Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε μεγάλη ποικιλία παιδικών προγραμμάτων στην ελληνική τηλεόραση. Ταινίες της σύγχρονης εποχής και παλιότερες. Ποιοτικά προγράμματα και trash TV. Κινούμενα σχέδια με ζώα που μιλούσαν και ανθρώπους που ζούσαν στο διάστημα. Σενάρια που είχαν τεντώσει τη μεταφυσική και αναχρονιστικές ιδέες με πρωταγωνιστές βασιλιάδες και ευγενείς. Παραγωγές από τη δύση, αλλά και την ανατολή.

Παρόλα αυτά, δε θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο και την ασυμβατότητα των περισσότερων παιδικών σειρών και ταινιών με τον ψυχικό κόσμο ενός παιδιού. Δε θα ασχοληθώ καν με την απουσία γονικού ελέγχου. Κάνω αυτή την εισαγωγή για να σταθώ σ’ ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που μου έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη από τότε: Οι χαρακτήρες των «παιδικών» δεν πέθαιναν σχεδόν ποτέ. Είτε τους έκαναν μαύρους στο ξύλο, είτε ανατινάζονταν με δυναμίτη, στέκονταν ξανά στα πόδια τους σαν να μην έγινε τίποτα.

Θα μου πείτε λογικό, γιατί να δείχνουν στα παιδιά ανθρώπους και ζώα να γίνονται θύματα του δρεπανηφόρου χάρου; Σωστό, μόνο που έδειχναν όλη τη διαδικασία που σε οδηγεί στο «μεγάλο ταξίδι», σκιπάροντας απλά τη φάση με τα στεφάνια και το καπάκι. Και για να σας προλάβω, δε διψούσαν τα παιδικά μου μάτια να δουν σκιτσαρισμένο έναν θάνατο. Μου αρκούσε αυτός του Μουφάσα στον βασιλιά των λιονταριών. Απλώς, μην έχοντας βιώματα από την «αθέατη όψη», είχα κάποιες αθώες απορίες. Πότε κόβεται το νήμα της ζωής; Τι υπάρχει μετά από δω; Θα μπορώ κι εγώ να μην πεθαίνω όπως ο Son Goku; Ή να πυροβολώ χωρίς να σκοτώνω, όπως έκανε ο Lucky Luke;

Οι απορίες (δεν) λύθηκαν στην ώρα τους και η αθανασία των καρτούνς κέρδισε το σύμβολο που της αξίζει στη συνείδησή μου. Ίσως εκεί, κάπου ανάμεσα σ’ έναν φτωχό και μόνο καουμπόι και σ’ έναν Νίντζα με ουρά, άρχισε να διαμορφώνεται και ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο σήμερα. Από τότε, μεγαλώνοντας μέσα στη γυάλα μου, έγινα «ψαγμένος» ενήλικος με την πολυτέλεια να φιλοσοφώ. Τα ερωτήματα του δεκάχρονου εαυτού μου επαναλαμβάνονται σαν λούπα σε ανανεωμένες εκδοχές και με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. Όταν καταφέρνω να βρίσκω τις απαντήσεις που με ικανοποιούν, μού δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορώ να μιλάω για τις ζωές των άλλων λες και είμαι εγώ ο καταλληλότερος να το κάνω. Αναζητώ συνεχώς «ξένους» ανθρώπους που νομίζω πως ζουν μόνιμα κάτω από το νερό σε μια μάταιη προσπάθεια να ταυτιστώ. Πώς γίνεται να μην πιάνει; Αφού ξένος είμαι κι εγώ στον «χαβά της ανθρωπότητας». Στο τέλος, καταλήγω να κουράζομαι από τη ρουτίνα του να είμαι «αυτός ο τύπος» και ψάχνω πάντα κάτι καινούριο. Ξανά μάταιο.

Αυτή η αναζήτηση μοιάζει πολλές φορές σαν μία μάχη των συμβόλων. Ένας πόλεμος ανάμεσα στην κυριολεξία και τη μεταφορά. Σκέφτομαι εκείνο το παιδί που καθόταν οκλαδόν στο χαλί μπροστά στην τηλεόραση και μπερδευόταν με τα ασαφή όρια της πραγματικότητας μπροστά και πίσω από το γυαλί. Πλέον, ξέρω ότι δε γίνεται να σου ρίξω μια σφαίρα και να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να ανατινάζομαι συνέχεια και να ζω. Κι ας έχω ανάγκη κάθε τόσο έναν μικρό θάνατο. Έστω για την εμπειρία της ανάστασης*. Κι όμως, τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις βιώνω σαν ένας καρτούν ήρωας. Εκεί που φαίνεται σίγουρος ο ερχομός της επιτυχίας, βγαίνω έξω στο δρόμο και σκοτώνομαι. Μην ανησυχείς όμως, στο επόμενο επεισόδιο ξαναπαίζω.

*Από το βιβλίο της Clarice Lispector, «Η ώρα του αστεριού»

Το 2025, σηματοδοτεί τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του Toy Story, της ταινίας που ανέτρεψε τα δεδομένα της βιομηχανίας του animation. Η ιστορία δύο παιχνιδιών, με τις εμβληματικές ερμηνείες των Tom Hanks και Tim Allen, αγγίζει ζητήματα ζήλιας, ταυτότητας και ευθύνης. Ακόμα νιώθω ρίγη βλέποντας τη θρυλική σκηνή όπου ο Woody και ο Buzz «πετούν», με τις υπέροχες αναφορές στο «πέφτω με στυλ» και το «στο άπειρο και ακόμα παραπέρα».

Το Toy Story είναι μια χαρούμενη ταινία για τη φαντασία, με τον Woody να γίνεται μέρος του ίδιου μύθου του Buzz Lightyear που τόσο γοητεύει τα παιδιά.

Από το πρώτο λεπτό, το δωμάτιο του Andy (John Morris) γεμίζει με πολύχρωμους χαρακτήρες που δύσκολα δεν συμπαθείς. Αυτό οφείλεται στους κωμικούς θρύλους της διανομής, όπως ο Don Rickles ως Mr. Potato Head και ο Wallace Shawn ως Rex.

Ερμηνείες και επαναστατικό animation

Αν σκεφτεί κανείς πόσο αντιπαθής είναι ο Woody στο πρώτο μισάωρο, είναι αξιοσημείωτο το πώς ο Tom Hanks τον κάνει τελικά τόσο αγαπητό. Ο Hanks ξεχωρίζει ιδιαίτερα στις πιο δραματικές σκηνές του Woody, γεμάτες έντονα συναισθήματα, φωνές και φόβο. Επίσης, απογειώνει τη σκηνή όπου βοηθά τον Buzz να συνειδητοποιήσει τη χαρά που μπορεί να προσφέρει, δείχνοντας ότι ο Woody πιστεύει στον Buzz όσο σε όλα τα υπόλοιπα.

Ο Tim Allen, από την άλλη πλευρά, διατηρεί πάντα μια στωική ερμηνεία ως Buzz και τη μεταβάλλει αριστοτεχνικά καθώς αλλάζει η κοσμοθεωρία του χαρακτήρα. Παρότι η ταινία έχει πια πολλά χρόνια στην πλάτη της, οι φαν συχνά ξεχνούν πόσο σπουδαίες είναι πραγματικά οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, που δίνουν ζωντάνια και πάθος στους αντίθετους χαρακτήρες τους.

Ενώ συχνά συγκρίνουμε τα γραφικά του πρώτου Toy Story με εκείνα του τέταρτου μέρους για να δούμε την εξέλιξη της τεχνολογίας, τα σχέδια του 1995 αντέχουν ακόμη εντυπωσιακά στον χρόνο. Η αποφυγή της απεικόνισης των ανθρώπινων προσώπων είναι εμφανής, ωστόσο η κινηματογράφηση παραμένει ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ταινίας, δίνοντας έμφαση στην οπτική των παιχνιδιών.

Η μουσική υπογραφή του Randy Newman

Σε κάθε επανεξέταση του Toy Story, ξεχωρίζει η δύναμη του μουσικού σκορ — η μουσική που συνοδεύει τις στιγμές αγωνίας, κινδύνου και περιπέτειας εντυπωσιάζει εξίσου με το animation (ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής). Οι πρωτότυπες συνθέσεις ανήκουν στον Randy Newman, του οποίου η φωνή συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της αρχικής ταυτότητας της Pixar.

Τα τραγούδια «You’ve Got a Friend in Me» (υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού) και «Strange Things» έχουν μια κλασική αίσθηση, αντλώντας στοιχεία από jazz, pop και country. Το σημαντικό είναι ότι τόσο η φωνή του Newman όσο και των Hanks και Allen δεν είναι νεανικές — αυτή η ώριμη ερμηνεία δίνει βαρύτητα στα νεανικά θέματα της ταινίας για όλες τις ηλικίες.

Το Toy Story παντρεύει τραγούδια με διαχρονικό ήχο με ρετρό αισθητική Άγριας Δύσης και διαστήματος, δημιουργώντας μια βαθιά νοσταλγική ατμόσφαιρα — παρότι οι ήρωες τότε ήταν ολοκαίνουργιοι.

Toy Story: Μια σειρά σε αναζήτηση ταυτότητας

Παρά τις τεχνικές και αφηγηματικές επιτυχίες του πρώτου μέρους, προκαλεί εντύπωση ότι το Toy Story 2 κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του. Η σειρά βρίσκει πραγματικά τον θεματικό της βηματισμό στη δεύτερη ταινία, όταν εμφανίζεται η Jessie (Joan Cusack) κι οι ήρωες αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά το μεγάλωμα του Andy.

Ωστόσο, κάποια στοιχεία της πρώτης ιστορίας ξενίζουν — όπως η αρχική σύγκρουση μεταξύ Woody και Buzz ή τα σχόλια των άλλων παιχνιδιών που θυμίζουν υπερβολικές εκδηλώσεις τοξικής αρρενωπότητας. Στην ουσία, το Toy Story δεν είναι περίπλοκο: μιλά για παιχνίδια που βάζουν σε προτεραιότητα το παιδί τους αντί για τον εγωισμό τους.

Σε όλο το franchise, τα παιχνίδια λειτουργούν ως φορείς ανθρώπινων φόβων γύρω από την ενηλικίωση ή την εγκατάλειψη. Στην πρώτη ταινία όμως κυριαρχεί η ιδέα πως η φαντασία μπορεί να κάνει ένα παιχνίδι τον καλύτερο φίλο σου. Το βασικό συναισθηματικό στοιχείο σταθεροποιείται μόνο μέσα από τη σεμνή ομιλία του Woody προς το τέλος.

Οι περιπέτειες θα γίνουν μεγαλύτερες κι οι θεματικές θα αποκτήσουν βάθος στα επόμενα μέρη, όμως το Toy Story παραμένει ένα πολιτιστικό σημείο αναφοράς — μια απλή αλλά γλυκιά ιστορία με πολύπλοκες σκέψεις πάνω στην ταυτότητα και τη φιλία.

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30 Οκτωβρίου 1995
Διάρκεια: 81 λεπτά
Σκηνοθεσία: John Lasseter
Σενάριο: John Lasseter, Andrew Stanton, Joss Whedon, Alec Sokolow, Joel Cohen, Joe Ranft, Pete Docter
Παραγωγοί: Bonnie Arnold, Edwin Catmull, Ralph Guggenheim
Πρωταγωνιστούν: Tim Allen (φωνή Buzz Lightyear), Tom Hanks (φωνή Woody)

The Pros & Cons:

Ο Tom Hanks, o Tim Allen κι οι υπόλοιποι δίνουν κορυφαίες ερμηνείες φωνής — υπερβολικές, αλλά γερά θεμελιωμένες.

Οι σεναριογράφοι προβάλλουν εύστοχα θέματα παιδικότητας, φιλίας κι έμπνευσης στα παιχνίδια.
Τα κλασικά τραγούδια του Randy Newman κι η μουσική επένδυση κάνουν την ατμόσφαιρα διαχρονική για κάθε ηλικία.

Το animation αντέχει στον χρόνο χάρη στη δυνατή κινηματογράφηση — παρά τις κάπως παλιομοδίτικες υφές.

Οι θεματικές στο πρώτο μέρος είναι πιο επιφανειακές κι οι «τοξικές» πλευρές των χαρακτήρων κάποιες φορές υπερβολικές.

Πηγή: screenrant

Μαζί με τους αρχαιολόγους θα ταξιδέψουν με τη φαντασία τους στο παρελθόν, τους δρόμους, στις αυλές και τα σπίτια μιας αρχαίας γειτονιάς, όπου κάποτε αντηχούσαν φωνές παιδιών που γελούσαν, έκλαιγαν, τσακώνονταν, συμφιλιώνονταν, μα πάνω απ’ όλα… έπαιζαν! Μετά το ξεχωριστό αυτό ταξίδι στον χρόνο, τα παιδιά θα οδηγηθούν στην Παιδική Γωνιά, στον 2ο όροφο του Μουσείου, όπου θα αγγίξουν αντίγραφα των αρχαίων παιχνιδιών και θα κατασκευάσουν παρόμοια παιχνίδια, παίρνοντας μαζί τους ένα πολύτιμο αναμνηστικό από αυτή την εμπειρία.

Αν έχετε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών, το Μουσείο Ακρόπολης σας περιμένει τη Δευτέρα 30/12, στις 10:30 π.μ. και στις 12:30 μ.μ.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα παιδιά δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, όταν έχουν πολλά ερεθίσματα γύρω τους. Δεν ξέρουν ποιο να διαλέξουν και δεν παρατηρούν εύκολα ένα παιχνίδι που θα τους κινήσει το ενδιαφέρον. Όπως αναφέρει η παιδίατρος Σουζάνα Κέμπερ, σε ανάρτησή της, καλό είναι να έχουμε λίγα παιχνίδια στο παιδικό δωμάτιο ή στο σαλόνι, ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να απασχοληθούν με κάποιο που θα διαλέξουν πιο εύκολα. Όσο λιγότερα τόσο καλύτερα.

Ένας εύκολος τρόπος για να απομακρύνουμε τα πολλά παιχνίδια από το δωμάτιο είναι να ακολουθήσουμε τον κανόνα των 20 παιχνιδιών. Ζητάμε από το παιδί μαζί να ξεκαθαρίσουμε τα παιχνίδια του. Κάποια θα τα κρατήσει, κάποια θα τα χαρίσει, κάποια θα μπουν στο ντουλάπι για αργότερα.

Ζήτα από το παιδί να διαλέξει 20 παιχνίδια (μπορεί να είναι και 10 ή 15, ανάλογα με το πόσα έχει). Αυτά που διάλεξε θα τα κρατήσει στο δωμάτιο, ενώ τα υπόλοιπα θα αποφασίσετε μαζί αν θα φυλαχτούν για αργότερα, αν θα χαριστούν ή αν θα πεταχτούν σε περίπτωση που έχουν χαλάσει.
Αυτά που θα φυλάξετε μπορείς να τα ξαναβγάλεις σε 1 μήνα ώστε να παίξει με αυτά και να μεταφέρεις τα παλιά στη ντουλάπα. Να κάνεις, δηλαδή, μια εναλλαγή ανά διαστήματα στα παιχνίδια που έχει το παιδί στη διάθεσή του για να παίζει.

Πηγή: Themamagers

Θυμάμαι, όταν ήμουν παιδί, ήθελα να μεγαλώσω γρήγορα για να μάθω να οδηγώ. Όχι ότι έχω τρέλα με τ’ αυτοκίνητα, αλλά θεωρούσα την οδήγηση μια σοβαρή και υπεύθυνη ενέργεια, που σηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, το πέρασμα στην ενηλικίωση. Παρατηρούσα πώς οδηγούσαν οι μεγάλοι και σκεφτόμουν αν θα το έκανα καλύτερα απ’ αυτούς. Και πράγματι, είναι από τα λίγα πράγματα, που κάνω επιδέξια.

«Και γιατί βιαζόσουν να μεγαλώσεις;». «Έλα μου ντε;». «Η στιγμή αυτή έρχεται είτε το θέλεις, είτε όχι. Περνάει μέσα από μοναδικά σημεία, που τ’ αφήνεις για πάντα πίσω σου. Μήπως να δώσεις λίγη παραπάνω προσοχή στο “εδώ και τώρα” ;». Η αλήθεια είναι ότι αυτό το πέρασμα από την παιδική ηλικία μάς διαμορφώνει, ανεξάρτητα από τα επίπεδα συνειδητοποίησης στον οργανισμό μας. Κάποια παιδιά ήταν ήσυχα, έπαιζαν χωρίς παιχνίδια, αγχώνονταν στα διαγωνίσματα, κρύβονταν μέσα στην ντουλάπα, ξεχνούσαν να τα πάρουν από το μάθημα των αγγλικών, ντρέπονταν, στέκονταν όρθια στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου κόντρα σε κάθε κανόνα ασφάλειας, έκαναν φασαρία, το έσκαγαν απ’ το σπίτι, έπεφταν απ’ το ποδήλατο, έλεγαν με το ζόρι την προσευχή στο σχολείο και πλακώνονταν στο ξύλο.

Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι μικρές τελίτσες, που, αν τις ενώσεις, δίνουν ένα σκίτσο του εαυτού σου, που μοιάζει μ’ εκείνα, που έχουν τα περιοδικά με τα σταυρόλεξα. Καθόλου φιλοτεχνημένο, αλλά ταυτόχρονα πειστικό. Η στιγμή της ενηλικίωσης δεν είναι 18 κεράκια στη γενέθλια τούρτα. Για κάποιους, έρχεται πιο νωρίς, για κάποιους, πιο αργά και για κάποιους, ποτέ. Έχει να κάνει κυρίως με την ανάληψη της ευθύνης, που σημαίνει παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου. Είμαι υπεύθυνος/η για το λάθος και το σωστό.

Όσο και να μη μ’ αρέσει, βγάζω την παιδική πιζάμα και την καταχωνιάζω στο πατάρι. Κρατάω μόνο το παιδικό, αφιλτράριστο συναίσθημα και το φυλάω μέρα νύχτα, με νύχια και με δόντια, σ’ ένα σώμα, που γερνάει. Η φαντασία, αυτή που με ανάθρεψε, είναι η ίδια, με την οποία κάνω ενέσεις στη σημερινή πραγματικότητα. Ποιος/α να μου πει τι; Το κλισέ «όλα είναι στο μυαλό σου» δε μου κάνει. Έτσι κι αλλιώς, αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μόνο έμμεσα. Δημιουργούμε ένα μοντέλο, το οποίο δεν είναι τέλειο, αλλά είναι επαρκές. Πέρα και πάνω απ’ αυτό, είναι στο χέρι μας να φερόμαστε με αγάπη στο παιδί, που υπάρχει μέσα μας. Είναι αυτό, που σκεφτόταν κάποτε ότι, όταν μεγαλώσει, θα εφεύρει τη συσκευή για την τηλεμεταφορά.

Αλήθεια, πού είναι τώρα που την χρειάζομαι;

Έχω παρατηρήσει άλλα παιδιά, που «παίζουν μαγαζάκι» και δίπλα στη λάμπα και το κουτάλι συλλαβίζουν την «αλληλεγγύη» και τη «δύναμη της ομάδας».

Αλλά κι εκείνα τα παιδιά, που αδειάζει το βλέμμα τους στον βυθό μιας κινούμενης οθόνης «που βαριέται».

Η σημερινή Κυριακή έχει πυγμή. Λέμε: Θα παλέψουμε για χώμα, πράσινο και νερό. Για την παιδεία και την αγάπη. Για τη φαντασία, ρε παιδιά. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Θα μας καταπιεί η χειρότερη εκδοχή ενός κόσμου, που καταστρέφει καγχάζοντας.

Κι όσο η συζήτηση φουντώνει, το μάτι μου πέφτει στη βιβλιοθήκη του Β. και στο «Σύμπαν της συνείδησης» (Μετάφραση: Βακάκη Βασιλική) καθώς και σε μία από τις «Φρουτοπίες» του Ευγένιου Τριβιζά, έξω έξω, στο ράφι. Τυχαίο; Ο υπέροχος συγγραφέας γεννήθηκε σαν σήμερα, 8 Σεπτεμβρίου 1946, στην Αθήνα.

Κι αμέσως, τακ τακ, έρχονται στο ευρύχωρο μυαλό μου, τα παρακάτω, που δεν ξεχνώ ποτέ:

«Θυμάμαι, όταν διάβαζα την «Λωξάντρα» της Ιορδανίδου, που τής έδινε η γιαγιά της ένα σακούλι με κουμπιά και ήταν ευτυχισμένη. Έτσι είναι. Τα παιδιά με το τίποτα, με ένα σπιρτόκουτο, μπορούν να είναι χαρούμενα κι αυτό είναι κάτι δημιουργικό, διότι για το παιδί, μία κορδέλα μπορεί να είναι ένα ποτάμι, οι πορτοκαλόφλουδες καραβάκια κι ένας χάρακας σπαθί. Συνήθως, δεν τα αφήνουμε να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους, απλά τους δίνουμε ένα καινούριο παιχνίδι, το οποίο σε λίγο καιρό, θα βαρεθούν και μετά του παίρνουμε κι άλλο κι άλλο».

Τον φαντάζομαι, λοιπόν, σήμερα, στο «Νησί των πυροτεχνημάτων», να σβήνει το κεράκι του πάνω σε μια τούρτα από χρυσή άμμο και με καλεσμένους την ομάδα του Πανχελωνιακού κι όλα τα παιδιά της Γης.

Πώς ορίζεται η δημιουργικότητα

Η δημιουργικότητα είναι η τάση των ανθρώπων να παράγουν ή να αναγνωρίζουν νέες ιδέες, που μπορεί να είναι χρήσιμες στην επίλυση προβλημάτων (π.χ. επιστημονικές ή άλλες ανακαλύψεις), στην επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους (π.χ. τάση για μετάδοση καινοτόμων αξιών) και στην ψυχαγωγία (π.χ. καλλιτεχνικά έργα μουσικής, ποίησης, λογοτεχνίας κλ.) Δύο είναι οι βασικές διαδικασίες της δημιουργικότητας: η σκέψη και η παραγωγή. Εάν ένα άτομο έχει ιδέες και δεν μπορεί να τις πραγματοποιήσει, τότε είναι ευρηματικό, αλλά όχι δημιουργικό.

Η δημιουργικότητα στα παιδιά

Τα δημιουργικά παιδιά είναι παιδιά με αυτοπεποίθηση, δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να πειραματιστούν με νέες ιδέες, να ρισκάρουν, ανησυχούν λιγότερο για τα λάθη τους, είναι ανεξάρτητα κι έχουν περισσότερη επιτυχία στη μάθηση.

Βοηθά στην ανάπτυξη δεξιοτήτων: Τα μικρά παιδιά που παίρνουν ένα μαρκαδόρο και αρχίζουν να σχεδιάζουν, αναπτύσσουν τις κινητικές τους δεξιότητες. Ενώ μπορεί να φαίνεται ότι αυτά τα τυχαία γραφήματα δεν σημαίνουν τίποτα, τα παιδιά συνδέουν τα σχέδιά τους με τη σκέψη, τη φαντασία και τα δάκτυλά τους, ενώ αναπτύσσουν τη λεπτή κινητικότητα καθώς και τη δεξιότητα της λαβής του μολυβιού. Η λεπτή κινητικότητα είναι δεξιότητα, που μαθαίνεται σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες, όπως το σχέδιο και ο χορός, βοηθά στην προετοιμασία του εγκεφάλου για περαιτέρω εκμάθηση, συνδέοντας τις απτικές και οπτικές δεξιότητες.

Συμβάλλει στην ανάπτυξη: Η ανάπτυξη των κινητικών δεξιοτήτων προετοιμάζει τα παιδιά για κάθε στάδιο της ανάπτυξής τους. Η πρώιμη παιδική ηλικία χωρίζει τις δεξιότητες σχεδίασης σε προ-σχηματικά και σχηματικά στάδια. Με την ανάπτυξη του συντονισμού των ματιών και των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων, τα παιδιά αρχίζουν να προετοιμάζονται για την κατανόηση περίπλοκων ιδεών, όπως τα σχήματα και οι αριθμοί. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι δυνατή χωρίς τη δημιουργικότητα.

Συμβάλλει στην επίλυση προβλημάτων: Η δημιουργικότητα μαθαίνει στα παιδιά πώς να επιλύουν προβλήματα, μία βασική δεξιότητα για επιτυχημένη ζωή. Με τη συμμετοχή σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες, τα παιδιά αναπτύσσουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους και μαθαίνουν να καινοτομούν.

Προωθεί την καλή ψυχική υγεία: Υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της τέχνης και της ψυχικής υγείας. Οι θεραπευτές χρησιμοποιούν δημιουργικές τεχνικές, όπως το γράψιμο και τη ζωγραφική για να βελτιώσουν την ψυχική υγεία των ασθενών τους.

Ενισχύεται η αυτοπεποίθησή τους: Ενθαρρύνοντας τα παιδιά να ακολουθήσουν το πάθος και τα όνειρά τους, τονώνετε την αυτοπεποίθησή τους και την ευτυχία τους, κάτι που θα έχει διαρκή αποτελέσματα και στην ενήλικη ζωή τους. Οι έρευνες δείχνουν ότι η ευτυχία κάνει ένα παιδί πιο αφοσιωμένο, δημιουργικό, ενεργητικό, ανθεκτικό και παραγωγικό μέλος της κοινωνίας.

Καλλιεργεί τη συναισθηματική υγεία και την αυτοέκφραση: Η δημιουργικότητα, όταν εκφράζεται πλήρως, είναι μια από τις πιο εκπληκτικές εμπειρίες για τα παιδιά. Τούς δίνει την ευκαιρία να δημιουργήσουν κάτι απτό από προσωπικά συναισθήματα και εμπειρίες με τη φαντασία τους. Έτσι ενισχύουν τη συναισθηματική τους υγεία τους και μαθαίνουν να εκφράζονται ελεύθερα.

Πώς να γίνουν πιο δημιουργικά

Βοηθήστε τα βρουν μόνα τους τις απαντήσεις


Ενθαρρύνετε την περιέργειά τους. Όταν σας ρωτάνε απαντήστε: «Δεν ξέρω ούτε κι εγώ. Πώς πιστεύεις ότι μπορούμε να μάθουμε»;

Αφήστε να κάνουν λάθη

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίρνουν ρίσκα (σε λογικά πλαίσια), που θα τα οδηγήσουν στη δημιουργικότητα. Εάν δοκίμασαν κάτι κι έκαναν λάθος, πείτε τους «δοκίμασε με άλλον τρόπο, θα τα καταφέρεις».

Μην τα κριτικάρετε

Αποφεύγετε τις αποθαρρυντικές φράσεις. Η αρνητική κριτική μειώνει τη δημιουργικότητα. Μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά, που μεγαλώνουν με μη επικριτικούς γονείς, τείνουν να είναι πιο δημιουργικά, σε σχέση με παιδιά που αναθρέφονται από επικριτικούς γονείς.

Αναδείξτε τα έργα τους

Σεβαστείτε τις δημιουργικές προσπάθειες του παιδιού. Αναρτήστε τις ζωγραφιές τους στο ψυγείο ή σε πίνακες. Είναι ένδειξη αποδοχής της αγάπης και της εκφραστικότητάς τους.

Ενθαρρύνετε το χιούμορ

Το χιούμορ βοηθάει τα παιδιά να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους. Γελάτε μαζί τους συχνά και βρίσκετε τα αστεία τους πετυχημένα.

Μη βάζετε κανόνες στο παιχνίδι

Στα παιδιά, αρέσει να παίζετε μαζί τους στο πάτωμα. Αφεθείτε και παίξτε μαζί τους, χωρίς κανόνες.

Παίζετε παιχνίδια που ενισχύουν τη δημιουργικότητα

Για παράδειγμα, παίξτε παιχνίδια που συνδυάζουν τη φαντασία με τον λόγο, όπως το να βρείτε τρόπους να χτίσετε ένα σπίτι στο φεγγάρι ή παιχνίδια ρόλων. Η μεταμφίεση τα βοηθάει, επίσης, να μπαίνουν στη θέση άλλων, να ανακαλύπτουν νέες κινήσεις, να εφευρίσκουν διαλόγους.

Φτιάξτε χειροποίητα μουσικά όργανα

Και κάντε τη δική σας μπάντα!

Δημιουργήστε ιστορίες

Ξεκινήστε την αρχή της ιστορίας και ζητήστε να προσθέτει κάτι, μέχρι να ολοκληρώσετε μία ιστορία. Μπορείτε, επίσης, να αλλάζετε το τέλος γνωστών παραμυθιών.

Πηγή: Themamagers