Η πιο κοινή αίσθηση λέει ότι βλέπεις τη ζωή έτσι όπως σταμάτησε περίπου δύο χιλιάδες χρόνια πριν. Έχει σημασία; Για εμάς τους junkies της ιστορίας έχει και παραέχει. Κάθε ιστορική περίοδος, λίγο ή πολύ, λειτουργεί ως ένα εργαστήριο σκέψης που διαπερνά όλο το φάσμα της ζωής. Αν καταλάβουμε πώς ζούσαν οι άνθρωποι πριν από εμάς, ίσως μας βοηθήσει να ζήσουμε κι εμείς καλύτερα. Βέβαια, αν έφερνα στο σήμερα έναν κάτοικο της Πομπηίας από το 79 μ.Χ. και του έλεγα ότι εκεί που ζούσε συρρέουν σήμερα τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο, είναι πιθανό να μου απαντούσε κυνικά «για ποιο λόγο; Δεν κάναμε και τίποτα σπουδαίο». Σε ακούω, φίλε μου, Ρωμαίε. Θα είχες κι εσύ τα ζόρια σου ειδικά αν ήσουν φτωχός εργάτης, τεχνίτης, γυναίκα, απελεύθερος ή δούλος. Το τελευταίο πράγμα που θα σε απασχολούσε θα ήταν να γίνει το εκμαγείο σου έκθεμα για λευκούς, συνταξιούχους Αμερικάνους με καπελάκι MAGA. Εμείς πάλι, δεμένοι στο άρμα της προόδου, μη νομίζεις ότι λύσαμε τα πάντα.

Θα έρθει η ώρα που θα γίνουμε κι εμείς αρχαίοι. Έχοντας αφήσει ένα ισχυρό αναλογικό και ψηφιακό αποτύπωμα θα είναι εύκολο για την επιστημονική κοινότητα να αναπαραστήσει τη ζωή μας. Σε περίπτωση όμως που θαφτούμε κάτω από τις συνέπειες μιας τεράστιας καταστροφής και η ζωή δεν επανέλθει ποτέ στη μορφή που την γνωρίζουμε, συχνά, σκέφτομαι τους αρχαιολόγους του μέλλοντος (ή τους εξωγήινους) να σκάβουν για να αναδείξουν τη σημερινή Αθήνα. Σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουν, όταν θα φέρνουν στο φως σειρές από lockers στα κάγκελα των εισόδων των πολυκατοικιών; Τι θα λένε για τη ζωή μας, όταν θα ανακαλύψουν τα ίχνη των παπουτσιών μας πάνω σε ατέλειωτες ουρές; Πώς θα τους φανεί η κουλτούρα μας, όταν θα ξεθάψουν άπειρες μηχανές καφέ; Και κυρίως πού θα κατατάξουν τον πολιτισμό μας, όταν θα ξύσουν τις επιφάνειες των τοίχων και θα διαβάσουν ένα σύνθημα που λέει “Stop genocide”;

Αν θέλετε μπορώ να το πάρω πάνω μου και να απαντήσω. Μην ανησυχείτε, θα ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της κρίσιμης κατάστασης. Θα χρησιμοποιήσω τα πιο σύγχρονα ψηφιακά μέσα καταγραφής και αποθήκευσης και με μια ασυνήθιστη φυσικότητα θα πω τα παρακάτω: «Πλάσματα του μέλλοντος. Εκεί που εσείς βλέπετε την πρόοδο, εμείς βλέπαμε ένα συνεχές πεδίο ερειπίων, καταστροφών και χαμένων ζωών. Ζούσαμε ψηφιακά απομονωμένοι σ’ έναν κόσμο που, χρόνο με το χρόνο, άνθιζε όλο και λιγότερο. Αφήναμε τα παιδιά να χάνονται στηριζόμενοι στη λογική ότι ορισμένοι άνθρωποι περισσεύουν. Βάζαμε πάνω από τα κεφάλια μας φονιάδες. Πουλούσαμε τις ώρες μας για να φάμε και να πιούμε και γυρνούσαμε αποκαμωμένοι στα σπίτια μας λάμνοντας σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Τα σπίτια μας έφταναν ψηλά για να έχουμε την επιλογή να πέσουμε. Και τώρα εσείς που έχετε ένα πιο αναπτυγμένο σύστημα αισθήσεων, ελπίζουμε να έχετε αποδεχτεί την ελλειμματική μας φύση και να απολαμβάνετε την ομορφιά. Να έχετε ξεμπερδέψει, μια και καλή, με το άδικο και να αφήσετε χώρο για τους επόμενους».

Πώς σας φαίνεται;

Μια σειρά από πλίνθινα ερείπια στη βορειοδυτική Αίγυπτο περιείχε τα ερείπια στρατιωτικών στρατώνων με αποθήκες για όπλα, τρόφιμα και προμήθειες. Χρονολογείται στην εποχή του Νέου Βασιλείου (1550 π.Χ.-1070 π.Χ.). Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης πολλά τεχνουργήματα που κάποτε ανήκαν σε Αιγύπτιους στρατιώτες στην τοποθεσία Tell Al-Abqain κατά μήκος του δυτικού Δέλτα του Νείλου.

Η κατάρρευση αρκετών κυρίαρχων πολιτισμών γύρω στο 1200 π.Χ. μπορεί να συνδέεται με ναυτικές επιδρομές που πραγματοποιήθηκαν από τους μυστηριώδεις λαούς της θάλασσας, των οποίων η ακριβής προέλευση είναι ακόμη άγνωστη. Μετά από έναν πρώτο γύρο εισβολών στη βόρεια Αίγυπτο, ωστόσο, οι μελετητές πιστεύουν ότι οι επιδρομείς εγκαταστάθηκαν σε μια μικρή περιοχή της Μεσογείου.

Σχεδιασμένα σχολαστικά για την προστασία των αρχαίων Αιγυπτίων, αυτά τα οχυρά χωρίστηκαν σε δύο όμοιες πλευρές με ένα στενό πέρασμα μεταξύ τους. Μερικά μέρη χρησίμευαν ως αποθήκες για τα σιτηρά. Μέσα σε αυτές τις μονάδες υπήρχαν θραύσματα σπασμένων αγγείων με υπολείμματα ψαριών και οστών ζώων. Ανακαλύφθηκαν επίσης κυλινδρικοί φούρνοι κεραμικής που θα χρησιμοποιούνταν για το μαγείρεμα τέτοιων ειδών διατροφής.

Σύμφωνα με την Independent, ένα μεγάλο χάλκινο ξίφος με μια επιγραφή του βασιλιά Ραμσή Β’, γνωστός και ως Ραμσής ο Μέγας, ανακαλύφθηκε, μαζί με δύο ασβεστολιθικούς ογκόλιθους. Το ένα ήταν εγγεγραμμένο με ιερογλυφικά που απαριθμούσαν τους τίτλους του βασιλιά Ραμσή Β’, ενώ το άλλο είχε ένα επίσημο όνομαγραμμένο στην επιφάνειά του.

Όπλα που χρησιμοποιούνταν στη μάχη, καθώς και εργαλεία κυνηγιού, προσωπικά τεχνουργήματα και προϊόντα υγιεινής όπως εφαρμοστές κολ (πούδρα για τα μάτια) από ελεφαντόδοντο, χάντρες από καρνεόλιο και φαγεντιανή, σκαραβαίοι και προστατευτικά φυλαχτά που εντοπίστηκαν στο χώρο αποκαλύπτουν περισσότερες πληροφορίες για την καθημερινή ζωή και τις πρακτικές των κατοίκων.

Πηγή: ARTnews

Οι αρχαιολόγοι στην πλατεία έξω από την Αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού στο κέντρο της πόλης, ανακάλυψαν μια σύνθετη αρχιτεκτονική κατασκευή με τοίχους που πιστεύεται ότι προστάτευαν το Πατριαρχείο, μια μνημειακή βασιλική που οραματίστηκε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος τον 4ο αιώνα, ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωσή του.

«Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα για την πόλη της Ρώμης και τη μεσαιωνική ιστορία της, καθώς δεν έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ εκτεταμένες αρχαιολογικές ανασκαφές στην πλατεία στη σύγχρονη εποχή», ανέφερε το υπουργείο.

«Η αρχική δομή του κτιρίου, η οποία ακολουθεί τη διακήρυξη ανοχής του Κωνσταντίνου για τον Χριστιανισμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 313, επεκτάθηκε σταδιακά μεταξύ του 9ου και 13ου αιώνα και στέγασε τον παπισμό μέχρι το 1305, όταν μετακόμισε προσωρινά στην Αβινιόν της Γαλλίας», πρόσθεσε το υπουργείο.

Η περιοχή γύρω από το St John Lateran ανακαινίζεται ενόψει του Ιωβηλαίου, μιας εκδήλωσης διάρκειας ενός έτους που ξεκινά τον Δεκέμβριο και αναμένεται να προσελκύσει περισσότερους από 30 εκατομμύρια προσκυνητές και τουρίστες στην ιταλική πρωτεύουσα.

Κατά τη διάρκεια ενός Ιωβηλαίου, οι Καθολικοί μπορούν να λάβουν ειδικές τέρψεις ή άφεση των αμαρτιών τους, εάν πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις και κάνουν καλά έργα ή κάνουν προσκυνήματα.

Η μακρά ιστορία της Ρώμης, που εκτείνεται σχεδόν 2.800 χρόνια πίσω, σημαίνει ότι τα έργα οδοποιίας συχνά οδηγούν σε αρχαιολογικές ανακαλύψεις.

Άλλες ανασκαφές κοντά στο Βατικανό για την επέκταση μιας οδικής σήραγγας πριν από το Ιωβηλαίο, αποκάλυψαν τις τελευταίες εβδομάδες ίχνη μιας αρχαίας ρωμαϊκής “fullonica” , ή πλυντηρίου, και έναν κήπο με στοά που πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα.

Πηγή: CNN