Ο μινιμαλισμός προσφέρει μια ισχυρή λύση. Αν και συχνά συνδέεται με το ξεκαθάρισμα των αντικειμένων στον χώρο μας, μπορεί εξίσου να μεταμορφώσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, εργαζόμαστε και ζούμε. Υιοθετώντας συνειδητά μινιμαλιστικές συνήθειες, δημιουργούμε περισσότερο ψυχικό χώρο, μειώνουμε το στρες και επικεντρωνόμαστε στα ουσιώδη.

Αν επιθυμείτε ένα πιο καθαρό και ήρεμο μυαλό, ακόμα και λίγες αλλαγές μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Δείτε παρακάτω ορισμένες πρακτικές μινιμαλιστικές συνήθειες που θα σας βοηθήσουν να περιορίσετε τον ψυχικό «θόρυβο» και τους περισπασμούς:

Ξεκαθαρίστε τον φυσικό σας χώρο

Το περιβάλλον γύρω μας επηρεάζει σημαντικά την ψυχολογία μας. Ένας ακατάστατος χώρος ή γραφείο αυξάνει το άγχος και αποσπά την προσοχή. Ξεκινήστε απλά: τακτοποιήστε τον πάγκο της κουζίνας, οργανώστε το γραφείο σας ή ξεφορτωθείτε ό,τι δεν χρειάζεστε από ένα σημείο του σπιτιού. Ένας καθαρός χώρος στέλνει στο μυαλό το μήνυμα ότι μπορεί να χαλαρώσει. Λιγότερη οπτική ακαταστασία σημαίνει λιγότερα ερεθίσματα που διεκδικούν την προσοχή σας.

Περιορίστε τους ψηφιακούς περισπασμούς

Οι ψηφιακοί περισπασμοί είναι πανταχού παρόντες: τα smartphones γεμίζουν ειδοποιήσεις από social media, μηνύματα και εφαρμογές. Για να τους περιορίσετε ουσιαστικά, θέστε όρια στη χρήση της τεχνολογίας. Απενεργοποιήστε μη απαραίτητες ειδοποιήσεις, ορίστε συγκεκριμένες ώρες για e-mail ή χρησιμοποιήστε εφαρμογές που μπλοκάρουν αποσπαστικές ιστοσελίδες όταν πρέπει να συγκεντρωθείτε. Δοκιμάστε επίσης μια ώρα χωρίς συσκευές πριν τον ύπνο — θα κοιμηθείτε καλύτερα και θα δώσετε στο μυαλό σας χρόνο να ηρεμήσει.

Εξασκηθείτε στο monotasking

Πολλοί πιστεύουν πως το multitasking αυξάνει την παραγωγικότητα, αλλά έρευνες δείχνουν το αντίθετο. Όταν προσπαθούμε να κάνουμε πολλά ταυτόχρονα, η προσοχή μας διασπάται και αυξάνεται η πνευματική κόπωση. Επιλέξτε λοιπόν το monotasking: εστιάστε σε μία δραστηριότητα κάθε φορά, είτε πλένετε πιάτα είτε παίζετε με το παιδί σας. Θα διαπιστώσετε ότι είστε πιο αποτελεσματικοί, λιγότερο αγχωμένοι και πιο ικανοποιημένοι από τις στιγμές της ημέρας.

Δημιουργήστε χώρο και χρόνο για τον εαυτό σας

Αφήστε λευκά σημεία στο πρόγραμμά σας

Ένα γεμάτο πρόγραμμα δεν αφήνει περιθώριο για ξεκούραση ή δημιουργικότητα. Ξεκαθαρίστε τις υποχρεώσεις σας ώστε να δημιουργήσετε χρόνο για τις δικές σας ανάγκες και προτεραιότητες. Βάλτε επίτηδες κενές ώρες μέσα στην εβδομάδα — μην τις γεμίζετε με νέα tasks! Αυτές οι στιγμές ησυχίας είναι συχνά εκεί όπου βρίσκουμε διαύγεια, λύσεις σε προβλήματα ή τις καλύτερες ιδέες μας.

Καθιερώστε μια mindful πρωινή ρουτίνα

Ο τρόπος που ξεκινάμε τη μέρα επηρεάζει όλη την υπόλοιπη. Μια mindful ρουτίνα το πρωί βοηθά να ξεκινήσουμε με ηρεμία και πρόθεση αντί για άγχος. Δεν χρειάζεται κάτι περίπλοκο: λίγα λεπτά διαλογισμού, γράψιμο σε ημερολόγιο, διατάσεις ή ένας καφές στη σιωπή αρκούν. Επιλέξτε πρακτικές που σας γειώνουν και σας βοηθούν να εστιάσετε στα σημαντικά της ημέρας.

Εξασκηθείτε στην καθημερινή ευγνωμοσύνη

Η ευγνωμοσύνη είναι μια απλή αλλά δυνατή πρακτική που αλλάζει την οπτική μας από αυτά που μας λείπουν σε αυτά που έχουμε ήδη στη ζωή μας. Κάθε μέρα αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε τρία πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες — μπορείτε να ενσωματώσετε αυτή τη συνήθεια στην πρωινή ρουτίνα ή πριν τον ύπνο. Η ευγνωμοσύνη περιορίζει τον ψυχικό θόρυβο διακόπτοντας τις αρνητικές σκέψεις και καλλιεργώντας αίσθηση πληρότητας.

Απελευθερωθείτε από τον ψυχικό «θόρυβο»

Το ψυχικό βάρος εμφανίζεται ως ανησυχίες, τύψεις ή συνεχείς σκέψεις. Ο μινιμαλισμός μάς ενθαρρύνει να παρατηρούμε αυτές τις σκέψεις χωρίς να κολλάμε σε αυτές. Πρακτικές όπως το journaling (ημερολόγιο), ο διαλογισμός ή οι βαθιές αναπνοές βοηθούν να παρατηρούμε την εσωτερική φλυαρία και να την αφήνουμε πίσω μας. Ρωτήστε τον εαυτό σας: «Είναι χρήσιμη αυτή η σκέψη;» Αν όχι, προσπαθήστε να την αποδεσμεύσετε — ή γράψτε τη σε ένα χαρτί για να αποκτήσετε νέα προοπτική.

Εστίαση στις πραγματικές προτεραιότητες

Εστιάστε στις βασικές σας προτεραιότητες

Αν νιώθετε πως η λίστα με τα «πρέπει» δεν τελειώνει ποτέ, δεν είστε μόνοι! Οι υποχρεώσεις δουλειάς, οικογένειας και προσωπικής ζωής συχνά γίνονται ασφυκτικές. Αν όμως καταφέρετε να επικεντρωθείτε στις 2-3 σημαντικότερες κάθε μέρα, θα μειώσετε το άγχος και θα πετύχετε περισσότερα ουσιαστικά πράγματα. Δοκιμάστε τεχνικές όπως ο κανόνας 1-3-5 στη διαχείριση χρόνου — βρείτε τι έχει πραγματική σημασία για εσάς και αφιερώστε του τον απαιτούμενο χρόνο.

Θέλετε περισσότερη βοήθεια για τις συνήθειες σας; Αναζητήστε κι άλλα άρθρα για μινιμαλιστικές πρακτικές που βελτιώνουν τη ζωή σας καθημερινά!

Ο επόμενος που ετοιμάζεται να το κάνει είναι ο Άντονι Χόπκινς (Μάργκαμ, 87 ετών), ο οποίος στις 4 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «We Did Ok, Kid». Πριν ακόμα φτάσει αυτή η μέρα, ο Βρετανός ηθοποιός – δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ για τους ρόλους του στις ταινίες «Η σιωπή των αμνών» (1991) και «Ο πατέρας» (2020) – ξεκίνησε ήδη την προώθηση στα αμερικανικά μέσα.

Η πρώτη του συνέντευξη δόθηκε στο The Interview, το podcast των The New York Times, που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Εκεί, συζητά με τον παρουσιαστή David Marchese για την θρυλική του καριέρα, αλλά και για τη δύσκολη παιδική του ηλικία, την ανύπαρκτη σχέση με τη μοναχοκόρη του και τα χρόνια του ως αλκοολικός.

Το σημείο μηδέν και η δύναμη της αλλαγής

Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Άντονι Χόπκινς αντιμετώπισε στο παρελθόν προβλήματα με το αλκοόλ, καθώς ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά πολλές φορές για να ευαισθητοποιήσει όσους τον ακούν. Αυτή τη φορά όμως αποκάλυψε τη στιγμή που αποφάσισε πως έπρεπε να σταματήσει το ποτό για το καλό του ίδιου και των γύρω του.

«Ήμουν μεθυσμένος και οδηγούσα το αυτοκίνητό μου εδώ στην Καλιφόρνια, χωρίς να ξέρω πού πάω. Θα μπορούσα να είχα σκοτώσει κάποιον. Ή εμένα τον ίδιο, κάτι που τότε δεν με ένοιαζε καν», αφηγείται στη συνέντευξη. Και συνεχίζει: «Ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου και είπα σε έναν πρώην ατζέντη μου, σε ένα πάρτι στο Beverly Hills: “Χρειάζομαι βοήθεια”». Από εκείνη τη στιγμή, σχεδόν πριν από 50 χρόνια, η ζωή του άλλαξε ριζικά.

Ο Χόπκινς περιγράφει με λεπτομέρεια στο podcast πώς βίωσε αυτή τη δραστική αλλαγή: «Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν ακριβώς έντεκα. Και αυτό είναι ανατριχιαστικό: μια σκέψη ή μια βαθιά, δυνατή φωνή μέσα μου μού είπε: “Τελείωσε. Τώρα μπορείς να αρχίσεις να ζεις. Όλα είχαν ένα σκοπό, μην το ξεχνάς ούτε στιγμή”». Χαρακτήρισε τη φωνή ως αντρική και «σαν από ραδιόφωνο».

«Η επιθυμία μου για ποτό εξαφανίστηκε – ή μάλλον έφυγε. Δεν έχω καμία θεωρία γι’ αυτό, εκτός από τη θεϊκή παρέμβαση ή εκείνη τη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας από τη γέννησή μας ως ζωτική ενέργεια. Αυτό μόνο ξέρω», συμπληρώνει.

Η κοινωνική πίεση και η προσωπική ευγνωμοσύνη

Σημειώνει ακόμη ότι τότε το αλκοόλ ήταν μέρος της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής στον χώρο της υποκριτικής: «Έπινα για να καταπνίξω εκείνο το άγχος ή ό,τι υπήρχε μέσα μου – επειδή με έκανε να νιώθω σημαντικός. Το αλκοόλ είναι υπέροχο γιατί σε μεταφέρει αμέσως αλλού. Σκεφτόμουν: “Αυτή είναι η ζωή. Είμαστε επαναστάτες και μπορούμε να γιορτάζουμε”. Αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα ότι ‘θα σε σκοτώσει’. Όλοι εκείνοι με τους οποίους δούλευα τότε έχουν φύγει».

Λίγο πριν κλείσει τα 88 χρόνια, ο Χόπκινς αναλογίζεται: «Είμαι ακόμα εδώ. Πώς; Δεν ξέρω. Αλλά όποιος ή ό,τι με κρατάει εδώ, ευχαριστώ πολύ. Είμαι πολύ ευγνώμων».

Τα τελευταία χρόνια, κάθε 29 Δεκεμβρίου γιορτάζει ακόμα μία χρονιά νηφαλιότητας. «Η διασκέδαση είναι υπέροχη, ένα ποτό δεν πειράζει. Αλλά αν έχεις πρόβλημα με το αλκοόλ, ζήτησε βοήθεια», εξηγεί σε βίντεο που δημοσίευσε το 2024. Και προσθέτει: «Πριν από 49 χρόνια σταμάτησα να πίνω. Περνούσα καλά τότε, αλλά μετά κατάλαβα ότι είχα σοβαρό πρόβλημα γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι οδηγούσα εντελώς μεθυσμένος. Έχω περάσει καλύτερες στιγμές αυτά τα 49 χρόνια παρά πριν».

Το 2018, μιλώντας σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας για τη μάχη του με τον αλκοολισμό, παραδέχθηκε ότι στην αρχή της καριέρας του «ήταν πολύ δύσκολο να συνεργαστεί κανείς μαζί μου» επειδή «συνήθως είχα χανγκόβερ» στις ημέρες των γυρισμάτων.

Στόχος του πλέον είναι να ευαισθητοποιήσει τους θαυμαστές του ότι μπορεί κανείς να ξεπεράσει οποιαδήποτε κατάσταση αντιμετωπίζει με βοήθεια από εξειδικευμένες ομάδες στήριξης.

Πηγή: EL PAÍS

Αυτός ο διακαής πόθος οδηγεί τον Ίθαν, τον νεαρό ήρωα της αλληγορίας «Γιατί ήρθα σε αυτόν τον κόσμο;», να εγκαταλείψει το σπίτι του και να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης του σκοπού του. Όπως λέει ο συγγραφέας Tony Estruch: «Κάθε άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος αργά ή γρήγορα με έναν από αυτούς τους δύο πόνους: είτε υπομένεις τον πόνο του να μην είσαι ο εαυτός σου για να ευχαριστήσεις τους άλλους, είτε αποδέχεσαι τον πόνο του να είσαι ο εαυτός σου—με το ρίσκο κάποιοι να απομακρυνθούν ή ακόμα και να σε απορρίψουν επειδή δεν εγκρίνουν τις επιλογές σου».

Πολλοί θα ήθελαν μια εντελώς διαφορετική ζωή, αλλά παραμένουν σε μια στενή και άβολη ζώνη άνεσης, φοβούμενοι την αποτυχία ή την απαξίωση από τον οικείο περίγυρο.

Τι συμβαίνει όμως όταν δεν εγκρίνουμε την πραγματικότητά μας, αλλά δεν έχουμε ούτε εναλλακτική; Ο Bertolt Brecht απεικόνισε με μοναδικό τρόπο αυτή την υπαρξιακή κρίση στο ποίημά του «Η αλλαγή της ρόδας»: «Κάθομαι στην άκρη του δρόμου. / Ο οδηγός αλλάζει τη ρόδα. / Δεν μου αρέσει το μέρος απ’ όπου έρχομαι. / Δεν μου αρέσει το μέρος όπου πάω. / Γιατί κοιτάζω με τόση ανυπομονησία την αλλαγή της ρόδας;».

Ίσως επειδή, όσο ο ταξιδιώτης κινείται, τρέφει την ψευδαίσθηση ότι πηγαίνει κάπου. Πώς μπορούμε όμως να ανακαλύψουμε τον σκοπό μας όταν νιώθουμε χαμένοι και δεν έχουμε ιδέα ποια μπορεί να είναι η αποστολή μας στον κόσμο;

Τρεις δρόμοι προς την αναζήτηση νοήματος

Αυτογνωσία. Αν δεν ξέρω ποιος είμαι, δύσκολα θα βρω τον σκοπό μου, καθώς αυτός σχετίζεται άμεσα με τα ταλέντα μου. Όταν κάποιος συνειδητοποιεί ότι έχει χάρισμα στην ακρόαση, για παράδειγμα, μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του ως θεραπευτή, coach ή σύμβουλο. Αξίζει λοιπόν να σταθούμε σε αυτά που μπορούμε να προσφέρουμε στον κόσμο και από εκεί να δώσουμε μορφή στον σκοπό μας.

Εξερεύνηση. Το νόημα της ζωής δεν θα έρθει μαγικά όσο καθόμαστε στον καναπέ. Όπως έλεγαν οι υπαρξιστές, πρέπει να το δημιουργήσουμε. Αυτό απαιτεί έξοδο στον κόσμο για διεύρυνση των εμπειριών μας: συζητήσεις με διαφορετικούς ανθρώπους—κάποιοι ίσως έχουν ήδη βρει τον σκοπό τους—συμμετοχή σε νέα πρότζεκτ που σπάνε τη ρουτίνα, παρακολούθηση διαλέξεων, ανάγνωση βιβλίων ή θέαση ταινιών έξω από τα συνηθισμένα. Εν ολίγοις, χρειάζεται να βγούμε από το «καβούκι» μας.

Δοκιμή και σφάλμα. Έτσι προχωρά η πειραματική επιστήμη: δοκιμάζονται διάφορες επιλογές μέχρι μία από αυτές να «ανάψει τη λάμπα», όπως συνέβη στον Edison, που πειραματίστηκε με χιλιάδες νήματα πριν βρει το κατάλληλο. Το ίδιο ισχύει στην αναζήτηση πάθους· όπως έλεγε ο Alejandro Jodorowsky, «μέσα από όσα δεν σου αρέσουν φτάνεις σ’ αυτά που αγαπάς». Αν κάποιος είναι δυστυχισμένος σε κάθε γραφείο όπου έχει εργαστεί, ίσως βρει το στοιχείο του ως freelancer. Αποκλείοντας επιλογές, πλησιάζουμε στο ikigai.

Νόημα ζωής και προσφορά στην κοινωνία

Αυτές οι κατευθύνσεις βοηθούν στο να βρούμε μια κλίση ή σκοπό στη ζωή—αν και ίσως αυτό να μην θεωρηθεί η «αποστολή» μας στον κόσμο. Για κάτι τέτοιο χρειάζεται μια επιπλέον προϋπόθεση: όσα κάνουμε να έχουν θετικό αντίκτυπο στην ανθρωπότητα.

Το είδαμε χαρακτηριστικά κατά τη λεγόμενη The Great Resignation στις ΗΠΑ, όταν εκατομμύρια άνθρωποι παραιτήθηκαν μετά την πανδημία γιατί οι δουλειές τους δεν τους πρόσφεραν ανάπτυξη ούτε ένιωθαν ότι βελτιώνουν ουσιαστικά τον κόσμο.

Έτσι καταλήγουμε σε μια τέταρτη οδό για την εύρεση σκοπού: ξεκινώντας από τις ανάγκες του κόσμου. Αν διαπιστώσω ότι γύρω μου λείπει η ευγένεια—καθώς κυριαρχεί επιθετικότητα και πόλωση—μπορώ να δω πώς τα δικά μου ταλέντα μπορούν να υπηρετήσουν αυτόν τον στόχο.

Σε τελική ανάλυση μπορούμε να αναρωτηθούμε: πώς και πού μπορώ να είμαι πιο χρήσιμος στον κόσμο; Ίσως μέχρι τώρα προσπαθούσαμε προς μια κατεύθυνση χωρίς αποτέλεσμα, αλλά η ζωή μάς δείχνει έναν νέο δρόμο όπου οι προσπάθειές μας θα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Γι’ αυτό συχνά ένας βίος με σκοπό βρίσκεται στη σύγκλιση ανάμεσα σε όσα περιμένουμε από τη ζωή και όσα περιμένει εκείνη από εμάς.

Το παράδειγμα των εταιρειών: Τρία επίπεδα νοήματος

Στον εταιρικό κόσμο, ένας από τους συγγραφείς που έχει ασχοληθεί περισσότερο με το νόημα της ζωής είναι ο Simon Sinek, που διακρίνει τρία επίπεδα εξέλιξης. Συχνά φέρνει ως παράδειγμα τη φιλοσοφία του Steve Jobs στην Apple.

Το πρώτο επίπεδο είναι ΤΙ κάνεις. Για την Apple η απάντηση ήταν: «Φτιάχνουμε προσωπικούς υπολογιστές».

Το δεύτερο επίπεδο είναι ΠΩΣ το κάνεις. Ο Jobs θα έλεγε: «Τα προϊόντα μας είναι όμορφα και εύκολα στη χρήση».

Το ανώτερο επίπεδο είναι ΓΙΑΤΙ το κάνεις. Η απάντηση της Apple ήταν: «Να αμφισβητούμε το status quo και να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά».

Αναλύοντας το τι, το πώς και το γιατί, μπορούμε να κατανοήσουμε βαθύτερα τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις πράξεις μας. Κι αν δεν υπάρχει ένα σαφές γιατί, ίσως χρειάζεται να αναζητήσουμε μια πιο ουσιαστική αποστολή αλλού.

*Ο Francesc Miralles είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος με ειδίκευση στην ψυχολογία

Πηγή: EL PAÍS

Μία καινούρια χρονιά είναι η ιδανική αφορμή για να σκεφτούμε το παρελθόν, να θέσουμε νέους στόχους και να καλλιεργήσουμε συνήθειες που βελτιώνουν την προσωπική και επαγγελματική μας ζωή. Και παρότι είναι κλισέ, ο νέος χρόνος είναι μια άγραφη σελίδα στην οποία μπορούμε να ζωγραφίσουμε τον εαυτό μας όπως θέλουμε να είναι. Οι παρακάτω ιδέες μπορούν να μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την καθημερινότητα, να αυξήσουμε την ευεξία και να έχουμε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Καλές συνήθειες για ένα καλύτερο 2025

Ξεκινάμε τη μέρα μας με μία σταθερή ρουτίνα

Η αρχή της ημέρας θέτει τον τόνο για όλα όσα ακολουθούν. Μία πρωινή ρουτίνα που μας επιτρέπει να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με ηρεμία και ενσυνειδητότητα μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα και τη συγκέντρωσή μας στη διάρκεια της ημέρας.

• Ξυπνήστε πιο νωρίς: Ένα χαλαρό πρωινό ξεκίνημα, μας δίνει χρόνο να σκεφτούμε, να προγραμματίσουμε και να ενεργοποιηθούμε χωρίς άγχος.
• Εξασκήστε την ενσυνειδητότητα: Η τήρηση ημερολογίου, ο διαλογισμός ή οι ασκήσεις αναπνοής μπορούν να μειώσουν το στρες και να σας βοηθήσουν να ξεκινήσετε τη μέρα σας με ηρεμία.
• Ασκηθείτε: Μία γρήγορη πρωινή προπόνηση ή διατάσεις θα σας γεμίζει ενέργεια, θα βελτιώσει την κυκλοφορία του αίματος και θα ενισχύσει την καθαρή σκέψη και τη συγκέντρωσή σας για όλη τη μέρα.

Βάλτε στόχο τη μάθηση

Η συνεχής μάθηση είναι το μυστικό για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη. Ανεξάρτητα από την ηλικία μας, οτιδήποτε καινούργιο μαθαίνουμε μας βοηθά να παραμένουμε ενεργοί, να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά ο εγκέφαλός μας και να νιώθουμε νεότεροι.

• Επιλέξτε κάτι συναφές με τα ενδιαφέροντά σας: Επιλέξτε κάτι που σχετίζεται με τα προσωπικά σας ενδιαφέροντα ή τη δουλειά σας. Για παράδειγμα, αν αγαπάτε τα ταξίδια μπορείτε να μάθετε μία ξένη γλώσσα ή να μάθετε ένα καινούργιο software αν ασχολείστε με υπολογιστές.
• Διαβάζετε καθημερινά: Είτε είναι εφημερίδα, είτε κάποια ενημερωτικά sites, είτε βιβλία, προσπαθήστε να βρίσκετε χρόνο μέσα στη μέρα για να διαβάζετε, να μαθαίνετε, να χαλαρώνετε, να ταξιδεύετε νοερά.

Δώστε προτεραιότητα στη σωματική σας υγεία

Αν τα προηγούμενα χρόνια, με την πανδημία που βιώσαμε, μάθαμε κάτι, είναι ότι η υγεία μας δεν είναι δεδομένη. Και για να είμαστε υγιείς για περισσότερα χρόνια, η πρόληψη είναι η καλύτερη επιλογή.

• Τακτική άσκηση: Βάλτε στόχο για τουλάχιστον 30 λεπτά μέτριας άσκησης κάθε μέρα, είτε αυτή είναι ζωηρό περπάτημα, είτε άσκηση στο γυμναστήριο, είτε yoga, είτε χορός! Η συνέπεια είναι βασικό στοιχείο για να δείτε αποτέλεσμα, οπότε επιλέξτε κάποια δραστηριότητα που σας αρέσει και θα τη συνεχίσετε.
• Υγιεινή διατροφή: Μαζί με την άσκηση, η ισορροπημένη διατροφή με πολύχρωμα φρούτα, λαχανικά και όσπρια, με άπαχο κρέας και λιπαρά ψάρια, είναι σημαντική για την πρόληψη και τη διατήρηση της καλής σας υγεία. Αποφύγετε όσο μπορείτε τις επεξεργασμένες τροφές και το αλκοόλ και πίνετε άφθονο νερό.
• Κοιμηθείτε καλά: Ο καλής ποιότητας ύπνος είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και την εγκεφαλική μας λειτουργία. Εάν δυσκολεύστε να κοιμηθείτε ξεκούραστα τη νύχτα προσπαθήστε να αναπροσαρμόστε τις συνήθειές σας, αποφύγετε το κινητό και το τάμπλετ περίπου 2 ώρες πριν ξαπλώσετε, φροντίστε να έχετε φάει νωρίς ένα ελαφρύ δείπνο και ρυθμίστε τη θερμοκρασία του υπνοδωματίου έτσι ώστε να νιώθετε άνετα σκεπασμένοι με το πάπλωμά σας.

Χτίστε ισχυρές σχέσεις και δεσμούς

Ένα στοιχείο της ευεξίας μας είναι οι σημαντικές σχέσεις και άνθρωποι στη ζωή μας. Οι σχέσεις όμως, όπως, και κάθε τι άλλωστε, θέλουν φροντίδα, χρόνο και προσωπική ενασχόληση για να ευημερούν.

• Προγραμματίστε ποιοτικό χρόνο μέσα στη μέρα σας. Αφιερώστε χρόνο χωρίς περισπασμούς στην οικογένεια, τους φίλους και τους αγαπημένους σας, ενδυναμώνοντας τον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσά σας.
• Γίνετε καλός ακροατής: Το να ακούμε πραγματικά τον συνομιλητή μας δείχνει ενσυναίσθηση και εμβαθύνει την εμπιστοσύνη στις σχέσεις, είτε προσωπικές είτε επαγγελματικές.
• Επεκτείνετε το δίκτυο των γνωριμιών σας: Το 2025 κοινωνικοποιηθείτε περισσότερο μπαίνοντας σε ομάδες και παίρνοντας μέρος σε εκδηλώσεις που ταιριάζουν με τους προσωπικούς ή επαγγελματικούς σας στόχους. Αποτελούν μία εξαιρετική ευκαιρία για να κάνετε νέες γνωριμίες, να ακούσετε καινούργια πράγματα, να ασχοληθείτε με διαφορετικές δραστηριότητες.

Μην αμελείτε την ψυχική σας υγεία

Το 2025 θέστε τον στόχο της αυτοφροντίδας. Η ψυχική υγεία και η συναισθηματική ισορροπία αποτελούν βασικούς πυλώνες για την προσωπική και επαγγελματική επιτυχία. Βάζοντας σε προτεραιότητα την αυτοφροντίδα, εξασφαλίζετε την ισορροπία και τον έλεγχο του άγχους στη ζωή σας.

• Προγραμματίστε χρόνο για εσάς: Όσο φορτωμένο κι αν είναι το πρόγραμμά σας, προσπαθήστε να βρίσκετε πάντα χρόνο για χαλάρωση και για χόμπι που θα «γεμίσουν τις μπαταρίες σας».
• Αναζητήστε επαγγελματική βοήθεια όταν χρειάζεται: Οι ψυχολόγοι και οι life coaches μπορούν να προσφέρουν σημαντικά «εργαλεία» που μας βοηθούν να διαχειριστούμε περιόδους κρίσης και προκλήσεων.
• Εξασκείστε στην ευγνωμοσύνη: Προσπαθήστε να σκέφτεστε καθημερινά όλα αυτά για τα οποία νιώθετε ευγνωμοσύνη στη ζωή σας. Αυτή η απλή πράξη μπορεί να αλλάξει την προοπτική με την οποία βλέπετε τη ζωή και να σας βοηθήσει να αναπτύξετε έναν θετικό τρόπο σκέψης.

Το 2025 είναι μια καινούρια χρονιά, μία νέα ευκαιρία να ανακαλύψουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να φροντίσουμε τον εαυτό μας και να μάθουμε να απολαμβάνουμε την κάθε ημέρα μας.

Οι κάτοικοι των πόλεων που επλήγησαν από τις πλημμύρες ευχαρίστησαν τους εθελοντές για το έργο τους και τόνισαν ότι ακόμα και αν ερχόταν όλη η περιοχή της Βαλένθια δεν θα ήταν αρκετό, καθώς τους λείπει η βοήθεια των ιδρυμάτων, καθώς και η παρουσία των δυνάμεων και των φορέων της Κρατικής Ασφάλειας, των πυροσβεστών ή του Στρατού.

Όσοι επλήγησαν από πόλεις όπως το Benetússer, το Sedaví και το Alfafar έκαναν αυτές τις δηλώσεις ως απάντηση στα αιτήματα της Generalitat Valenciana σήμερα το πρωί της Παρασκευής, όταν ζήτησε να σταματήσει η κίνηση των εθελοντών για να μην καταρρεύσουν οι δρόμοι. Σε μήνυμα στο Χ, ζητά να μην γίνονται τα ταξίδια με αυτοκίνητο και ανακοινώνει ότι από αύριο θα συντονίζει τη βοήθεια με λεωφορεία.

Παλίρροια εθελοντών στη Βαλένθια

Από την πλευρά τους, οι γείτονες και οι εθελοντές που έχουν έρθει μαζικά να βοηθήσουν αυτές τις μέρες διαβεβαιώνουν ότι τα χέρια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα. «Πολλοί άνθρωποι έχουν έρθει να βοηθήσουν. Έχω έρθει από το Torrent με τα πόδια και έχω δει πολλούς ανθρώπους με σκούπες, φτυάρια… Ο κόσμος έχει έρθει να μας βοηθήσει χωρίς να μας ξέρει. Αν δεν βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, θα χειροτερέψουμε», είπε ο Luis Manuel στην EFE από το Benetússer, όπου πήγε με τα πόδια για να καθαρίσει το σπίτι των ξαδέρφων του.

Για τον Álvaro Miguel, η εισροή ανθρώπων από όλη τη Βαλένθια ήταν «εντυπωσιακή» και οι γείτονες «είναι χαρούμενοι που τους βοηθάμε». «Παρά την τραγωδία, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν έρθει για να βοηθήσουν, ειδικά οι νέοι, το κάνει πιο υποφερτό για όλους όσους έχασαν την επιχείρησή τους, το σπίτι τους και το αυτοκίνητό τους», είπε αυτός ο εθελοντής, ο οποίος θρηνούσε για τη βοήθεια από τα θεσμικά όργανα που είναι απούσα.

Η Claudia, κάτοικος του Alfafar που έχει βγάλει το λίγο που είχε απομείνει στην αποθήκη της εταιρείας catering της για να μαγειρέψει ρύζι για τους εθελοντές, δήλωσε ότι «αυτό που χρειαζόμαστε είναι να μας προσέχουν, ειδικά ο δήμαρχος, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί σε καμία περιοχή».

Οι εθελοντές είναι και θα συνεχίσουν να είναι απαραίτητοι

«Θα πρέπει να λερωθούν με λάσπη για να ξέρουν τι τους συμβαίνει», υποστήριξε η Claudia, ενώ άλλοι γείτονες που πέρασαν από δίπλα της ρώτησαν «πού είναι ο Mazón;» Ακριβώς, ο δήμαρχος αυτής της πόλης, Juan Ramón Adsuara, ζήτησε αυτή την Πέμπτη βοήθεια για τον πληθυσμό του, «που δεν έχει δει πυροσβεστικό όχημα ή την Πολιτοφυλακή εδώ και μέρες», και σε δηλώσεις του στο À Punt προειδοποίησε ότι στο Alfafar «Εκεί είναι άνθρωποι που ζουν με πτώματα στα σπίτια τους».

Για τον Daniel, έναν κάτοικο του Sedaví, οι εθελοντές είναι και θα συνεχίσουν να είναι «υπεραπαραίτητοι». «Με ό,τι υπάρχει, δεν μένει κανείς εδώ, στην περίπτωσή μου δεν χρειάζομαι βοήθεια γιατί μένω στον δεύτερο και το νερό δεν έχει φτάσει εκεί, αλλά στα υπόγεια χρειάζεται πολλή βοήθεια, αφαιρείς λάσπη και δεν σταματά» είπε στην EFE.

Επίσης για τον Ignacio, η βοήθεια των χιλιάδων εθελοντών που αυτή την Παρασκευή ήρθαν στις πόλεις από τη Βαλένθια και άλλα σημεία είναι απαραίτητη για να μπορέσουν να εκτελέσουν τις εργασίες καθαρισμού των σπιτιών.

«Η ενθάρρυνση έρχεται από οπουδήποτε»

«Το κάνουμε σιγά σιγά, καθαρίζοντας, ευτυχώς με πολλή βοήθεια από ανθρώπους από το εξωτερικό που τουλάχιστον έρχονται, αλλά υπάρχει λάσπη παντού και τα σπίτια πλημμυρίζουν», εξήγησε αυτός ο κάτοικος της Βαλένθια, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, «το θάρρος αντλείται ακόμα και από τη μικρότερη χειρονομία».

«Ας δώσουμε όλοι ένα χέρι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος τώρα, δεν έχουμε άλλη επιλογή», ​​δήλωσε τώρα πιο ήρεμος μετά από «λίγες πρώτες μέρες τρέλας», όταν «ο κόσμος πανικοβλήθηκε».

Ο Emilio Iranzo έφτασε στο Alfafar περπατώντας με μια ομάδα προσκόπων από το Benimaclet. «Κινητοποιήσαμε τους γονείς και συντονιστήκαμε για να μπορέσουμε να έρθουμε και να δώσουμε ένα χεράκι», εξήγησε ο αρχηγός αυτής της ομάδας περίπου 20 νεαρών, οι οποίοι διαβεβαιώνουν ότι στα θύματα «λείπουν τα χέρια», ειδικά για να βγάλουν υπάρχοντα από τα σπίτια και να καθαρίσουν τη λάσπη από το δρόμο και το υπόγειο των σπιτιών. «Συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν μέρη που μετά βίας λαμβάνουν βοήθεια και ότι είναι απαραίτητη», τόνισαν, οπλισμένοι με φτυάρια, σκούπες και κουβάδες.

Για τη Maria José Valero, η βοήθεια των εθελοντών και των γειτόνων της ήταν απαραίτητη. «Έχουμε υποστηρίξει ο ένας τον άλλον όσο μπορούμε», υπερασπίστηκε αυτή η κάτοικος του Alfafar με δάκρυα στα μάτια, ενώ τόνισε την αλληλεγγύη που βιώνει η πόλη, στους δρόμους της οποίας είναι ακόμα πρακτικά αδύνατο να περπατάς χωρίς να βρεις έπιπλα και αυτοκίνητα στοιβαγμένα, που μπλοκάρουν τις προσβάσεις.

Μάλιστα, την ευγνωμοσύνη στους εθελοντές τη μοιράζονται και άνθρωποι του κινηματογράφου, όπως η Ισπανίδα Penélope Cruz, που έγραψε σε μια δημοσίευσή της στο Instagram: «Ευχαριστούμε και ευχαριστούμε χιλιάδες φορές όλους τους εθελοντές και τις εθελόντριες για την τεράστια βοήθεια που συνεχίζετε να δίνετε από την αρχή αυτής της τραγωδίας. Το δικό σας είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του τι σημαίνει να ΕΙΣΑΙ άνθρωπος».

Πηγή: EFE / Κεντρική φωτογραφία: ALEJANDRO MARTÍNEZ VÉLEZ (EUROPA PRESS) – «Μόνο ο λαός σώζει τον λαό» / Τελευταία φωτογραφία: CHEMA MOYA (EFE): «Ευχαριστούμε τους αγγέλους της γειτονιάς τους εθελοντές»

Πριν προχωρήσω σε οτιδήποτε άλλο, θα χαλάσω τη λογική σειρά φτάνοντας στην κατακλείδα: σε όποια δεκαετία της ζωή σου κι αν βρίσκεσαι να ξέρεις ότι είναι υπέροχη. Με όλες τις δυσκολίες, τις πιέσεις, τις φανταστικές της στιγμές, τις εμπειρίες, τις επιτυχίες, τις αποτυχίες, το άγχος, τον ενθουσιασμό, η ζωή μας, φίλη, είναι μία και κάθε στιγμή της είναι μοναδική. Αναγνώρισέ το αυτό βαθιά μέσα σου, πάρε ανάσα και προχώρα.

5 λόγοι που προτιμώ τα 50+ από τα 30+

Γιατί τα 30 και όχι τα 40, θα με ρωτήσεις. Γιατί αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, στα σαράντα θα τον γύριζα – το πολύ πολύ δηλαδή. Έχοντας περάσει από τις προηγούμενες δεκαετίες κι έχοντας ζήσει από τα 20+ μου σε όλο τους το μεγαλείο τα κεφάλαια φίλοι, σπουδές, δουλειά, γκομενικά, γάμος, παιδιά, καριέρα (άλλο δουλειά, άλλο καριέρα, ναι;), ενήλικα παιδιά, ουφφφ… μπορώ να πω ότι εκεί κάπου στα 40 ήταν τα πιο ισορροπημένα και ανέμελα χρόνια. Άκου να δεις, ούτε εγώ που το γράφω δεν το πιστεύω, αλλά μάλλον έτσι θα είναι.

Πλατιάζω και δεν έχω πιάσει ακόμη τους λόγους που τα 50 είναι καλύτερα από τα 30. Στα 50 και κάτι, λοιπόν, έχω τουλάχιστον 5 διαφορετικούς λόγους να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και με τον κόσμου γύρω μου:

Αγαπώ και εκτιμώ το σώμα μου, όλα όσα έχει κάνει, όλα όσα καταφέρνει ακόμη. Έχει φέρει δύο παιδιά στον κόσμο, γτμ, τι φάση – γι’ αυτό και μόνο respect! Στα 50 κάτι, έχω αφήσει πίσω μου την τυραννία του beach body– ελπίζω το σύμπαν να αναγνωρίζει ότι όσα άρθρα έχω γράψει στη ζωή μου (πολλά!) για το beach body προωθούν τη θετική εικόνα σώματος, την αυτο-αγάπη και αυτοφροντίδα. Θα πιω την μπίρα, θα φάω την πίτσα, τις τηγανητές πατάτες, το μπέργκερ και θα ξέρω ότι δεν έγινε και κάτι αφού τόσα χρόνια συμβίωσης με αυτό το σώμα γνωρίζω τα τερτίπια του και πώς να το φέρνω βόλτα και να αντιστρέφω την επίπτωση από τις μικρές ατασθαλίες.

Το προσέχω, όμως, το σώμα μου, μέσα κι έξω, το θρέφω υγιεινά, το γυμνάζω, το ακούω. Το νιώθω πολύτιμο σύμμαχο για όλα όσα κάνω καθημερινά και για όλα όσα σχεδιάζω για το μέλλον. Έχοντας υπάρξει επί χρόνια συντάκτρια Υγείας, έχω πειστεί η ίδια και ελπίζω να έχω πείσει και πολλούς αναγνώστες για την αξία της πρόληψης. Και πιστεύω ότι στα 50 κάτι μου, το καλύτερο δώρο που μπορώ να κάνω στον εαυτό μου είναι να κλείσω για τον Σεπτέμβριο ένα γενικό τσεκ απ.

Είμαι πιο ήρεμη, πιο ισορροπημένη συναισθηματικά, με μεγαλύτερη αυτογνωσία. Στέκομαι σε ένα διάσελο της ζωής. Βλέπω από τη μία όσα έχω ζήσει, όσα έχω κάνει, όσα έχω υποστηρίξει. Κι από την άλλη βλέπω όλα όσα ελπίζω ότι θα έρθουν και εύχομαι να με βρουν υγιή, πιο σοφή, πιο ώριμη, πιο έτοιμη να τα αποδεχτώ και να τα απολαύσω στο έπακρο.

Είμαι πιο επιεικής με τον εαυτό μου και με τους άλλους. Είμαστε άνθρωποι και είναι πανεύκολο να κάνουμε λάθη, να πληγώσουμε τους άλλους ακόμη και τον εαυτό μας. Και πολλές φορές τα λάθη ξεκινούν από καλές προθέσεις. Έχω επιλέξει πλέον να στέκομαι πρώτα στις καλές προθέσεις και μετά να δω τι μπορώ να κάνω με τα λάθη. Λιγότερο αυτομαστίγωμα, λιγότερη αυτοκριτική, κλείνω απ’ έξω από την ψυχή μου τον αρνητισμό των άλλων.

Νιώθω ευγνωμοσύνη που είμαι εδώ και μεγαλώνω με υγεία. Ξέρω ότι τα χρόνια περνάνε γρήγορα -πολύ- και κάνω ό,τι μπορώ για να απολαμβάνω την κάθε μέρα. Γι’ αυτό και αποφάσισα/συνειδητοποίησα ότι τα ταξίδια είναι η καλύτερη επένδυση ever και προσπαθώ να γίνω όσο καλύτερη μπορώ σε αυτό.

Αν το σκεφτώ θα βρω πολλούς ακόμη λόγους για να νιώθω καλά μεγαλώνοντας. Ένας που θα βάλω σφήνα εδώ: η ζωή δεν γυρίζει πίσω. Πάει μόνο μπροστά – και το ίδιο κάνω κι εγώ. Αν στα 50+ μου ευχόμουν να ήμουν πάλι 30+ θα ήταν σαν να μην αναγνωρίζω όλα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, όλα όσα κάνω να συμβούν στο σήμερα και όλα όσα προσμένω στο αύριο – και προσμένω πολλά και όμορφα.

Happy birthday to me!