Φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν ότι το έργο καλύφθηκε σχεδόν αμέσως με πλαστικά φύλλα και μεταλλικά κιγκλιδώματα, ενώ φρουρείται από ιδιωτική ασφάλεια. Βρίσκεται μάλιστα ακριβώς κάτω από κάμερα παρακολούθησης, ενισχύοντας τη συμβολική του φόρτιση.
Ο Banksy επιβεβαίωσε την πατρότητά του ανεβάζοντας φωτογραφία στο Instagram, με τη λιτή λεζάντα: «Royal Courts Of Justice. London». Η τοποθεσία είναι ο εξωτερικός τοίχος του Queen’s Building, που ανήκει στο συγκρότημα του ανώτατου δικαστηρίου. Το έργο εντάσσεται στην καθιερωμένη θεματολογία του καλλιτέχνη, που συχνά σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο την πολιτική εξουσία, τον πόλεμο και τον καπιταλισμό.

Το περασμένο καλοκαίρι, ο Banksy είχε πραγματοποιήσει μια «ζωολογική» εκστρατεία με εννέα γκράφιτι στο Λονδίνο. Ανάμεσά τους, ένα γορίλα που φαίνεται να σηκώνει ρολό στην είσοδο του London Zoo, πυράνχας που κολυμπούν σε φυλάκιο αστυνομίας στην City και ένας λύκος που ουρλιάζει πάνω σε δορυφορικό πιάτο. Το τελευταίο, σε ταράτσα καταστήματος στο Πέκαμ, αφαιρέθηκε λιγότερο από μία ώρα μετά την αποκάλυψή του.

Πηγή: Lifo.gr

Ο Salgado θεωρούνταν ένας από τους πιο αγαπημένους φωτογράφους. Οι καταπράσινες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του τραβήχτηκαν φαινομενικά σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την έρημο Σαχέλ μέχρι το τροπικό δάσος του Αμαζονίου έως τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αρκτικής. Φέρνοντας την κάμερά του σε μέρη για τα οποία πολλοί ακούνε αλλά σπάνια βλέπουν, ο Salgado παρείχε στον κόσμο αδιαμφισβήτητες ματιές όλης της φρίκης που είχε εξαπολύσει ο άνθρωπος στη γη.

Εργάστηκε σε μια μακρά παράδοση φωτογραφίας ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας τις εικόνες του για να πει την αλήθεια για τα αξιοθέατα που παρατηρούσε. Αλλά ενώ πολλοί φωτογράφοι ντοκιμαντέρ και φωτορεπόρτερ ισχυρίζονται ότι διατηρούν την αντικειμενικότητα, ο Salgado πλησίασε τα θέματά του, κάνοντας μακροσκελείς συνομιλίες με τους ανθρώπους που περνούσαν μπροστά από τον φακό του και περιμένοντας μεγάλες περιόδους για να πάρει τη σωστή λήψη. «Αυτό που ξεχωρίζει τις εικόνες του Salgado είναι η αφοσιωμένη σχέση του με το θέμα του, προϊόν της δια βίου δέσμευσής του στην κοινωνική δικαιοσύνη», έγραψε ο κριτικός David Levi-Strauss. «Η συναισθηματική στατικότητα που μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε από άλλες φωτογραφίες ανθρώπων που λιμοκτονούν, για παράδειγμα –η εκμετάλλευσή τους, η αγριότητά τους, ο συναισθηματισμός τους– δεν υπάρχει για να μας προστατεύσει στην περίπτωση του ρεπορτάζ του Salgado».

Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί ευρέως στα μέσα ενημέρωσης και έχουν γίνει αντικείμενο αμέτρητων φωτογραφικών άλμπουμ. Ασυνήθιστα, για κάποιον που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φωτορεπόρτερ, ο Salgado έγινε επίσης αποδεκτός στον κόσμο της τέχνης, με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο να διοργανώνει την πρώτη του αναδρομική έκθεση το 1991.

Δεν επαίνεσαν όλοι οι κριτικοί τον Salgado, ο οποίος κατηγορήθηκε επανειλημμένα ότι εκμεταλλευόταν τα υποκείμενά του. Αυτοί οι ισχυρισμοί επανήλθαν ακόμη και πέρυσι όταν εμφανίστηκαν στη Βαρκελώνη οι φωτογραφίες του Salgado “Amazônia”, με πλάνα ιθαγενών Αμαζόνων. Ο Guardian παρέθεσε τον João Paulo Barreto, έναν ανθρωπολόγο, ο οποίος θυμήθηκε ότι αποχώρησε από την έκθεση: «Αισθάνομαι μια τόσο βίαιη απεικόνιση των σωμάτων των ιθαγενών. Θέλω να πω, θα άρεσε ποτέ στους Ευρωπαίους να εκθέσουν τα σώματα των μητέρων τους, των παιδιών τους με αυτόν τον τρόπο;»

Ακόμη και οι θαυμαστές του Salgado έτειναν να βλέπουν τη φωτογραφία του με καχυποψία. Ο Weston Naef, τότε επιμελητής στο Getty Center, είπε στο New York Times Magazine το 1991: «Για μένα, ένα πρόβλημα είναι το ενοχλητικό ερώτημα εάν ο Salgado μερικές φορές εκμεταλλεύεται τα υποκείμενά του αντί να τα βοηθά».

Ο Salgado φαινόταν να ξέρει, ωστόσο, ότι οι εικόνες του δεν μπορούσαν να χωριστούν από τον ίδιο και την ιδεολογία του. «Φωτογραφίζεις με όλη σου την ιδεολογία», είπε κάποτε. Και συχνά κατεύθυνε τα χρήματα που κέρδιζε από τις πωλήσεις των εικόνων του στις κοινότητες που φωτογραφίζονταν. Το άρθρο του New York Times Magazine του 1991 ανέφερε ότι είχε πρόσφατα χρησιμοποιήσει αυτά τα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει ένα εργοστάσιο τεχνητών άκρων στην Καμπότζη.

Το επίτευγμά του ήταν το βιβλίο του “Autres Ameriques” (Άλλη Αμερική) το 1984, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους αγρότες στη Λατινική Αμερική. Η σειρά, που ξεκίνησε το 1977, ήταν η πρώτη του δουλειά στη Νότια Αμερική από τότε που έφυγε από τη Βραζιλία για το Παρίσι, εν μέσω της στρατιωτικής κυβέρνησης της χώρας, και είχε σκοπό να παρουσιάσει τις φτωχές κοινότητες της περιοχής και τα δεινά τους. «Τα επτά χρόνια που δαπανήθηκαν για τη δημιουργία αυτών των εικόνων ήταν σαν ένα ταξίδι επτά αιώνες πίσω στο χρόνο για να παρατηρήσω, ξετυλίγοντας μπροστά μου… όλη τη ροή διαφορετικών πολιτισμών, τόσο όμοιων στις πεποιθήσεις, τις απώλειες και τα βάσανα τους», είπε στον Independent το 2015. «Αποφάσισα να βουτήξω στις πιο συγκεκριμένες εξωπραγματικότητες σε αυτή τη Λατινική Αμερική, τόσο μυστηριώδη και πονεμένη, τόσο ηρωική».

Στη συνέχεια, παρουσίασε μια σειρά αφιερωμένη στα θύματα ενός λιμού στην έρημο Σαχέλ της Αφρικής, του απέκτησαν πιστούς θαυμαστές στην Ευρώπη. Οι Αμερικανοί φάνηκαν να περνούν πιο δύσκολα με αυτές τις φωτογραφίες. Ο Salgado υπενθύμισε ότι οι αμερικανικές οργανώσεις βοήθειας δεν θα δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες της Σαχέλ στις ΗΠΑ, παρόλο που χιλιάδες αντίτυπα βιβλίων του είχαν ήδη πουληθεί στο εξωτερικό. Μέχρι τη δεκαετία του ’90, πολλοί Αμερικανοί τον γνώριζαν μόνο λόγω μιας από τις ελάχιστες φωτογραφίες του σε έκτακτες ειδήσεις: ένα στιγμιότυπο από την απόπειρα δολοφονίας του Ronald Reagan το 1981 από τον John W. Hinckley Jr.

Ο Sebastião Salgado γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1944, στο Aimorés, μια μικρή πόλη στην πολιτεία της Βραζιλίας. Ο πατέρας του, βοσκός, ήθελε ο Salgado να γίνει δικηγόρος και ο φωτογράφος αρχικά ξεκίνησε για να εκπληρώσει τις επιθυμίες του. Όταν όμως κατέληξε στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, ο Salgado σπούδασε οικονομικά. Συνέχισε με το να εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών της Βραζιλίας. Παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Lelia Wanick Salgado, το 1967. Με τη στρατιωτική κυβέρνηση της χώρας σε άνοδο, ο Salgado, φανερά αριστερός, έφυγε με τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους το 1969. Μετακόμισαν στο Παρίσι, όπου ο Salgado παρακολούθησε μαθήματα αγροτικής οικονομίας στο Université de Paris. Αργότερα εργάστηκε για τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ στο Λονδίνο.

Η δουλειά του τον έκανε να γυρίσει τον κόσμο και έτσι ήρθε και η κάμερα Pentax. Ένα ταξίδι του 1971 στην Αφρική τον έπεισε ότι η φωτογραφία ήταν «ο τρόπος για να μπεις στην πραγματικότητα». Ενώ δημοσίευε περιοδικά τις πρώτες φωτογραφίες του σε περιοδικά, δεν κέρδισε μεγαλύτερη προσοχή μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η δημοσίευση του “Autres Ameriques” είδε τους ακόλουθούς του να αυξάνονται πάρα πολύ και ακολούθησαν περαιτέρω έπαινοι για τις φωτογραφίες του με εργάτες στο χρυσωρυχείο Serra Pelada στη Βραζιλία.

Στη νέα χιλιετία, το έργο του Salgado επικεντρώθηκε όλο και περισσότερο στην κλιματική αλλαγή και την οικολογική διαταραχή. Η σειρά του “Genesis” (2004–11) περιλάμβανε υπέροχες λήψεις από παγετώνες, οροσειρές και ανθρώπους σε άνυδρα τοπία. «Υπάρχουν μέρη όπου κανείς από τον δυτικό πολιτισμό δεν έχει πάει· υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν όπως ζούσαμε πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν», είπε ο Salgado στο Aperture. «Υπάρχουν πολλές ομάδες που δεν ήρθαν ποτέ σε επαφή με κανέναν άλλο. Είναι το ίδιο με εμάς. Υπάρχει ακόμα ένα ποσοστό του πλανήτη που βρίσκεται σε κατάσταση γένεσης». Αργότερα, θα έλεγε ότι μέσω της σειράς «μεταμορφώθηκε σε περιβαλλοντολόγο».

Το έργο του Salgado συγκεντρώθηκε ευρέως, από ιδρύματα που κυμαίνονται από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης έως την Tate Modern. Απέσπασε πολλές διακρίσεις πέρα ​​από τον κόσμο της τέχνης: ήταν Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF και έλαβε αμέτρητη υποστήριξη για το έργο του για την υποστήριξη του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένου του έργου αποκατάστασης δασών στη Βραζιλία που έκανε με τη σύζυγό του.

Έδειχνε να μην ανησυχεί αν θα μνημονευόταν. Μιλώντας στο Al-Monitor πέρυσι, απέρριψε την ιδέα ότι ήταν καλλιτέχνης, λέγοντας αντ’ αυτού ότι ήταν «φωτογράφος» και ανέφερε ότι οι φωτογραφίες του πρέπει να είναι η κληρονομιά του. «Δεν έχω καμία ανησυχία ή αξιώσεις για το πώς θα με θυμούνται», είπε. «Οι φωτογραφίες είναι η ζωή μου, τίποτα άλλο».

Στο Cinobo μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του, σε σκηνοθεσία του γιου του Juliano Ribeiro Salgado και του Wim Wenders.

Σύνοψη

Tα τελευταία 40 χρόνια ο φωτογράφος Sebastião Salgado ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους καταγράφοντας τις αλλαγές της ανθρωπότητας. Έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας μας. Παρών σε πολέμους, λιμούς, κύματα προσφύγων και συνοδοιπόρος με ανθρώπους όλων των ειδών και φυλών, συνεχίζει να ταξιδεύει αναζητώντας παρθένα μέρη, άγρια χλωρίδα και πανίδα και μεγαλοπρεπή μοναδικά τοπία σε ένα τεράστιο έργο καταγραφής της ομορφιάς του πλανήτη Γη.

Πηγή: ARTnews

Με τα άγρια ψάρια να φτιάχνουν ένα ενυδρείο από ένα κουτί φρουρού της αστυνομίας, το έργο ήταν μέρος της σειράς του καλλιτέχνη με θέμα τα ζώα σε όλη την πρωτεύουσα το περασμένο καλοκαίρι. Εννέα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός ρινόκερου που ανεβαίνει σε αυτοκίνητο, δύο ελεφάντων με τα κουφάρια τους τεντωμένα ο ένας προς τον άλλο και τρεις πίθηκοι που αιωρούνται σε μια γέφυρα εμφανίστηκαν σε διάστημα εννέα ημερών τον Αύγουστο του 2024.

Το μουσείο απέκτησε το κομμάτι αφού η City Of London Corporation ψήφισε να το δωρίσει. Η διευθύντρια του Μουσείου του Λονδίνου, Sharon Ament, είπε ότι «το μόνο πράγμα καλύτερο από το να εμφανίζεται ένας Banksy στους τοίχους… είναι να εκτίθεται ένας Banksy μέσα σε αυτούς».

Και πρόσθεσε: «Κανένας άλλος καλλιτέχνης δεν συνδέεται με ανθρώπους τόσο βαθιά, με τόσο σθένος, χιούμορ και ειλικρίνεια όσο ο Banksy. Αν είσαι τυχερός, ένας Banksy θα εμφανιστεί στο τέλος του δρόμου στον οποίο ζεις και είναι πάντα μια στιγμή που το κάνει. Ο Banksy φέρνει την τέχνη στους δρόμους και είναι για όλους».

Το κουτί του φρουρού, πριν από το έργο του Banky, βρισκόταν στο Ludgate Hill από τη δεκαετία του 1990 και μεταφέρθηκε στο Guildhall Yard μόλις ο καλλιτέχνης επιβεβαίωσε ότι ήταν έργο του. Θα τοποθετηθεί προσωρινά στα καταστήματα του Μουσείου του Λονδίνου πριν καταλάβει την τελική του θέση.

Η City Of London Corporation διέθεσε 222 εκατομμύρια λίρες για τη μετεγκατάσταση του μουσείου – η οποία αναμένεται να προσελκύει δύο εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο και να δημιουργεί περισσότερες από 1.500 θέσεις εργασίας – και το Barbican Centre.

Η κ. Ament χαρακτήρισε την εξαγορά «ένα μεγάλο δώρο για τους ανθρώπους του Λονδίνου».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: PA Media

Η ανάρτηση στο Instagram, η οποία εμφανίστηκε γύρω στις 2 μ.μ. δεν έχει καμία ένδειξη της τοποθεσίας του πίνακα, αλλά ούτε και κάποια πληροφορία για το πώς μπορεί να ερμηνευθεί, συνηθισμένη πρακτική του Banksy.

Ορισμένοι σχολιαστές συνδέουν τα φαινομενικά δεινά της μητέρας, με την πόλη της Βηθλεέμ – που βρίσκεται στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης – και τον τρέχοντα πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Άλλωστε ο καλλιτέχνης παίρνει ξεκάθαρη στάση με το έργο του εδώ και πολλά χρόνια υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κατά της Ισραηλινής κατοχής.

Ένας άλλος χρήστης προσέφερε μια διαφορετική ερμηνεία, ρωτώντας: «Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές του τρόπου ζωής μιας μητέρας επηρεάζουν το γάλα που ταΐζει στο μωρό της, το οποίο δεν έχει άλλη επιλογή από το να το αποδεχτεί; Ή μήπως ότι οι χημικές ουσίες στο φαγητό μας πηγαίνουν απευθείας από τη μητέρα στο μωρό μέσω του θηλασμού;»

Όποια και αν είναι η ερμηνεία, ένα είναι σίγουρο: Ο καλλιτέχνης χτυπάει πάντα τις στιγμές ανάγκης για σκέψη και αυτοκριτική.

Η δημοσίευση είναι η πρώτη που εμφανίζεται στον λογαριασμό του καλλιτέχνη στο Instagram από τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους, όταν ολοκλήρωσε τη σειρά των εννέα έργων με θέμα τα ζώα. Αυτή η σειρά περιελάμβανε μια κατσίκα, δύο ελέφαντες, τρεις πιθήκους που αιωρούνται, έναν λύκο που ουρλιάζει, μια γάτα που τεντώνεται, πελεκάνους, ένα κοπάδι πιράνχας, έναν ρινόκερο που έτρεχε σε αυτοκίνητο και έναν γορίλα που φαινομενικά οδηγούσε σε απόδραση από τον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου.

Σε αυτό το τελευταίο έργο δεν είναι η πρώτη φορά που ο καλλιτέχνης του δρόμου φαινομενικά αναφέρεται στην Παναγία και το Παιδί. Το έργο Toxic Mary του 2003 δείχνει μια φιγούρα της Madonna να ταΐζει ένα μωρό από ένα μπιμπερό που φέρει ένα κρανίο, σύμβολο τοξικότητας. Η μπογιά έσταζε σε αυτήν την εικόνα εμπνευσμένη από την Αναγέννηση, σαν να έλιωνε.

Πηγή: The Art Newspaper