Πισίνες στην Καλιφόρνια
Όταν ο Χόκνεϊ πέταξε για πρώτη φορά πάνω από το Λος Άντζελες, είδε «γαλάζιες πισίνες παντού» κάτω από το παράθυρο του αεροπλάνου. Η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική – μια αίσθηση αντίστοιχη με εκείνη των ιμπρεσιονιστών στη Μεσόγειο. Πολύ γρήγορα, οι πισίνες έγιναν κεντρικό μοτίβο στο έργο του. Αυτή είναι η πιο αναγνωρίσιμη εικόνα του Χόκνεϊ: η μοντέρνα αρχιτεκτονική της Καλιφόρνιας κάτω από τον γαλανό ουρανό και το λευκό φως του Ειρηνικού, με ανδρικά γυμνά σώματα στο νερό να αποπνέουν έναν διακριτικό ομοερωτισμό.

Αφού εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες το 1964, βρήκε εκεί μια νέα εικόνα της μοντέρνας ζωής, σε πλήρη αντίθεση με τη μουντή και καταπιεσμένη μεταπολεμική Αγγλία. Τα έργα αυτής της περιόδου διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την αισθητική του Λος Άντζελες στη δεύτερη μισή του 20ού αιώνα, αφήνοντας πίσω το παλαιότερο Art Deco και το παλιό Hollywood και εξάγοντας αυτή τη νέα εικόνα σε όλο τον κόσμο.

Στο έργο του Χόκνεϊ, η πισίνα είναι σύμβολο ηδονιστικής απόλαυσης αλλά και μελαγχολίας. Σε πίνακες όπως το A Bigger Splash (1967) ή το Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) (1972), η ποπ απλότητα συνυπάρχει με υπόγεια σκοτεινά στοιχεία. Στο πρώτο δεν βλέπουμε ποτέ τον κολυμβητή – μόνο τη βουτιά που αφήνει πίσω· ο πρωταγωνιστής είναι το κενό. Στο δεύτερο, ένας άνδρας παρακολουθεί έναν βουτηχτή σαν να πρόκειται για ανάμνηση ή φάντασμα, σκηνή που συνδέεται με τον χωρισμό του από τον Πίτερ Σλέσινγκερ, μαθητή και εραστή του.

Έργο-σταθμός: A Bigger Splash (1967), η πισίνα χωρίς κολυμβητές που έγινε σύμβολο της οπτικής κουλτούρας της σύγχρονης Καλιφόρνιας.

Πορτρέτα & Οικιακοί Χώροι

Πορτρέτα και εσωτερικά
Οι πισίνες δεν ήταν το μόνο θέμα για τον Χόκνεϊ. Τα έργα του συχνά επικεντρώνονται σε εσωτερικούς χώρους: δωμάτια, εργαστήρια, παράθυρα, καναπέδες, χαλιά, φυτά και διακοσμητικά που μοιάζουν προέκταση των κατοίκων τους. Μέσα από τα έπιπλα και τους τοίχους αποκαλύπτονται κοινωνικές πληροφορίες – τάξη, αισθητικό γούστο, τρόπος ύπαρξης στον κόσμο – μετατρέποντας το οικείο σε πεδίο ψυχολογικής εμβάθυνσης.

Στο My Parents (1977), οι γονείς του εμφανίζονται καθισμένοι σε ένα λιτό σαλόνι, κοντά αλλά απομονωμένοι στον δικό τους εσωτερικό κόσμο. Ένας μικρός καθρέφτης ανάμεσά τους λειτουργεί σαν έμμεση παρουσία του ζωγράφου – ένα νεύμα στον Βελάσκεθ και υπαινιγμός των δυσκολιών επικοινωνίας στην οικογένεια.

Αυτή η διάσταση φαίνεται ξεκάθαρα στα γνωστά διπλά πορτρέτα του: Christopher Isherwood and Don Bachardy (1968), Henry Geldzahler and Christopher Scott (1969) ή Mr and Mrs Clark and Percy (1971). Η στάση των σωμάτων αποκαλύπτει σχέσεις επιθυμίας ή απόστασης όσο και τα πρόσωπα. Στον τελευταίο πίνακα, ο σχεδιαστής Ossie Clark και η καλλιτέχνις Celia Birtwell εμφανίζονται στο υπνοδωμάτιό τους μαζί με τη γάτα τους· μια ήρεμη αλλά διακριτικά αποστασιοποιημένη σκηνή. Ταυτόχρονα, τα ομόφυλα ζευγάρια παρουσιάζονται στη φυσιολογική καθημερινότητά τους χωρίς προκλητικότητα αλλά με σπάνια φυσικότητα για την εποχή.

Έργο-σταθμός: Mr and Mrs Clark and Percy (1971), πορτρέτο ζευγαριού με γάτα.

Τοπίο & Ψηφιακή Εξερεύνηση

Επιστροφή στο τοπίο
Στην ώριμη περίοδο της καριέρας του, ο Χόκνεϊ επικεντρώνεται στο τοπίο. Αρχικά επιστρέφει στο γενέθλιο Γιορκσάιρ το 2005 για να ζωγραφίσει δρόμους, δέντρα, αγρούς και την ιδιαίτερη αλλαγή φωτός που τον φέρνει ψυχαναλυτικά πίσω στα παιδικά του χρόνια. Μετά από δεκαετίες στο Λος Άντζελες, η επιστροφή αυτή σηματοδοτεί μια επανασύνδεση με τον κύκλο των εποχών – στοιχείο κλειδί στα τελευταία έργα του.

Από το 2019 εγκαθίσταται στη Νορμανδία, όπου βρίσκει το τελευταίο μεγάλο πεδίο έμπνευσής του στη βόρεια Γαλλία – γενέτειρα των Φλωμπέρ και Έρνο. Ο ύστερος αυτός Χόκνεϊ είναι ποιμενικός αλλά πειραματικός: σε έργα όπως Bigger Trees near Warter (2007), The Arrival of Spring in Woldgate (2011) ή A Year in Normandie (2020-2021), ένα πανοραμικό φρίζο που αποτελεί ψηφιακό επίτευγμα, ο θεατής δεν περιορίζεται σε μία οπτική γωνία αλλά «περιδιαβαίνει» την εικόνα με τον δικό του ρυθμό.

Έργο-σταθμός: Bigger Trees near Warter (2007), μνημειώδες τρίπτυχο που μεταμορφώνει το Γιορκσάιρ σε καθηλωτική εμπειρία.

Bodegones & Τεχνολογία

Ψηφιακές νεκρές φύσεις
Ένα ακόμη κλασικό είδος στο οποίο επέστρεψε στα τελευταία χρόνια ήταν οι νεκρές φύσεις: βάζα, λουλούδια, φρούτα κι άλλα αντικείμενα πάνω σε τραπέζια. Για τον Χόκνεϊ η νεκρή φύση δεν ήταν ποτέ δευτερεύον είδος· αποτελούσε μέσο μελέτης χρώματος, σύνθεσης και φωτός εξίσου σοβαρό όσο τα μεγάλα τοπία του.

Η παρατήρηση της καθημερινότητας κυριαρχεί στα τελευταία έργα του – πάντα αναζητώντας μια μικρή αποκάλυψη σε κάθε λεπτομέρεια. Πολλά από αυτά τα έργα δημιουργήθηκαν σε iPhone ή iPad – εργαλεία που άρχισε να χρησιμοποιεί ενθουσιωδώς ήδη από το 2008. Αρχικά προκάλεσαν έκπληξη λόγω της kitsch διάθεσης των ψηφιακών λουλουδιών· σήμερα όμως μοιάζουν σχεδόν «παλιά», συγκινητικά αθώα κι ανθρώπινα παρά την τεχνολογία τους.

Έργο-σταθμός: Fresh Flowers / Fleurs fraîches: σειρά σχεδίων λουλουδιών σε iPhone & iPad.

Από το πινέλο στην οθόνη
Το iPad δεν ήταν η μόνη τεχνολογική εμμονή του Χόκνεϊ. Οτιδήποτε μπορούσε να παράγει εικόνες τον γοήτευε: Polaroid ή Pentax κάμερες, φωτοτυπικά μηχανήματα, fax, υπολογιστές και κινητές συσκευές έγιναν μέρος της δουλειάς του – άλλωστε κι ένα πινέλο ήταν κάποτε τεχνολογική επανάσταση.

Στη δεκαετία του ’80 χρησιμοποίησε προγράμματα γραφικών υπολογιστών για τις Home Made Prints (χειροποίητες εκτυπώσεις με φωτοτυπικό), ενώ έστειλε ακόμα κι ένα έργο μέσω fax στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο! Την ίδια περίοδο δημιούργησε τους «joiners», ενώνοντας πολλές φωτογραφίες μιας σκηνής τραβηγμένες υπό ελαφρώς διαφορετικές γωνίες – μια τεχνική που θύμιζε κυβισμό στην αναζήτησή της για νέους τρόπους απεικόνισης της πραγματικότητας.

Έργο-σταθμός: Pearblossom Hwy., 11–18th April 1986: σύνθεση πολλών φωτογραφιών μιας ερήμου στην Καλιφόρνια.

Το έργο, με τίτλο Naturaleza muerta con guitarra (Νεκρή φύση με κιθάρα), φιλοτεχνημένο το 1919 με γκουάς και μολύβι, έχει διαστάσεις μόλις 12,7 x 9,8 εκατοστά. Επρόκειτο να παρουσιαστεί στη νέα έκθεση της ίδρυμα CajaGranada, που εγκαινιάστηκε την προηγούμενη εβδομάδα, όμως τελικά δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.

Ο πίνακας ανήκει σε ιδιώτη συλλέκτη από τη Μαδρίτη και είχε αποσταλεί ως μέρος μιας αποστολής δανεικών έργων που έφτασαν με βαν την Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου. Το ίδρυμα ανέφερε πως όταν το βαν έφτασε στις 10 το πρωί εκείνης της ημέρας, τα περιεχόμενά του εκφορτώθηκαν και ελέγχθηκαν.

Παρά το γεγονός ότι κάποια από τα προσεκτικά συσκευασμένα έργα δεν είχαν σωστή αρίθμηση, καθιστώντας αδύνατο τον «εξονυχιστικό έλεγχο», η παραλαβή υπογράφηκε και το βαν αποχώρησε με το πλήρωμά του.

Η ανακάλυψη της απώλειας και η έρευνα των αρχών

Τη Δευτέρα που ακολούθησε, τα έργα παρέμειναν υπό βιντεοεπιτήρηση όλο το σαββατοκύριακο και στη συνέχεια αποσυσκευάστηκαν από το προσωπικό του ιδρύματος Caja Granada. Αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία, τα έργα μετακινήθηκαν σε διάφορα σημεία της αίθουσας.

Όπως αναφέρει το ίδρυμα σε ανακοίνωσή του, «μέσα στο πρωινό εκείνης της ημέρας, ο επιμελητής της έκθεσης και ο υπεύθυνος εκθέσεων διαπίστωσαν ότι έλειπε ένα έργο. Πρόκειται για μία μικρή γκουάς του Pablo Picasso με τίτλο Νεκρή φύση με κιθάρα».

Το ίδρυμα δήλωσε ότι έχει ενημερώσει άμεσα την Policía Nacional, προσθέτοντας: «Είμαστε στη διάθεση των αρμόδιων αρχών και έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι η υπόθεση θα διαλευκανθεί».

Ισπανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως το βαν ενδέχεται να διανυκτέρευσε κοντά στη Γρανάδα, ενώ οι δύο επιβαίνοντες εναλλάσσονταν στη φύλαξη του πολύτιμου φορτίου.

Στόχος διαρρηκτών τα έργα του Πικάσο διεθνώς

Η φήμη του Πικάσο και τα τεράστια ποσά που αγγίζουν τα έργα του τον έχουν καταστήσει διαχρονικό στόχο κλεφτών παγκοσμίως. Τον Φεβρουάριο του 2007, δύο πίνακες αξίας συνολικά 50 εκατ. ευρώ εκλάπησαν από το σπίτι της εγγονής του καλλιτέχνη στο Παρίσι.

Δύο χρόνια αργότερα, ένα μπλοκ σχεδίων αξίας άνω των 8 εκατ. ευρώ αφαιρέθηκε από μουσείο αφιερωμένο στον Πικάσο στην ίδια πόλη. Το 1989, δώδεκα πίνακες, αξίας περίπου 9 εκατ. λιρών, κλάπηκαν από τη βίλα της εγγονής του, Μαρίνας Πικάσο, στη Γαλλική Ριβιέρα.

Αρκετά ακόμη έργα Πικάσο έχουν αφαιρεθεί από γκαλερί ανά τον κόσμο. Το 1976, συνολικά 118 έργα κλάπηκαν από μουσείο στην Αβινιόν σε μία από τις μεγαλύτερες κλοπές τέχνης στη Γαλλία.

Το 1997, ένας ένοπλος εισέβαλε σε γκαλερί στο κέντρο του Λονδίνου και αφαίρεσε τον πίνακα Tête de Femme, αξίας άνω των 500.000 λιρών, προτού διαφύγει με ταξί. Το έργο τελικά ανακτήθηκε.

Πηγή: The Guardian

Ο Marco Evaristti είχε δείξει το έργο, με τίτλο “And Now You Care?”, σε έναν ιστότοπο που κάποτε ήταν το σπίτι μιας αποθήκης κρεοπωλείου. Σύμφωνα με τη New York Post, το έργο είχε σκοπό να ρίξει φως στα ηθικά ζητήματα που σχετίζονται με την εκτροφή χοίρων στη Δανία, μια χώρα που έχει δεχτεί ιδιαίτερα υψηλό έλεγχο για αυτόν τον κλάδο. Ο Evaristti, ο οποίος γεννήθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής και τώρα εδρεύει στη δανική πρωτεύουσα, είχε τοποθετήσει τα χοιρίδια σε ένα κλουβί. Δεν τους παρείχε τροφή ή νερό, διασφαλίζοντας ότι θα πέθαιναν από την πείνα. Παράλληλα με το έργο, εξέθεσε πίνακες ζωγραφικής με σφαγμένα γουρουνάκια που έσταζαν αίμα σε μια σημαία της Δανίας. Ήταν ένα ακόμη συγκλονιστικό έργο από έναν καλλιτέχνη που στο παρελθόν έχει προσφέρει κεφτεδάκια φτιαγμένα με δικό του λίπος, το οποίο συγκέντρωσε μέσω λιποαναρρόφησης. Παρήγαγε επίσης ένα χρυσό μοντέλο του Άουσβιτς που φτιάχτηκε εν μέρει από τα δόντια της γιαγιάς του, η οποία ήταν Εβραία. Και μάλιστα έχει χρησιμοποιήσει ζωντανά ζώα στο έργο του σε μια άλλη περίπτωση, παρουσιάζοντας χρυσόψαρα που κολυμπούσαν σε μπλέντερ που μπορούσαν να χειριστούν οι θεατές.

Ωστόσο,δεν πήγαν όλα όπως τα είχε προγραμματιστεί. Αφού το έργο παρουσιάστηκε την Παρασκευή, τα χοιρίδια κλάπηκαν το Σαββατοκύριακο. Ο Evaristti είπε στους New York Times ότι τα γουρουνάκια φαίνεται να εξαφανίστηκαν ενώ ένα συνεργείο καθαρισμού εργαζόταν το Σάββατο. Ακόμη και πριν από την κλοπή, το κομμάτι κατέγραψε κάτι περισσότερο από λίγους ανθρώπους στη Δανία. Η δανική εφημερίδα Politiken αποκάλεσε την έκθεση «παλιομοδίτικη πρωτοπορία» και καθώς η διαμάχη εξαπλώθηκε, οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων έλαβαν υπόψη το έργο. «Κατανοούμε τις προθέσεις του Marco Evaristti με την έκθεσή του, αλλά δεν είναι αποδεκτό να διαμαρτυρόμαστε για μια μορφή σκληρότητας των ζώων διαπράττοντας μια άλλη», δήλωσε η Gitte Buchhave, διευθύντρια του Δανικού βραχίονα της World Animal Protections.

«Έχουμε επικρίνει εδώ και καιρό τις συνθήκες στη δανική χοιροτροφία και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος για να δημιουργηθεί αλλαγή».

Μιλώντας στο δανικό ειδησεογραφικό γραφείο Ritzau, είπε: «Αυτά είναι τρία γουρούνια που έπρεπε να πεθάνουν ούτως ή άλλως επειδή είναι πολύ αδύναμα. Και εδώ παίρνουν φαγητό και ποτό και περισσότερο χώρο από ό,τι θα είχαν στα συμβατικά δανικά χοιροστάσια, όπου περισσότερα από 20.000 γουρούνια πεθαίνουν κάθε μέρα».

Η διαμάχη δεν έχει καταλαγιάσει εντελώς στη Δανία, ακόμη και όταν τα γουρουνάκια είχαν φύγει. Η Pia Kjærsgaard, βουλευτής του δεξιού Δανικού Λαϊκού Κόμματος, φέρεται να αποκάλεσε τον Evaristti «διεστραμμένο καλλιτέχνη» σε μια ανάρτηση στο Facebook που έχει περισσότερα από 20.000 like. Ο Evaristti υποστήριξε στο Instagram ότι επρόκειτο για συκοφαντική δυσφήμιση και απείλησε να κινηθεί νομικά εναντίον της.

Πηγή: ARTnews

Αυτό είναι το ερώτημα με το οποίο πάλεψε το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Γερμανίας την Πέμπτη και έκρινε ότι είναι απλά άνετα υποδήματα. Η Birkenstock, η οποία έχει την έδρα της στο Linz am Rhein της Γερμανίας, και λέει ότι η παράδοση της στην κατασκευή υποδημάτων χρονολογείται από το 1774, υπέβαλε μήνυση εναντίον τριών ανταγωνιστών που πούλησαν πολύ παρόμοια σανδάλια. Ο κατασκευαστής υποδημάτων ισχυρίστηκε ότι τα σανδάλια της «είναι έργα εφαρμοσμένης τέχνης που προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα» που δεν μπορούν να τα μιμηθούν.

Σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία, τα έργα τέχνης απολαμβάνουν ισχυρότερης και μεγαλύτερης διάρκειας προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας από τα καταναλωτικά προϊόντα. Η εταιρεία ζήτησε διαταγή για να σταματήσει τους ανταγωνιστές της να κατασκευάζουν σανδάλια αντιγραφής και να τους διατάξει να ανακαλέσουν και να καταστρέψουν αυτά που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά. Οι εναγόμενες εταιρείες δεν προσδιορίστηκαν στη δήλωση του δικαστηρίου.

Πριν από τη στάθμιση του ανώτατου δικαστηρίου της Γερμανίας για αστικές δίκες την Πέμπτη, η υπόθεση είχε εκδικαστεί σε δύο κατώτερα δικαστήρια, τα οποία διαφώνησαν επί του θέματος. Ένα περιφερειακό δικαστήριο στην Κολωνία αρχικά αναγνώρισε τα παπούτσια ως έργα εφαρμοσμένης τέχνης και ενέκρινε τις εντολές, αλλά το ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο της Κολωνίας ανέτρεψε τις διαταγές κατόπιν έφεσης, μετέδωσε το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων dpa.

Το εφετείο είπε ότι δεν μπόρεσε να αποδείξει κανένα καλλιτεχνικό επίτευγμα στα σανδάλια με φαρδύ λουράκι και μεγάλη κούμπωση. Το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο τάχθηκε στο πλευρό του εφετείου και απέρριψε την υπόθεση. Στην απόφασή του, έγραψε ότι ένα προϊόν δεν μπορεί να προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα εάν «τεχνικές απαιτήσεις, κανόνες ή άλλοι περιορισμοί καθορίζουν το σχέδιο».

«Για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων ενός έργου εφαρμοσμένης τέχνης —όπως και για όλα τα άλλα είδη έργων— το επίπεδο σχεδίασης δεν πρέπει να είναι πολύ χαμηλό», έγραψε το δικαστήριο. «Για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, πρέπει να επιτευχθεί ένα επίπεδο σχεδίασης που να αποκαλύπτει την ατομικότητα».

Πηγή: CNN UK

Μια μεταγενέστερη έκθεση μηχανικής διαπίστωσε ότι αν το έργο τέχνης 1 εκατομμυρίου δολαρίων δεν τραυμάτισε κανέναν κατά τη διάρκεια του συμβάντος, οι σύνδεσμοι των spinners δεν μπορούν να υποστηρίξουν το βάρος και την κίνηση του έργου με την πάροδο του χρόνου, θέτοντας τον κίνδυνο μελλοντικών αστοχιών. Οι αξιωματούχοι της πόλης αφαίρεσαν αργότερα το γλυπτό, το οποίο περιλαμβάνει 2.800 κλωστές κρεμασμένες από την οροφή της αίθουσας, αναφέρει το Kansas City Star.

Η έκθεση ανέφερε την αποτυχία των συνδετήρων τύπου κλιπ ψαρέματος ως το πρωταρχικό ζήτημα, αλλά δεν παρείχε λύσεις για τον επανασχεδιασμό του έργου τέχνης. Ενώ έχουν ξεκινήσει συζητήσεις για πιθανό ανασχεδιασμό ή μετεγκατάσταση του κομματιού, δεν έχουν ληφθεί αποφάσεις.

Το The Air Up There θα παραμείνει ένα περιουσιακό στοιχείο της πόλης, αν και μπορεί να αποθηκευτεί επ’ αόριστον εάν δεν προκύψουν βιώσιμες επιλογές.

Ο Cave, απόφοιτος του Ινστιτούτου Τέχνης του Κάνσας Σίτι και μέλος ΔΕΠ στο School of the Art Institute του Σικάγο, δεν απάντησε αμέσως σε ένα αίτημα για σχολιασμό. Ωστόσο, εξέφρασε την απογοήτευσή του για την απόφαση μέσω του James Martin, του δημόσιου διαχειριστή τέχνης της πόλης, σύμφωνα με το Star.

Κατά το ντεμπούτο του, το γλυπτό επαινεθεί για το ζωηρό του σχέδιο, στο οποίο πρωταγωνιστούν ζώα ιθαγενή της περιοχής και σύμβολα ισότητας και αγάπης. Ο Cave δεν υποχρεούται να επιστρέψει την αμοιβή του, καθώς η εργασία ήταν εγγυημένη έναντι κατασκευαστικών ελαττωμάτων μόνο για ένα χρόνο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η πόλη δεν θα αποζημιωθεί για το κόστος της.

Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κάνσας Σίτι διέθεσε 5,65 εκατομμύρια δολάρια για δημόσια τέχνη στον τερματικό σταθμό των 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, υπερβαίνοντας την απαίτηση του 1% της πόλης για χρηματοδότηση τέχνης. Η εγκατάσταση του Cave ήταν η δεύτερη πιο ακριβή μεταξύ των 28 έργων που ανατέθηκαν, ξεπερνώντας μόνο το Σιντριβάνι (KCI) του Leo Villareal που κόστισε $1,2 εκατομμυρίων.

Πηγή: ARTnews

Το έργο “red earth, blood earth, blood brother earth [kick dirt]” (2024), ανατέθηκε για την ομαδική έκθεση “In and Out of Place. Land after Information 1992–2024”, που άνοιξε τον Σεπτέμβριο. Στο Instagram, το μουσείο είπε ότι ένας άγνωστος επισκέπτης είχε στοχεύσει συγκεκριμένα ένα τμήμα της εγκατάστασης που περιελάμβανε τη λέξη «Παλαιστίνη». Περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με την έκταση του βανδαλισμού ή τις απαιτούμενες επισκευές δεν αποκαλύφθηκαν. Το Kunstverein καταδίκασε την πράξη, αποκαλώντας την βανδαλισμό με «πολιτικά κίνητρα». Οι γερμανικές αρχές ερευνούν το περιστατικό ως πιθανό έγκλημα μίσους, ανέφερε το μουσείο.

Η Collings-James, ένας πολυεπιστημονικός καλλιτέχνης γεννημένος στο Λονδίνο, παράγει εγκαταστάσεις που ενσωματώνουν κεραμικά, ζωγραφική και ήχο, συχνά παραπέμποντας σε ιστορίες της αποικιοκρατίας και συνδέοντας δεσμούς με την ευρύτερη μαύρη διασπορά. Η μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση παραπέμπει στο ποίημα του Aimé Césaire, Return to My Native Land (1939) σε μήκος βιβλίου. Για την εγκατάσταση, ο Collings-James κάλυψε ένα από τα δάπεδα της γκαλερί του μουσείου με ροζ αποξηραμένο πηλό. Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης χάραξε τον πηλό με σχέδια και φράσεις και τον στόλισε με μαύρα κεραμικά τριαντάφυλλα και αναφορές στην Παλαιστίνη, την Αϊτή, το Σουδάν και το Κονγκό.

Σε συνέντευξή του στο FAD, η Collings-James περιέγραψε τα γλυπτά λουλούδια ως φόρο τιμής σε αυτές τις χώρες, με τον καλλιτέχνη να λέει ότι ήθελαν «να τους βάλουν ένα τριαντάφυλλο».

Η Collings-James δεν έχει απαντήσει ακόμη στο αίτημα για σχόλιο.

Πηγή: ARTnews

Έτσι το δήλωσε ο δημοπράτης Oliver Barker, καθώς προσπαθούσε να διεκδικήσει την τελευταία από τις προσφορές για το viral έργο τέχνης του Maurizio Cattelan, Comedian (2019). Το διάσημο έργο τέχνης, μιας μπανάνας κολλημένης με ταινία σε έναν τοίχο, χτυπήθηκε στα 5,2 εκατομμύρια δολάρια, με την τελική τιμή (συμπεριλαμβανομένου του ασφάλιστρου του αγοραστή) να είναι 6,24 εκατομμύρια δολάρια. Πήγε σε έναν πελάτη της Jen Hua, αντιπροέδρου του Sotheby’s, Asia.

Λίγο μετά την πώληση της παρτίδας, ο οίκος Sotheby’s αποκάλυψε ότι ο Justin Sun, ο Κινέζος δισεκατομμυριούχος και ιδρυτής της πλατφόρμας κρυπτονομισμάτων TRON, είναι ο αγοραστής. Από το 2021, ήταν μεγάλος αγοραστής σε δημοπρασίες.

To Comedian του Cattelan έκανε πάταγο για πρώτη φορά πριν από πέντε χρόνια στην Art Basel Miami Beach, όπου η πρώτη από τις τρεις εκδόσεις του έργου πωλήθηκε για 120.000 δολάρια από την Perrotin. Η γκαλερί αποχωρίστηκε τη δεύτερη έκδοση για την ίδια φιγούρα λίγο αργότερα, πριν αυξήσει την τιμή κατά 30.000 δολάρια για την τρίτη μπανάνα που αγοράστηκε από το Μουσείο Guggenheim.

Όπως είπε ο πρόεδρος του οίκου για τη σύγχρονη τέχνη, Grégoire Billault, στο ARTnews πριν από την πώληση, αυτό είναι προφανώς ένα από τα πάνω από 1.000 άρθρα σχετικά με την μπανάνα.

Γράφοντας στο ARTnews όταν το έργο έκανε το ντεμπούτο του το 2019, ο Andrew Russeth είπε ειρωνικά: «Για πολλούς, το Comedian είναι ένα αντικειμενικό μάθημα στις υπερβολές του κόσμου της τέχνης, τον παραλογισμό της αγοράς τέχνης και τις ανισότητες πλούτου που καθορίζουν τώρα την παγκόσμια οικονομία. Όλα αυτά είναι αληθινά και δίκαια. Στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε κριτική που ασκείτε στα μπανάνα την ενισχύει: είναι τεμπέλικο έργο, είναι κυνικό και δεν είναι καν πολύ πρωτότυπο (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό)»

Το hype, όπως επιβεβαιώνει η τελική τιμή τοτ έργου, δεν είναι πραγματικό. Αλλά ήταν ξεκάθαρος να επισημάνει ότι δεν ήταν άνευ προηγουμένου στην ιστορία της τέχνης, συνδέοντας το Συντριβάνι του Marcel Duchamp (1917), το οποίο «σόκαρε τον κόσμο της τέχνης εκείνη την εποχή» όταν το έτοιμο ουρητήριο εκτέθηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη πάνω από έναν αιώνα πριν. (Μια έκδοση του Fountain πωλήθηκε στον οίκο Sotheby’s πριν από 30 χρόνια για 2 εκατομμύρια δολάρια.) Αλλά, πρόσθεσε ο Billault, «επειδή ζούμε σε μια ψηφιακή εποχή, τα κύματα του Comedian έχουν ταξιδέψει πολύ πιο μακριά».

Πριν από την πώληση, το ARTnews ρώτησε τον Billault εάν πιστεύει ότι η υψηλή εκτίμηση των 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων της μπανάνας ήταν συντηρητική δεδομένης της δημοσιότητας του έργου τέχνης. «Ας δούμε πού θα φτάσουμε την Τετάρτη, αλλά για μένα η ιδιοφυΐα αυτής της ιδέας αψηφά την αποτίμηση», είπε. Φαίνεται ότι μπορεί να είχε δίκιο.

Πηγή: ARTnews

Το έργο τέχνης πετάχτηκε από τον τεχνικό που το μπέρδεψε ως εγκαταλελειμμένα σκουπίδια και τώρα εκτίθεται ξανά σε αυτή τη γκαλερί τέχνης, που βρίσκεται στην πόλη Lisse, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας και φιλοξενεί το μυθικό πάρκο με τουλίπες Keukenhof, εξήγησε το ίδιο το μουσείο. Το έργο «Όλες οι καλές στιγμές που περάσαμε μαζί», «αρχικά δεν φαίνεται να είναι τίποτα περισσότερο από δύο άδεια δοχεία μπύρας, αλλά μετά από προσεκτικότερη εξέταση, μπορείτε να δείτε ότι αυτά τα βαθουλώματα των κουτιών ήταν σχολαστικά ζωγραφισμένα στο χέρι με ακρυλικά, αναπαράγοντας κάθε λεπτομέρεια με προσοχή.», ανέφερε το μουσείο.

Αυτή η γκαλερί τέχνης εκθέτει τη συλλογή της διεθνούς τέχνης σε τοίχους και βάθρα, αλλά και σε «μη συμβατικά» μέρη, όπως συνέβη με αυτά τα κουτάκια του Lavet που βρίσκονταν μέσα στο γυάλινο φρεάτιο του ανελκυστήρα του μουσείου, σαν να τα είχαν ξεχάσει οι εργάτες.

Ήταν η συντηρήτρια, Elisah van den Bergh, που κατάλαβε ότι τα δοχεία έλειπαν και άρχισε την έρευνα, μέχρι που βρήκε το έργο τέχνης σε μια σακούλα σκουπιδιών, έτοιμο να πεταχτεί, αλλά «από θαύμα», και τα δύο ήταν άθικτα και έχουν ήδη καθαριστεί. Τώρα εκτίθενται προσωρινά σε «τιμητικό χώρο» στην είσοδο του μουσείου, σε ένα παραδοσιακό βάθρο.

Για τον Lavet, σημείωσε το LAM, τα κουτάκια συμβολίζουν «πολύτιμες αναμνήσεις στιγμών που μοιράζεσαι με αγαπημένους φίλους γιατί, ενώ τα βράδια που απολαμβάνουν ποτά μπορεί να φαίνονται ασήμαντα, αντιπροσωπεύουν τελικά πολύτιμες στιγμές σύνδεσης».

Η Sietske van Zanten, διευθύντρια του μουσείου, υπενθύμισε ότι το θέμα της συλλογής LAM είναι «φαγητό και κατανάλωση» και η τέχνη που εκτίθεται στις αίθουσες «ενθαρρύνει τους επισκέπτες να δουν τα καθημερινά αντικείμενα από μια νέα οπτική γωνία», σε απροσδόκητα μέρη και ο στόχος είναι να ενισχύσει την εμπειρία και να κρατήσει τους επισκέπτες σε εγρήγορση. Η διευθύντρια τόνισε ότι το μουσείο «δεν κρατά κακία» στον τεχνικό ανελκυστήρων που απέρριψε το έργο τέχνης επειδή «έκανε τη δουλειά του μόνο με καλή πίστη» και αυτό που συνέβη, κατά κάποιο τρόπο, είναι «μαρτυρία της αποτελεσματικότητας της τέχνης του Alexandre Lavet», διαβεβαίωσε.

Το έργο έχει προς το παρόν «πρωταγωνιστικό ρόλο» και το μουσείο θα μελετήσει πού θα το εκθέσει στο μέλλον. «Μας αρέσει πάντα να εκπλήσσουμε τους επισκέπτες μας», είπε η Van Zanten.

Πηγή: El espectador