Γιατί βιαζόμαστε να αλλάξουμε

Λέμε συχνά «χωρίς πίεση». Όμως, πόσο εύκολο είναι στ’ αλήθεια να το νιώσουμε; Μέσα μας υπάρχει η βασανιστική ανάγκη όλα να συμβούν «εδώ και τώρα». Ίσως, αυτός ο πόθος για αμεσότητα να έφερε και την εφεύρεση του κουμπιού στα τέλη του 19ου αιώνα: πατάς και… κάτι γίνεται. Φως, ήχος, κίνηση, μια μικρή έκρηξη. Μαγικό. Σήμερα, με κουμπιά και οθόνες αφής, έχουμε μάθει να ζούμε με άμεσες αντιδράσεις. Όμως η προσωπική εξέλιξη δεν λειτουργεί έτσι.

Η διαδικασία της αλλαγής δεν είναι κουμπί

Η αλλαγή δεν σηκώνει πίεση. Χρειάζεται χρόνο, αποδοχή και αντοχή στη μη-βεβαιότητα.
Οι ειδικοί στην ψυχανάλυση επισημαίνουν ότι είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι θεραπευόμενοι τη σημασία και την αξία του ελέγχου: Να μην πιέζουν τον εαυτό τους για «γρήγορα αποτελέσματα», να μην αυταπατώνται ότι «ξεπέρασαν» τα θέματα τους σε λίγους μήνες. Οι αναλυτές προσπαθούν να μην αφήνουν τους θεραπευόμενους να παγιδευτούν σε αυτή την αυταπάτη. Εξηγούν ότι η εσωτερική αλλαγή είναι επώδυνη, πολύπλοκη, γεμάτη σκαμπανεβάσματα – αλλά και αληθινή.

Ο ρόλος της θεραπείας και της υπομονής

Ένα από τα πιο ουσιαστικά μαθήματα ήταν ο θεραπευτής να αναγνωρίζει τις πιέσεις που κουβαλά ο θεραπευόμενος. Όταν ανοίγει χώρος για να διερευνηθεί αυτή η πίεση –από πού προέρχεται, πώς διαμόρφωσε το άτομο, πώς το επηρεάζει στο παρόν– τότε αρχίζει η πραγματική δουλειά.

Όχι πίεση, αλλά ούτε και χάος

Η αλλαγή θέλει πλαίσιο, αλλά όχι καταναγκασμό. Θέλει όρια, αλλά όχι φυλακή. Στην οικογένεια, στις σχέσεις, στη δουλειά, ακόμα και στον εαυτό σου, η εξέλιξη έρχεται με βήματα μπρος και πίσω – όχι με ένα μαγικό πάτημα κουμπιού.

Η απελευθερωτική αλήθεια

Είναι απογοητευτικό να παραδεχόμαστε ότι τίποτα ουσιαστικό δεν αλλάζει μονομιάς. Όμως είναι και λυτρωτικό. Γιατί όταν αναγνωρίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε μια διαδικασία – στη σχέση σου, στη θεραπεία, στην οικογένεια – νιώθεις γείωση. Σταματάς να κυνηγάς την ψευδαίσθηση του απόλυτου ελέγχου και ανακαλύπτεις την ελευθερία της συμμετοχής.

Αυτή η επίγνωση δεν μένει πάντα σταθερή: έρχεται και φεύγει. Όμως, κάθε φορά που επιστρέφει, φέρνει μαζί της ελπίδα και μια πιο αληθινή αίσθηση ζωής. Μια ζωή που δεν χρειάζεται κουμπιά και φίλτρα για να είναι όμορφη, γιατί είναι ήδη γεμάτη αλήθεια.

Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές και ταυτόχρονα ελεύθερο περιβάλλον για να αναπτυχθεί το παιδί μας;

Το «babyproofing» δεν σημαίνει να απομονώσουμε το παιδί μας ή να αποστειρώσουμε κάθε γωνιά του σπιτιού. Αντίθετα, σημαίνει να οργανώσουμε το περιβάλλον έτσι ώστε το μωρό μας να μπορεί να το εξερευνήσει με σχετική αυτονομία και χωρίς κινδύνους. Πρόκειται για ένα είδος «προετοιμασίας του εδάφους», που εξασφαλίζει ότι όταν αφήσουμε το μωρό να κινηθεί, δεν θα χρειαστεί να τρέχουμε πίσω του συνεχώς.

Μερικά βασικά μέτρα περιλαμβάνουν:

Καλύμματα σε πρίζες.
Προστατευτικά γωνιών σε έπιπλα.
Ασφάλειες σε ντουλάπια (ειδικά σε κουζίνα και μπάνιο).
Προστατευτικά κάγκελα σε σκάλες.
Στερέωση βιβλιοθηκών και βαριών επίπλων.
Απομάκρυνση μικρών ή αιχμηρών αντικειμένων.

Κίνηση σημαίνει εξέλιξη

Από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να κινείται, χρειάζεται χώρο και ευκαιρίες να εξασκηθεί. Η κίνηση ενισχύει όχι μόνο τη μυϊκή και κινητική του ανάπτυξη, αλλά και τη γνωστική του λειτουργία. Μέσα από την επαφή με το περιβάλλον, το παιδί μαθαίνει να εκτιμά αποστάσεις, να προβλέπει αποτελέσματα, να λύνει σταδιακά, προβλήματα. Κάθε πτώση ή στήριγμα που βρίσκει γίνεται μάθημα.

Ένα ασφαλές πάτωμα χωρίς εμπόδια με μαλακό χαλάκι, κάποια σταθερά έπιπλα για να στηριχθεί και χώροι όπου το παιδί μπορεί να κινηθεί ελεύθερα είναι πολύτιμα. Δεν χρειάζονται ακριβά παιχνίδια — ένα καλά οργανωμένο, ασφαλές περιβάλλον είναι το καλύτερο «εκπαιδευτικό υλικό».

Η σημασία της ανεξάρτητης εξερεύνησης

Όταν δίνουμε στο μικρό μας παιδί την ευκαιρία να κινηθεί μόνο του, χωρίς συνεχή παρέμβαση, του δείχνουμε εμπιστοσύνη. Αυτή η εμπιστοσύνη ενισχύει την αυτοπεποίθησή του και του επιτρέπει να νιώσει ότι «ελέγχει» τον κόσμο του, ένα αίσθημα κρίσιμο για την ψυχολογική του ανάπτυξη.

Η ανεξάρτητη εξερεύνηση καλλιεργεί την πρωτοβουλία, τη συγκέντρωση, την επίλυση προβλημάτων και τη δημιουργικότητα. Αντιθέτως, η υπερπροστασία ενδέχεται να περιορίσει αυτές τις δεξιότητες και να οδηγήσει σε φόβο ή εξάρτηση.

Ο ρόλος του γονέα: Παρών, όχι παρεμβατικός

Το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι είστε εκεί όχι όμως για να του λέτε συνέχεια «όχι» ή να το σηκώνετε πριν καν προσπαθήσει. Ο ρόλος σας είναι να προετοιμάσετε το περιβάλλον, να το παρατηρείτε και να επεμβαίνετε μόνο όταν είναι απαραίτητο. Όχι να ελέγχετε την κάθε του κίνηση.

Με λίγα λόγια, ένα ασφαλές σπίτι για το παιδί δεν είναι αυτό που περιορίζει την εξερεύνηση, αλλά αυτό που τη στηρίζει και την καθοδηγεί με φροντίδα και σύνεση.

Πηγή: Like

Η ζωή όλων μας είναι γεμάτη από στιγμές αποτυχίας, λάθη και αβεβαιότητες. Κι εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για να δεχτούμε ότι «απλά συμβαίνει» και να προχωρήσουμε, πιο σοφοί πιθανότατα, μπροστά στη ζωή μας. Η Αλεξάνδρα Παυλέτση – Στεφανή, BSc Ψυχολόγος, MSc , ΓΑΨ Ψυχοθεραπεύτρια, έχει να μας προτείνει ένα σημαντικό «εργαλείο»: να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες – και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τις χρησιμοποιεί. «Οι δεύτερες ευκαιρίες», υπογραμμίζει, «παίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην προσωπική μας εξέλιξη και στην ενίσχυση της αυτο-αποδοχής. Συχνά, όταν αποτυγχάνουμε ή κάνουμε λάθη, τείνουμε να γινόμαστε σκληροί με τον εαυτό μας και να αμφισβητούμε την αξία μας. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία και να αποδεχόμαστε τα λάθη ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της συναισθηματικής ευημερίας».

Όσο θέλουμε να γνωρίζουμε για τη δύναμη της δεύτερης ευκαιρίας

1. Η δύναμη της αυτο-αποδοχής και η σχέση με τις δεύτερες ευκαιρίες

Η αυτο-αποδοχή είναι η ικανότητα να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και τις ατέλειές μας χωρίς να νιώθουμε ντροπή ή αίσθημα αποτυχίας. Όταν αποδεχόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι και επομένως επιρρεπείς σε λάθη και αποτυχίες, δημιουργούμε μια εσωτερική ειρήνη που μας επιτρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, αντί να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας.Οι δεύτερες ευκαιρίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την έννοια της αυτο-αποδοχής, διότι μας βοηθούν να ξεπεράσουμε την τάση να επικρίνουμε τον εαυτό μας μετά από μια αποτυχία. Αντί να θεωρούμε ένα λάθος ως αμετάκλητη αποτυχία, το βλέπουμε ως μια ευκαιρία να μάθουμε και να βελτιωθούμε.

2. Η αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης

Η αποδοχή των λαθών μας ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι ένα από τα πρώτα βήματα για την επίτευξη της αυτοεκτίμησης. Ο καθένας από εμάς κάνει λάθη, αλλά το σημαντικό είναι πώς αντιδρούμε σε αυτά. Αν, αντί να κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρά, του δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αναγνωρίζουμε τη δυνατότητα της ανάπτυξης και της μάθησης. Η δεύτερη ευκαιρία είναι αυτή που μας επιτρέπει να «διορθώσουμε» τα λάθη μας και να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από τις αποτυχίες μας, αλλά από την ικανότητά μας να ανασηκωνόμαστε και να προχωρούμε μπροστά. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ενδυναμώνουμε την πίστη στον εαυτό μας και την αποδοχή των αδυναμιών μας.

3. Η ψυχολογία των δεύτερων ευκαιριών

Η δυνατότητα για δεύτερες ευκαιρίες είναι καθοριστική για την ψυχική μας ευημερία. Όταν αποτυγχάνουμε σε κάτι, η τάση να αυτοκατηγορούμαστε και να περιορίζουμε τις προσδοκίες μας για το μέλλον είναι συχνά ισχυρή. Ωστόσο, το να δίνουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία για να προσπαθήσουμε ξανά, χωρίς να μας εμποδίζουν τα προηγούμενα λάθη, λειτουργεί ως ψυχολογικό εργαλείο ενδυνάμωσης. Μας ενθαρρύνει να επιμείνουμε, να ανακτήσουμε τη θετική μας στάση και να μάθουμε από τις εμπειρίες μας. Η επανεκκίνηση μετά από αποτυχία είναι το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης, διότι μας δείχνει ότι τα λάθη δεν καθορίζουν την αξία μας. Αντίθετα, η ικανότητά μας να προσπαθούμε ξανά και να ανακάμπτουμε ενδυναμώνει τη σχέση με τον εαυτό μας.

4. Ανάπτυξη και αυτοπεποίθηση μέσω των δεύτερων ευκαιριών

Κάθε φορά που παίρνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, δημιουργούμε μια νέα βάση για ανάπτυξη. Αντί να βλέπουμε την αποτυχία ως τελικό στόχο, την εκλαμβάνουμε ως μια αναγκαία διαδικασία μάθησης που μας προετοιμάζει για το επόμενο βήμα. Αυτό, με τη σειρά του, ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την πίστη στην ικανότητά μας να ξεπερνάμε προκλήσεις.

Η διαδικασία της συνεχούς προσπάθειας, ακόμη και μετά από αποτυχίες, ενδυναμώνει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και της αξίας μας. Κάθε νέα προσπάθεια είναι μια απόδειξη ότι έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε οποιαδήποτε απογοήτευση ή αρνητική σκέψη και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την προσωπική μας επιτυχία.

5. Η σημασία του να συγχωρούμε τον εαυτό μας

Η δεύτερη ευκαιρία προϋποθέτει τη «συγχωρητικότητα». Η ικανότητα να συγχωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη μας είναι θεμελιώδης για την ψυχική μας ευημερία. Όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας, αφαιρούμε το βάρος της αυτοκατηγορίας και της απογοήτευσης. Επιτρέπει στον εαυτό μας να ανασάνει και να προχωρήσει χωρίς τις βαριές αλυσίδες του παρελθόντος.

Η συγχώρεση μας ενδυναμώνει και μας δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής με μια νέα προοπτική, απαλλαγμένη από τα βάρη των προηγούμενων αποτυχιών.

6. Δεύτερες ευκαιρίες στην καθημερινή ζωή και τις σχέσεις μας

Οι δεύτερες ευκαιρίες δεν ισχύουν μόνο για προσωπικές αποτυχίες ή επαγγελματικά λάθη. Εφαρμόζονται και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Συχνά, όταν υπάρχουν συγκρούσεις ή αποτυχίες στις σχέσεις μας, μπορούμε να νιώθουμε ότι είναι το τέλος της σχέσης ή ότι δεν αξίζουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους άλλους και στον εαυτό μας ενισχύει τη συναισθηματική σύνδεση και την κατανόηση. Οι σχέσεις είναι δυναμικές και, όπως και εμείς, οι άλλοι μπορούν να εξελιχθούν, να μάθουν και να βελτιωθούν.

Η συγχώρεση και η προσφορά δεύτερης ευκαιρίας στις σχέσεις συμβάλλει στην ανάπτυξη πιο υγιών, πιο σταθερών δεσμών, ενισχύοντας την αίσθηση της αποδοχής και της συναισθηματικής ασφάλειας.

Δεύτερη ευκαιρία: ένα πολύτιμο «εργαλείο» ανάπτυξης και εξέλιξης

Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος, οι δεύτερες ευκαιρίες είναι κρίσιμες για την προσωπική ανάπτυξη, την αυτοεκτίμηση και την ψυχική ευημερία. Όταν προσφέρουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να προσπαθήσουμε ξανά, αποδεχόμαστε τα λάθη μας και τα βλέπουμε ως μέρος της πορείας μας προς την προσωπική ενδυνάμωση. Η διαδικασία αυτή της συγχώρεσης και της επανεκκίνησης ενδυναμώνει την αυτοεκτίμηση και μας βοηθά να αναπτύξουμε την ικανότητα να προχωράμε μπροστά χωρίς να είμαστε εγκλωβισμένοι στις αποτυχίες μας.

Αν μάθουμε να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες στον εαυτό μας και στους άλλους, ενδυναμώνουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας και δημιουργούμε τη βάση για μια πιο ευτυχισμένη και πλήρη ζωή.

Έχω αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της δημοσιογραφικής μου ζωής γράφοντας άρθρα wellbeing, άρθρα που ενημερώνουν και δίνουν ιδέες για να μεγαλώνουμε με υγεία, να μεγαλώνουμε και να παραμένουμε δημιουργικοί, να μην σταματάμε να αναπτυσσόμαστε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι. Και είμαι από τους ανθρώπους που ό,τι γράφω, το δοκιμάζω πρώτα η ίδια – ή με την αντίθετη σειρά, δοκιμάζω, βλέπω αποτέλεσμα, μοιράζομαι. Ένα παράδειγμα είναι ότι, βαδίζοντας στη δεκαετία των πενήντα, αποφάσισα ότι θέλω να μάθω μία τρίτη ξένη γλώσσα και κατέληξα στα Ισπανικά.

Αυτό το θέμα συζητούσα, λοιπόν, με την επί χρόνια συνεργάτιδά μου Νανά, τη Δρ. Νανά Τσουμάκη, Σύμβουλο Εκπαίδευσης & Σταδιοδρομίας, Μέλος της 50+Ελλάς, Μέλος της Ομοσπονδίας InnerWheel Ελλάδος και Μέλος της OργανωτικήςEπιτροπήςGIWA (μα πώς τα προλαβαίνει;;;) και καταλήξαμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το πώς ο εθελοντισμός είναι ένα μέσο «αντιγήρανσης», είναι ένας τρόπος για να διατηρούμε την κοινωνικότητα και να μαθαίνουμε νέες δεξιότητες μεγαλώνοντας.

Βρε, Νανά, δεν γράφουμε ένα άρθρο γι’ αυτό; τη ρώτησα. Φυσικά, μου απάντησε. Κι ιδού, με δικά της λόγια, το πώς ο εθελοντισμός μας προσφέρει όλο και περισσότερα οφέλη και είναι το μυστικό για να μεγαλώνουμε με υγεία, σωματική και ψυχική.

Αναζητώντας ξανά νόημα στη ζωή μεγαλώνοντας

Όσο μεγαλώνουμε νιώθουμε ότι χάνουμε το νόημα στη ζωή και δυσκολευόμαστε να γεμίσουμε τις μέρες μας με χαρά και αίσθηση προσφοράς, ειδικά όταν τα παιδιά μας βγάζουν φτερά και προχωρούν τη ζωή τους, μακριά από εμάς. Για πολλούς από εμάς, η συνταξιοδότηση μπορεί να είναι μια σημαντική αλλαγή, και μαζί της έρχεται η απουσία από την καθημερινή εργασία και τη ρουτίνα. Αυτή η μετάβαση μπορεί να φέρει μια αίσθηση μοναξιάς ή και να μας κάνει να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να γεμίσουμε τα χρόνια που ακολουθούν με ουσιαστικές στιγμές.

Νιώθοντας χρήσιμοι και συνδεδεμένοι

Μέσα από τον εθελοντισμό, μπορούμε να βρούμε έναν νέο σκοπό που να μας γεμίζει με ικανοποίηση. Αισθανόμαστε χρήσιμοι και ότι οι προσπάθειές μας κάνουν τη διαφορά στους άλλους. Αυτή η αίσθηση έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά για εκείνους από εμάς που πάντα βρίσκαμε χαρά στη συνεισφορά μας στους άλλους μέσω της δουλειάς ή της οικογένειάς μας. Ο εθελοντισμός μπορεί να λειτουργήσει σαν θεραπεία για την ψυχή, βοηθώντας μας να μειώσουμε τυχόν άγχη και να παραμένουμε ψυχικά ακμαίοι. Η αίσθηση ότι ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς είναι πραγματικά ευεργετική.

Νέοι δεσμοί και συνδέσεις

Ο εθελοντισμός είναι επίσης ένας υπέροχος τρόπος να συναντήσουμε νέους ανθρώπους και να δημιουργήσουμε νέες φιλίες. Όσο μεγαλώνουμε, η κοινωνική ζωή μας αλλάζει καθώς οι φίλοι και οι συγγενείς μπορεί να είναι μακριά ή να μην είναι διαθέσιμοι όσο παλιά. Μέσα από τον εθελοντισμό, όμως, βρίσκουμε μια κοινότητα που μοιράζεται τις αξίες και τα ενδιαφέροντά μας. Γνωρίζουμε ανθρώπους όλων των ηλικιών και από διαφορετικά υπόβαθρα, κάτι που προσθέτει χρώμα και ζωντάνια στις μέρες μας. Οι φίλοι που αποκτούμε μέσω του εθελοντισμού είναι συνήθως άνθρωποι που έχουν την ίδια όρεξη για προσφορά και αυτές οι σχέσεις μπορούν να είναι πολύ ισχυρές.

Παραμένοντας δραστήριοι

Ο εθελοντισμός, πέρα από τα ψυχικά οφέλη, μας βοηθά να παραμένουμε ενεργοί και σωματικά. Ακόμα και ήπιες δραστηριότητες, όπως η συμμετοχή σε εκδηλώσεις, η υποστήριξη σε τοπικές δράσεις ή η βοήθεια σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς, μας κρατούν σε κίνηση και μειώνουν τη σωματική αδράνεια. Η σωματική δραστηριότητα, όσο ήπια κι αν είναι, βοηθά στο να διατηρούμε την κινητικότητά μας, μειώνει τον κίνδυνο ασθενειών και μας κάνει να αισθανόμαστε υγιείς και δυνατοί. Κάθε δραστηριότητα έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει την ευεξία μας, ακόμα και αν αφορά μια βόλτα με άλλους εθελοντές ή την παρουσία μας σε κάποια δράση για το περιβάλλον.

Εξελίσσοντας τον εαυτό μας

Η ηλικία δεν αποτελεί ποτέ εμπόδιο για να μάθουμε κάτι καινούριο! Μέσα από τον εθελοντισμό, πολλοί από εμάς βρίσκουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε νέες δεξιότητες, από τη χρήση της τεχνολογίας μέχρι την επικοινωνία και την οργανωτική μας ικανότητα. Αυτές οι νέες γνώσεις μας βοηθούν να διατηρούμε το μυαλό μας ενεργό και να αντιμετωπίζουμε τις ημέρες μας με ενδιαφέρον. Είναι μια υπέροχη αίσθηση να ξεπερνάμε τα όριά μας και να καταφέρνουμε κάτι καινούριο.

Μια αίσθηση πληρότητας

Για πολλούς από εμάς, η εσωτερική ικανοποίηση που νιώθουμε όταν προσφέρουμε στην κοινωνία είναι ανεκτίμητη. Η δυνατότητα να βοηθάμε άλλους, να στηρίζουμε κοινωνικούς σκοπούς ή να προσφέρουμε απλόχερα το χρόνο μας, μας γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια. Ο εθελοντισμός είναι ένας από τους πιο ουσιαστικούς τρόπους για να δίνουμε πίσω, να ανταποδίδουμε στην κοινωνία για όλα όσα έχουμε λάβει στη ζωή μας. Και αυτή η αίσθηση δεν συγκρίνεται με υλικά αγαθά· μας γεμίζει ψυχικά και μας αφήνει μια γλυκιά αίσθηση πληρότητας.

Ένα νέο ξεκίνημα στα χρόνια που ακολουθούν

Κάνε το  νέο ξεκίνημα για να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου, να δημιουργήσεις νέες αναμνήσεις και να γεμίσεις τις μέρες σου με ουσία και χαρά. Ανεξάρτητα από το τι σου άρεσε να κάνεις στη νεότερη ηλικία, πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να προσφέρεις και να βρεις ευχαρίστηση μέσα από αυτό.

5 βήματα για να το νέο ξεκίνημα

1. Ψάξε και βρες το αντικείμενο που σ΄ ενδιαφέρει και ποιες οργανώσεις το αντιπροσωπεύουν

2. Παρακολούθησε και πάρε μέρος σαν επωφελούμενος στις δράσεις τους

3. Γνώρισε την οργανωτική ομάδα, κάνε μια δράση μαζί τους χωρίς επίσημα να είσαι ενεργό μέλος της ομάδας

4. Σκέψου πώς θα μεταδώσεις την πείρα, την καλοσύνη και τη διάθεση που έχεις για προσφορά

5. Απόλαυσε την εμπειρία και δώσε χρόνο ώστε να αφήσεις το αποτύπωμά σου

Η ευτυχία, τελικά, βρίσκεται στην προσφορά, τη συντροφικότητα και τη χαρά του να συμμετέχουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Ανεξάρτητα από τη φάση της ζωής σου και την ηλικία σου βάλε τον εθελοντισμό στη ζωή σου, είναι μια επένδυση για το μέλλον όταν θα περάσεις στην πιο ώριμη ηλικία.

Μην ξεχνάς: Όσο περισσότερο δίνουμε, τόσο περισσότερο γεμίζουμε ψυχικά, και αυτή η αξία είναι ανεκτίμητη.