μοιχαλίδα. Ο άντρας της, καχύποπτος φέρνει τις αδελφές του να την περιφρουρούν. Η αγωνία της γυναίκας την οδηγεί σε άκρα. Έτσι, μια νύχτα, που βρίσκονται με τον άντρα της στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, σε μια σχεδόν παγανιστική γιορτή, (η τελευταία της ελπίδα) εκείνος της ομολογεί πως επιλέγει να μείνει άτεκνος κι εκείνη σε μια έκρηξη απόγνωσης τον πνίγει. Πνίγοντας τη μοναδική ελπίδα της για εκπλήρωση των πόθων της, επιζητώντας το τέλος της αγωνίας.

Σημείωμα Μαρίας Πρωτόπαππα

Ο Λόρκα φτιάχνει μια ηρωίδα, γεμάτη αντινομίες και αντιφάσεις, ακριβώς όπως ο ίδιος, πολύ μακριά από την αγιότητα, όπου μέσα της παλεύουν το πανάρχαιο γονιμικό αίτημα της ζωής και η απαγόρευση του απόλυτου θρησκευτικού και κοινωνικού «πρέπει».

Η Γέρμα ως μνημείο ασυμβίβαστων υψώνεται για να υμνήσει «το τραγικό αίσθημα του να ζεις» (Μ. Ουναμούνο). Η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπινου όντος να ορίσει το ανορίωτο, το απομακρύνει από την Φύση, κι εκείνη εκδικείται. Να ζήσει πειθαρχημένη σε αυστηρά και ασφαλή πλαίσια; Ή να αφεθεί στον υπαρξιακό ίλιγγο του έρωτα προς θάνατον;

Συντελεστές

Σκηνοθεσία-Απόδοση-Τελικό κείμενο παράστασης: Μαρία Πρωτόπαππα
Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαππα
Μετάφραση από τα ισπανικά-Βοηθός σκηνοθέτριας: Ελένη Σπετσιώτη
Δημιουργική ομάδα ως προς την έρευνα: Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαππα, Ελένη Σπετσιώτη
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική Επιμέλεια: Γιάννος Περλέγκας
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός σκηνογράφου, ενδυματολόγου: Μυρτώ Σταματοπούλου

Φωτογραφίες promo παράστασης: Ρούλα Ρέβη
Μακιγιάζ φωτογράφησης: Σίσσυ Πετροπούλου
Concept-δημιουργία εικόνας- γραφιστικά: Γιάννης Σταματόπουλος
Επικοινωνία-Προβολή στα Μ.Μ.Ε.: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Social media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης

Συμπαραγωγή Kart Productions-Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Παίζουν: Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Σίμος Κακάλας, Ηλέκτρα Μπαρούτα, Νώντας Δαμόπουλος.

Πληροφορίες

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 18.00 & 21.00
Κυριακή: έως 18/1 18.00 & 21.00 και από 25/1 μόνο 18.00

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 20 €
Μειωμένο: 18 € (φοιτητικό, ανέργων, ΑμΕΑ, άνω των 65)
Σάββατο απογευματινή: 17 €

Διάρκεια: 90 λεπτά

Προπώληση: Εδώ και στο ταμείο του Θεάτρου Τέχνης-Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5), τηλ 2103228706

Έτσι το ντουέντε είναι μια δύναμη κι όχι μια λειτουργία, μια πάλη κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Άκουσα κάποτε ένα γέρο κιθαρίστα να λέει: «Το ντουέντε δε βρίσκεται στο λαρύγγι. Το ντουέντε ανεβαίνει απ΄ τις γυμνές πατούσες των ποδιών». Που σημαίνει πως δεν είναι μια ικανότητα, μα αληθινή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, στιγμή δημιουργίας. Αυτή η «μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε και που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ» είναι το ίδιο το πνεύμα της γης. Είναι το ίδιο εκείνο ντουέντε, που φλόγισε κι έκανε στάχτες την καρδιά του Νίτσε, που γύρευε τις εξωτερικές του μορφές στη γέφυρα του Ριάλτο και στη μουσική του Μπιζέ, χωρίς ποτέ ν΄ αντιληφθεί πως το ντουέντε, που κυνηγούσε είχε πηδήσει από τους μυστηριακούς Έλληνες στους χορευτές του Καντίθ. Όχι. Το σκοτεινό κι ολότρεμο ντουέντε για το οποίο μιλώ, είναι απόγονος του εύθυμου δαίμονα του Σωκράτη, όλο αλάτι και μάρμαρο, που όρμησε ξέφρενα κι άρχισε να τσαγκρουνάει τον κύριό του τη μέρα που πήρε το κώνειο.

Κάθε σκαλί που ανεβαίνει ένας άνθρωπος, ή όπως θα΄ λεγε ο Νίτσε, ένας καλλιτέχνης, στον πύργο της τελείωσής του γίνεται ύστερα από σκληρή μάχη μ΄ ένα ντουέντε. Όχι μ΄ έναν άγγελο, όπως έχουν πει, ούτε με μια μούσα. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισμα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου. Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει με δώρα, όπως ο Άγιος Ραφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος Γαβριήλ.

Το κείμενο για το Ντουέντε (προηγήθηκαν μικρά αποσπάσματα) προέρχεται από την διάλεξη που έδωσε ο Λόρκα τον Οκτώβριο του 1934 στο Μπουένος Άιρες, κατά την διάρκεια της περιοδείας που έκανε τότε στην Λατινική Αμερική. Το ντουέντε είναι μια από εκείνες τις λέξεις, που φέρνουν αμηχανία σε λεξικογράφους, φιλοσόφους και προπαντός μεταφραστές, γιατί είναι δύσκολο όχι μόνον να μεταφραστούν, άλλα και να οριστούν μέσα στα πλαίσια της δικής τους γλώσσας. (Γιώργος Γεωργούσης μεταφραστής της έκδοσης Ντουέντε – Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Γαβριηλίδης, 2007)

Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Φουέντε Βακέρος, 5 Ιουνίου 1898 – Βιθνάρ, 19 Αυγούστου 1936), ήταν Ισπανός ποιητής και δραματουργός, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ’27», ομάδα συγγραφέων, που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 20ου αιώνα να ορίζεται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας. Δολοφονήθηκε, με επίσημη εντολή από το καθεστώς της ισπανικής χούντας, έναν μόλις μήνα μετά το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου, το καλοκαίρι του 1936. Δολοφονήθηκε μαζί με ένα ακόμη άτομο μετά την σύλληψή του σε φιλικό σπίτι, όπου κρυβόταν και μεταφέρθηκε με αυτοκίνητο στο Βιθνάρ, περιοχή βόρεια της Γρανάδας, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται η ακριβής τοποθεσία ταφής. Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ήταν ένας επαναστάτης ποιητής, «γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης», όπως ο ίδιος έγραψε.

Με πληροφορίες από: Doctv

Εδώ, επιτέλους, πειρατικά και τυπωμένα με κόκκινο μελάνι, ήταν οι βαθιά ομοερωτικοί και αγωνιώδεις στίχοι που ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα είχε ολοκληρώσει λίγο πριν δολοφονηθεί στις πρώτες μέρες του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Για να τιμήσει την ανώνυμη προσπάθεια, να επανεξετάσει ένα ιδιόμορφο επεισόδιο στην λογοτεχνική ιστορία της Ισπανίας και να φέρει τα ποιήματα σε ένα νέο κοινό, ένας εκδότης της Γαλικίας κυκλοφόρησε τώρα μια τέλεια έκδοση αντιγράφου αυτού του πρωτοποριακού βιβλιαρίου 42 ετών.

Αν και ήταν γνωστά από καιρό στους μελετητές του Λόρκα – κυρίως επειδή είχαν εκδοθεί στα γαλλικά δύο χρόνια νωρίτερα – τα “Los Sonetos del Amor Oscuro” είχαν κρυφτεί από την οικογένεια του ποιητή, η οποία πίστευε ότι οι βασανισμένοι και αισθησιακοί στίχοι τους θα αμαύρωναν την κληρονομιά του και θα αναζωπύρωναν παλιά μίση.

Στα 11 ποιήματα, ο ποιητής προσκαλεί τον αγαπημένο του να «πιει χυμένο αίμα από το μέλι του μηρού» και παραπονιέται ότι «η περιφρόνησή σου ήταν θεός, ενώ τα παράπονά μου ήταν μια αλυσίδα περιστεριών και στιγμών». Σε ένα άλλο, παρακαλεί για μια επιστολή που θα τον απαλλάξει από τη δυστυχία του: «Σε υπέφερα, γρατζούνισα τις φλέβες μου/Τίγρης και περιστέρι πάνω στη μέση σου/Σε μια μονομαχία από δαγκώματα και κρίνα/Γέμισε λοιπόν την τρέλα μου με λέξεις/Ή άσε με να ζήσω στην ηρεμία μου/Για πάντα σκοτεινή νύχτα της ψυχής».

Σε μια προφανή προσπάθεια να αναγκάσουν την οικογένεια και να επιτύχουν την έκδοση των σονέτων στην πρωτότυπη γλώσσα τους, μια ομάδα διανοουμένων – των οποίων τα ονόματα παραμένουν άγνωστα – απέκτησε τα ποιήματα. Τα τύπωσαν και τα έστειλαν σε 250 ειδικούς του Λόρκα, πολιτιστικές προσωπικότητες και δημοσιογράφους – και το σχέδιό τους λειτούργησε. Ένα χρόνο μετά από εκείνη την παράνομη δημοσίευση, η οικογένεια του ποιητή συναίνεσε στη δημοσίευση όλων των σονέτων – αν και η απόφασή τους να τα κοινοποιήσουν στην δεξιά εφημερίδα ABC προκάλεσε αντιδράσεις, όπως και η άρνηση της εφημερίδας να χρησιμοποιήσει τη λέξη «ομοφυλόφιλος» σε οποιοδήποτε συνοδευτικό άρθρο της.

«Αυτό για το οποίο μιλάμε εδώ είναι τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Λόρκα και εμφανίστηκαν σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε 50 χρόνια αργότερα», δήλωσε ο συγγραφέας Ενρίκε Αλβαρέλος, ο οποίος επέβλεψε την αναπαραγόμενη έκδοση για την ομώνυμη εκδοτική επιχείρηση της οικογένειάς του.

«Δεν θέλουμε να μπούμε στο μυαλό άλλων ανθρώπων, αλλά αυτό που πιστεύουμε ότι συνέβη είναι ότι υπήρχε φόβος μεταξύ του στενότερου κύκλου του Λόρκα και της οικογένειάς του ότι η δημοσίευση αυτών των ποιημάτων θα αναστάτωνε μερικά από τα φαντάσματα που βάραιναν τόσο πολύ τη ζωή και το έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα». Ενώ η μετά Φράνκο Ισπανία των αρχών της δεκαετίας του 1980 βίωνε τεράστιες αλλαγές, πρόσθεσε: «Υπήρχαν ακόμα παλιά, αταβιστικά ταμπού και παλιές συνήθειες που πηγάζουν από τα χειρότερα του ισπανικού πνεύματος, οπότε μπορείτε να φανταστείτε ότι η έκδοση αυτής της έκδοσης – αρχικά κρυφά – είχε τεράστιο αντίκτυπο στη χώρα τότε».

Η ιδέα για τη νέα έκδοση ήρθε αφού ο Αλβαρέλος έλαβε ένα αντίγραφο, μέσω τρίτου, ενός από τα 250 της αρχικής έκδοσης. Τώρα αλλάζουν χέρια για περίπου 5.000 ευρώ το καθένα. Αφού σβήστηκε ο αριθμός για να μην εντοπιστεί το βιβλίο πίσω στον κάτοχό του, ο εκδότης δημιούργησε αυτό που αποκαλεί «μια πραγματικά αυστηρή και πιστή αναπαραγωγή αυτού του πρωτότυπου βιβλίου, αντιγράφοντας το χαρτί και την υφή του. Είναι μια 100% πιστή έκδοση αντιγράφου του πρωτοτύπου». Όπως και η έκδοση του 1983, το αντίγραφο περιέχει αποσπάσματα από δύο από τους συναδέλφους ποιητές με τους οποίους ο Λόρκα είχε μοιραστεί τα σονέτα.

«Την τελευταία φορά που τον είδα, με πήγε σε μια γωνία και, σχεδόν κρυφά, απήγγειλε έξι ή επτά σονέτα από μνήμης που θυμάμαι ακόμα λόγω της απίστευτης ομορφιάς τους», είχε γράψει ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα.

Ο επίσης βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Ισπανός ποιητής Βιθέντε Αλεϊξάντρε, συγκινήθηκε εξίσου όταν τα άκουσε από τα χείλη του Λόρκα: «Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τον κοιτάξω επίμονα και να πω: «Τι καρδιά. Τόση αγάπη και τόσος πόνος!» Με κοίταξε και χαμογέλασε σαν μικρό αγόρι».

Ο βιογράφος του Λόρκα, Ίαν Γκίμπσον, ο οποίος ήταν ένας από τους αρχικούς 250 παραλήπτες, ορκίζεται ότι ακόμα δεν ξέρει ποιος βρισκόταν πίσω από το μικρό κόκκινο βιβλίο. Λίγο μετά την έκδοση των σονέτων από το ABC, επισκέφθηκε τον Αλεϊξάντρε για να ακούσει τις σκέψεις του για το θέμα. «Ο Αλεϊξάντρε ήταν επίσης ομοφυλόφιλος», είπε ο Γκίμπσον. «Και μου είπε: Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχω διαβάσει κάθε λέξη σε αυτό το ένθετο και η λέξη ομοφυλόφιλος δεν εμφανίζεται! Ήταν απίστευτο». Κι όμως, πρόσθεσε ο Γκίμπσον, «η γραμματική – τα επίθετα κ.ο.κ. – καθιστά σαφές ότι μιλάει για ομοφυλοφιλικό έρωτα».

Για τον Ιρλανδό ισπανόφωνο, υπάρχουν προφανείς συγκρίσεις μεταξύ των σονέτων του Λόρκα και της ζωής και του έργου ενός από τους συμπατριώτες του Γκίμπσον, του Όσκαρ Ουάιλντ.

«Ήταν η αγάπη που δεν τόλμησε να πει το όνομά της», είπε. «Αυτή ήταν η κατάσταση και αυτά τα σονέτα είναι πολύ, πολύ προσωπικά. Μιλούν με σαφήνεια για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα και την αγωνία που εμπλέκεται. Αυτό υπάρχει στον τίτλο του “Amor Oscuro”. Πρόκειται για δύσκολο έρωτα. Είναι μια προσπάθεια να φωτιστεί η άλλη πλευρά που δεν μπορούσε να φανεί. Και είναι πολύ όμορφα».

Πηγή: The Guardian