Στην Ελλάδα, η Ελληνική Ένωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος (HELMEPA) συντονίζει αυτή την πρωτοβουλία για περισσότερα από 40 χρόνια. Η δράση αυτή είναι κάτι παραπάνω από έναν απλό καθαρισμό. Λειτουργεί ως ένας καθρέφτης της κοινωνικής μας ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές, καθώς και ως μια ευκαιρία να μετρηθεί η ευαισθητοποίηση όλων μας για την προστασία των ακτών και των θαλασσών που χρησιμοποιούμε για αναψυχή.

Η Παγκόσμια Ημέρα Καθαρισμού Ακτών έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα εθελοντικά περιβαλλοντικά κινήματα, με συμμετοχή εκατοντάδων οργανώσεων και χιλιάδων πολιτών από περίπου 80 χώρες. Στην Ελλάδα, μαθητές, φοιτητές, δήμοι, επιχειρήσεις και απλοί πολίτες ενώνονται υπό τον συντονισμό της HELMEPA για να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: οι ακτές είναι ένας κοινός μας πλούτος που οφείλουμε να προστατεύουμε.

Εκπαίδευση, συνεργασία και οικονομική ανάπτυξη

Κάθε χρόνο, οι εθελοντές συλλέγουν τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων. Τα πιο συνηθισμένα ευρήματα είναι τα πλαστικά μπουκάλια, τα καλαμάκια, οι σακούλες και τα αποτσίγαρα. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι τα μικροπλαστικά, τα οποία εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα, επηρεάζοντας τόσο τη θαλάσσια ζωή όσο και τον άνθρωπο.

Πέρα από την οικολογική καταστροφή, η ρύπανση έχει σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις. Η εικόνα των γεμάτων σκουπίδια παραλιών μειώνει την ελκυστικότητα των τουριστικών προορισμών. Σύμφωνα με έρευνες, μια παραλία με ορατά απορρίμματα μπορεί να χάσει έως και το 40% των επισκεπτών της, με άμεση συνέπεια την απώλεια εσόδων για τις τοπικές επιχειρήσεις.

Η Παγκόσμια Ημέρα Καθαρισμού Ακτών είναι ένα ισχυρό εκπαιδευτικό εργαλείο. Εκπαιδεύει τις νεότερες γενιές στην αξία της περιβαλλοντικής προστασίας και υπενθυμίζει στους ενήλικες τις ευθύνες τους. Η συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και των επιχειρήσεων είναι καθοριστική, δημιουργώντας μια νέα οδό για βιώσιμη ανάπτυξη.

Η προστασία των ακτών και η διαχείριση των απορριμμάτων έχουν και μια σημαντική οικονομική διάσταση. Το κόστος καθαρισμού των ακτών ξεπερνά τα 11 δισεκατομμύρια ευρώ παγκοσμίως κάθε χρόνο. Αντίθετα, η κυκλική οικονομία, μέσω της ανακύκλωσης και της μετατροπής των απορριμμάτων σε πρώτη ύλη, μπορεί να δημιουργήσει νέες επενδύσεις και θέσεις εργασίας.

Στην Ελλάδα, όπου ο τουρισμός συμβάλλει περίπου στο 30% του ΑΕΠ, οι καθαρές ακτές δεν είναι πολυτέλεια, αλλά στρατηγική προτεραιότητα. Η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών είναι ένας θεσμός που συνδέει το περιβάλλον, την κοινωνία και την οικονομία, υπογραμμίζοντας ότι η βιωσιμότητα είναι ο μόνος δρόμος για ένα καλύτερο μέλλον.

Πηγή: Green Business

Όπως αναφέρουν σε ανάρτησή τους στο facebook, παρόλο που η πρόσβαση σε αυτές γίνεται αποκλειστικά δια θαλάσσης, τα σημάδια της ανθρώπινης αμέλειας βρίσκονταν εκεί ατόφια και σκληρά από δεκαετίες πριν.

Κουτάκια αναψυκτικών και μπίρας με χρονολογίες από το μακρινό 1986 έως και το 1991, δοχεία κονσέρβας, πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες τροφίμων, παντόφλες, σπασμένα είδη κάμπινγκ, μπιτόνια με λάδια σκαφών, μέχρι αναπτήρες και γυάλινα μπουκάλια.

Σε ένα σημείο μακριά από οικισμούς, εκεί που μόνο η θάλασσα αγγίζει την ακτή, η ρύπανση πρόδωσε μια αλήθεια. Αν δεν προστατεύσουμε εμείς οι ίδιοι αυτά τα μέρη, κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα.

Με ένα διθέσιο καγιάκ 6 μέτρων και ένα κουπί, ο εμπνευστής της οργάνωσης , συγκέντρωσε και μετέφερε τον όγκο των απορριμμάτων στους κοντινότερους κάδους, όγκος που αγγίζει τα 2.000 λίτρα. Σε παραλίες που καθημερινά φιλοξενούν επισκέπτες με ιδιωτικά και τουριστικά σκάφη, η εικόνα αυτή είναι, σύμφωνα με τους Cleaningans, μια επικίνδυνη υπενθύμιση. Μπιτόνια καυσίμων, φιαλίδια υγραερίου και γυαλί δίπλα σε παρθένα βλάστηση, την ίδια στιγμή που η χώρα μας φλέγεται με πύρινα μέτωπα σε κάθε γωνιά της.

Οι Cleaningans υπογραμμίζουν πως «η συζήτηση φέρνει στο προσκήνιο και το ελεύθερο κάμπινγκ. Μια δραστηριότητα που για τους λάτρεις της φύσης αποτελεί εμπειρία ζωής, αλλά που δυστυχώς οι ίδιες αυτές εικόνες της ανευθυνότητας, που στέκουν ακόμη εδώ 40 χρόνια μετά, είναι και ο λόγος που πλέον δεν μπορεί να θεωρείται νόμιμη».

Ο αναλυτικός απολογισμός των 2 δράσεων αποτελείται από:

13 σακούλες των 45-150lt
1 ανώστρωμα
1 σπασμένη ξαπλώστρα
3 τηγάνια
1 ομπρέλα θαλάσσης
1 μπιτόνι με λάδια σκάφους

Εξάλλου, στις 30 Αυγούστου, οι Cleaningans, με την υποστήριξη του δημου Σιθωνίας, διοργανώνουν το το πρώτο CleanFest στην παραλία Τριστινίκα, στη Σιθωνία Χαλκιδικής, μια δράση που συνδυάζει καθαρισμό, βουτιές και beach party. Υπάρχει δυνατότητα μετακίνησης από και προς Θεσσαλονίκη.

Πηγή: Cibum

Βασίλη, κατάλαβα πολύ περισσότερα για σένα, όταν σε είδα σε μια φωτογραφία, κι ενώ είχαν προηγηθεί οι συνήθεις καταστροφές του καλοκαιριού, να κρατάς στο χέρι σου μια χελώνα. Κι έχοντας στο πρόσωπό σου το χαμόγελο του παιδικού θριάμβου. Θα ήθελα να μου πεις πώς ξεκίνησαν όλα όσα τώρα πια συγκροτούν τον απόλυτα δικό σου δρόμο.

Βοηθούσα πάντα, πηγαίνοντας όπου υπήρχε ανάγκη. Ταξίδευα στις «υποανάπτυκτες χώρες» και προσπαθούσα να δώσω όλο μου το «είναι», θεωρώντας –πολύ λαθεμένα όμως- ότι προέρχομαι από καλύτερες συνθήκες. Στην καραντίνα, όπως κάναμε όλοι μας τότε, «περιορίστηκα» στη γειτονιά μου, την οποία άρχισα να ανακαλύπτω ξανά (είναι πολύ κοντά στη γειτονιά που μεγάλωσα). Άρχισα, λοιπόν, να βγαίνω στα σημεία, που είχα να βγω από παιδί και η σύγκριση ήταν τεράστια. Το πόσο είχε παρακμάσει ο τόπος, το πόσο λάθος ήταν όλο. Όχι μόνο σε σχέση με το θέμα των σκουπιδιών. Αλλά και με το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν μεταξύ τους άγνωστοι. Υπήρχε μια αποξένωση. Ενώ εγώ μεγάλωσα σε μια πολύ ζεστή γειτονιά. Ειδικά, με μια αφορμή ενός πιτσιρικά, που πέταξε ένα σκουπίδι μπροστά μου, με τη δικαιολογία ότι «Μα, καλά δε βλέπεις τι γίνεται; Το δικό μου σκουπίδι σε πείραξε»; Κάπου εκεί, «μου γύρισε», έγινε ένα τεράστιο κλικ, γέμισα θυμό, που ευτυχώς με τροφοδότησε για κάτι θετικό. Δεν είπα τίποτα στον συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα ότι θα υιοθετήσω τη γειτονιά μου. Δηλαδή, θα την προσέχω με κάθε τρόπο, μέχρι να τη φέρω σε μια «εντάξει» κατάσταση για μένα.

Από τον «μικρόκοσμο του Εγώ, στον πλανήτη του Εμείς», που λένε και τα μικρά παιδιά.

Ναι, ακριβώς. Έκανα ένα κάλεσμα σε φίλους, αρχικά. Μαζευτήκαμε εφτά άτομα και επιχειρήσαμε τον πρώτο καθαρισμό στο σημείο που ο άνθρωπος, που προ-ανέφερα, πέταξε το σκουπίδι του. Και μετά το χάος. Αμέσως καταλάβαμε ότι χρειάζονται πάρα πολλές δράσεις εκεί στο συγκεκριμένο μέρος γιατί ήταν τεράστιο το πρόβλημα. Οπότε κάναμε κι άλλο κάλεσμα, με πάρα πολλούς συμπολίτες να ανταποκρίνονται. Σε αυτούς που ήταν στη γειτονιά μου έλεγα το απλό «είναι ανάγκη, ελάτε». Σε εκείνους που δεν ήταν κοντά, πρότεινα να ξεκινήσουν από τη δική τους γειτονιά. Στην αρχή, υπήρχε ο φόβος του άγνωστου, ο οποίος όμως κι έφυγε γρήγορα. Αμέσως, έβγαλα έναν πολύ απλό μηχανισμό με το τι χρειάζεται, ποιες είναι οι οδηγίες, ώστε να μπορούν όλοι να συντονίζονται, από όπου βρίσκονται. Έτσι ουσιαστικά φτιάχτηκε η κοινότητα “Save Your Hood”. Από την αρχή, οι εθελοντές που δήλωναν ενδιαφέρον ήταν χιλιάδες.

Είχες ένα όνειρο, έναν στόχο. Έστειλες ένα κάλεσμα και αντιλήφθηκες ότι δεν είσαι μόνος. Πώς ένιωσες;

Προφανώς ήταν κάτι που με συγκλόνισε. Ανέλαβα τεράστια ευθύνη, έβαλα ένα τεράστιο βάρος στις πλάτες μου, που δεν το περίμενα. Αλλά ήταν τόση η συγκίνηση, που με τροφοδοτούσε ταυτόχρονα.

Τι χρειάζονταν τελικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι για να κινητοποιηθούν;

Δεν είχαν αντιληφθεί πόσο απλό είναι όλο. Και ότι ανήκουν σε ένα γενικότερο σύνολο ανθρώπων, που δρουν το ίδιο. Στην αρχή, σίγουρα παρακινήθηκαν «οι τρελοί του χωριού». Οι άνθρωποι, που έτσι κι αλλιώς λειτουργούν έτσι. Και συνειδητοποίησαν ότι «εδώ, υπάρχει μια κοινότητα». Και μετά φυσικά ακολούθησαν κι άλλοι.

Γενικά, όμως, αυτό το ανθρώπινο δυναμικό μειώνεται ανάλογα με τις προτεραιότητες. Τώρα, πχ, υπάρχει μια έξαρση πάλι, τώρα δηλαδή που ανοίγει ο καιρός. Το καλοκαίρι όμως φθίνει αυτό. Γιατί είναι περίοδος διακοπών κι, όπως είπα, οι προτεραιότητες αλλάζουν. Είναι ένα κομμάτι, που σίγουρα έχει να κάνει με τις εξελίξεις.

Ο σταθερός πυρήνας όμως υπάρχει πάντα.

Ναι, υπάρχει ένας τεράστιος πυρήνας ακόμη. Υπάρχει και μια πιο κλειστή κοινότητα, που είμαστε οικογένεια πια.

Και δεν υπολογίζετε δυσκολίες και ό,τι άλλο μπορεί να φαίνεται ως εμπόδιο.

Όσο χειρότερες οι συνθήκες, τόσο λιγότερη και η συμμετοχή. Αλλά οι δράσεις και τα καλέσματα δεν παύουν ποτέ.

Τα βρήκατε ποτέ «σκούρα»;

Όσο μεγαλώναμε και μεγαλώνουμε, το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η αποδοχή και η κατανόηση της κοινωνίας γι’ αυτό που είμαστε. Δυστυχώς, ο Έλληνας κοιτάζει με «μικροσκόπιο» οτιδήποτε καλό γίνεται. Αυτή είναι η νοοτροπία. Μπορούν δηλαδή εγκληματίες, πολυεθνικές να κάνουν εκτρώματα στη χώρα, αλλά απέναντι στο όποιο καλό γίνεται, υπάρχει δυσπιστία. Όσο περισσότερο μεγαλώνουμε ως ομάδα, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε αυτό το κλίμα.

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η βαθιά ριζωμένη κουλτούρα, που συγχέει το περιβάλλον με κάτι αιώνιο και την καλή πρόθεση με την υστεροβουλία (και όχι μόνο);

Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν, π.χ, ότι η ανακύκλωση είναι μια βιώσιμη λύση. Αυτό που αντιμετωπίζουμε στα σχολεία, όταν πηγαίνουμε, στα εκπαιδευτικά μας προγράμματα συνοψίζεται στη φράση «α, θα μας μιλήσουν για την ανακύκλωση». Όχι. Η ανακύκλωση δεν είναι λύση. Ακόμη και τα εκπαιδευτικά προγράμματα, που γίνονται στα σχολεία, είναι με λάθος στόχο. Ειδικά σε μια κοινωνία που το σύστημα διαχείρισης των αποβλήτων είναι εξαιρετικά υποανάπτυκτο. Είμαστε πάρα πολύ πίσω στο σύστημα για να μπορέσει να περάσει και στη νοοτροπία μας σωστά. Χρειάζεται να γίνουν βήματα προς κάθε κατεύθυνση. Κι αυτό που γίνεται, ειδικά στις χώρες που είναι πιο πίσω, είναι να στρέφονται προς τη μείωση των απορριμμάτων, που εκεί βρίσκεται η μαγεία. Όσο περισσότερα παράγουμε, τόσο περισσότερα σκουπίδια θα προκύπτουν. Όταν ανακυκλώνεται μόνο το 9% παγκοσμίως και στην Ελλάδα είμαστε ακόμη πιο πίσω από αυτά τα ποσοστά – ό,τι και να δηλώνουμε ως κράτος-  τόσο περισσότερο πρέπει να στραφούμε προς αυτή την αλλαγή της νοοτροπίας. Δεν είναι εύκολο γιατί είναι επίσης στο dna μας να μιμούμαστε συμπεριφορές που κάνουν πιο απλή τη ζωή μας. Το να παίρνεις έναν καφέ στο χέρι από οπουδήποτε, βολεύει. Το να πετάς το σκουπίδι σου με το που τελειώνει ο καφές, βολεύει. Οτιδήποτε άλλο, το να έχεις ας πούμε το θερμός μαζί σου, να το πλένεις, να το έχεις συνέχεια μαζί σου, να μην το πετάς μετά, να το κρατάς, είναι κάτι πιο δύσκολο.

Θυμάμαι ακόμη την περιγραφή της εμπειρίας σου, όταν έφτασες σε μια παραδεισένια παραλία της Εύβοιας, που πνιγόταν όμως από το σκουπίδι. Η χροιά της φωνής σου είχε πολύ πείσμα, το αποτέλεσμα ήταν όπως το ονειρεύτηκες, οπότε δεν πρόλαβα να θυμώσω. Τι γίνεται με την ομορφιά; Γιατί πρέπει, πάση θυσία, να χτυπιέται αλύπητα;

Όταν έφτασα σε αυτή την παραλία, έπαθα κυριολεκτικά σοκ. Στην ίδια παραλία, έβλεπες ανθρώπους που έστηναν τη σκηνή τους ακριβώς μπροστά από τα σκουπίδια. Τους έβλεπες, επίσης, να παίρνουν αυτά τα σκουπίδια και να τα βάζουν ακριβώς από πίσω τους. Με λίγα λόγια, «ας μη βλέπω εγώ από τη σκηνή μου αυτό το χάλι, αλλά δε θα κάνω και κάτι γι’ αυτό». Κι έπειτα, «ε, δεν πειράζει να προστεθούν και τα δικά μου σκουπίδια».

Βασίλη, τι αντιμετώπιση έχουν οι δράσεις; Δεν αναφέρομαι στον απλό κόσμο.

Κι εδώ υπάρχουν δύο κατηγορίες. Οι περισσότεροι δήμοι μας βοηθούν σε οτιδήποτε κάνουμε. Κάποιοι άλλοι μας αναγνωρίζουν πιο επίσημα. Όχι ότι μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Εμείς κρατάμε αποστάσεις, προφανώς γιατί δεν αντικαθιστούμε το έργο τους. Μας νοιάζει να πιέζουμε ώστε να εφαρμόζονται καλύτερες πρακτικές. Είναι βέβαια κι εκείνο το κομμάτι που μας βλέπει σαν εχθρούς.

Ότι τι δηλαδή;

Ότι εκθέτουμε τα χάλια τους. Και τους αναγκάζουμε να πληρώνουν και παραπάνω στις χωματερές. Όταν εμείς μαζεύουμε ένα σκασμό σκουπίδια, τόνους, κι έπειτα όλα αυτά πρέπει να πάνε στη χωματερή, οι υπεύθυνοι, με τη σειρά τους, πρέπει να πληρώσουν για το βάρος αυτών. Πολλούς τους βολεύει που υπάρχουν αυτοί οι πυρήνες, κάποιοι άλλοι προφανώς αναγνωρίζουν τις παθογένειες που έχουν και μας υποστηρίζουν όσο μπορούν.

Κατάλαβα. Μίλησέ μου και για το Μουσείο Σκουπιδιών με τα αναλλοίωτα εκθέματα. (οι οδοντόκρεμες του 1985 από ποια αιωνιότητα είναι φτιαγμένες, άραγε;)

Τώρα βρισκόμαστε στο Φεστιβάλ Εθελοντισμού του Skywalker, στο Αμαξοστάσιο, όπου ένα κομμάτι του μουσείου μας υπάρχει εκεί. Προς το παρόν, πρόκειται για ένα φορητό μουσείο. Υπάρχουν κανονικά τα εκθέματα με τις ταμπελίτσες τους. Και σε κάθε αφορμή, έχουμε ένα τραπέζι, στο οποίο εκθέτουμε τα πιο παράξενα, τα πιο παλιά ή και τα δύο.

Ποια είναι τα όνειρά σου γύρω απ’ αυτό που, με τόση πίστη και μεράκι, έχεις στήσει;

Λοιπόν, από εδώ και πέρα, ξεκινά η «σεζόν», ας το πούμε έτσι, του “Save Your Hood”. Ξεχυνόμαστε παντού και καθαρίζουμε. Τώρα που καλυτερεύει ο καιρός, όλα είναι πιο εύκολα. Την περασμένη Κυριακή, ήμασταν στα Χανιά. Στα νησιά, ιδίως στα τουριστικά, αν δεν «πατήσει» ο Μάης, δεν καθαρίζεται τίποτα. Ούτε οι επιχειρήσεις, που εκμεταλλεύονται τις παραλίες, κάνουν κάποια κίνηση. Αυτό που έχω ως όνειρο είναι όλο αυτό να με ξεπεράσει. Ακόμη δυστυχώς, και το λέω γιατί προφανώς με επιβαρύνει, αλλά και το υπερ-αγαπώ συνάμα όλο αυτό-, αν δεν κουνηθώ εγώ να είμαι συνεχώς στην πρώτη γραμμή, δεν τσουλάει τόσο καλά το πράγμα.

Όπως συμβαίνει συνήθως. Είναι αναγκαίο να πρωτοστατεί ο πιο ξαναμμένος.

Χα, χα! Έτσι είναι. Υπάρχει όμως ελπίδα. Σιγά σιγά, μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Ελπίζω να μην κουραστούμε ποτέ. Και να κυνηγάμε πάντα τα όνειρά μας.

Τα όνειρά μας. Την ήθελα πολύ αυτή τη συζήτηση. Σε ευχαριστώ!

Κι εγώ!

Έχω αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της δημοσιογραφικής μου ζωής γράφοντας άρθρα wellbeing, άρθρα που ενημερώνουν και δίνουν ιδέες για να μεγαλώνουμε με υγεία, να μεγαλώνουμε και να παραμένουμε δημιουργικοί, να μην σταματάμε να αναπτυσσόμαστε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι. Και είμαι από τους ανθρώπους που ό,τι γράφω, το δοκιμάζω πρώτα η ίδια – ή με την αντίθετη σειρά, δοκιμάζω, βλέπω αποτέλεσμα, μοιράζομαι. Ένα παράδειγμα είναι ότι, βαδίζοντας στη δεκαετία των πενήντα, αποφάσισα ότι θέλω να μάθω μία τρίτη ξένη γλώσσα και κατέληξα στα Ισπανικά.

Αυτό το θέμα συζητούσα, λοιπόν, με την επί χρόνια συνεργάτιδά μου Νανά, τη Δρ. Νανά Τσουμάκη, Σύμβουλο Εκπαίδευσης & Σταδιοδρομίας, Μέλος της 50+Ελλάς, Μέλος της Ομοσπονδίας InnerWheel Ελλάδος και Μέλος της OργανωτικήςEπιτροπήςGIWA (μα πώς τα προλαβαίνει;;;) και καταλήξαμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το πώς ο εθελοντισμός είναι ένα μέσο «αντιγήρανσης», είναι ένας τρόπος για να διατηρούμε την κοινωνικότητα και να μαθαίνουμε νέες δεξιότητες μεγαλώνοντας.

Βρε, Νανά, δεν γράφουμε ένα άρθρο γι’ αυτό; τη ρώτησα. Φυσικά, μου απάντησε. Κι ιδού, με δικά της λόγια, το πώς ο εθελοντισμός μας προσφέρει όλο και περισσότερα οφέλη και είναι το μυστικό για να μεγαλώνουμε με υγεία, σωματική και ψυχική.

Αναζητώντας ξανά νόημα στη ζωή μεγαλώνοντας

Όσο μεγαλώνουμε νιώθουμε ότι χάνουμε το νόημα στη ζωή και δυσκολευόμαστε να γεμίσουμε τις μέρες μας με χαρά και αίσθηση προσφοράς, ειδικά όταν τα παιδιά μας βγάζουν φτερά και προχωρούν τη ζωή τους, μακριά από εμάς. Για πολλούς από εμάς, η συνταξιοδότηση μπορεί να είναι μια σημαντική αλλαγή, και μαζί της έρχεται η απουσία από την καθημερινή εργασία και τη ρουτίνα. Αυτή η μετάβαση μπορεί να φέρει μια αίσθηση μοναξιάς ή και να μας κάνει να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να γεμίσουμε τα χρόνια που ακολουθούν με ουσιαστικές στιγμές.

Νιώθοντας χρήσιμοι και συνδεδεμένοι

Μέσα από τον εθελοντισμό, μπορούμε να βρούμε έναν νέο σκοπό που να μας γεμίζει με ικανοποίηση. Αισθανόμαστε χρήσιμοι και ότι οι προσπάθειές μας κάνουν τη διαφορά στους άλλους. Αυτή η αίσθηση έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά για εκείνους από εμάς που πάντα βρίσκαμε χαρά στη συνεισφορά μας στους άλλους μέσω της δουλειάς ή της οικογένειάς μας. Ο εθελοντισμός μπορεί να λειτουργήσει σαν θεραπεία για την ψυχή, βοηθώντας μας να μειώσουμε τυχόν άγχη και να παραμένουμε ψυχικά ακμαίοι. Η αίσθηση ότι ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς είναι πραγματικά ευεργετική.

Νέοι δεσμοί και συνδέσεις

Ο εθελοντισμός είναι επίσης ένας υπέροχος τρόπος να συναντήσουμε νέους ανθρώπους και να δημιουργήσουμε νέες φιλίες. Όσο μεγαλώνουμε, η κοινωνική ζωή μας αλλάζει καθώς οι φίλοι και οι συγγενείς μπορεί να είναι μακριά ή να μην είναι διαθέσιμοι όσο παλιά. Μέσα από τον εθελοντισμό, όμως, βρίσκουμε μια κοινότητα που μοιράζεται τις αξίες και τα ενδιαφέροντά μας. Γνωρίζουμε ανθρώπους όλων των ηλικιών και από διαφορετικά υπόβαθρα, κάτι που προσθέτει χρώμα και ζωντάνια στις μέρες μας. Οι φίλοι που αποκτούμε μέσω του εθελοντισμού είναι συνήθως άνθρωποι που έχουν την ίδια όρεξη για προσφορά και αυτές οι σχέσεις μπορούν να είναι πολύ ισχυρές.

Παραμένοντας δραστήριοι

Ο εθελοντισμός, πέρα από τα ψυχικά οφέλη, μας βοηθά να παραμένουμε ενεργοί και σωματικά. Ακόμα και ήπιες δραστηριότητες, όπως η συμμετοχή σε εκδηλώσεις, η υποστήριξη σε τοπικές δράσεις ή η βοήθεια σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς, μας κρατούν σε κίνηση και μειώνουν τη σωματική αδράνεια. Η σωματική δραστηριότητα, όσο ήπια κι αν είναι, βοηθά στο να διατηρούμε την κινητικότητά μας, μειώνει τον κίνδυνο ασθενειών και μας κάνει να αισθανόμαστε υγιείς και δυνατοί. Κάθε δραστηριότητα έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει την ευεξία μας, ακόμα και αν αφορά μια βόλτα με άλλους εθελοντές ή την παρουσία μας σε κάποια δράση για το περιβάλλον.

Εξελίσσοντας τον εαυτό μας

Η ηλικία δεν αποτελεί ποτέ εμπόδιο για να μάθουμε κάτι καινούριο! Μέσα από τον εθελοντισμό, πολλοί από εμάς βρίσκουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε νέες δεξιότητες, από τη χρήση της τεχνολογίας μέχρι την επικοινωνία και την οργανωτική μας ικανότητα. Αυτές οι νέες γνώσεις μας βοηθούν να διατηρούμε το μυαλό μας ενεργό και να αντιμετωπίζουμε τις ημέρες μας με ενδιαφέρον. Είναι μια υπέροχη αίσθηση να ξεπερνάμε τα όριά μας και να καταφέρνουμε κάτι καινούριο.

Μια αίσθηση πληρότητας

Για πολλούς από εμάς, η εσωτερική ικανοποίηση που νιώθουμε όταν προσφέρουμε στην κοινωνία είναι ανεκτίμητη. Η δυνατότητα να βοηθάμε άλλους, να στηρίζουμε κοινωνικούς σκοπούς ή να προσφέρουμε απλόχερα το χρόνο μας, μας γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια. Ο εθελοντισμός είναι ένας από τους πιο ουσιαστικούς τρόπους για να δίνουμε πίσω, να ανταποδίδουμε στην κοινωνία για όλα όσα έχουμε λάβει στη ζωή μας. Και αυτή η αίσθηση δεν συγκρίνεται με υλικά αγαθά· μας γεμίζει ψυχικά και μας αφήνει μια γλυκιά αίσθηση πληρότητας.

Ένα νέο ξεκίνημα στα χρόνια που ακολουθούν

Κάνε το  νέο ξεκίνημα για να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου, να δημιουργήσεις νέες αναμνήσεις και να γεμίσεις τις μέρες σου με ουσία και χαρά. Ανεξάρτητα από το τι σου άρεσε να κάνεις στη νεότερη ηλικία, πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να προσφέρεις και να βρεις ευχαρίστηση μέσα από αυτό.

5 βήματα για να το νέο ξεκίνημα

1. Ψάξε και βρες το αντικείμενο που σ΄ ενδιαφέρει και ποιες οργανώσεις το αντιπροσωπεύουν

2. Παρακολούθησε και πάρε μέρος σαν επωφελούμενος στις δράσεις τους

3. Γνώρισε την οργανωτική ομάδα, κάνε μια δράση μαζί τους χωρίς επίσημα να είσαι ενεργό μέλος της ομάδας

4. Σκέψου πώς θα μεταδώσεις την πείρα, την καλοσύνη και τη διάθεση που έχεις για προσφορά

5. Απόλαυσε την εμπειρία και δώσε χρόνο ώστε να αφήσεις το αποτύπωμά σου

Η ευτυχία, τελικά, βρίσκεται στην προσφορά, τη συντροφικότητα και τη χαρά του να συμμετέχουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Ανεξάρτητα από τη φάση της ζωής σου και την ηλικία σου βάλε τον εθελοντισμό στη ζωή σου, είναι μια επένδυση για το μέλλον όταν θα περάσεις στην πιο ώριμη ηλικία.

Μην ξεχνάς: Όσο περισσότερο δίνουμε, τόσο περισσότερο γεμίζουμε ψυχικά, και αυτή η αξία είναι ανεκτίμητη.

Οι κάτοικοι των πόλεων που επλήγησαν από τις πλημμύρες ευχαρίστησαν τους εθελοντές για το έργο τους και τόνισαν ότι ακόμα και αν ερχόταν όλη η περιοχή της Βαλένθια δεν θα ήταν αρκετό, καθώς τους λείπει η βοήθεια των ιδρυμάτων, καθώς και η παρουσία των δυνάμεων και των φορέων της Κρατικής Ασφάλειας, των πυροσβεστών ή του Στρατού.

Όσοι επλήγησαν από πόλεις όπως το Benetússer, το Sedaví και το Alfafar έκαναν αυτές τις δηλώσεις ως απάντηση στα αιτήματα της Generalitat Valenciana σήμερα το πρωί της Παρασκευής, όταν ζήτησε να σταματήσει η κίνηση των εθελοντών για να μην καταρρεύσουν οι δρόμοι. Σε μήνυμα στο Χ, ζητά να μην γίνονται τα ταξίδια με αυτοκίνητο και ανακοινώνει ότι από αύριο θα συντονίζει τη βοήθεια με λεωφορεία.

Παλίρροια εθελοντών στη Βαλένθια

Από την πλευρά τους, οι γείτονες και οι εθελοντές που έχουν έρθει μαζικά να βοηθήσουν αυτές τις μέρες διαβεβαιώνουν ότι τα χέρια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα. «Πολλοί άνθρωποι έχουν έρθει να βοηθήσουν. Έχω έρθει από το Torrent με τα πόδια και έχω δει πολλούς ανθρώπους με σκούπες, φτυάρια… Ο κόσμος έχει έρθει να μας βοηθήσει χωρίς να μας ξέρει. Αν δεν βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, θα χειροτερέψουμε», είπε ο Luis Manuel στην EFE από το Benetússer, όπου πήγε με τα πόδια για να καθαρίσει το σπίτι των ξαδέρφων του.

Για τον Álvaro Miguel, η εισροή ανθρώπων από όλη τη Βαλένθια ήταν «εντυπωσιακή» και οι γείτονες «είναι χαρούμενοι που τους βοηθάμε». «Παρά την τραγωδία, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν έρθει για να βοηθήσουν, ειδικά οι νέοι, το κάνει πιο υποφερτό για όλους όσους έχασαν την επιχείρησή τους, το σπίτι τους και το αυτοκίνητό τους», είπε αυτός ο εθελοντής, ο οποίος θρηνούσε για τη βοήθεια από τα θεσμικά όργανα που είναι απούσα.

Η Claudia, κάτοικος του Alfafar που έχει βγάλει το λίγο που είχε απομείνει στην αποθήκη της εταιρείας catering της για να μαγειρέψει ρύζι για τους εθελοντές, δήλωσε ότι «αυτό που χρειαζόμαστε είναι να μας προσέχουν, ειδικά ο δήμαρχος, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί σε καμία περιοχή».

Οι εθελοντές είναι και θα συνεχίσουν να είναι απαραίτητοι

«Θα πρέπει να λερωθούν με λάσπη για να ξέρουν τι τους συμβαίνει», υποστήριξε η Claudia, ενώ άλλοι γείτονες που πέρασαν από δίπλα της ρώτησαν «πού είναι ο Mazón;» Ακριβώς, ο δήμαρχος αυτής της πόλης, Juan Ramón Adsuara, ζήτησε αυτή την Πέμπτη βοήθεια για τον πληθυσμό του, «που δεν έχει δει πυροσβεστικό όχημα ή την Πολιτοφυλακή εδώ και μέρες», και σε δηλώσεις του στο À Punt προειδοποίησε ότι στο Alfafar «Εκεί είναι άνθρωποι που ζουν με πτώματα στα σπίτια τους».

Για τον Daniel, έναν κάτοικο του Sedaví, οι εθελοντές είναι και θα συνεχίσουν να είναι «υπεραπαραίτητοι». «Με ό,τι υπάρχει, δεν μένει κανείς εδώ, στην περίπτωσή μου δεν χρειάζομαι βοήθεια γιατί μένω στον δεύτερο και το νερό δεν έχει φτάσει εκεί, αλλά στα υπόγεια χρειάζεται πολλή βοήθεια, αφαιρείς λάσπη και δεν σταματά» είπε στην EFE.

Επίσης για τον Ignacio, η βοήθεια των χιλιάδων εθελοντών που αυτή την Παρασκευή ήρθαν στις πόλεις από τη Βαλένθια και άλλα σημεία είναι απαραίτητη για να μπορέσουν να εκτελέσουν τις εργασίες καθαρισμού των σπιτιών.

«Η ενθάρρυνση έρχεται από οπουδήποτε»

«Το κάνουμε σιγά σιγά, καθαρίζοντας, ευτυχώς με πολλή βοήθεια από ανθρώπους από το εξωτερικό που τουλάχιστον έρχονται, αλλά υπάρχει λάσπη παντού και τα σπίτια πλημμυρίζουν», εξήγησε αυτός ο κάτοικος της Βαλένθια, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, «το θάρρος αντλείται ακόμα και από τη μικρότερη χειρονομία».

«Ας δώσουμε όλοι ένα χέρι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος τώρα, δεν έχουμε άλλη επιλογή», ​​δήλωσε τώρα πιο ήρεμος μετά από «λίγες πρώτες μέρες τρέλας», όταν «ο κόσμος πανικοβλήθηκε».

Ο Emilio Iranzo έφτασε στο Alfafar περπατώντας με μια ομάδα προσκόπων από το Benimaclet. «Κινητοποιήσαμε τους γονείς και συντονιστήκαμε για να μπορέσουμε να έρθουμε και να δώσουμε ένα χεράκι», εξήγησε ο αρχηγός αυτής της ομάδας περίπου 20 νεαρών, οι οποίοι διαβεβαιώνουν ότι στα θύματα «λείπουν τα χέρια», ειδικά για να βγάλουν υπάρχοντα από τα σπίτια και να καθαρίσουν τη λάσπη από το δρόμο και το υπόγειο των σπιτιών. «Συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν μέρη που μετά βίας λαμβάνουν βοήθεια και ότι είναι απαραίτητη», τόνισαν, οπλισμένοι με φτυάρια, σκούπες και κουβάδες.

Για τη Maria José Valero, η βοήθεια των εθελοντών και των γειτόνων της ήταν απαραίτητη. «Έχουμε υποστηρίξει ο ένας τον άλλον όσο μπορούμε», υπερασπίστηκε αυτή η κάτοικος του Alfafar με δάκρυα στα μάτια, ενώ τόνισε την αλληλεγγύη που βιώνει η πόλη, στους δρόμους της οποίας είναι ακόμα πρακτικά αδύνατο να περπατάς χωρίς να βρεις έπιπλα και αυτοκίνητα στοιβαγμένα, που μπλοκάρουν τις προσβάσεις.

Μάλιστα, την ευγνωμοσύνη στους εθελοντές τη μοιράζονται και άνθρωποι του κινηματογράφου, όπως η Ισπανίδα Penélope Cruz, που έγραψε σε μια δημοσίευσή της στο Instagram: «Ευχαριστούμε και ευχαριστούμε χιλιάδες φορές όλους τους εθελοντές και τις εθελόντριες για την τεράστια βοήθεια που συνεχίζετε να δίνετε από την αρχή αυτής της τραγωδίας. Το δικό σας είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του τι σημαίνει να ΕΙΣΑΙ άνθρωπος».

Πηγή: EFE / Κεντρική φωτογραφία: ALEJANDRO MARTÍNEZ VÉLEZ (EUROPA PRESS) – «Μόνο ο λαός σώζει τον λαό» / Τελευταία φωτογραφία: CHEMA MOYA (EFE): «Ευχαριστούμε τους αγγέλους της γειτονιάς τους εθελοντές»