Μετά την ανακοίνωση για την ενοχή των 42 της πλέον και τελεσίδικα εγκληματικής οργάνωσης, η μητέρα του Παύλου Φύσσα που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον Γιώργο Ρουπακιά, ανέφερε σε δήλωσή της: «Να σας ευχαριστήσω όλους που είστε εδώ για άλλη μια φορά. Είναι πάνω και από ιστορική αυτή η ημέρα, σήμερα κέρδισε η αλληλεγγύη, η αγάπη και η ειρήνη. Δεν δικαιώνονται μόνο τα θύματα της Χρυσής Αυγής. Δικαιώνονται και όλα τα θύματα του φασισμού και ειδικά τα θύματα που πήγαν για εκτέλεση. Δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε αυτό, αυτές τις εικόνες που είδαμε τις τελευταίες ημέρες και σημάδεψαν την ψυχή μας.

Σήμερα αφιερώνουμε αυτή τη νίκη σε όλους αυτούς που δώσανε τη ζωή τους για την ελευθερία. Ακριβώς το ίδιο έκαμνε και το δικό μου το παιδί. Βέβαια, τότε είχαμε κατοχή… Τώρα ήταν σε καιρό ειρήνης και είχε πάει να δει μπάλα. Κι όμως, το ναζιστικό αυτό μόρφωμα, βγήκε στον δρόμο και σκότωσε. Καταδικάστηκε όμως σήμερα τελεσίδικα πια και αυτό που έχω να σας πω είναι ότι φεύγω με μια ανακούφιση, ότι δεν θα τους ξαναδώ και ξανακούσω στη ζωή μου. Δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου».

Η απόφαση για τους 42 της Χρυσής Αυγής

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων ανακοίνωσε την ενοχή και των 42 κατηγορούμενων με τη Χρυσή Αυγή να θεωρείται τελεσίδικα εγκληματική οργάνωση, υπό τον μανδύα πολιτικού κόμματος.

Η διαδικασία σφραγίζει την τελεσίδικη απάντηση της Δικαιοσύνης στη μοναδική ποινική υπόθεση παγκοσμίως που, κατά την κατηγορία, αφορά μία ναζιστικού τύπου οργάνωση η οποία χρεώνεται εγκλήματα κατά της ζωής και εισήλθε ως πολιτικό κόμμα στη Βουλή και τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη της χώρας.

Για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» ένοχοι κρίθηκαν οι: Νίκος Μιχαλολίακος, Ηλίας Κασιδιάρης, Ιωάννης Λαγός, Χρήστος Παπάς, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής και Αρτέμης Ματθαιόπουλος.

Για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση ένοχοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 11 πρώην βουλευτές: Αντώνιος Γρέγος, Ελένη Ζαρούλια, Πολύβιος Ζησιμόπουλος, Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Νίκος Κούζηλος, Δημήτρης Κουκούτσης, Νίκος Μίχος, Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης, Στάθης Μπούκουρας, Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος και Μιχαλης Αρβανίτης.

Μεταξύ των υπόλοιπων κατηγορουμένων που καταδικάστηκαν για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση είναι ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, Γιώργος Ρουπακιάς, ο πυρηνάρχης της Τοπικής Οργάνωσης Περάματος της Χρυσής Αυγής, Αναστάσιος Πανταζής και ο πυρηνάρχης της Τοπικής Οργάνωσης Νίκαιας, Γιώργος Πατέλης.

Χρυσή Αυγή: Δολοφονία Παύλου Φύσσα

Για την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα σε δημόσια θέα ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση κρίθηκε και σε δεύτερο βαθμό ο Γιώργος Ρούπακιας. Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων έκρινε τον Γιώργο Ρουπακιά επίσης ένοχο για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, ενώ έχουν παραγραφεί τα αδικήματα της παράνομης οπλοκατοχής, της οπλοφορίας και οπλοχρησίας, για τα οποία είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως.

Για συνεργεια στην ανθρωποκτονία Φύσσα κρίθηκαν ένοχοι οι 15 κατηγορούμενοι. Πρόκειται για τους Ιωάννη Άγγο, Μάριο Αναδιώτη, Γιώργο Δήμου, Ιωάννη Καζατζόγλου, Ελπιδοφόρο Καλαρρύτικο, Ιωάννη Κομιανό, Κωνσταντίνο Κορκοβίλη, Αναστάσιο Μιχάλαρο, Γιώργο Πατέλη, Γιώργο Σκάλκο, Γιώργο Σταμπέλο, Λέοντα Τσαλίκη, Νικόλαο Τσόρβα.

Χρυσή Αυγή: Επίθεση στους αλιεργάτες

Για την επίθεση σε βάρος των αλιεργατών στο Κερατσίνι ένοχοι κρίθηκαν για απόπειρα ανθρωποκτονίας και οι πέντε κατηγορούμενοι (Δημήτρης Αγριογιάννης, Μάρκος Ευγενικός, Θωμάς Μαρίας, Αναστάσιος Πανταζής, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος).

Χρυσή Αυγή: Οι ποινές

Εν αναμονή της ανακοίνωσης των ποινών, η σημερινή απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων ενδέχεται να οδηγήσει σε αυστηρότερη μεταχείριση για τους οριστικά καταδικασθέντες ως διευθυντές εγκληματικής οργάνωσης – Νίκο Μιχαλολιάκο, Ηλία Κασιδιάρη, Χρήστο Παππά, Ιωάννη Λαγό, Γιώργο Γερμενή, Ηλία Παναγιώταρο και Αρτέμη Ματθαιόπουλο – καθώς και για τους καταδικασθέντες στην υπόθεση της απόπειρας ανθρωποκτονίας του Αιγύπτιου αλιεργάτη Αμπουζίντ Εμπάρακ.

Αυτό το ενδεχόμενο προέκυψε ύστερα από την έφεση που άσκησε ο Εισαγγελέας Εφετών Στέλιος Κωσταρέλλος, κρίνοντας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο θα έπρεπε να είχε επιβάλει αυστηρότερες ποινές για τα συγκεκριμένα αδικήματα.

Κατά συνέπεια, οι πρωτόδικες ποινές των 13 ετών για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης μπορεί πλέον να αυξηθούν έως και στα 15 έτη, το ίδιο και οι ποινές που επιβλήθηκαν για την απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος του Αμπουζίντ Εμπάρακ.

Μάλιστα μία από αυτές κατέληγε με τη φράση «ναζί είναι, όχι τρελός». Έτσι κατέρρευσε ο μύθος ότι μια χώρα έπεσε τυχαία στα χέρια ενός σχιζοφρενή, ο οποίος, με όχημα την τρέλα του, βύθισε τον κόσμο στο αίμα για έξι χρόνια. Αν θεωρήσουμε ότι το χαρακτηριστικό που διασφαλίζει την ειρήνη και την ευημερία είναι ο καλός χαρακτήρας και η πνευματική ισορροπία ενός ατόμου, τότε θα έπρεπε ήδη να είχαμε βρει τα «καλά παιδιά», που θα έπαιρναν την τύχη αυτού του ταλαίπωρου κόσμου στα χέρια τους.

Στις δεκαετίες που «τρεντάρει» ως πολιτικό σύστημα η αστική δημοκρατία και ο περήφανος λαός έχει το δικαίωμα να εκλέγει τα πρόσωπα που θα τον κυβερνήσουν, έχουμε δει στο τιμόνι χωρών διάφορες φιγούρες, που μας έκαναν να αναρωτηθούμε: «μα καλά πώς βρέθηκε αυτός/ή εκεί; Δεν είναι επικίνδυνο να έχει εξουσία στα χέρια;». Άτομα που δεν μπήκαν καν στον κόπο να επιδείξουν μια στοιχειώδη σοβαρότητα– έστω και για τα μάτια του κόσμου –ενώ παράλληλα υιοθέτησαν μια ακραία, μισαλλόδοξη ρητορική. Ο ένας βάφει τα μαλλιά του πορτοκαλί και απειλεί να απελάσει όλους αυτούς που θεωρεί «παράνομους» μετανάστες, ο άλλος παλεύει με αρκούδες και κάνει πόλεμο κάθε δύο χρόνια, κάποιος άλλος με φαβορίτες σαν του Κόκοτα παίρνει ένα αλυσοπρίονο για να μας δείξει πόσο αποφασισμένος είναι να κάνει περικοπές στο κοινωνικό κράτος κι ένας τελευταίος που περιφέρεται άβολος, μη χάνοντας ποτέ την ευκαιρία να δείξει στην κάμερα τη ρώγα του, έχει την κακιά συνήθεια να υποκλέπτει τηλεφωνικές συνομιλίες.

Η κριτική που ασκείται εξαντλείται κυρίως στην εικόνα και βασίζεται στην αισθητικοποίηση της πολιτικής. Μακάρι να σταματούσαν εκεί τα προβλήματά μας. Από την άλλη, έχουν υπάρξει και «σοβαρά» άτομα που έχουν προκαλέσει μεγάλο κακό μέσω της άσκησης εξουσίας. Η ουσία όμως, όπως και να τα δούμε τα πράγματα, βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής. Η εικόνα – για παράδειγμα – του προέδρου της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι (ο φαβοριτάκιας με το πριόνι), είναι ενός γραφικού τύπου που δίνει σόου σκίζοντας χαρτάκια με τις επιγραφές «άχρηστων» – κατά τη γνώμη του – υπουργείων, όπως της παιδείας και του πολιτισμού. Η ουσία της πολιτικής του, ωστόσο, είναι ότι με τις περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό που εφάρμοσε τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του, ένας στους δύο κατοίκους της Αργεντινής βρέθηκε κάτω από το όριο της φτώχειας. Εδώ πέσαμε στην περίπτωση που έχει όλο το πακέτο:και τη γραφικότητα και την καταστροφική πολιτική.

Οι καρικατούρες στην ηγεσία της πολιτικής, δεν «κλωτσάνε» στα μάτια της κυρίαρχης αισθητικής, όταν κάνουν καλά τη δουλειά αυτών των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Έτσι μια περσόνα φαίνεται να είναι έξω από τις καθιερωμένες νόρμες, επειδή μιλάει χυδαία, προσβλητικά, με μίσος και ρατσιστικά. Φαντάζει στο μυαλό κάποιων ανθρώπων ως μία αντισυστημική προσωπικότητα, μια «φωνή λογικής», που έσπασε τον καθωσπρεπισμό και τα λέει έξω απ’ τα δόντια, ακόμα και όταν λέει ανοησίες, αναπαράγει fake news, πουλάει επιστολές του Ιησού Χριστού, κάνει τον αστυνόμο της εικόνας και πουλάει νανο-γιλέκα.

Οι φτωχοί, όμως, δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν αν έχουν από πάνω τους έναν πάμπλουτο τύπο που τους έχει πείσει ότι θα αγοράζουν τα αυγά φθηνότερα αν εξαφανιστεί η woke κουλτούρα. Είναι η γνώριμη, πανάρχαια παγίδα που πέφτουν μέσα, όταν με εργαλείο το φόβο, τους υποδεικνύουν «αόρατους εχθρούς», όπως τα gay άτομα, τους μετανάστες, τους εβραίους, τους κομμουνιστές κ.α. Νιώθουν προδομένοι–και δικαίως – από το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό και συσπειρώνονται γύρω από έναν ακραίο συντηρητικό πυρήνα, που όχι μόνο δε θα τους λύσει τα προβλήματα, αλλά στο τέλος δε θα τους χωρέσει κιόλας.

Η ακροδεξιά και ο ναζισμός πάντα ασκούσε γοητεία σε επιφανείς επιχειρηματίες, ακόμα κι αν δεν έχουν τα κότσια να παραδεχτούν ότι σηκώνουν το χέρι, όπως ο Χίμλερ στα «Τάγματα Θανάτου» σε παγκόσμια ζωντανή αναμετάδοση. Δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό να συνεχίσουν το business as usual με εγκληματίες και να πλουτίσουν παραπάνω πληρώνοντας χαμηλούς φόρους, μισθούς πείνας και έχοντας παράλληλα ένα φοβισμένο και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό. Έτσι έκαναν κι έτσι θα κάνουν πάντα. Όχι επειδή είναι σνομπ, κακοί χαρακτήρες ή αυτιστικοί, αλλά επειδή είναι «κουρδισμένοι» να κυνηγούν συνέχεια το κέρδος με κάθε τίμημα.

Παντού, στον κόσμο

Ο Πικάσο το 1937, στον τεράστιο καμβά του, ζωγράφισε την βομβαρδισμένη από τα γερμανικά και ιταλικά στρατεύματα βασκική πόλη, Γκερνίκα. Όλη η φρίκη του πολέμου σε έναν πίνακα, που περιέχει ήχους νεκρών, την οδύνη ενός βίαιου τέλους. Ο Πικάσο πήρε θέση. Διάλεξε τη μεριά του. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Φράνκα Ράμε, σύζυγος του Νομπελίστα συγγραφέα Ντάριο Φο, έγραψε κι ερμήνευσε μια σειρά μονολόγων βασισμένων σε μαρτυρίες υπαρκτών προσώπων της ιταλικής αντίστασης στον φασισμό. Ο μονόλογος «Μάμμα Τόνι» καταγίνεται με την ιστορία της «μάνας» μιας ομάδας ανταρτών, πρόσωπο πραγματικό, που έχασε τον γιο της, αλλά δεν έπαψε να πολεμά και να αγωνίζεται. Η Φράνκα Ράμε πήρε θέση. Διάλεξε τη μεριά της. Το φθινόπωρο του 1940, προβλήθηκε, για πρώτη φορά, η ταινία «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Τσάρλι Τσάπλιν. Η ταινία του Τσάπλιν ασκεί κριτική στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του ναζισμού και του φασισμού, σατιρίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, τόσο τον Αδόλφο Χίτλερ όσο και τον Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Τσάπλιν πήρε θέση. Διάλεξε τη μεριά του.

Ο συγγραφέας Ίταλο Καλβίνο έλεγε ότι κανείς δεν δίνει σήμερα τόση αξία στη λογοτεχνία όσο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο Καλβίνο όλη του τη ζωή αντιστεκόταν κατά του φασισμού, γεγονός από το οποίο εμπνεύστηκε τα πρώτα έργα του. Ο Τούρκος ποιητής, Ναζίμ Χικμέτ, με μια ποίηση χωρίς σύνορα και πατρίδα: «Μπορεί να διακηρύσσεις ότι κανείς πρέπει να ζει, όχι ως εργαλείο, ένας αριθμός ή ένας κρίκος, αλλά ως ανθρώπινη ύπαρξη, θα περάσουν χειροπέδες στον καρπό σου».

Ελλάδα

Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων στην Ελλάδα είχε τίτλο «ο Ντούτσε αφηγείται» και σχεδιάστηκε τον χειμώνα του 1942 από τον κορυφαίο σκιτσογράφο Σταμάτη Πολενάκη, ο οποίος κατά την περίοδο της Κατοχής είχε καταφύγει στην πατρίδα του, τη Σίφνο. Πρωταγωνιστής είναι ο Μουσολίνι και θέμα ο αυτοεξευτελισμός του. Ο Σταμάτης Πολενάκης πήρε θέση. Διάλεξε τη μεριά του. Ο Γιάννης Νεγρεπόντης έγραψε το ποίημα «Φυλάττειν Θερμοπύλας» το 1971, πολιτικός κρατούμενος, μεσούσης της δικτατορίας του 1967. «Είναι έργο που αποζητά την ελευθερία των ανθρώπων, στην οποία δεν μπορεί να φτάσει κανείς παρά μόνο μέσα από τον κοινό αγώνα μαζί με τους άλλους», λέει ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής που μελοποίησε το ποίημα σε μορφή ορατόριου. Το «Ακορντεόν», επίσης, σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, με τη μουσική του Μάνου Λοΐζου, που μοιάζει με σφυγμό καρδιάς, τελειώνει με την ιαχή «δεν θα περάσει ο φασισμός». Πάντα αυτή η ιαχή.

«Πώς μπορείς να είσαι καλλιτέχνης και να μην αντικατοπτρίζεις την εποχή σου;», είπε ένα αγόρι σε ένα άλλο αγόρι, καθώς με προσπερνούσαν στον δρόμο. Μαθητές στο γειτονικό μας λύκειο. Μετά χάθηκαν, οδηγώντας τα ποδήλατά τους.