Το 2004, σε γνωστό γυναικείο περιοδικό, δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Το φαινόμενο Kutcher. Εκείνες προτιμούν τους νεότερους», την εποχή που διάσημες γυναίκες όπως η Madonna, η Naomi Watts, η Cameron Diaz και η Sandra Bullock προκαλούσαν αντιδράσεις βγαίνοντας με μικρότερους άνδρες. Το φαινόμενο πήρε το όνομά του από τον Ashton Kutcher, τότε 25 ετών, που ετοιμαζόταν να παντρευτεί την Demi Moore, η οποία ήταν 16 χρόνια μεγαλύτερή του.

Φαίνεται πως είναι απαραίτητο να δοθεί όνομα στη γυναίκα που διατηρεί σχέση με νεότερους άνδρες ή εξακολουθεί να νιώθει έντονη σεξουαλική επιθυμία: cougar, MILF, WHIP (Women who are Hot, Intelligent and in their Prime). Αντίθετα, ο άνδρας που σχετίζεται με πολύ νεότερες γυναίκες δεν χρειάστηκε ποτέ αντίστοιχη κοινωνική «ταμπέλα», παρότι δημόσια πρόσωπα όπως ο Leonardo DiCaprio έχουν συχνά σχολιαστεί για τις νεότερες συντρόφους τους.

«Η ηλικία εξακολουθεί να παίζει ρόλο στην αναζήτηση συντρόφου. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένες γυναίκες πλέον δίνουν στον εαυτό τους την άδεια να βγουν με κάποιον αρκετά νεότερο», εξηγεί ειδικός στη σεξουαλική υγεία. «Όταν όμως αυτό γίνεται θέμα στα ΜΜΕ, συχνά παρουσιάζεται με τρόπο που υποτίθεται ότι είναι σεβαστικός αλλά δεν είναι – για παράδειγμα λέγοντας “είναι πολύ όμορφη για την ηλικία της”, αφήνοντας έτσι το κριτήριο στην εμφάνιση».

Πώς αλλάζει το κοινωνικό αφήγημα για τη διαφορά ηλικίας;

Η νεότητα των ανδρών πάντα θεωρούνταν πιο «ουδέτερη» από εκείνη των γυναικών· τα γκρίζα μαλλιά τους συχνά συνδέονται με γοητεία και εμπειρία. Ακόμη κι όταν ο άνδρας μεγαλώσει, η εικόνα του συχνά δεν κρίνεται τόσο αυστηρά όσο της γυναίκας.

Έχουν καταφέρει τελικά οι γυναίκες να αντιστρέψουν τους ρόλους; Σύμφωνα με ειδικούς, «σε έναν βαθμό ναι». Αυτό γίνεται πιο ορατό και στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα και στον κινηματογράφο, όπου παρουσιάζονται ιστορίες με ώριμες γυναίκες και νεότερους άνδρες, αν και συνήθως οι γυναίκες αυτές παραμένουν πολύ ελκυστικές ως πρότυπο.

Οι προκλήσεις στις διαγενεακές σχέσεις

Παρά την αλλαγή στάσης της κοινωνίας, πολλές γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τέτοιες σχέσεις με δυσπιστία ή ντροπή και συχνά τις κρατούν αρχικά μυστικές. Οι σχέσεις αυτές συχνά βιώνονται ως πιο έντονες αλλά όχι απαραίτητα ως μακροχρόνιες, καθώς τα διαφορετικά στάδια ζωής μπορεί να δημιουργούν αποστάσεις.

Σεξουαλική απελευθέρωση μετά τα 50

Πολλές γυναίκες στη μέση ηλικία είτε απομακρύνονται από τη σεξουαλικότητα είτε, αντίθετα, νιώθουν μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς απαλλάσσονται από φόβους όπως η εγκυμοσύνη και αναζητούν νέες εμπειρίες.

Ισορροπία δύναμης στις σχέσεις με διαφορά ηλικίας

Σε τέτοιες σχέσεις, το μεγαλύτερο άτομο έχει συχνά πλεονέκτημα λόγω εμπειρίας, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Η ενέργεια και η διαφορετική οπτική του νεότερου συντρόφου μπορεί να εξισορροπήσει τη δυναμική.

Οι νεότεροι άνδρες που επιλέγουν μεγαλύτερες γυναίκες συχνά θεωρούνται πιο ανεξάρτητοι και λιγότερο δεσμευμένοι από κοινωνικά στερεότυπα. Πάντα υπήρχαν άνδρες που έλκονται από μεγαλύτερες γυναίκες, καθώς εκτιμούν την εμπειρία, την αυτογνωσία και τη συναισθηματική ωριμότητα που συχνά συνοδεύει την ηλικία.

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Η σχέση τους ξεκίνησε πριν ακόμα λήξουν οι γάμοι τους: εκείνη ήταν παντρεμένη με τον θρύλο του μπέιζμπολ Joe DiMaggio, ενώ εκείνος με την αγαπημένη του από το πανεπιστήμιο, Mary Slattery, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Ο γάμος ανάμεσα στη σταρ του Χόλιγουντ, που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη ρηχή εικόνα που της είχαν επιβάλει τα στούντιο, και τον πνευματικό άνδρα που είχε κατηγορηθεί για κομμουνιστική δράση και δεν ανήκε στον κύκλο της Monroe, διήρκεσε περισσότερο απ’ ό,τι περίμεναν οι σκεπτικιστές, αλλά όχι αρκετά ώστε να αποδείξει πως η αγάπη τους θα άντεχε στον χρόνο. Το 1961 είχαν ήδη χωρίσει, έπειτα από μια βασανιστική σχέση σημαδεμένη από τις εξαρτήσεις της Monroe και την αδυναμία του Miller να την κάνει ευτυχισμένη.

Από τότε, οι λεπτομέρειες αυτού του δεσμού έγιναν αντικείμενο λογοτεχνίας και δημοσιευμάτων. Πλέον όμως, μπορούμε να ακούσουμε και τις αφηγήσεις του ίδιου του Miller μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις που ήρθαν πρόσφατα στο φως. Τις κατέγραψε ο φίλος και βιογράφος του, ο καθηγητής Christopher Bigsby, σήμερα 84 ετών.

Ο Bigsby, γνωστός για δεκάδες έργα περί λογοτεχνίας αλλά και για τη δίτομη βιογραφία του Miller (κυκλοφόρησαν το 2008 και το 2011), ετοίμασε ένα τρίτο βιβλίο επικεντρωμένο στον συγγραφέα του «Θάνατος ενός εμποράκου». Το νέο έργο με τίτλο The Arthur Miller Tapes: A Life in His Own Words, που κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου από τις εκδόσεις Cambridge University Press, περιλαμβάνει ηχητικές μαρτυρίες σχεδόν τριών δεκαετιών, με προσωπικές εξομολογήσεις για τον γάμο του με τη Monroe.

Αποκαλύψεις μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις

Σε αποκλειστικότητα, η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε αποσπάσματα όπου ο Miller σκιαγραφεί τη Monroe όπως έχει παραμείνει στη μνήμη: μια γυναίκα βασανισμένη από την ανάγκη της να αγαπηθεί και –κυρίως– να γίνει κατανοητή. «Δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που έπρεπε να είμαι: ότι της έλειπαν εντελώς εσωτερικοί πόροι… Ήθελε πατέρα, εραστή, φίλο, μάνατζερ και πάνω απ’ όλα κάποιον που να μην την κρίνει ποτέ – αλλιώς έχανε κάθε αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος», εξομολογείται ο Miller στις ηχογραφήσεις που ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’70.

Εκεί περιγράφει πώς λίγους μήνες μετά τον γάμο άρχισε να θεωρεί πως είχε κάνει λάθος. Τα προβλήματα δεν άργησαν να φανούν: όταν η Monroe γύριζε την ταινία «Ο πρίγκιπας κι η χορεύτρια», διαφωνούσαν έντονα για το αν ο σκηνοθέτης Laurence Olivier την παρενοχλούσε. «Τον υπερασπίστηκα – το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω», αναφέρει. Όταν έφυγε από το πλατό, ο γάμος τους ήταν ήδη σε κρίση: «Δεν μιλούσαμε καν. Ήταν αδύνατο να πλησιάσεις… Ήταν πραγματικά εχθρική μαζί μου».

Η σκιά της τραγωδίας στη ζωή της Monroe

Ο Miller περιγράφει τη σύζυγό του ως ασταθή προσωπικότητα που «την παραμόνευε πάντα ο θάνατος». Πίστευε πως αν δεν φρόντιζε για τη ζωή της, θα είχε ένα «καταστροφικό τέλος» – κάτι που δυστυχώς επαληθεύτηκε με τον θάνατό της από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών το 1962. Ο ίδιος είχε γράψει για εκείνη το σενάριο της ταινίας «Οι Αταίριαστοι», την οποία εκείνη γύρισε όταν ο γάμος τους είχε ήδη διαλυθεί.

«Μια φορά χρειάστηκε να καλέσω γιατρούς για πλύση στομάχου επειδή είχε πάρει τόσα χάπια που μπορούσαν να τη σκοτώσουν», θυμάται ο Miller. «Κατάλαβα ότι βρισκόταν σε εξαιρετικά εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση. Τελικά χρειάστηκαν χρόνια, αλλά συνέβη αυτό που φοβόμουν. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου – ή οποιουδήποτε – να τη σταματήσει». Προσθέτει ακόμα πως ήταν αδύνατον «να ζήσει κανείς μαζί της ή ακόμη και να επιβιώσει με αυτήν την ένταση και τα φάρμακα».

Ο Miller αποκαλύπτει επίσης πως η Monroe ήθελε πολύ να γίνει μητέρα, αλλά μια εγκυμοσύνη θα αποτελούσε «επιπλέον πρόβλημα» για το ζευγάρι. Αναφέρει τις αποβολές και μια έκτοπη κύηση που υπέστη η Monroe· προσπάθησαν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια χωρίς επιτυχία.

Μια σύνθετη κληρονομιά συναισθημάτων

Αν ο Miller κράτησε κάποια τρυφερά συναισθήματα για τη σχέση τους, δεν τα εκφράζει στις καταγραφές. Θυμάται πάντως τη Monroe ως «γοητευτική προσωπικότητα», «πολύ έξυπνη γυναίκα» με χιούμορ, ειρωνεία και μεγάλη γενναιοδωρία. Ωστόσο σημειώνει ότι προς το τέλος κυριεύτηκε από «ένα είδος παράνοιας», υποψιαζόμενη ότι όλοι ήθελαν είτε να την εκμεταλλευτούν είτε να της κάνουν κακό.

«Η αγάπη είναι βιολογική αναγκαιότητα, εξίσου σημαντική με το καθαρό νερό, το φαγητό και την άσκηση», εξηγεί η Stephanie Cacioppo, νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον και συγγραφέας του βιβλίου “Wired for Love”. Αν και συνήθως αποδίδουμε τα οφέλη της αγάπης στην καρδιά, στην πραγματικότητα όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο που είναι εξελικτικά προγραμματισμένος να παράγει και να απελευθερώνει ορμόνες όταν νιώθουμε έλξη, στοργή και δέσιμο.

«Επειδή η αγάπη είναι τόσο σημαντική για την υγεία, την ευεξία και την αναπαραγωγή μας, δεν μπορούσε να αφεθεί απλώς στη μάθηση», σημειώνει η Sue Carter, επίτιμη διευθύντρια του The Kinsey Institute στην Ιντιάνα. Η κατανόηση των σημάτων που λαμβάνει και στέλνει ο εγκέφαλος, αλλά και των συνεπειών της έλλειψής τους, μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση της φιλίας, του έρωτα, της απώλειας και του χωρισμού.

Ο ρόλος των ορμονών στην αγάπη

Ο νους και το σώμα χρησιμοποιούν ένα εκτεταμένο δίκτυο νευροδιαβιβαστών και χημικών μηνυμάτων για τον συντονισμό λειτουργιών και τη διαμόρφωση των συναισθημάτων. Αυτά τα χημικά μηνύματα, γνωστά ως ορμόνες, ανήκουν στο ενδοκρινικό σύστημα που συνδέεται με σημαντικές δομές του εγκεφάλου όπως ο υποθάλαμος, ο ιππόκαμπος, η αμυγδαλή, ο θάλαμος, τα βασικά γάγγλια και ο προσαγωγός φλοιός.

Όλες αυτές οι δομές αποτελούν το λεγόμενο λιμβικό σύστημα, ένα από τα αρχαιότερα τμήματα του εγκεφάλου. Εκεί αποθηκεύονται οι αναμνήσεις και επεξεργάζονται οι μυρωδιές· πρόκειται για την περιοχή που σχετίζεται κυρίως με την έλξη και τη στοργή.

Αυτό το σύστημα επιτρέπει στις διάφορες ορμόνες «να ενισχύουν την επιθυμία μας να γνωρίσουμε κάποιον από ένα απλό βλέμμα, να μειώνουν τους φόβους όταν συναντάμε νέο σύντροφο… και με τον χρόνο να νιώθουμε σαν “συγγενικές ψυχές”», εξηγεί η Cynthia Kubu, νευροψυχολόγος στο Cleveland Clinic.

Οι επτά βασικές ορμόνες της αγάπης

Στα συναισθήματα που συσχετίζονται με την αγάπη, επτά κυρίως ορμόνες έχουν καθοριστικό ρόλο:

1) Η ωκυτοκίνη, γνωστή ως «ορμόνη της αγάπης», συμβάλλει στη δημιουργία κοινωνικών δεσμών, αυξάνει την εμπιστοσύνη και ενισχύει το αίσθημα έλξης. Απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια συνομιλίας, αφής ή άλλων ουσιαστικών αλληλεπιδράσεων. «Η ωκυτοκίνη εντείνει το δέσιμο, τη δέσμευση και τη σύνδεση», λέει η Theresa Larkin, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Wollongong. Ωστόσο, έχει διαπιστωθεί ότι μπορεί κάποιες φορές να επηρεάζει αρνητικά τις μνήμες αγαπημένων προσώπων.

2) Η βαζοπρεσίνη διεγείρει το αίσθημα ενθουσιασμού στον έρωτα. Ενεργοποιείται από συμπεριφορές παρόμοιες με εκείνες που απελευθερώνουν ωκυτοκίνη αλλά εκκρίνεται επίσης σε περιόδους απειλής, κάνοντάς μας πιο προστατευτικούς. Μπορεί επίσης να προκαλέσει αισθήματα κτητικότητας ή ζήλιας—αντιδράσεις που εξισορροπούνται από την ωκυτοκίνη. «Η ωκυτοκίνη και η βαζοπρεσίνη κάνουν έναν δυναμικό “χορό” που εξηγεί τα υπέρ και τα κατά της αγάπης», σημειώνει η Carter.

3) Η ντοπαμίνη, μία από τις πιο μελετημένες “ορμόνες ευχαρίστησης”, ενεργοποιείται από όσα μας κάνουν να νιώθουμε καλά—φαγητό, άσκηση ή ερωτική επαφή. Σε ένα ζευγάρι, η έκρηξη ντοπαμίνης συνοδεύει συχνά το φιλί ή τη σεξουαλική πράξη. «Όταν απελευθερώνεται ντοπαμίνη ενεργοποιούνται τα “μονοπάτια ανταμοιβής” που προκαλούν ευφορία και αυξάνουν την επιθυμία για τον αγαπημένο μας», λέει η Larkin. Το συναίσθημα αυτό συγκρίνεται συχνά με αυτό που προκαλεί μια ισχυρή ουσία όπως η κοκαΐνη.

4) Η τεστοστερόνη και 5) τα οιστρογόνα, γνωστές ως «ορμόνες του φύλου», προκαλούν τη βασική ανθρώπινη επιθυμία για σεξουαλική επαφή και σχετίζονται κυρίως με τον ερωτικό πόθο. Αυτές ωθούν στη σεξουαλική πράξη ενώ η ντοπαμίνη ανταμείβει τη συμπεριφορά.

6) Η νοραδρεναλίνη ευθύνεται για τις φυσιολογικές αντιδράσεις όταν γνωρίζουμε κάποιον νέο ή ερωτευόμαστε: γρήγορο καρδιακό παλμό, αυξημένη ενέργεια ή ιδρωμένες παλάμες. Επίσης βοηθά στην αποθήκευση αναμνήσεων—γι’ αυτό πολλά ζευγάρια θυμούνται έντονα τις πρώτες τους στιγμές.

7) Η σεροτονίνη είναι μία από τις λίγες χημικές ουσίες που μειώνονται κατά τη διάρκεια κάποιων φάσεων της έλξης. Τα χαμηλά επίπεδα μοιάζουν με εκείνα ανθρώπων με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD). Η Sandra Langeslag, νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Missouri-St. Louis, αναφέρει πως έτσι εξηγείται ότι οι ερωτευμένοι μοιάζουν με ασθενείς OCD ως προς τις εμμονές τους.

Οι δραστηριότητες που προκαλούν έκκριση αυτών των ορμονών δεν λειτουργούν πάντα απομονωμένα: πολλές φορές περισσότερες από μία απελευθερώνονται ταυτόχρονα—όπως ντοπαμίνη και σεροτονίνη που συμβάλουν στις εμμονικές σκέψεις.

«Η αγάπη είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο πολυαισθητηριακό φαινόμενο που εμπλέκει όλες τις αισθήσεις μας και επηρεάζει τον εγκέφαλο βαθιά», σημειώνει η Jacquie Olds, αναπληρώτρια καθηγήτρια ψυχιατρικής στο Harvard Medical School.

Τα οφέλη της αγάπης στην υγεία

Όποια κι αν είναι η αιτία ή στιγμή έκκρισης των “ορμονών της αγάπης”, κάθε χημικό έχει διαφορετικά ψυχικά και σωματικά οφέλη. «Όταν ενεργοποιείται το δίκτυο της αγάπης στον εγκέφαλο, απελευθερώνεται ένας καταρράκτης από ορμόνες, νευροχημικά και φυσικά οπιοειδή που μας γεμίζουν χαρά αλλά βοηθούν επίσης στην επούλωση του σώματος και στην αντιμετώπιση του πόνου», εξηγεί η Cacioppo.

Μερικά αποδεδειγμένα οφέλη είναι: λιγότερο άγχος, καλύτερος ύπνος, ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα, μειωμένος πόνος (καθώς υψηλή ωκυτοκίνη βοηθά στην επούλωση), λιγότερη κατάθλιψη, βελτιωμένες δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, καλύτερη νοητική λειτουργία—even μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Aσφαλείς σχέσεις, ρομαντικές ή μη, «δημιουργούν βιολογικές καταστάσεις που προωθούν τη χαλάρωση, την ανάπτυξη και την αποκατάσταση», λέει η Carter. «Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας οι σχέσεις είναι κρίσιμες για καλή υγεία».

Γιατί «τυφλωνόμαστε» στον έρωτα;

Kαθώς εξελίσσεται μια σχέση αλλάζουν τα επίπεδα των σχετικών ορμονών· άλλες επικρατούν στην αρχή του έρωτα ενώ άλλες προσφέρουν μακροχρόνια οφέλη. Για παράδειγμα, η νοραδρεναλίνη εκκρίνεται περισσότερο στα πρώτα στάδια όταν υπάρχουν πολλά άγνωστα στοιχεία—κάτι σαν “λειτουργία προσοχής”. «Στην αρχή μιας σχέσης υπάρχει έξαρση αδρεναλίνης: πεταλούδες στο στομάχι, γρήγορος σφυγμός—και μειωμένη δραστηριότητα στα κέντρα κρίσης του εγκεφάλου. Έτσι «τυφλωνόμαστε» στα ελαττώματα του άλλου», λέει η Lucy Brown, κλινική καθηγήτρια νευρολογίας στο Albert Einstein College of Medicine.

Kαθώς μεγαλώνει μια σχέση κι αυξάνεται η δέσμευση μειώνεται σταδιακά το έντονο πάθος (που ανταμείβεται από τη ντοπαμίνη) κι επικρατούν άλλες ορμόνες όπως η ωκυτοκίνη—ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας καθώς υποχωρούν οι φόβοι πληγωμένης καρδιάς. Αντίστοιχα λειτουργεί μακροχρόνια κι η βαζοπρεσίνη: προωθεί αφοσίωση κι ενισχύει το αίσθημα προστασίας στη σχέση.

Tι συμβαίνει στον χωρισμό;

Aν κι οι θετικές επιδράσεις των “ορμονών της αγάπης” είναι σημαντικές για σωματική-ψυχική υγεία, όπως σημειώνει η Carter «πληρώνουμε συναισθηματικό τίμημα όταν χάσουμε τον σύντροφό μας». Ο χωρισμός στερεί ξαφνικά τον οργανισμό από σταθερή ροή ντοπαμίνης κι ωκυτοκίνης ενώ αυξάνει τις “ορμόνες στρες” όπως κορτιζόλη κι νορεπινεφρίνη.

«Ένας χωρισμός στερεί τους νευροδιαβιβαστές στους οποίους έχουμε συνηθίσει», λέει η Olds· «όπως ένας εθισμένος υποφέρει χωρίς τη δόση του έτσι κι ένας δύσκολος χωρισμός προκαλεί τεράστια δυσφορία». Για κάποιους εμφανίζονται ακόμα κι σωματικά συμπτώματα.

«Ο χωρισμός προκαλεί αντίδραση στρες στον εγκέφαλο-σώμα σαν να βιώνουμε σωματικό πόνο», εξηγεί η Brown. Συχνό επακόλουθο: έντονη λαχτάρα—σαν στερητικό σύνδρομο εθισμένου. «Ψάχνεις τον άνθρωπο που δεν είναι πια εκεί· τα θετικά συναισθήματα που είχες συνδέσει μαζί του», λέει η Cacioppo. «Αυτό είναι το λεγόμενο “ραγισμένη καρδιά”».

Kubu σημειώνει πως αυτά τα συναισθήματα μπορεί να εκδηλωθούν ως απώλεια όρεξης, αλλαγές βάρους ή ύπνου, άγχος ή κατάθλιψη—ενώ αν χαθεί κάποιος σύντροφος λόγω θανάτου τα συμπτώματα μπορεί να ενταθούν επικίνδυνα έως θανάσιμα για τον πενθούντα.

«Η ωκυτοκίνη προστατεύει όλους τους ιστούς—ιδιαίτερα όμως την καρδιά», λέει η Carter· όταν διακόπτεται ξαφνικά μετά από απώλεια μπορεί να προκληθεί καρδιαγγειακή αντίδραση: αύξηση πίεσης, ταχυκαρδία ή δυσκολία στην αναπνοή. Σε άτομα με προϋπάρχον πρόβλημα καρδιάς υπάρχει κίνδυνος εμφράγματος—γνωστό ως σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς (“broken heart syndrome”).

«Μια σημαντική έρευνα στη Βρετανία τη δεκαετία του ’60 σε 4.486 χήρους έδειξε ότι κατά τους πρώτους έξι μήνες μετά την απώλεια της συζύγου είχαν 40% αυξημένο κίνδυνο θανάτου συγκριτικά με παντρεμένους συνομήλικους», εξηγεί η Cacioppo.

Eυτυχώς όμως τα χειρότερα συμπτώματα μετά από χωρισμό ή θάνατο υποχωρούν σταδιακά καθώς δημιουργούμε νέους δεσμούς: «Όταν οι κοινωνικοί δεσμοί διακόπτονται χρειάζεται χρόνος ώστε το νευρικό σύστημα να προσαρμοστεί ξανά», λέει η Carter. Μπορεί να βιώνουμε τον πόνο μιας χαμένης σχέσης για πάντα αλλά οι νέοι δεσμοί βοηθούν στη θεραπεία της συναισθηματικής πληγής.»

Bήματα αυτοφροντίδας & νέοι δεσμοί

Kαι πρακτικές αυτοφροντίδας βοηθούν στη διαδικασία επούλωσης: «Μετά τις πρώτες δύσκολες μέρες/εβδομάδες είναι σημαντικό να κάνετε δραστηριότητες που σας ευχαριστούν ώστε να μειώσετε τις “ορμόνες στρες” κι αυξήσετε τις “ορμόνες αγάπης”», συμβουλεύει η Larkin.

Bοηθά επίσης να αναγνωρίσουμε πού βρισκόμαστε προσωπικά ώστε να διευρύνουμε τη ζώνη άνεσης δημιουργώντας ουσιαστικές σχέσεις είτε με ήδη αγαπημένα πρόσωπα είτε με νέες γνωριμίες. Αν βρίσκεστε σε σχέση όπου λείπει το πάθος ή τα θετικά συναισθήματα μπορείτε να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο μαζί εστιάζοντας στα θετικά στοιχεία του συντρόφου σας ή στη σωματική επαφή ώστε να ενεργοποιηθούν εκ νέου οι σχετικές χημικές ουσίες.

Κι αν δεν είστε σε ρομαντική σχέση αυτήν την περίοδο; Οι ίδιες “ορμόνες αγάπης” μπορούν να ενεργοποιηθούν περνώντας ποιοτικό χρόνο με οικογένεια ή φίλους—αγκαλιάζοντάς τους, απολαμβάνοντας τη φύση ή ακόμη παίζοντας με κατοικίδια ζώα στο σπίτι. Το μόνο πράγμα που δεν πρέπει να κάνετε; Να υιοθετήσετε έναν μοναχικό τρόπο ζωής! Όπως πολλά άλλα θηλαστικά έτσι κι εμείς δεν εξελιχθήκαμε για μοναχική ζωή. «Η αγάπη δεν είναι επιλογή ούτε πολυτέλεια· είναι βιολογική ανάγκη», καταλήγει η Cacioppo.

Το Netflix επιχειρεί να αποκαλύψει ένα-ένα τα στρώματα που καλύπτουν τους καλλιτέχνες, σαν να φτάνει στην καρδιά ενός κρεμμυδιού, και ετοιμάζει μια σειρά που θα εμβαθύνει στην ταραχώδη ιστορία αγάπης των δύο ζωγράφων. «Θέλουμε να είναι πονηρή, ανατρεπτική, διασκεδαστική και σύγχρονη», δηλώνουν οι Μεξικανοί σκηνοθέτες της παραγωγής, Πατρίσια Ρίγκεν και Γκαμπριέλ Ρίπσταϊν, σε αποκλειστική συνέντευξη στην εφημερίδα EL PAÍS.

Η σειρά βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της συγγραφής και δεν έχει οριστεί ημερομηνία έναρξης γυρισμάτων, όμως οι δημιουργοί έχουν ξεκάθαρο όραμα: «Δεν θέλουμε να πέσουμε στην παγίδα μιας τυπικής εποχής ή ενός μαγικού Μεξικού. Αυτά έχουν ήδη γίνει», επισημαίνει ο Ρίπσταϊν. «Ο κόσμος τους είναι βαθιά σαρκικός και αισθησιακός. Ξεχειλίζει από μουσική, ποτά, σεξ και πάθος».

Οι σκηνοθέτες στοχεύουν ιδιαίτερα στη νεότερη γενιά, που ίσως γνωρίζει τη Φρίντα μόνο από μπλουζάκια ή κούπες που κατακλύζουν τα καταστήματα σε Μεξικό και εξωτερικό. Θέλουν να ξεφύγουν από κάθε κλισέ. «Το γεγονός ότι πρόκειται για σειρά και όχι ταινία μας δίνει το περιθώριο να απομακρυνθούμε από όσα όλοι ήδη ξέρουν», προσθέτει η Ρίγκεν.

Η αληθινή Φρίντα πίσω από τον μύθο

Για τη Ρίγκεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διερευνήσει τη ζωή της Φρίντα, «που δεν αναγνωρίστηκε πραγματικά όσο ζούσε». «Τα έργα της εκτέθηκαν μόνο μία φορά, λίγο πριν πεθάνει», σημειώνει με λύπη. «Ήταν πολύ αστεία ως νέα – είχε απίστευτο χιούμορ και ήταν πάντα ανατρεπτική. Όμως μεγάλωσε σε μια ιδιαίτερη εποχή, στη σκιά ενός τιτάνα άντρα. Ο Ντιέγκο ήταν ο διασημότερος ζωγράφος στο Μεξικό», τονίζει.

Αυτή η σκιά δεν θα κυριαρχεί στη νέα αφήγηση, που επιδιώκει ισορροπία ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες: τον συμβολικό εκπρόσωπο του μεξικανικού μπουραλισμού και το ποπ είδωλο με την καριέρα κοντά στον σουρεαλισμό.

«Είναι ένα πολύπλοκο, αστείο και μακάβριο δίδυμο. Εξαιρετικά λαμπερό», προσθέτει ο Ρίπσταϊν. Θέλει να παρουσιάσει έναν «άντρα σε κρίση μέσης ηλικίας – επαγγελματικά στο απόγειο αλλά με προσωπική ζωή σε διάλυση» και μια «ανυπότακτη νέα γυναίκα που μετά από ένα ατύχημα πρέπει να πάρει κρίσιμες αποφάσεις». Ο συνδετικός κρίκος θα είναι η «συναισθηματική τους χημεία»: πώς συμπληρώνει ο ένας τον άλλον, πώς αλληλοχρειάζονται αλλά και πώς μισούνται ή πληγώνουν ο ένας τον άλλον – η λεγόμενη «τοξικότητα» στη σημερινή γλώσσα.

Έρευνα στις προσωπικές στιγμές του ζεύγους

Η ομάδα του Netflix εξετάζει ημερολόγια, επιστολές και φωτογραφίες – κάθε υλικό που μπορεί να αποκαλύψει την ιδιωτική ζωή των δύο εμβληματικών προσώπων. Οι ηθοποιοί δεν έχουν ακόμη επιλεγεί. «Πιστεύω πως δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε τη δική μας Φρίντα – υπάρχουν πολλές Μεξικανές ηθοποιοί με τεράστιο ταλέντο. Ο Ντιέγκο όμως είναι πρόκληση, καθώς σήμερα σπάνια βρίσκεις άντρα με τέτοια χαρακτηριστικά», σχολιάζει η Ρίγκεν. Εκτιμά ότι θα χρειαστεί «βαθύτερη δουλειά μεταμόρφωσης» για ρεαλιστικό αποτέλεσμα.

Στο φόντο δεσπόζει το μεταεπαναστατικό Μεξικό – μια χώρα που απογειώνεται και τραβά παγκόσμια προσοχή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σήμερα, λένε οι σκηνοθέτες. «Ζω στις ΗΠΑ εδώ και 20 χρόνια κι αίφνης όλοι θέλουν να ταξιδέψουν στο Μεξικό», λέει η Ρίγκεν από το Λος Άντζελες.

Η στρατηγική του Netflix για λατινοαμερικανικές ιστορίες

Η Πατρίσια Ρίγκεν έχει σκηνοθετήσει ταινίες όπως το Under the Same Moon (2007), Lemonade Mouth (2011) και The 33 (2015) με τους Αντόνιο Μπαντέρας και Ζιλιέτ Μπινός, καθώς και τηλεοπτικές σειρές όπως το Tom Clancy’s Jack Ryan.

Ο Γκαμπριέλ Ρίπσταϊν, γνωστός παραγωγός και σκηνοθέτης, έκανε ντεμπούτο το 2015 με το 600 Miles που βραβεύτηκε στη Berlinale κι επιλέχθηκε ως υποβολή του Μεξικού στα Όσκαρ. Έχει επίσης συμμετάσχει στα φιλμ No One Writes to the Colonel (1999) του πατέρα του Αρτούρο Ριπστάιν και Chronic (2015), αμφότερα διαγωνιζόμενα στις Κάννες με σημαντικές διακρίσεις.

Το νέο τους εγχείρημα εντάσσεται στη στρατηγική του Netflix να επενδύσει σε τοπικές ιστορίες – όπως οι διασκευές λογοτεχνικών κλασικών της Λατινικής Αμερικής (Pedro Páramo του Χουάν Ρούλφο ή Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες). Η πλατφόρμα φέρνει επίσης στο προσκήνιο προσωπικότητες κι επεισόδια άγνωστα εκτός Μεξικού: το ντοκιμαντέρ Un hijo propio της Μαϊτέ Αλμπέρντι ή τη φετινή ταινία Mexico 86 του ίδιου του Ρίπσταϊν για τα παρασκήνια της ανάθεσης του Μουντιάλ.

Η ιστορία της Φρίντα Κάλο και του Ντιέγκο Ριβέρα, λοιπόν, υπόσχεται να συναρπάσει παγκόσμιο κοινό — το ενδιαφέρον για το ζευγάρι, ειδικά για τη Φρίντα, παραμένει αμείωτο. Θα είναι τελικά μια θλιβερή ή χαρούμενη αφήγηση; «Νομίζω πως θα είναι και τα δύο», απαντά η Ρίγκεν. Στόχος τους, όπως τονίζει ο Ρίπσταϊν: μια «εκρηκτική βιογραφία» — ένα πιστό, ειλικρινές και ωμό πορτρέτο ενός θρυλικού ζευγαριού.

Η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ πέθανε σαν σήμερα, το 2020, στα 81 της. Διαυγής μέχρι το τέλος, σε ένα κουρασμένο σώμα, που δεν παραιτήθηκε ποτέ. Να την τοποθετούσες στους ηλικιωμένους; Δεν σε άφηνε. Μια κορδέλα στα μαλλιά και παντού χρώματα. Πολλά χρώματα. Να την έβαζες με τους διανοούμενους μαζί; Μπα. Στην έπαρση και την δυσκινησία, στα κλισέ κατάστιχα και τα πυρά, η Ρουκ δεν υπήρχε. Το είχε σκάσει από μικρή. Από τότε που ο Καζαντζάκης έστελνε γράμμα στον Γιάννη Γουδέλη, τον διευθυντή της «Καινούριας εποχής», γράφοντας: «Παρακαλώ, δημοσιεύστε αυτό το ποίημα, το έχει γράψει μία κοπέλα που δεν έχει βγάλει ακόμα το γυμνάσιο. Είναι το ωραιότερο ποίημα που διάβασα ποτέ!».

Η ποίηση και τα γραπτά της. Αυτά την ενδιέφεραν. Κι όσα σύστηναν ένα επαρκές περιβάλλον για να εκφραστεί και να αγαπήσει. Να στρέφει την σφραγίδα της στο μέλλον και να μιλάει για τα απλά κα τα καθημερινά. Να αγκιστρωθεί στα νιάτα για να την περιέχουν για πάντα. Να νοσταλγεί τον έρωτα. «Ένα ωραίο ποίημα δεν μπορεί να βγει παρά από έναν ωραίο έρωτα. Κι όταν λέμε «ωραίο έρωτα» δεν εννοούμε ωραία λουλούδια, «σ’ αγαπώ» και ρομαντικά δείπνα. Αλλά για έναν έρωτα που σου δείχνει μία άλλη διάσταση ζωής, μία άλλη διάσταση στο πού βλέπεις τον εαυτό σου. Ένας ωραίος έρωτας είναι πλούτος».

Τον Μάρτιο του 2019, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, είχα επικοινωνήσει μαζί της. Έψαξα για το τηλέφωνό της στον κατάλογο -παραδοσιακά- πληκτρολογώντας το όνομά της. Χτύπησε ελάχιστες φορές. Το σήκωσε η ίδια. Δεν ανέβαλλε, δεν είπε «πάρτε κάποια άλλη στιγμή». «Μιας και με καλέσατε, μη σας ταλαιπωρώ, ρωτήστε με ό,τι θέλετε».

Ξεκινώντας με την ωραία φράση: «Στην ποίηση, έχω δώσει μια ζωή και το ίδιο έχει κάνει κι αυτή σε μένα», μού είχε πει τα εξής: «Γράφω από πολύ μικρή. Το πρώτο μου ποίημα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Καινούρια εποχή», στα δεκαεφτά μου. Ανήκω στη γενιά του ’60. Τότε που η ελληνική ποίηση άρχισε να αναπλάθεται. Ως τότε, οι άνθρωποι του εξωτερικού δε μας είχαν πάρει και πολύ στα σοβαρά. Μας είχαν στον νου τους ως τους κληρονόμους του Όμηρου. Τότε όμως, δικαίως, άρχισε να καταλύεται αυτή η αρχαιολογική εικόνα και να αναδύεται η ελληνική ποίηση. Σήμερα, είμαι λίγο επιφυλακτική αν και δεν παύω ποτέ να είμαι αισιόδοξη. Πιστεύω πως ο μέγας εχθρός της ποίησης είναι η τεχνολογία. Με πιάνει απελπισία, όταν βλέπω ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να διαλέγονται μέσω κινητών». Η βραχνή φωνή της είχε το σχήμα των λέξεών της: «Κάτι χειρότερο από γερατειά, η χώρα τούτη κατοικείται από νιάτα αμεταχείριστα».

Ο θάνατος τότε δεν υπήρχε όμως πουθενά. Ούτε καν ως αίσθηση. Η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ γεννήθηκε στα Εξάρχεια, τον Φεβρουάριο του 1939. Το 1962, τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης. Το 1985, τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Το 2000, τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών). Το 2014, βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.

Και δεν έχει καμία σχέση με την απουσία. Όπως κάθε άνθρωπος που έζησε με ευγνωμοσύνη.

Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή

Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο

Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται

Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή

*Υπενθυμίσεις του έρωτα (2011)

Σε μια συνέντευξή του το 1998, είπε για το γράψιμο: Eίναι σαν μια αρκούδα που σκοντάφτει μέσα μια κυψέλη ή σε μια κάσα μελιού. Σκοντάφτω ακριβώς μέσα του και κολλάω και είναι νόστιμο κι απαίσιο και είμαι μέσα του και δεν είναι ό,τι πιο χαριτωμένο και είναι πολύ αδέξιο και πολύ επώδυνο και παρόλα αυτά υπάρχει κάτι το αναπόφευκτο γύρω του. Το 2011, έλαβε το βραβείο του Πρίγκιπα της Αστούρια για τη λογοτεχνία. Ακολουθούν τρία ποιήματά του σε μετάφραση Κατερίνας Καντσού.

Η σύντροφος μου

Υπάρχει αυτή η τεράστια γυναίκα
(Ω, Θε μου είναι όμορφη)
αυτή η τεράστια γυναίκα
που παρ’ όλο που είναι όλες οι γυναίκες μαζί,
έχει ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Αυτή η τεράστια γυναίκα
που καμιά φορά έρχεται σε μένα
πολύ νωρίς το πρωί
και μου μαδάει το δέρμα!
«Κυλιόμαστε γύρω στον παράδεισο»
αρκετά μίλια πάνω από τα πεύκα
και δεν υπάρχει χώρος ανάμεσά μας,
αλλά δεν είμαστε Ένα
ή τίποτα τέτοιο.
Είμαστε δυο τεράστιοι άνθρωποι,
δυο αχανή κορμιά
τρυφερότητας και χαράς
με όλες τις απολαύσεις που έχουμε νιώσει
και μεγεθύνει
για να ταιριάξουν με το σχήμα μας.
Όποτε συμβαίνει αυτό
είμαι συνήθως έτοιμος να συγχωρήσω οποιονδήποτε
δεν με αγαπάει αρκετά
συμπεριλαμβανομένου και εσένα, Σαχάρα,
ειδικά εσένα.

Ενοχλημένος αυτό το πρωινό

Ω, ναι. Αυτό.
Γι’ αυτό ήμουν τόσο ενοχλημένος
αυτό το πρωινό:
η επιθυμία μου ξαναγύρισε
και σε θέλω πάλι.
Τα πήγαινα μια χαρά,
ήμουν πάνω απ’ όλα.
Τα αγόρια και τα κορίτσια ήταν όμορφα
και εγώ ήμουν ένας γέρος που τους αγαπούσε όλους.
Και τώρα σε θέλω πάλι,
θέλω την αποκλειστική προσοχή σου,
το εσώρουχο σου που κυλιέται κάτω
με βιασύνη
κι ακόμα κρέμεται από το ένα πόδι,
και τίποτα στο μυαλό μου
από το να είμαι μέσα,
στο μόνο μέρος που δεν υπάρχει
ούτε μέσα,
ούτε έξω.

Κορμί της μοναξιάς

Διαπέρασε το πόδι μου
με το πόδι της
και διαπέρασε τη μέση μου
με το χιόνι της.
Διαπέρασε την καρδιά μου λέγοντας
«Ναι, έτσι είναι.»
Κι έτσι το Κορμί της Μοναξιάς
απ’ το τίποτα καλύφθηκε
κι από το μέσα του αγκαλιάστηκε.
Τώρα κάθε φορά που προσπαθώ
να τραβήξω μια αναπνοή
εκείνη ψιθυρίζει στη δύσπνοιά μου,
«Ναι, αγάπη μου, έτσι είναι, έτσι είναι.»

Πηγή: Vakxikon.gr

Από τις 29 Μαΐου έως τις 11 Ιουνίου, ξεκινάει ένα ρομαντικό κινηματογραφικό ταξίδι κάτω από τα αστέρια, που θα περιλαμβάνει από την κλασική μελαγχολία του Brief Encounter έως τη σύγχρονη ευαισθησία του Blue Jean και την παλλόμενη ένταση του Cold War.

Το Love Stories Under the Stars αναδεικνύει τον έρωτα σε όλες του τις εκφάνσεις – παθιασμένος, ανέφικτος, τρυφερός, ταραχώδης, διαχρονικός. Για δύο εβδομάδες, 13 διαχρονικά ρομάντζα ξετυλίγονται με φόντο την Ακρόπολη – μια εμπειρία που συνδυάζει την κινηματογραφική μαγεία με τη έναστρο αθηναϊκό ουρανό. Το αφιέρωμα διατρέχει σχεδόν έναν αιώνα κινηματογραφικής ιστορίας, εξερευνώντας πώς αλλάζει – ή μένει ακριβώς ο ίδιος – ο τρόπος που αγαπάμε.

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα:

Πέμπτες 29/05 & 05/06

21:00 Τα Καλύτερά μας Χρόνια | The Way We Were, 1973

Μια συγκινητική ιστορία αγάπης ανάμεσα σε μια πολιτικά ενεργή γυναίκα και έναν γοητευτικό συγγραφέα, με φόντο την Αμερική του Ψυχρού Πολέμου.

23:30 Ερωτική Επιθυμία | In The Mood For Love, 2000

Δύο μοναχικές ψυχές στη Χονγκ Κονγκ του ’60, ενώνονται μέσα από την απουσία και τη σιωπή. Ένας κινηματογραφικός ύμνος στον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Παρασκευές 30/05 & 06/06

21:00 Διακοπές στη Ρώμη | Roman Holiday, 1953

Μια πριγκίπισσα που αποζητά λίγη ελευθερία και ένας δημοσιογράφος που ψάχνει την τέλεια ιστορία… και βρίσκουν κάτι πιο πολύτιμο: ο ένας τον άλλον.

23:30 Παρίσι, 13ο Διαμέρισμα | Paris, 13th District, 2021

Ένας επαναπροσδιορισμός του είδους των ρομαντικών κομεντί σε ένα γεμάτο φρεσκάδα και ερωτισμό ασπρόμαυρο πορτρέτο των νέων στο Παρίσι, βασισμένο στο graphic novel του Άντριαν Τομάιν.

Σάββατα 31/05 & 07/06

21:00 Σύντομη Συνάντηση | Brief Encounter, 1945

Ένας τυχαίος έρωτας σε έναν σταθμό τρένου γίνεται ένα από τα πιο διαχρονικά love stories του βρετανικού κινηματογράφου.

23:30 Ψυχρός Πόλεμος | Cold War, 2018

Ένας παθιασμένος αλλά καταραμένος έρωτας που ξεδιπλώνεται μέσα από τη μουσική και την πολιτική αναταραχή της μεταπολεμικής Ευρώπης.

Κυριακές 01/06 & 08/06

21:00 Περηφάνια & Προκατάληψη | Pride & Prejudice, 2005

Η διαχρονική ρομαντική αντιπαράθεση της Ελίζαμπεθ και του κ. Ντάρσι, σε μια από τις πιο αγαπημένες κινηματογραφικές διασκευές της Τζέιν Όστεν.

23:30 Ψυχρός Πόλεμος | Cold War, 2018

Δευτέρες 02/06 & 09/06

21:00 Φαίδρα | Phaedra, 1962

Η τραγωδία του αρχαίου έρωτα μεταφέρεται στη σύγχρονη εποχή, με την Μελίνα Μερκούρη να συγκλονίζει στον ρόλο της γυναίκας που ερωτεύεται τον θετό της γιο.

23:30 Blue Jean, 2022

Η ιστορία μιας καθηγήτριας στο συντηρητικό Ηνωμένο Βασίλειο της δεκαετίας του ’80, που παλεύει ανάμεσα στην προσωπική της ταυτότητα και την κοινωνική της εικόνα.

Τρίτες 03/06 & 10/06

21:00 Ιστορία Αγάπης | Love Story, 1970

Η αγάπη του Όλιβερ και της Τζένιφερ ήταν απόλυτα τραγική – μια ιστορία που καθόρισε μια ολόκληρη γενιά θεατών.

23:30 Το Καλοκαίρι της Κάρμεν | The Summer With Carmen, 2023

Ένα ελληνικό love story ανάμεσα σε δυο νέους που μπλέκουν σε ένα ανέμελο καλοκαίρι γεμάτο επιθυμία, παιχνίδι και μυστικά.

Τετάρτες 04/06 & 11/06

21:00 Κάτω από τη Λάμψη του Φεγγαριού | Moonstruck, 1987

Η Σερ και ο Νίκολας Κέιτζ ερωτεύονται με θεατρική υπερβολή και ιταλική φλόγα, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η αγάπη έρχεται όταν δεν την περιμένεις.

23:30 Πεσμένα Φύλλα | Fallen Leaves, 2023

Μια σιωπηλή, ποιητική ιστορία δύο μοναχικών ανθρώπων που προσπαθούν να συναντηθούν μέσα στον σύγχρονο κόσμο, υπό την μελαγχολική ενορχήστρωση του μαέστρου Καουρισμάκι.

Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Personality and Individual Differences, κατηγοριοποίησε τους εραστές ως ήπιους ρομαντικούς, μέτριους ρομαντικούς, έντονους ρομαντικούς και ερωτικούς ρομαντικούς. Ο κύριος συγγραφέας, υποψήφιος διδάκτορας του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας στη βιολογική ανθρωπολογία Adam Bode, όρισε τη ρομαντική αγάπη ως «μια κατάσταση παρακίνησης που συνήθως συνδέεται με την επιθυμία για μακροχρόνιο ζευγάρωμα με ένα συγκεκριμένο άτομο» – και μια «που προέκυψε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εξελικτικής ιστορίας των ανθρώπων».

«Εμφανίζεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής και σχετίζεται με χαρακτηριστική γνωστική, συναισθηματική, συμπεριφορική, κοινωνική, γενετική, νευρική και ενδοκρινική δραστηριότητα και στα δύο φύλα. Σε μεγάλο μέρος της ζωής, εξυπηρετεί λειτουργίες επιλογής συντρόφου, ερωτοτροπίας, σεξ και δεσμού ζευγαριών».

Ο Bode είπε ότι ο ορισμός δεν ήταν «τέλειος» αλλά ήταν «ο επιστημονικά πιο χρήσιμος και ακριβέστερος». Σκοπεύει να το ενημερώσει ώστε να συμπεριλάβει την ηλικία έναρξης του ρομαντικού έρωτα, για να σημειώσει ότι «δεν έχει όλα τα χαρακτηριστικά μέχρι την εφηβεία» και ότι σχετίζεται με τα πρώτα στάδια μιας ρομαντικής σχέσης. Σύμφωνα με τη μελέτη, το στάδιο της ρομαντικής αγάπης μπορεί να μετρηθεί μέσω αλλαγών στις ορμόνες και τα επίπεδα των νευροδιαβιβαστών στο αίμα και πιστεύεται ότι θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια, μετά από τα οποία μεταβαίνει σε «συντροφική αγάπη».

Σε ορισμένες περιπτώσεις επιμένει περισσότερο. Ο Bode είπε ότι αυτό ήταν «το πρώτο χαρτί που δείχνει εμπειρικά ότι δεν αγαπάμε όλοι το ίδιο». «Αυτό φαίνεται αρκετά προφανές, αλλά η επιστήμη απλώς δεν το έχει δείξει στο παρελθόν», είπε. Οι ερευνητές, συμπεριλαμβανομένων ειδικών από το Πανεπιστήμιο της Καμπέρα και το Πανεπιστήμιο της Νότιας Αυστραλίας, καθώς και το ANU, χρησιμοποίησαν στην Έρευνα Romantic Love 2022 1.556 άτομα, το μεγαλύτερο σύνολο δεδομένων ερωτευμένων ανθρώπων στον κόσμο. Αυτή η διαχρονική μελέτη σε 33 χώρες επέλεξε 809 άτομα ηλικίας 18 έως 25 ετών, τα οποία ανέφεραν ότι ήταν ερωτευμένοι. Και μεταξύ αυτών, η ομάδα του Bode εντόπισε τέσσερα κύρια «συστήματα».

Ήπια συναισθήματα: Περίπου ένας στους πέντε – 20,02% – έπεσε σε αυτό το σύμπλεγμα, που χαρακτηρίζεται από «τη χαμηλότερη ένταση, τη χαμηλότερη εμμονική σκέψη, τη χαμηλότερη δέσμευση και τη χαμηλότερη συχνότητα σεξ». Αυτή η ομάδα είχε επίσης το χαμηλότερο ποσοστό ατόμων που πίστευαν ότι ο σύντροφός τους ήταν «σίγουρα» ερωτευμένος μαζί τους –μόλις 25,31%– και το χαμηλότερο ποσοστό που έκανε σεξ, με 82,72%.

Μέτρια συναισθήματα: Περίπου τέσσερις στους 10 – 40,91% – προσγειώθηκαν σε αυτήν την κατηγορία, την οποία ο Bode περιέγραψε ως «αρκετά στάνταρντ» – ή με τα λόγια του άρθρου του περιοδικού, «εντελώς ασήμαντη». Όσοι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ήταν πιο πιθανό να είναι άνδρες και λιγότερο πιθανό να κάνουν παιδιά. Αυτή η ομάδα είχε «σχετικά χαμηλή ένταση, σχετικά χαμηλή εμμονική σκέψη, σχετικά υψηλή δέσμευση και σχετικά μέτρια συχνότητα σεξ».

Έντονα συναισθήματα: Αυτή η κατηγορία περιέγραψε περίπου έναν στους τρεις – 29,42% – των ερωτηθέντων στην έρευνα, τους οποίους ο Bode περιέγραψε ως «τρελά ερωτευμένους». Χαρακτηρίστηκαν από «την υψηλότερη ένταση, την υψηλότερη εμμονική σκέψη, την υψηλότερη δέσμευση και σχετικά υψηλή συχνότητα σεξ». Περίπου έξι στα 10 άτομα αυτής της ομάδας ήταν γυναίκες.

Libidinous: Περίπου ένας στους 10 – 9,64% – ήταν ερωτευμένοι ρομαντικοί εραστές, που έκαναν σεξ κατά μέσο όρο 10 φορές την εβδομάδα και έως και 20 φορές. Χαρακτηρίστηκαν ως «σχετικά υψηλή ένταση, σχετικά υψηλή εμμονική σκέψη, σχετικά υψηλή δέσμευση και εξαιρετικά υψηλή συχνότητα σεξ». Αυτή η ομάδα ήταν ελαφρώς πιο πιθανό να είναι άντρες και είχε το υψηλότερο ποσοστό ατόμων σε μια αφοσιωμένη σχέση αλλά χωρίς να ζουν μαζί.

Η έρευνα της ομάδας μέτρησε τη ρομαντική ένταση, την εμμονική σκέψη, τη δέσμευση και τη σεξουαλική συχνότητα των ανθρώπων για να καταλήξει στις κατηγορίες. Ο Bode σημείωσε άλλους ενδιαφέροντες συσχετισμούς, συμπεριλαμβανομένου ότι οι άνθρωπος της τελευταίας κατηγορίας ήταν επίσης πιο πιθανό να θέλουν να καπνίσουν τσιγάρα, να ταξιδέψουν και να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα. Η μελέτη μέτρησε την ένταση της ρομαντικής αγάπης με την Κλίμακα Παθιασμένης Αγάπης (ή PLS), μια «στιβαρή μέτρηση των γνωστικών, συναισθηματικών και συμπεριφορικών χαρακτηριστικών της ρομαντικής αγάπης» που χρησιμοποιείται διαπολιτισμικά, που αναπτύχθηκε το 1986.

Η έρευνα σημείωσε ότι η εμμονική σκέψη για ένα αγαπημένο πρόσωπο έχει αναγνωριστεί σε θεωρίες σχετικά με την κατανόηση και τους μηχανισμούς της ρομαντικής αγάπης. Ανέφερε προηγούμενη έρευνα που υποστήριζε ότι η εμμονική σκέψη βοηθά στο δέσιμο και την πίστη, ότι η δέσμευση παίζει ρόλο στη δημιουργία δεσμών και ότι το σεξ είναι συνάρτηση της ρομαντικής αγάπης (οι συμμετέχοντες στην έρευνα του 2022 είπαν να ορίσουν το σεξ με το «ό,τι νόμιζαν ότι σημαίνει»).

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης πρότειναν ότι μπορεί να είναι «γόνιμη» η περαιτέρω διερεύνηση μεταβλητών φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, καθώς και ο αντίκτυπος στη διάθεση της ρομαντικής αγάπης και η επίδρασή της στις σχέσεις με την πάροδο του χρόνου. Συνέστησαν επίσης τη μελλοντική έρευνα να επικεντρωθεί στις πολιτισμικές ή εθνοτικές παραλλαγές στην έκφραση της ρομαντικής αγάπης, καθώς και στον ρόλο της ανισότητας των φύλων.

Η μελέτη σημείωσε ότι η έρευνα στο επίκεντρό της περιοριζόταν σε νέους, αγγλόφωνους ενήλικες, πολλοί από αυτούς από δυτικές, μορφωμένες, βιομηχανοποιημένες, πλούσιες και δημοκρατικές χώρες. «Η ρομαντική αγάπη δεν έχει ερευνηθεί ανεπαρκώς δεδομένης της σημασίας της στη διαμόρφωση της οικογένειας και των ρομαντικών σχέσεων, της επιρροής της στον πολιτισμό και της προτεινόμενης οικουμενικότητας και θέλουμε να βοηθήσουμε τους παγκόσμιους ερευνητές να την κατανοήσουν», είπε ο Bode. «Αυτά τα ευρήματα έχουν επιπτώσεις στην εξέλιξη της ρομαντικής αγάπης. Οι άνθρωποι μπορεί ακόμα να εξελίσσονται ως προς τον τρόπο που την εκφράζουν».

Πηγή:The Guardian

Η αγάπη και ο ρομαντισμός, σε όλες τις διάφορες μορφές τους, κάνουν τη ζωή μας πολύχρωμη και συναρπαστική. Μας δίνουν σκοπό και έμπνευση, και ο Bob Dylan το έχει αποτυπώσει αυτό ξανά και ξανά. Από το ντεμπούτο του άλμπουμ μέχρι το πιο πρόσφατο, το συναίσθημα έχει περάσει σε κάθε δίσκο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ, καθώς δεν υπάρχει διαφυγή από τις δοκιμασίες της καρδιάς. Παρακάτω διαλέγουμε μόλις πέντε τέτοια τραγούδια και τα ακούμε στο repeat ειδικά σήμερα.

Love Minus Zero

Τραγουδώντας για μια αγάπη τόσο δυνατή και τόσο σίγουρη που κανείς δεν χρειάζεται να πει τίποτα, ο Bob Dylan είναι απόλυτα ικανοποιημένος στο “Love Minus Zero”. Το βρίσκουμε στο άλμπουμ του “Bringing It All Back Home” του 1965 κι ενώ μπορεί να είναι ένα από τα πιο απλά ερωτικά τραγούδια του, καθώς ακόμη και η μουσική είναι απολαυστικά αισιόδοξη, καθώς ο ίδιος ακούγεται ακριβώς σαν ερωτευμένος άντρας που περιπλανιέται σε μια χαρούμενη ζωή. Είναι ένα τραγούδι για την ομορφιά και την απόλαυση που συναντάς στην ηρεμία.

Υμνώντας μια ερωμένη που φέρνει ηρεμία στη ζωή του και ρομαντικοποιώντας τη σχέση της απλότητας και της αναμφίβολης αφοσίωσης, το κομμάτι βλέπει τον Dylan να περιπλανιέται στον κόσμο, να κοιτάζει άλλα ζευγάρια και να πιστεύει ότι η αγάπη που βρήκε είναι η καλύτερη από όλες.

Lay Lady Lay

Απλό και σαγηνευτικό, αυτό το κομμάτι του Dylan συνοψίζει την αγάπη σε δύο πράγματα: την επιθυμία να είσαι κοντά σε κάποιον και την επιθυμία να τον γνωρίσεις. Από τη μία πλευρά, είναι ένα ερωτικό τραγούδι καθώς λέει, «Ξάπλωσε, κυρία, ξαπλώστε / Ξάπλωσε στο μεγάλο μου ορειχάλκινο κρεβάτι», λαχταρώντας να έχει αυτό που θέλει στην κρεβατοκάμαρά του, για να περάσει μια στιγμή ιδιωτικά. Αλλά πέρα ​​από αυτά τα ρεφρέν, αυτό είναι ένα τραγούδι αγάπης που λαχταρά να πάει πιο βαθιά. «Ό,τι χρώματα έχεις στο μυαλό σου / θα σου τα δείξω / Και θα τα δεις να λάμπουν», τραγουδάει σε έναν από τους πιο ρομαντικούς στίχους του, ζητώντας από αυτήν που αγαπά να του αποκαλυφθεί, να ανοιχτεί και να τον αφήσει να μπει στο μυαλό της, ώστε να τον ξανασκεφτεί και να της δείξει πόσο όμορφη είναι πέρα ​​από το σώμα της.

You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go

Παρόμοια με το “Boots Of Spanish Leather” ή ακόμα και το “Don’t Think Twice, It’s Alright”, υπάρχει θλίψη σε αυτά τα τραγούδια, σαν να πάνε πάντα μαζί η αγάπη και η απώλεια και δεν μπορείς να απολαύσεις το ένα χωρίς το άλλο. Στο “You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go”, βουτάει βαθιά σε αυτό το συναίσθημα, αναρωτιέται αν η αγάπη μπορεί να είναι πραγματικά απολαυστική ή συναρπαστική χωρίς την παρατεταμένη απειλή της στενοχώριας όταν τελειώσει. Ενώ στο τραγούδι αναρωτιέται αν κάτι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό, το τραγούδι χορεύει ανάμεσα στην επιφυλακτική αμφιβολία και μερικά από τα πιο μεγαλειώδη συναισθήματά του για την αγάπη, τραγουδώντας, «Θα μπορούσα να μείνω μαζί σου για πάντα και να μην καταλάβω ποτέ την ώρα».

Sara

Ο Dylan είναι περίφημος κλειστός, ειδικά όταν πρόκειται για τις σχέσεις του, οπότε το να ονομάσει ένα τραγούδι με το όνομα της συζύγου του, Sara Lownds, είναι ήδη μια τολμηρή και ρομαντική κίνηση από τον καλλιτέχνη. Καθιστώντας σαφές ότι αυτό το ερωτικό τραγούδι είναι ένα έργο μη μυθοπλασίας, οι στίχοι διασχίζουν τη ζωή τους μαζί, καταγράφοντας σκηνές από τον οικιακό τους κόσμο και τις μέρες τους με τα παιδιά τους σε ένα υπέροχο και βαθιά λατρευτικό ποίημα. Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι είναι ένα απίστευτα συγκεκριμένο τραγούδι. Αυτό δεν είναι κάτι με το οποίο θα μπορεί να συνδεθεί κάποιος ακροατής, εκτός κι αν το όνομά σας είναι Sara και έχετε πιει επίσης στα ίδια μπαρ στην Πορτογαλία, έχετε κάνει παρέα στις ίδιες παραλίες ή ξενυχτάτε στο ίδιο ξενοδοχείο. Αλλά η ομορφιά στο τραγούδι έγκειται ακριβώς σε αυτό.

Αυτό δεν είναι ένα τραγούδι αγάπης που στοχεύει να φτάσει στις καρδιές όλων. Είναι όμως ένα προσωπικό δώρο στη γυναίκα που αγαπούσε, τραγουδώντας το όνομά της ξανά και ξανά καθώς κραυγάζει, “Sweet love of my life”.

Make You Feel My Love

Δεν θα υπήρχε άλλη επιλογή για τον τίτλο του πιο ρομαντικού τραγουδιού του Bob Dylan από το “Make You Feel My Love”. Είναι ένα τραγούδι τόσο παγκοσμίως και διαχρονικά αναγνωρισμένο ως ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια αγάπης που γράφτηκαν ποτέ. Έχει γίνει cover ξανά και ξανά από καλλιτέχνες διαφόρων εποχών και μουσικών κόσμων, είναι ένα τραγούδι που δεν φαίνεται ποτέ πολύ βαρετό, η συναισθηματική του δύναμη δεν εξασθενεί ποτέ, και με κάθε άκουσμα, με διαφορετικούς στίχους, γίνεται πιο συγκινητικό και εντυπωσιακό.

Είναι επίσης ένα από τα πιο συγκινητικά τραγούδια που έχει γράψει ποτέ ο Dylan. Πολλές φορές, τα ερωτικά τραγούδια αφορούν το πώς κάποιος άλλος κάνει τον τραγουδιστή να νιώθει. Στον κόσμο του Dylan, συχνά αφορούν τα πράγματα που κάνει μία εραστής για να τον βοηθήσει να νιώσει πιο ευτυχισμένος ή καλύτερα, αλλά εδώ, προσφέρει την αγάπη του προς τα έξω. Είναι ένα τραγούδι που λαχταρά να υποστηρίξει κάποιον άλλον, καθώς ο Dylan θέλει να κάνει γνωστή την αγάπη του με όποιον τρόπο θα το ένιωθε πιο δυνατό ή θα το ήθελε η σύντροφός του.

Καθώς οι στίχοι διατρέχουν στα πράγματα που θα έκανε ή θα έδινε για να κάνει το άτομο που αγαπά να αισθανθεί πραγματικά συγκινημένο, είναι ένα τραγούδι που στέκεται ακριβώς στην καρδιά του ρομαντισμού.

Πηγή: Far Out Magazine

Εμείς παρακάτω διαλέγουμε και προτείνουμε έξι από τις αγαπημένες μας ταινίες, για τον έρωτα και τη δύναμη του στις ζωές μας, που έχουμε ξαναδεί και ξαναδεί.

«Θα κλέψω τη νύφη» (Made of Honor, 2008)

Ο Τομ είναι σέξι, επιτυχημένος, τον κυνηγούν οι γυναίκες και ξέρει ότι μπορεί πάντα να βασίζεται στη Χάνα, την υπέροχη καλύτερη φίλη του και τη μοναδική σταθερά στη ζωή του. Μέχρι που εκείνη φεύγει στο εξωτερικό, στη Σκωτία, για ένα επαγγελματικό ταξίδι έξι εβδομάδων και ο Τομ συνειδητοποιεί έκπληκτος πόσο άδεια είναι η ζωή του χωρίς εκείνη. Αποφασίζει ότι όταν επιστρέψει, θα ζητήσει από τη Χάνα να τον παντρευτεί, αλλά μένει άφωνος όταν μαθαίνει ότι εκείνη έχει αρραβωνιαστεί έναν όμορφο και πλούσιο Σκωτσέζο και σχεδιάζει να μετακομίσει εκεί. Όταν η Χάνα ζητάει από τον Τομ να γίνει η «κουμπάρα» της, εκείνος δέχεται απρόθυμα να αναλάβει τον ρόλο, αλλά μόνο για να μπορέσει να σταματήσει το γάμο πριν να είναι πολύ αργά.

Σκηνοθεσία: Πολ Γουέιλαντ Πρωταγωνιστούν: Πάτρικ Ντέμπσι, Μισέλ Χάναγκαν, Σίντνεϊ Πόλακ, Κέβιν ΜακΚίντ, Κάθλιν Κοίνλαν, Γουίτνεϊ Κάµινγκς

«Τζάκι και Ράιν» (Jackie & Ryan, 2014)

Ο Ράιαν πλανόδιος μουσικός και παρκουρίστας τρένων, που φιλοδοξεί να πετύχει έχοντας μόνο το σακίδιό του και την κιθάρα του, κατευθύνεται στην πόλη. Καθώς παίζει και γοητεύει τα πλήθη με τη μουσική του στους δρόμους, τραβάει το βλέμμα της Τζάκι, μιας καλλονής που έχει επιστρέψει στην πατρίδα της με την κόρη της από την πολυτελή ζωή της στο Μανχάταν και τον δυστυχισμένο γάμο της. Ο Ράιαν και η Τζάκι ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες. Η σύνδεση είναι αισθητή, αλλά προχωρούν, σίγουροι ότι δεν θα ξαναδούν ο ένας τον άλλον.

Σκηνοθεσία: Αμί Κάνααν Μαν
Πρωταγωνιστούν: Κάθριν Χέιγκλ, Μπεν Μπαρνς, Έμιλι Άλιν Λιντ, Σέριλ Λι, Κλέα Ντουβάλ, Ράιν Μπίνγκαμ

«Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη» (All Roads Lead to Rome, 2015)

Η Μάγκι έχει κάθε λόγο για να κάνει ένα ταξίδι στην Ιταλία. Από τη μία πρέπει να απομακρύνει την έφηβη κόρη της από τη Νέα Υόρκη και κυρίως από τον προβληματικό φίλο της και από την άλλη, αισθάνεται την ανάγκη να κλείσει έναν παλιό λογαριασμό με τον Λούκα, μια παλιά ερωτική ιστορία. Η άφιξη μαμάς και κόρης στα μαγικά τοπία της Ιταλίας όμως επιφυλάσσει πολλές ανατροπές, καθώς εξελίσσεται σε μια περιπέτεια στη διάρκεια της οποίας όλοι παίρνουν μαθήματα ζωής. Ύστερα από επεμβάσεις της αστυνομίας, συλλήψεις και την επανένωση της ηλικιωμένης μαμάς του Λούκα, με ένα απωθημένο του παρελθόντος, η ζωή όλων, παρόλες τις παρακάμψεις, θα βρει τον δρόμο της.

Σκηνοθεσία: Έλλα Λεμχάγκεν Πρωταγωνιστούν: Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Ραούλ Μπόβα, Κλαούντια Καρντινάλε, Ρόζι Ντέι

«Νεαροί εραστές» (Young Lovers, 2021)

Η κομψή, συνταξιούχος αρχιτέκτονας Σόνα στα 70 της, συναντά τον Πιέρ, έναν ευτυχισμένο παντρεμένο γιατρό στα 40 του, ο οποίος της έκανε για πρώτη φορά εντύπωση σε μια σύντομη συνάντηση, 15 χρόνια πριν. Και οι δύο είναι αρκετά προβληματισμένοι που συναντιούνται ξανά και μια σχέση ξεκινά ανάμεσά τους.

Σκηνοθεσία: Καρίν Ταρντιέ Πρωταγωνιστούν: Φανί Αρντάν, Μελβίλ Πουπό,Φλοράνς Λουαρέ Κάιγ, Σαρίφ Αντούρα, Σεσίλ ντε Φρανς, Λαουρέντ Καπελούτο

«Η λιακάδα μέσα μου» (Un Beau Soleil Interieur / Let the Sunshine In, 2017)

Η Ιζαμπέλ είναι μια Παριζιάνα καλλιτέχνις και χωρισμένη μητέρα που δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια να βρει τον αληθινό έρωτα. Παρόλο που το κενό μεταξύ αυτού που ψάχνει και των αντρών που παρουσιάζονται στη ζωή της μεγαλώνει συνεχώς, οι διαφορετικοί άντρες έχουν όλοι κάτι το μοναδικό, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που αναζητεί. Οι ελπίδες, οι προσδοκίες και η απογοήτευση κάνουν πολλούς κύκλους και προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, καθώς παρ’ όλες τις ατυχίες, η προσπάθεια της Ιζαμπέλ συνεχίζεται…

Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί Πρωταγωνιστούν: Ζιλιέτ Μπινός, Ξαβιέ Μποβουά, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι, Φιλίπ Κατρίν, Ζοσιάν Μπαλασκό, Μπρουνό Πονταλιντές, Σαντρίν Ντουμά

«Ανεκπλήρωτος γάμος» (On Chesil Beach, 2017)

Βρετανία, Ιούλιος 1962. Ο Έντουαρντ και η Φλόρενς, δύο νιόπαντροι παρθένοι, φτάνουν σ’ ένα ξενοδοχείο, στην ακτή του Ντόρσετ. Καθώς ο γάμος τους υπόσχεται ένα ευτυχισμένο μέλλον, οι ίδιοι προσπαθούν να καταπνίξουν τις φοβίες τους για την επερχόμενη γαμήλια νύχτα… Σε αυτό το ξενοδοχείο με θέα την παραλία Τσέσιλ, οι κρυφές αυτές φοβίες τους θα οδηγήσουν σ’ ένα απρόσμενο φινάλε.

Σκηνοθεσία: Ντόμινικ Κουκ Πρωταγωνιστούν: Σίρσα Ρόναν, Μπίλι Χάουλ, Έμιλι Γουάτσον, Σάμιουελ Γουέστ, Αν-Μαρί Νταφ, Αντριάν Σκάρμπορο

Βρείτε το αφιέρωμα, εδώ.