Αναφερόμενος στην αυτοπροσωπογραφία του, που είναι φιλοτεχνημένη με ακουαρέλες, ο Ντεπ είπε: «Αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που βίωνα εκείνη την εποχή – πολύ παρόν, απλώς εκεί». Τα έργα του διατίθενται αποκλειστικά μέσω του Castle Fine Art, ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα γκαλερί σύγχρονης τέχνης στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Πηγή: Lifo.gr

Η τρέχουσα έκθεση του Dylan στην γκαλερί Halcyon του Λονδίνου ονομάζεται “Point Blank”. Όπως υποδηλώνουν οι παρόμοιοι τίτλοι, το επερχόμενο βιβλίο θα περιλαμβάνει σχέδια που χρησίμευσαν ως μελέτες για πίνακες που περιλαμβάνονται στην έκθεση, η οποία λήγει στις 6 Ιουλίου. «Αυτό το βιβλίο παρουσιάζει την κυριαρχία του Bob Dylan στην αφήγηση ιστοριών, τη δημιουργία διαθέσεων και την πρόκληση συναισθημάτων», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Simon & Schuster, Sean Manning, για το έργο.

Η Manning συνέχισε: «Οι εικόνες είναι βαθιά υποβλητικές, ταυτόχρονα αθώες και κουρασμένες από τον κόσμο, χαρούμενες και απελπισμένες, χιουμοριστικές και αισθησιακές, αινιγματικές και οικείες. Η ικανότητα του Dylan να βρίσκει ομορφιά και μυστήριο στο φαινομενικά κοινότοπο είναι ένα από τα μεγάλα του χαρίσματα – και το δώρο που δίνει συνεχώς στο κοινό όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου και τώρα με το “Point Blank”».

Οι εικόνες θα είναι όλες ασπρόμαυρες. Η έκθεση θα περιλαμβάνει τοπία και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένων εικόνων ενός παριζιάνικου καναλιού, ρόλερ σκέιτερ, ενός μπουκαλιού ουίσκι και ενός τραγουδιστή καραόκε.

Αν και ο Dylan υπήρξε ένας πολυεπιστημονικός καλλιτέχνης σε όλη του τη ζωή, το πραγματικό σημείο καμπής για την καλλιτεχνική του καριέρα ήταν το 2019, όταν πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Σαγκάης. Αυτή η έκθεση, με τίτλο “Retrospectrum”, σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με 100.000 επισκέπτες σε μόλις τρεις μήνες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχει κερδίσει ένα Πούλιτζερ και ένα Νόμπελ για την πρωτοποριακή του ποίηση και τους στίχους τραγουδιών. Κέρδισε το Αμερικανικό Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών, ένα Όσκαρ και πάνω από δέκα βραβεία Γκράμι.

Στις 18 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Point Blank (Quick Studies)”. Παράλληλα, η Simon & Schuster θα κυκλοφορήσει ένα πλήρες ηχητικό βιβλίο του το “Chronicles: Volume One του 2004”, γραμμένο από τον Dylan και εκφωνημένο από τον Sean Penn.

Πηγή: Far Out Magazine

«Ποτέ μην αγοράζετε καλούς πίνακες», λέει ο Zsa-Zsa Korda, ο πρωταγωνιστής της νέας ταινίας του Wes Anderson «Το Φοινικικό Σχέδιο» η οποία παίζεται ήδη στους κινηματογράφους της Αθήνας. «Αγοράστε αριστουργήματα». Είναι μια καλή συμβουλή για κάθε επίδοξο συλλέκτη έργων τέχνης. Αλλά με τι χρήματα;

Ο Korda έχει λιγότερα λόγια σοφίας να προσφέρει σε αυτόν τον τομέα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Korda, τον οποίο υποδύεται ο Benicio del Toro, έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση: προσπαθεί να εκτελέσει ένα ύποπτο σχέδιο – το ομώνυμο Φοινικικό Σχέδιο – για να ανοίξει μια πλωτή οδό κάπου κοντά στη Μεσόγειο, αλλά δεν έχει τα απαραίτητα κεφάλαια για να το κάνει. (Υπάρχει επίσης το γεγονός ότι δολοφόνοι και διεθνείς κυβερνήσεις συνεχίζουν να κυνηγούν αυτόν τον ψηλό επιχειρηματία: έχει επιβιώσει από πυροβολισμούς έξι φορές όταν ξεκινά η ταινία και βρίσκει το αεροπλάνο του να καταρρίπτεται ξανά στο τέλος της.)

Περνάει μεγάλο μέρος της ταινίας προσπαθώντας να πείσει τους συνεργάτες του να καλύψουν το οικονομικό κενό, στρατολογώντας την αποξενωμένη κόρη του, μια καλόγρια ονόματι Liesl (Mia Threapleton), ως συνεργάτιδά του. Κι όμως, δεν θα ήταν τόσο δύσκολο για τον Korda να βγάλει γρήγορα χρήματα—αν απλώς πουλούσε μερικούς από τους πίνακες στο παλάτι του 16ου αιώνα, όπου ζουν εννέα γιοι και μια συλλογή έργων τέχνης τόσο τυχαία διατεταγμένη που οι περισσότεροι πίνακες δεν κρέμονται καν από τους τοίχους. Το ίδιο το σπίτι είχε ως πρότυπο το σπίτι του συλλέκτη έργων τέχνης Calouste Gulbenkian, ενός Βρετανοαρμενίου επιχειρηματία που αγόρασε χιλιάδες έργα τέχνης και κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να αποφύγει την πληρωμή φόρων στην Αγγλία πριν από τον θάνατό του το 1955.

Υπάρχει μια υπέροχη νεκρή φύση του Floris Gerritsz. van Schooten από τον 17ο αιώνα με ένα λιπαρό ψητό σε μια πιατέλα (για πρωινό!), και ένας René Magritte του 1942 στον οποίο ένα φυτό εσωτερικού χώρου φαίνεται να έχει πουλιά για φύλλα. Υπάρχει επίσης ένα πορτρέτο του Pierre-Auguste Renoir του 1889 του ανιψιού του καλλιτέχνη, με μακριά χρυσά μαλλιά και όλα τα σχετικά. Η Liesl κοιμάται από κάτω, μόλις που αντιλαμβάνεται την παρουσία αυτού του ιμπρεσιονιστικού πίνακα.

Το γεγονός ότι ο Korda έχει συγκεντρώσει μια τέτοια συλλογή – και ότι φαίνεται να μην ενδιαφέρεται τόσο πολύ γι’ αυτήν, που δεν την αναφέρει ούτε μία φορά – υποδηλώνει ότι η τέχνη που έχει αγοράσει είναι μια στιγμιαία απόσπαση της προσοχής από την άθλια επιχείρησή του και τις διαλυμένες οικογενειακές του σχέσεις. Λειτουργεί γι’ αυτόν σαν διακοσμητικό βιτρίνας, ένα απλό φόντο για τις άνομες συναλλαγές που συνέβαιναν. Η στάση του θυμίζει έμμεσα τον τρόπο που οι Ρώσοι ολιγάρχες αντιμετώπιζαν τους πολύτιμους Picasso και Rothko, πριν ο πόλεμος στην Ουκρανία εμποδίσει τη δυνατότητά τους να συνεχίσουν να συλλέγουν.

Ο Anderson είναι ένας σκηνοθέτης γνωστός για τα εντυπωσιακά περίτεχνωα, συμμετρικά σκηνικά που τα ίδια μοιάζουν με εγκαταστάσεις τέχνης – γι’ αυτό και τον προσέλαβαν για να σχεδιάσει ένα καφέ για το Fondazione Prada, ένα μουσείο στο Μιλάνο με το οποίο έχει χτίσει μια μακροχρόνια σχέση.

Τα έργα τέχνης στην ταινία μοιάζουν με σκηνικά αντικείμενα και θα ήταν κατανοητό να τα φανταστούμε ως ψεύτικα, ειδικά επειδή ο Anderson εν γνώσει του κατασκεύασε κάποια ιστορία τέχνης για ένα προηγούμενο έργο του, την ταινία του 2021 «Η Γαλλική Αποστολή». Αλλά να το ζήτημα: μερικά από αυτά είναι αληθινά.

Ο Renoir είναι αυθεντικός και κάποτε ανήκε στην ηθοποιό Greta Garbo, τον οποίο πούλησε στον οίκο Sotheby’s το 1990 για 7 εκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με μια πιστωτική γραμμή από το Getty Images, το οποίο έχει φωτογραφίες του Renoir στη βιβλιοθήκη του, το έργο προέρχεται από την περιουσία της οικογένειας Nahmad, η οποία είναι κολοσσός συλλεκτών.

«Μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά», έγραψε ο Anderson για τον πίνακα στις σημειώσεις του για την παραγωγή, «και έχει μια αύρα». Οι χαρακτήρες του, όπως φαίνεται, δεν μπορούν, καθώς ως επί το πλείστον τον αγνοούν. Ο Magritte είναι επίσης αληθινός, όπως και ο van Schooten. Ο Magritte ανήκε παλαιότερα στον Heiner Pietzsch, ο οποίος εμφανίστηκε στη λίστα των 200 κορυφαίων συλλεκτών του ARTnews πριν από τον θάνατό του το 2021. Τώρα βρίσκεται στη συλλογή των Κρατικών Μουσείων του Βερολίνου. Ο van Schooten ανήκει στο Hamburger Kunsthalle, ένα γερμανικό μουσείο.

Άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός πίνακα του Peter Paul Rubens, είναι αντίγραφα, ωστόσο. Το γεγονός ότι γίνεται δύσκολο για τους θεατές να διακρίνουν ποια έργα είναι αυθεντικά είναι εν μέρει το θέμα: ο Korda δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ ενός καλού έργου τέχνης και ενός κακού, ενός γνήσιου αριστουργήματος και μιας απομίμησης, ακόμα και όταν καταβροχθίζει βιβλία για προστάτες της Ύστερης Αναγέννησης και γνώστες έργων τέχνης κατά τη διάρκεια των ταραχωδών περιπετειών του αεροπορικώς. Δεν γνωρίζει την αξία ενός πραγματικά πολύτιμου πράγματος, όπως ακριβώς δεν γνωρίζει την αξία της Liesl, την οποία προσπαθεί να ορίσει κληρονόμο της περιουσίας του σε περίπτωση πρόωρου θανάτου του.

Έπειτα, υπάρχει η άτυπη έκθεση των έργων του Korda, με μερικά να ακουμπούν στους τοίχους αντί να είναι κρεμασμένα με λεπτότητα. «Ο Wes είχε τη σκέψη ότι η συλλογή του δεν είναι ένα ολοκληρωμένο πράγμα που εκτίθεται, αλλά μάλλον βρίσκεται σε εξέλιξη», δήλωσε ο Adam Stockhausen, ο σχεδιαστής παραγωγής της ταινίας, στο Elle Decor. «Ο Zsa-Zsa έχει μια μεγάλη ποικιλία από πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, αλλά συνεχώς έρχονται και παρέρχονται». Είναι απλώς στηρίγματα στο σύμπαν του Korda.

«Το Φοινικικό Σχέδιο» είναι, εν μέρει, μια παρωδία συλλεκτών που αγοράζουν τέχνη με αυτό το είδος νοοτροπίας. Ιδού για άλλη μια φορά ο Korda: «Ποτέ μην αγοράζετε καλούς πίνακες. Αγοράστε αριστουργήματα». Ο Anderson θα μπορούσε να προσθέσει: Αγοράστε σπουδαία έργα, αλλά να τα εκτιμάτε σωστά.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας:

Πηγή: ARTnews

Υπάρχει το μποέμικο διαμέρισμα της Martha στη Νέα Υόρκη, γεμάτο με εκπληκτικά έργα τέχνης και περίτεχνα διακοσμητικά αντικείμενα. Το προσωρινό σπίτι της Ingrid, πιο vintage και ρομαντικό αλλά όχι λιγότερο όμορφο και το μοντερνιστικό κόσμημα που είναι το Airbnb στο οποίο τελικά βρίσκουν καταφύγιο στο δάσος, αναζητώντας γαλήνη και ηρεμία.

Όπως θα περίμενε κανείς από οποιοδήποτε έργο του Almodóvar, η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι εκπληκτική και είναι αδύνατο να παρακολουθήσετε την ταινία χωρίς να κάνετε μια λίστα επιθυμιών.

Η αισθητική του Almodóvar δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα μόνο στυλ επειδή είναι διαφορετικό σε κάθε ταινία. Αλλά το κλειδί είναι ότι είναι διαισθητικός και δεν συμμορφώνεται με τον κανόνα. Συγκεντρώνει εμπειρίες από την παιδική του ηλικία, με αναφορές στην Ισπανία, τα ταξίδια του, τα βιβλία, τις εκθέσεις, τα editorials, όλα όσα του αρέσουν, όπως σημειώνει και η διακοσμήτρια που συνεργάζεται τόσα χρόνια μαζί του.

Ωστόσο, για τους θαυμαστές που θέλουν να εμπνευστούν από αυτή την τελευταία εικαστική γιορτή, αναμφίβολα μια από τις πιο σαγηνευτικές του σκηνοθέτη, η σχεδιάστρια έχει πολλές προτάσεις να μοιραστεί. Παρακάτω θα βρείτε 12 βασικές συμβουλές για να μεταφέρετε την αισθητική του Almodóvar στο σπίτι σας.

Χρώμα, αλλά όχι μόνο αυτό

Οι ταινίες του Almodóvar είναι, φυσικά, άμεσα αναγνωρίσιμες για τη συχνά κορεσμένη χρωματική τους παλέτα, μια συμφωνία ζωηρών πρωταρχικών τόνων με συγκρουόμενα prints. Το The Room Next Door δεν είναι πολύ διαφορετικό: υπάρχουν έντονα χρώματα κόκκινου, το χρώμα που συνδέεται με τη γενναία Martha, καθώς και διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου, ένα χρώμα που συνδέεται με την πιο γαλήνια Ingrid, από τα ζωντανά τραπεζάκια και τα φωτιστικά μέχρι τις κόκκινες και πράσινες ξαπλώστρες στις οποίες ξαπλώνουν οι φίλες στο ενοικιαζόμενο σπίτι τους δίπλα στο δάσος. Όμως, είναι σημαντικό να έχουμε μια πιο ουδέτερη βάση, ώστε αυτά τα χρώματα να ξεχωρίζουν: Εστιάστε πρώτα στους τοίχους και επιλέξτε έναν ήρεμο τόνο, όπως ένα απαλό και ανοιχτό γκρι ή ένα αποκορεσμένο πράσινο ή μπλε.

Ο καναπές είναι το κεντρικό κομμάτι

«Λατρεύω τους καναπέδες σε αυτή την ταινία», λέει η Casado για τον τιρκουάζ καναπέ στο διαμέρισμα της Martha στη Νέα Υόρκη, τον πράσινο του δάσους στο αγροτικό Airbnb και τον πιο περίτεχνο βελούδινο στο διαμέρισμα της Ingrid. Ο τελευταίος είναι μια ιταλική αντίκα του 19ου αιώνα που αγοράστηκε στη Ρώμη, ενώ τα άλλα δύο έχουν κλασικές γραμμές αλλά είναι στην πραγματικότητα καινούργια, από τη Roche Bobois. Ο Pedro Almodóvar φαίνεται να λατρεύει έναν καλό καναπέ: από τις Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και το All About My Mother μέχρι την Ιουλιέτα, είναι όλες αξέχαστοι.

Εμπνευστείτε

Και τα μαξιλάρια; Αναζητήστε εμπριμέ υφάσματα που σας αρέσουν και σχεδιάστε τα μόνοι σας ή ρίξτε μια ματιά στο Fornasetti, όπου υπάρχουν μερικά πολύ αλμοδοβαρικά μοντέλα. Μπορείτε να εμπνευστείτε από σχεδιαστές όπως οι Gio Ponti, Charlotte Perriand, Gerrit Rietveld ή ο όμιλος Memphis, αλλά δεν χρειάζεται να ξοδέψετε μια περιουσία. Σήμερα, υπάρχουν πολλά καταστήματα σχεδιασμού που προσφέρουν κομμάτια εμπνευσμένα από θρυλικούς σχεδιαστές.

Το ξύλο είναι σημαντικό

Οι εσωτερικοί χώροι του κινηματογράφου του Almodóvar εκπέμπουν μια έμφυτη ζεστασιά που είναι ολοφάνερη και στο The Next Room, λαμβάνοντας υπόψη ότι διαδραματίστηκε εκτός Ισπανίας και ότι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας διαδραματίζεται σε ένα κάπως κρύο Airbnb με γυάλινους τοίχους. Το κλειδί; Ζεστά, σκοτεινά ξύλα, που δημιουργούν μια ζεστή αίσθηση.

Μπερδέψτε το vintage με το μοντέρνο

Ακριβώς όπως τα σπίτια της Martha και της Ingrid έπρεπε να φαίνονται κατοικημένα, το μοντερνιστικό Airbnb δεν μπορούσε «να μοιάζει με μουσείο, έτσι ενσωματώσαμε στοιχεία από τα μέσα του 20ου αιώνα και τις τρέχουσες ερμηνείες τους», εξηγεί η Casado. Αυτό μεταφράστηκε σε προσαρμοσμένες ξαπλώστρες από την Kettal μαζί με πολυθρόνες Stua, μια καρέκλα χαλάρωσης από την Knoll, γραφεία Pierre Chareau, μπουφέδες Pierre Chapo και καρέκλες από τους Pierre Jeanneret και Jean Prouvé.

Ο φωτισμός

Τα σετ του The Next Room είναι γεμάτα με διάφορες λάμπες των Flos, Louis Poulsen, Foscarini, Venini, Casa Josephine, Mayice Studio, Sammode και ακόμη και μια λάμπα Taliesin του Frank Lloyd Wright. Ο στόχος είναι να υπάρχει μια αμυδρή χρυσή λάμψη που συμβάλλει στη δημιουργία αυτής της αίσθησης ηρεμίας και ικανοποίησης στο σπίτι. Εάν θέλετε να ρίξετε την ίδια ζεστασιά στο σπίτι σας, σκεφτείτε επίσης μερικές απλίκες.

Τοποθετήστε έργα τέχνης συναισθηματικής αξίας

«Ο Pedro είναι σαν σφουγγάρι: απορροφά τον πολιτισμό, την τέχνη, τη μόδα και τη μουσική και μοιράζεται τα νέα του ενδιαφέροντα με την ομάδα του και μετά πρέπει να τα μεταφέρουμε στα σκηνικά του», εξηγεί η διακοσμήτρια ταινιών. Δίνει ως παράδειγμα μια επίσκεψη που έκανε ο σκηνοθέτης σε μια έκθεση της Georgia O’Keeffe: ερωτεύτηκε έναν πίνακα στον οποίο φαίνεται η σιλουέτα ενός δέντρου σε έναν μπλε και ροδακινί ουρανό. Έτσι, όπως ήταν φυσικό, ένα αντίγραφο κατέληξε δίπλα, στο υπνοδωμάτιο της Martha. Σε ένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού, μπορείτε να δείτε ένα γαλανόλευκο έργο της Louise Bourgeois κεντημένο με τις λέξεις: «Έχω πάει στην κόλαση και επέστρεψα. Και να σου πω, ήταν υπέροχο». Είναι ένα κομμάτι που είχε ήδη ο Almodóvar: «Ήταν τέλειο για τη Martha, γιατί πήγε στον πόλεμο και επέζησε, και παρ’ όλα αυτά, ήταν μια περιπέτεια». Δίπλα κρέμεται ένα άλλο αντικείμενο από την προσωπική συλλογή του σκηνοθέτη: μια εικόνα της Ισπανίδας φωτογράφου Cristina García Rodero που δείχνει γυναίκες ντυμένες στο πένθος σε μια κηδεία στην Απουλία. Έχει επίσης σχέση με τη Martha, γιατί έχει δει πολύ πόνο και θλίψη σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν επίσης πολλές προσωπικές φωτογραφίες: εικόνες της Tilda σε εμπόλεμες ζώνες στους τοίχους του γραφείου της Martha και μια πραγματική φωτογραφία της Tilda. Επιπλέον, στην κουζίνα υπάρχει μια αφίσα της Niki de Saint Phalle και στο λόμπι, ένα καδράκι του περιοδικού Paper και ένας πίνακας του Jorge Galindo και του ίδιου του Almodóvar. «Μια άλλη συμβουλή είναι να εμπνευστείτε από τους πίνακες και τις φωτογραφίες του ίδιου του Pedro, γιατί αποτυπώνουν πολύ καλά τις διαθέσεις και τα συναισθήματά του», λέει η Casado.

Στο ενοικιαζόμενο σπίτι, το κεντρικό στοιχείο είναι το ένδοξο «Άνθρωποι στον ήλιο» του Edward Hopper, το οποίο συνδέεται με τις προσαρμοσμένες ξαπλώστρες έξω, στις οποίες η Ingrid και η Martha ξαπλώνουν σαν τα θέματα του ζωγράφου. «Τίποτα σε αυτή την ταινία δεν αφήνεται στην τύχη», λέει η Casado. Όταν διακοσμούμε τα σπίτια μας, συνιστά να ακολουθούμε την ίδια προσέγγιση με τον Almodóvar: να συλλέγουμε ό,τι έχει συναισθηματική αξία για εμάς και να σκεφτούμε πώς η ένωση όλων αυτών των κομματιών αφηγείται την ιστορία της ζωής μας.

Ωδή στη λεπτομέρεια

Μια λεπτομέρεια που μπορεί να περάσει απαρατήρητη στο διαμέρισμα της Martha είναι οι ελαφρώς ημιδιαφανείς, γήινες περσίδες στο σαλόνι, που αποτίουν φόρο τιμής σε εκείνες στο διαμέρισμα του James Stewart στην ταινία «Σιωπηλός Μάρτυς» του Alfred Hitchcock. «Υπάρχουν κινηματογραφικές αναφορές παντού στο έργο του Pedro», επιβεβαιώνει η Casado.

Η κουζίνα

«Ο Pedro δίνει σημασία σε όλα τα αντικείμενα που εμφανίζονται στην οθόνη με τα βάζα, τα τασάκια και τις φρουτιέρες να μη βρίσκονται τυχαία εκεί». Το γυαλί Murano πάντα θριαμβεύει, όπως και τα βάζα Venini. «Υπάρχει ένα όμορφο κίτρινο βάζο Venini στο τραπέζι στο σαλόνι του ενοικιαζόμενου σπιτιού και αυτό το χρώμα συμβολίζει απόλυτα την αισιοδοξία, που είναι ένα από τα βασικά θέματα της ταινίας». Παρόμοια αντικείμενα βρίσκονται και στο σπίτι της Martha. Στην κουζίνα της υπάρχει και ένα Dolce & Gabbana.

Ψάξε στις υπαίθριες αγορές

Από έπιπλα μέχρι αντικείμενα τέχνης, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να βρεις στις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές. Οι αγαπημένες της Casado όταν δουλεύει σε μια ταινία του Almodóvar είναι η Les Puces de Paris Saint-Ouen στο Παρίσι, η Porta Portese στη Ρώμη και η El Rastro από τη Μαδρίτη. Στην Αθήνα οι πάγκοι στο Μοναστηράκι κρύβουν σίγουρα διαμαντάκια.

Χάος πάντα με στυλ

Υπάρχει μια εκπληκτική σκηνή στο The Room Next Door, όπου η Martha χάνει κάτι σημαντικό και αναποδογυρίζει το διαμέρισμά της αναζητώντας το. Παρατηρούμε τον πανικό, αλλά είναι δύσκολο να μην μας αποσπάσουν όλα τα όμορφα κομμάτια που βρίσκει: ένα άδειο κουτί με μπισκότα Dolce & Gabbana ή παλιά εισιτήρια MoMA, σπίρτα από το Fanelli’s Café στο Soho της Νέας Υόρκης και μαγνήτες ψυγείου με πίνακες του David Hockney. «Εδώ όλα επιλέγονται με πρόθεση», λέει η Casado. Σε αυτήν την εποχή της λατρείας της τάξης και του καταναγκαστικού μινιμαλισμού, είναι μια χαρούμενη ωδή στο να κολλάμε σε κάθε τι εφήμερο που δίνει γεύση στη ζωή μας και να απολαμβάνουμε την ομορφιά του.

Περιβάλλετε τον εαυτό σας με όλα τα βιβλία και τις ταινίες που σας εμπνέουν

Ένα αλμοδοβαρικό σπίτι δεν είναι πλήρες χωρίς ένα ράφι γεμάτο βιβλία. Η Martha έχει μια από τις Roche Bobois στο γραφείο της και όλα τα βιβλία και τα DVD που βλέπετε στα ράφια και τα τραπέζια της είναι προσεκτικά επιλεγμένα. «Θα βρείτε έργα των Paul Auster, Truman Capote, Dashiell Hammett, Elfriede Jelinek, Sebastião Salgado, Rainer Werner Fassbinder, Imitation of the Life of Douglas Sirk…». Απλά πρέπει να προσθέσετε μερικά ακόμη αφιερώματα στον ίδιο τον κινηματογραφιστή, και αυτό είναι.

Εσείς είδατε τη νέα ταινία του Almodóvar;

Πηγή: Vogue España / Vogue Uk / Φωτογραφίες: Warner Bros. Pictures

Ογδόντα έργα, που κατασχέθηκαν από τις ιταλικές αρχές, παρουσιάστηκαν στο Palazzo Reale του Μιλάνου αυτή την εβδομάδα. Η έκθεση “Save Arts: From Confiscations to Public Collections”, περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής, έργα γραφιστικής και γλυπτά των Andy Warhol, Salvador Dalí, Robert Rauschenberg, Christo και άλλων διακεκριμένων καλλιτεχνών.

Η Ιταλίδα ερευνήτρια Μαρία Ροζάρια Λαγκάνα δήλωσε: «Τα έργα που προορίζονται να παραμείνουν θαμμένα στα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος επιστρέφονται τελικά στην κοινότητα, παίρνοντας έναν συμβολικό ρόλο ως αντίσταση στο έγκλημα». «Είναι μια αναγέννηση για αυτά τα έργα. Είναι λίγο σαν να τα ξεθάβουμε από τη γη, σαν αρχαιολόγοι, και να τα εκθέτουμε όπου μπορούν να τα δουν όλοι», πρόσθεσε.

Τα έργα τέχνης που παρουσιάζονται είναι από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και περιλαμβάνουν μια λιθογραφία του Dalí του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και ένα κομμάτι από τη σειρά “Summer Arts in the Parks” του Warhol.

Με μια πρώτη έκθεση στη Ρώμη τον περασμένο μήνα, το ταξιδιωτικό σόου άνοιξε στο Μιλάνο στις 3 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου πριν μετακομίσει στο Reggio Calabria, τη νότια ιταλική πόλη και προπύργιο της μαφιόζικης ομάδας “Ndrangheta”. Θα κλείσει τον Απρίλιο προτού δοθούν τα έργα τέχνης σε πολλά κρατικά μουσεία της χώρας.

Η ιταλική αστυνομία κατέσχεσε τουλάχιστον 20 από τα έργα από το αφεντικό της μαφίας Ndrangheta το 2016. Άλλα κατασχέθηκαν από ένα διεθνές δίκτυο ξεπλύματος βρώμικου χρήματος που εξαρθρώθηκε το 2013. Αποκόμματα εφημερίδων και βίντεο της αστυνομίας που ανακτούσε τα έργα τέχνης, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως νόμισμα στη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών, εμφανίζονται επίσης στην παράσταση.

Μία από τις πιο διαβόητες περιπτώσεις κλοπής πολύτιμων πινάκων από τη μαφία διαδραματίστηκε το 2016, όταν Ιταλοί ερευνητές εντόπισαν δύο Vincent Van Gogh από μία κατοικία κοντά στη Νάπολη που ανήκε στο φυλακισμένο αφεντικό Raffaele Imperiale. Είχαν κλαπεί από ένα μουσείο στο Άμστερνταμ το 2002 και εκτιμήθηκε ότι η αξία τους έφτανε τα 55 εκατομμύρια δολάρια το καθένα.

Πηγή: ARTnews

Θα ήταν αδύνατο να σκάψουν τον περίφημο καθεδρικό ναό πριν από τη φωτιά. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι είχαν τώρα την ευκαιρία σύμφωνα με έναν γαλλικό νόμο για την προληπτική αρχαιολογία, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί «για τον εντοπισμό και την ανάληψη της επιστημονικής μελέτης αρχαιολογικών καταλοίπων (σε ξηρά και υποβρύχια μέρη) που διαφορετικά θα μπορούσαν να καταστραφούν από εργασίες ανάπτυξης γης».

Η διαδικασία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022. Ομάδες από το Institut National de Recherches Archéologiques Préventives (Εθνικό Ινστιτούτο Προληπτικής Αρχαιολογικής Έρευνας), συμπεριλαμβανομένου ενός με επικεφαλής τον Christophe Besnier, στον οποίο αρχικά είχαν δοθεί μόνο πέντε εβδομάδες για να σκάψει κάτω από το πέτρινο δάπεδο της Παναγίας των Παρισίων, επετράπη να σκάψει μέχρι 40 εκατοστά κάτω από το πάτωμα στο ίδιο βάθος με τη θεμελίωση σκαλωσιάς.

«Τα λείψανα αποδείχθηκαν πολύ πιο πλούσια από το αναμενόμενο», είπε ο Besnier στο National Geographic. Οι ειδικοί βρήκαν έως και 1.035 θραύσματα έργων τέχνης, καθώς και εκατό τάφους αυξάνοντας το συνολικό ρεκόρ του καθεδρικού ναού σε περισσότερες από πεντακόσιες ταφές. Πολλά από τα φέρετρα, μαζί με διάσπαρτα οστά, παραμένουν άγνωστα.

Μια σαρκοφάγος από μόλυβδο που μπορεί να ανήκει στον ποιητή Joachim du Bellay είναι μια από τις πιο αξιόλογες ταφές. Αποκαλύφθηκαν επίσης κεφάλια σε φυσικό μέγεθος και κορμοί από ασβεστολιθικά αγάλματα, συμπεριλαμβανομένου ενός του Χριστού. Ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά ευρήματα ήταν ένας θόλος του 13ου αιώνα που χώριζε τη χορωδία και το ιερό από τη δημόσια θέα.

Οι ερευνητές κατέληξαν επίσης να κατανοήσουν καλύτερα πώς κατασκευάστηκε αρχικά η Notre Dame από τεχνίτες τον Μεσαίωνα. Μια μελέτη των απανθρακωμένων ακτίνων, για παράδειγμα, πρόσφερε μεγαλύτερη εικόνα για το κλίμα εκείνης της περιόδου. Οι μεσαιωνικοί ξυλουργοί χρησιμοποίησαν βελανιδιές περίπου 100 ετών, μήκους περίπου 15 μέτρων, σε σχήμα με τσεκούρι doloire. Τα σχοινιά που βρέθηκαν στο ξύλο θα έδεσαν τους κορμούς μεταξύ τους για μεταφορά μέσω του ποταμού Σηκουάνα.

Η βαριά χρήση σιδερένιων σφιγκτήρων που χρησιμοποιούνται για τη σύνδεση λίθων μεταξύ τους ρίχνει περισσότερο φως στις οικοδομικές διαδικασίες. Οι παλαιότεροι σφιγκτήρες, μήκους περίπου 25 έως 50 εκατοστών, χρονολογούνται από την αρχή της κατασκευής του καθεδρικού ναού τη δεκαετία του 1160, καθιστώντας την Παναγία των Παρισίων τον πρώτο γοτθικό καθεδρικό ναό που χρησιμοποιεί το σίδηρο ως δομικό υλικό.

Επιπλέον, τεχνικές κοπής πέτρας μπορούσαν να φανούν κατά μήκος των βραχωδών επιφανειών και μια επαναχρησιμοποίηση υλικών ανακαλύφθηκε στη δεύτερη στέγη πάνω από τη χορωδία από τον 13ο αιώνα. Στύλοι, που προηγουμένως δεν φαίνονταν ανάμεσα στα θεμέλια του καθεδρικού ναού, συνδέονται με δοκούς παραγαδιών για να κατανείμουν το βάρος του κτιρίου.

Η πλήρης ανάλυση της Παναγίας των Παρισίων βοήθησε όχι μόνο στην τεκμηρίωση του τι υπάρχει εκεί, αλλά και στην περαιτέρω πιστοποίηση μεσαιωνικών τεχνουργημάτων, όπως τα μεγάλα ροζ βιτρό στο εγκάρσιο διάφραγμα του καθεδρικού ναού.

Η Παναγία των Παρισίων ανοίγει ξανά επίσημα για το κοινό σήμερα, ημέρα Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Reuters

Περίπου 50 καλλιτέχνες από τη Γάζα θα εκθέσουν τη δουλειά τους στην πολιορκημένη παράκτια λωρίδα και αναζητούν γκαλερί τέχνης για να φιλοξενήσουν εκθέσεις στο εξωτερικό. Αλλά για να διατηρήσουν το έργο τους στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου, οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν μια μοναδική πρόκληση: πώς να περάσουν την τέχνη τους πέρα ​​από τις γραμμές της ισραηλινής πολιορκίας.

Περίπου το ένα τέταρτο των εκθέτων καλλιτεχνών κατάφερε να περάσει στην Αίγυπτο νωρίτερα στον πόλεμο. Από αυτούς που έμειναν πίσω, κάποιοι θα προσπαθήσουν να στείλουν έργα τέχνης από τη Γάζα με εργαζομένους στον τομέα της βοήθειας που τους επιτρέπεται σποραδικά να περάσουν τα όρια. Άλλοι θα στείλουν υλικό ηλεκτρονικά με τη μορφή εικόνων και βίντεο, ενώ κάποιοι θα συνεργαστούν με καλλιτέχνες στη Δυτική Όχθη για να ανασυνθέσουν την τέχνη τους εξ αποστάσεως.

Ο Tasneem Shatat, ένας 26χρονος από το Khan Younis που βοήθησε στην ιδέα και είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την πρωτοβουλία, εξήγησε γιατί οι καλλιτέχνες επέλεξαν να μιμηθούν τη Βενετία και άλλες μεγάλες πόλεις του κόσμου χαρακτηρίζοντας την προτεινόμενη δράση biennale.

«Τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά γεγονότα στον κόσμο ονομάζονται biennale, φιλοξενώντας τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κόσμου για να ασχοληθούν με τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο μέσω της τέχνης τους. Για εμάς, οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες στον κόσμο τώρα είναι οι καλλιτέχνες της Γάζας», είπε ο Shatat.

Το όνομα είναι επίσης μια δήλωση πρόθεσης ότι η biennale θα είναι ένα επαναλαμβανόμενο γεγονός και ότι η Γάζα και οι καλλιτέχνες θα παραμείνουν όρθιοι σε δύο χρόνια. Η ιδέα προορίζεται ως μια καλλιτεχνική απόδειξη της ζωής ενόψει μιας προσπάθειας να αφαιρεθεί η ανθρωπιά από τους Παλαιστίνιους της Γάζας. Ξεκίνησε ως μια συζήτηση μεταξύ καλλιτεχνών που αναζητούσαν ο ένας τον άλλον για να ελέγξουν ότι οι φίλοι τους ήταν ακόμα ζωντανοί και για να συγκρίνουν σημειώσεις όχι μόνο για το πώς να επιβιώσουν, αλλά και το πώς να συνεχίσουν να κάνουν τέχνη υπό πυρά και με τη σπάνια ευκαιρία να βρουν να φάνε.

«Ο πόλεμος έκλεψε πολλά πράγματα από εμάς και τους ανθρώπους της Γάζας και συνεχίζει να κλέβει τα πάντα και ωστόσο ο κόσμος μένει σιωπηλός», είπε ο Shatat. «Θέλουμε διεθνή ιδρύματα σε όλο τον κόσμο να φιλοξενήσουν αυτά τα σχέδια και τους πίνακες και να τα εκθέσουν. Δεν θα πούμε τις ιστορίες που ήδη γνωρίζει καλά ο κόσμος, αλλά θα σας πούμε για την αναγέννηση του σκότους της αδικίας, θα σας πούμε για μια ζωή στη μέση του θανάτου».

Οι διοργανωτές λένε ότι, αν βρεθεί ένας οικοδεσπότης στο εξωτερικό για να διοργανώσει μια biennale της Γάζας, θα είναι ένα γεγονός άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη εποχή: καλλιτέχνες υπό πολιορκία και λιμοκτονία θα καταφέρουν να οργανώσουν μια έκθεση στην παγκόσμια σκηνή.

Ο Muhammad al-Hajj, ένας 42χρονος καλλιτέχνης και δάσκαλος που τώρα βρίσκει καταφύγιο στον καταυλισμό Nuseirat στην κεντρική περιοχή της Λωρίδας της Γάζας, προσπάθησε να συνεχίσει να ζωγραφίζει ακόμα κι ενώ αυτός και όλοι γύρω του αγωνίζονται για τις βασικές ανάγκες. «Υπάρχει έλλειψη φαγητού και νερού, δεν υπάρχουν σκηνές και είμαστε στα πρόθυρα του χειμώνα», είπε ο Hajj. «Ταυτόχρονα μου λείπουν στυλό, χρώματα και μπογιές. Ακόμα κι αν γίνουν διαθέσιμα, είναι αρκετές φορές στην κανονική τους τιμή».

Ο Hajj είχε κάποτε ένα στούντιο στην πόλη της Γάζας, αλλά τα έχει χάσει όλα αυτά και μετακομίζει από το ένα στρατόπεδο με σκηνές στο άλλο. Είπε ότι σχεδίαζε να εξάγει τα έργα του, πολλά από αυτά αλληγορικά σχέδια του παλαιστινιακού πόνου, είτε μέσω της συνεργασίας με έναν καλλιτέχνη της Δυτικής Όχθης που θα ερμήνευε εκ νέου τα έργα του, είτε φωτογραφίζοντάς τα σε υψηλή ευκρίνεια και στέλνοντάς τα ηλεκτρονικά για να τυπωθούν σε σανίδες. «Μέσω της τέχνης, στέλνουμε ένα μήνυμα στον κόσμο ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί, και όσο αναπνέουμε ακόμα μπορούμε να ρίξουμε φως σε όλα όσα συμβαίνουν εδώ», είπε ο Hajj.

Στην αρχή του πολέμου, τον περασμένο Οκτώβριο, το σπίτι της Rufaida Sehwail βομβαρδίστηκε και η οικογένειά της έπρεπε να βγει από τα ερείπια για να βρει πολλούς από τους φίλους και τους γείτονές της νεκρούς στο δρόμο στην περιοχή Rimal της πόλης της Γάζας. «Αυτή η εμπειρία δεν τελειώνει με τους βομβαρδισμούς – αυτές οι στιγμές φέρουν μαζί τους ένα μείγμα φόβου, σοκ και ανικανότητας και οι ουλές διαρκούν πολύ», είπε η Sehwail, η οποία ήταν δασκάλα τέχνης και λέκτορας πριν από τον πόλεμο. Στον βομβαρδισμό, η Sehwail έχασε 17 χρόνια δουλειάς ως καλλιτέχνιδα και μια βιβλιοθήκη με σχεδόν χίλια βιβλία, και έκτοτε βρίσκεται εν κινήσει, φεύγοντας από τους βομβαρδισμούς. Έχει εκτοπιστεί επτά φορές.

Η Sehwail, 37 ετών, βλέπει την προοπτική μιας Biennale της Γάζας ως ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα ως καλλιτέχνιδα. «Η συνέχιση της δημιουργίας τέχνης εν μέσω πολέμου και καταπίεσης στη Γάζα δεν είναι απλώς μια δημιουργική πράξη, είναι μια πράξη αντίστασης και επιβίωσης από μόνη της», είπε. «Ενώ το Ισραήλ επικεντρώνεται στη διαγραφή της ζωής και του πολιτισμού στη Γάζα, η συνέχεια μου στην τέχνη αποδεικνύει ότι η ζωή συνεχίζεται ακόμη και ότι η παλαιστινιακή ταυτότητα δεν θα διαγραφεί».

Σε ένα μανιφέστο για την έναρξη της Biennale της Γάζας, οι καλλιτέχνες είπαν ότι αντιπροσωπεύει «ένα δημιουργικό βήμα έξω από τα παραδοσιακά πλαίσια των εκθέσεων. Αντανακλά την ευαισθησία και την ιδιαιτερότητα της κατάστασής μας, καθιστώντας την ένα επείγον και εξαιρετικό γεγονός. Στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού σκοπού βρίσκεται ο αγώνας ενός λαού για επιβίωση».

Το έργο της Μπιενάλε της Γάζας βρίσκεται στα αρχικά του στάδια και εξαρτάται από την παρέμβαση μιας γκαλερί τέχνης ή ενός εθνικού μουσείου στο εξωτερικό για να γίνει πραγματικότητα. Αλλά ο Shatat είναι αισιόδοξος. «Όλα τα έργα των καλλιτεχνών θα βγουν», προέβλεψε. «Θα δουν το φως, και θα περάσουν εμπόδια, σύνορα και νόμους, και όλος ο κόσμος θα τα δει. Αυτή είναι η δύναμη της τέχνης».

Πηγή: The Guardian / Φωτογραφία: Ahmed Muhanna’s Unemployed Hope, Deir al-Balah, Gaza (2024). Φωτογραφία: Supplied

Τριάντα οκτώ άτομα τέθηκαν υπό έρευνα στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και το Βέλγιο ως ύποπτοι για συνωμοσία για το χειρισμό κλοπιμαίων, πλαστογραφία και παράνομη πώληση έργων τέχνης, ανέφεραν σε κοινή δήλωση τη Δευτέρα η παραστρατιωτική ομάδα τέχνης Carabinieri και το γραφείο του εισαγγελέα της Πίζας.

Η γενική εισαγγελέας της Πίζας, Teresa Angela Camelio, δήλωσε ότι οι ειδικοί από το αρχείο Banksy που βοήθησαν στην έρευνα θεώρησαν την επιχείρηση της Δευτέρας ως «τη μεγαλύτερη πράξη προστασίας του έργου του Banksy». Το Pest Control, το γραφείο που εκπροσωπεί τον καλλιτέχνη, δεν απάντησε αμέσως σε αίτημα για σχόλιο. Στον ιστότοπό του, αναφέρει ότι η πλαστογραφία είναι συνηθισμένη και προτρέπει τους ανθρώπους που θέλουν να αγοράσουν οποιοδήποτε κομμάτι του Banksy να προσέχουν για «ακριβά ψεύτικα».

Άλλοι φερόμενοι ως πλαστογραφημένοι καλλιτέχνες είναι γίγαντες της τέχνης του 19ου και του 20ου αιώνα, όπως οι Claude Monet, Vincent Van Gogh, Salvador Dali, Henry Moore, Marc Chagall, Francis Bacon, Paul Klee και Piet Mondrian. Οι ερευνητές είπαν ότι είχαν κατασχέσει περισσότερα από 2.100 πλαστά κομμάτια, με δυνητική αγοραία αξία περίπου 200 εκατ. ευρώ και ανακάλυψαν έξι εργαστήρια πλαστογραφίας, μεταξύ των οποίων δύο στην Τοσκάνη, ένα στη Βενετία και τα υπόλοιπα αλλού στην Ευρώπη. Είπαν ότι η έρευνά τους ξεκίνησε το το 2023, όταν κατέσχεσαν περίπου 200 πλαστά κομμάτια από τη συλλογή ενός επιχειρηματία στην Πίζα, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου σχεδίου του Ιταλού ζωγράφου Amedeo Modigliani.

Αυτό τους οδήγησε σε πλαστογραφίες που πωλήθηκαν από οίκους δημοπρασιών σε όλη την Ιταλία και τους συνέδεσε με μια γνωστή ομάδα που πιστεύεται ότι ειδικεύεται στις πλαστογραφίες του Banksy και του Warhol. Για να ενισχύσουν τα διαπιστευτήριά τους, οι ανώνυμοι ύποπτοι οργάνωσαν δύο εκθέσεις Banksy με δημοσιευμένο κατάλογο σε αριστοκρατικές τοποθεσίες στο Μέστρε κοντά στη Βενετία και στην Κορτόνα στην Τοσκάνη, είπαν οι ερευνητές.

Πηγή: The Guardian / Reuters Rome

Το μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Τεχεράνης, Νασέρ Αμανί, αποκάλυψε την είδηση ​​κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνεδρίασης του συμβουλίου. Η εκτιμώμενη αξία ενός μόνο από τους πίνακες που λείπουν ήταν περίπου 300 δισεκατομμύρια ριάλ, που ισοδυναμεί με 449.650 €. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να λάβουν απαντήσεις, οι αρχές δεν έχουν δώσει καμία εξήγηση για το πού βρίσκονται τα έργα τέχνης.

«Προσπαθήσαμε να το παρακολουθήσουμε», είπε ο Αμανί κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του συμβουλίου, «αλλά όχι μόνο δεν λάβαμε αναφορά, αλλά κανείς δεν έδωσε σαφή απάντηση για το πού βρίσκονται τα πολύτιμα έργα τέχνης». Οι πίνακες που λείπουν προστίθενται σε έναν αυξανόμενο κατάλογο πολιτιστικών αγαθών που έχουν εξαφανιστεί υπό ύποπτες συνθήκες στο Ιράν. Τα παλαιότερα σκάνδαλα περιλαμβάνουν την κλοπή 48 χειροποίητων χαλιών από το παλάτι Sa’dabad, έναν άλλο εθνικό θησαυρό, όπου φέρεται να μεταφέρθηκαν σε ιδιωτικές κατοικίες.

Οι επικριτές κατηγορούν την ιρανική κυβέρνηση ότι δεν προστατεύει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, με υποψίες ότι αξιωματούχοι επωφελούνται από τις πωλήσεις αυτών των αντικειμένων στη μαύρη αγορά. Η εξαφάνιση των πινάκων, μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικών κυρώσεων και εσωτερικής κακοδιαχείρισης, έχει αφήσει πολλούς να αμφισβητούν τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Οι ακτιβιστές ζητούν τώρα μια πλήρη έρευνα για τα χαμένα έργα τέχνης και την πιθανή κακοδιαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν.

Πηγή: ARTnews