Η κατάταξη βασίζεται στην αναφερόμενη χρονολογία ίδρυσης κάθε εστιατορίου, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την ηλικία της επιχείρησης όσο και το διάστημα που το κτίριο σερβίρει φαγητό.

Antoine’s, στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ, λειτουργεί από το 1840 και παραμένει υπό την ιδιοκτησία απογόνων του ιδρυτή Antoine Alciatore. Το 1868 μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο χώρο όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Φημίζεται για τη γαλλο-κρεολέζικη κουζίνα του, με πιάτα όπως shrimp remoulade και mushroom bourguignon, ενώ τα σαββατοκύριακα προσφέρει brunch με ζωντανή jazz.

Στη Λισαβόνα, το Pastéis de Belém παρασκευάζει από το 1837 τα διάσημα πορτογαλικά pastéis de nata, ακολουθώντας μυστική συνταγή του μοναστηριού Mosteiro dos Jerónimos. Εκτός από γλυκά, διαθέτει και αλμυρά αρτοσκευάσματα, προσφέροντας στους επισκέπτες μια αυθεντική εμπειρία.

Η Brasserie Georges στη Λυών, ιδρύθηκε το 1836 από τον Georges Hoffherr. Έχει φιλοξενήσει προσωπικότητες όπως η Édith Piaf και ο Jules Verne. Το μενού της ανανεώνεται καθημερινά με γαλλικές σπεσιαλιτέ.

Στο ιστορικό κέντρο του Ντουμπρόβνικ, το Dubravka 1836 Restaurant and Café λειτουργεί από το 1836, προσφέροντας μεσογειακές γεύσεις με θέα στο Αδριατικό πέλαγος και αγαπημένα πιάτα ντόπιων όπως ψητό καλαμάρι και πίτσα με San Marzano ντομάτες.

Από την Ευρώπη στις ΗΠΑ: Ιστορικά στέκια με διαχρονική αξία

Το Union Oyster House, στη Βοστώνη, λειτουργεί αδιάκοπα από το 1826 και αποτελεί Εθνικό Ιστορικό Μνημείο των ΗΠΑ. Φημίζεται για τα φρέσκα στρείδια αλλά και για κλασικά πιάτα θαλασσινών όπως lobster rolls και crab cakes.

Το The Log Inn, στην Ιντιάνα, χτίστηκε το 1825 ως σταθμός για άμαξες. Το 1844 φιλοξένησε τον Abraham Lincoln. Σήμερα προσφέρει οικογενειακά δείπνα σε παραδοσιακή αμερικανική ατμόσφαιρα.

Στο Βελιγράδι, το εστιατόριο με την ασυνήθιστη ονομασία Znak Pitanja (;) , λειτουργεί από το 1823 και έχει συνδέσει την ιστορία του με παραδοσιακές σερβικές γεύσεις όπως μοσχαρίσιο γκούλας και sarma.

The Golden Lamb, στο Οχάιο, είναι η παλαιότερη συνεχώς λειτουργούσα επιχείρηση της πολιτείας (από το 1803). Έχει φιλοξενήσει προέδρους των ΗΠΑ αλλά και τον αστροναύτη Neil Armstrong, ενώ συνδυάζει τοπικές και διεθνείς γεύσεις στο μενού του.

Αιώνες παράδοσης στη γαστρονομία της Ευρώπης

Rules, στο Λονδίνο, ιδρύθηκε το 1798 και έχει αντέξει πολέμους, οικονομικές κρίσεις αλλά και αλλαγές στην ιδιοκτησία. Παραμένει πιστό στην κλασική βρετανική κουζίνα, δημοφιλές για τις πίτες, puddings και στρείδια.

Old Commercial Room, στο Αμβούργο, λειτουργεί από το 1795 με αγγλική αισθητική και έμφαση στα θαλασσινά πιάτα αλλά και στα παραδοσιακά γερμανικά εδέσματα.

Caffè Florian, στη Βενετία, είναι το αρχαιότερο καφέ της Ιταλίας (1720), διάσημο για την αρχιτεκτονική του αλλά και τα εκλεκτά γλυκίσματα που συνοδεύουν τον καφέ ή το τσάι σας σε ένα περιβάλλον πολυτέλειας.

Café Tomaselli, στο Σάλτσμπουργκ, λειτουργεί ως καφέ-ζαχαροπλαστείο ήδη από το 1700 – αποτελώντας σημείο αναφοράς για την αυστριακή κουλτούρα καφέ.

Τα παλαιότερα καταστήματα στον κόσμο: Από τον Μεσαίωνα ως σήμερα

Bianyifang, στο Pεκίνο, ξεκίνησε ως μικρό εστιατόριο πάπιας το 1416 κι εξελίχθηκε σε αλυσίδα που διατηρεί τις παραδοσιακές τεχνικές ψησίματος πάπιας έως σήμερα.

Hotel Gasthof Löwen, στο Βαντούζ του Λιχτενστάιν, ιδρύθηκε το 1380 κι αποτελεί σημείο συνάντησης για τους λάτρεις της παραδοσιακής ευρωπαϊκής κουζίνας με σύγχρονες πινελιές.

The Old House, στο Llangynwyd της Ουαλίας, χρονολογείται από το 1147 κι έχει μετατραπεί σε πολυχώρο φιλοξενίας, εστίασης και εκδηλώσεων. Προσφέρει ουαλικές γεύσεις σε ένα ανακαινισμένο ιστορικό περιβάλλον.

Historische Wurstküche, στη Ρέγκενσμπουργκ Γερμανίας, βρίσκεται στο ίδιο σημείο από το 1146, αρχικά ως καντίνα για εργάτες της πέτρινης γέφυρας. Σήμερα φημίζεται για τα bratwurst λουκάνικα που ψήνονται σε κάρβουνα μαζί με χειροποίητο μουστάρδα και ξινολάχανο.

St. Peter Stiftskulinarium, στην καρδιά του Σάλτσμπουργκ Αυστρίας, θεωρείται η αρχαιότερη καταγεγραμμένη επιχείρηση εστίασης στον κόσμο – καθώς αναφέρεται ήδη από το 803 μ.Χ.. Βρίσκεται εντός μοναστηριακού συγκροτήματος των Βενεδικτίνων και προσφέρει δύο διαφορετικές εμπειρίες: διεθνή fine dining ή αυθεντική αυστριακή-μεσογειακή κουζίνα σε ένα μοναδικό ιστορικό σκηνικό.

Το «Leche de tigre» ή «γάλα τίγρης» είναι η μαρινάδα στην οποία μαγειρεύεται το ψάρι. Περιέχει πάντα χυμό εσπεριδοειδών (οποιαδήποτε εσπεριδοειδή, αλλά χρησιμοποιείται κυρίως λάιμ), τσίλι, κρεμμύδια και κόλιανδρο. Για το βασικό γάλα τίγρης, μπορείτε επίσης να προσθέσετε σκόρδο, σέλινο ή τζίντζερ. Το όνομα προέρχεται από το γαλακτώδες λευκό χρώμα. Το γάλα της τίγρης είναι μια υπερτροφή: ενισχύει το ανοσοποιητικό σας σύστημα, είναι ένα εξαιρετικό φάρμακο για το hangover και… αυξάνει τη λίμπιντο.

Ιδανικό για σεβίτσε

Το σεβίτσε είναι πιάτο ψαριού με προέλευση από τη λατινική Αμερική, πιθανότατα από το Περού, στο οποίο το φρέσκο ωμό ψάρι παρασκευάζεται σε χυμό από φρέσκα εσπεριδοειδή, συνήθως λεμόνι ή λάιμ, μαζί με μπαχαρικά όπως οι πιπεριές τσίλι, και κομμένο κρεμμύδι, αλάτι και κόλιανδρο.
Ωστόσο, υπάρχουν επίσης σεβίτσε για χορτοφάγους και κρεατοφάγους και σεβίτσε από μαγειρεμένα θαλασσινά, σεβίτσε με φασόλια, με μανιτάρια, μαγειρεμένο κοτόπουλο ή χταπόδι, μπρόκολο ή κουνουπίδι. Όλα είναι πιθανά, και όλα απαιτούν μια σωστή leche de tigre.

Κι επειδή το σεβίτσε έχει γίνει παγκοσμίως διάσημο λόγω της τεράστιας επιτυχίας που έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια η περουβιανή κουζίνα, εξίσου διάσημο είναι πλέον και το «γάλα της τίγρης».

Πηγή: Cibum

Μια κουβέντα για την Ύδρα και τα παλιά μαγαζιά, που είναι «σαν χάδια», για τα βιολογικά λαχανικά, που φροντίζονται στους κήπους σαν να είναι παιδιά, για τον τραχανά, που λερώνει πηγούνια, αλλά περιέχει την καροτονοειδή λουτεΐνη και την αυτοσχέδια ιστορία του καθένα. Για όλους εκείνους που σηκώνονται δυνατότεροι.

Πολλά έχω μάθει από αυτούς τους ανθρώπους και σε πολλά ταυτίζομαι. Με τον Κοντιζά, δε, νιώθω «συμμαθήτρια». Σαν να έχουμε καθίσει στο ίδιο θρανίο, σαν να έχουμε γράψει τα ίδια πράγματα, στις Πανελλήνιες του 2001, στο μάθημα της έκθεσης, με θέμα την τηλεργασία (πόσο μπροστά), αλλά και σαν να έχουμε το ίδιο «κόλλημα» με το «κάλλος» της ροβίτσας.

Κι ενώ δεν χάνω λέξη του συγκεκριμένου, έμαθα σήμερα το πρωί (και όχι χθες) ότι ο «συμμαθητής» μου, αποχωρεί από τα εστιατόριά του και ότι «οι foodies έκλαψαν με μαύρο δάκρυ». «Δύσκολο. Ευχαριστώ 3 υπέροχες ομάδες και όλους όσοι μας έκαναν την τιμή. Nolan. Proveleggios. Sweet Nolan. I’m out».

Κάτι άλλο, καλύτερο θα ετοιμάζει, σκέφτομαι. Ίσως φυτέψει, ας πούμε, οξιές και σφενδάμια στον Έβρο, ίσως βρεθεί στα Άνω Πορόια κι εκεί τελειώσει ένα παιδικό διήγημα, ίσως φέρει τη Σχοινούσα στα Εξάρχεια, ίσως αρχίσει να μαγειρεύει για κάθε παιδί της γης, ίσως ησυχάσει, ίσως παίξει. Σίγουρα, κάτι όμορφο θα ακολουθήσει την απόφασή του αυτή.

Είναι άνθρωπος, που κοιτάζει ψηλά. Τον θυμάμαι, μια μέρα, στο Ζάππειο.
Γι’ αυτό και όλες οι παραπάνω λέξεις.