Οι ερευνητές εξέτασαν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες επιστημονικών μελετών και διαπίστωσαν ότι οι θόρυβοι που προκαλεί ο άνθρωπος επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή των πουλιών σε έξι ηπείρους, επιφέροντας ισχυρές αρνητικές συνέπειες στην αναπαραγωγική τους επιτυχία.

Προηγούμενες έρευνες σε μεμονωμένα είδη είχαν δείξει ότι συγκεκριμένες πηγές ανθρωπογενούς θορύβου — όπως αεροπλάνα, κυκλοφορία και κατασκευαστικές εργασίες — μπορούν να επηρεάσουν τα πουλιά, όπως συμβαίνει και με άλλα άγρια ζώα.

Ωστόσο, για τη συγκεκριμένη μελέτη, η ομάδα προχώρησε σε ευρύτερη ανάλυση, συγκεντρώνοντας δεδομένα που έχουν δημοσιευθεί από το 1990 για 160 είδη πουλιών, προκειμένου να εντοπίσει αν υπάρχει κάποια γενικότερη τάση.

Οι μέλισσες είναι ζωτικής σημασίας για την αγροτική παραγωγή, καθώς συμβάλλουν στην επικονίαση περίπου του 70% των κυριότερων καλλιεργειών παγκοσμίως. «Η ανακάλυψη αυτή παρέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται οι μέλισσες για να επιβιώσουν, κάτι που σημαίνει ότι μπορούμε να τις τρέφουμε ακόμη και όταν δεν υπάρχει επαρκής γύρη στη φύση», δήλωσε στο BBC η επικεφαλής της μελέτης, καθηγήτρια Τζεραλντίν Ράιτ.

Οι μέλισσες διεθνώς αντιμετωπίζουν σοβαρή μείωση πληθυσμών, εξαιτίας διατροφικών ελλείψεων, ιώσεων, κλιματικών μεταβολών και άλλων παραγόντων. Στις ΗΠΑ, οι ετήσιες απώλειες κυψελών κυμαίνονται την τελευταία δεκαετία μεταξύ 40% και 50%. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μελισσοκόμοι αναφέρουν ότι χάνουν μεγάλες ποσότητες αποικιών, με τον πρόεδρο του Συλλόγου Μελισσοκόμων Καρντίφ, Νικ Μένσικοφ, να δηλώνει πως έχασε το 75% των μελισσιών του τον περασμένο χειμώνα.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το κρίσιμο θρεπτικό στοιχείο για τις μέλισσες είναι οι στερόλες, λιπίδια απαραίτητα για την ανάπτυξή τους, τα οποία μέχρι σήμερα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παραχθούν τεχνητά. Η ομάδα της Ράιτ, έπειτα από 15 χρόνια έρευνας, κατάφερε μέσω γενετικής τροποποίησης ζυμομυκήτων να παραγάγει τις έξι στερόλες που χρειάζονται οι μέλισσες.

Η «υπερτροφή» δοκιμάστηκε σε κυψέλες για τρεις μήνες και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά, καθώς οι αποικίες παρουσίασαν πολλαπλάσια ανάπτυξη. «Με πλήρη διατροφή οι μέλισσες είναι υγιέστερες και λιγότερο ευάλωτες σε ασθένειες», εξηγεί η καθηγήτρια.
Το νέο συμπλήρωμα εκτιμάται ότι θα είναι διαθέσιμο σε μελισσοκόμους και αγρότες μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, αφού προηγηθούν δοκιμές μεγαλύτερης κλίμακας για την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους του Κιου, το Πανεπιστήμιο του Γκρίνουιτς και το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δανίας, και δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.

Πηγή: Lifo.gr

«Οι μέλισσες αγκαλιάζονται»

Στην περίπτωση των μελισσών, ακολουθείται ομαδική προσπάθεια, για να παραμείνουν ζεστές. Οι εργάτριες συγκεντρώνονται γύρω από τη βασίλισσα μέσα στην κυψέλη, συστέλλοντας και χαλαρώνοντας τους μυς τους για να παράγουν θερμότητα. Το καλοκαίρι, έχουν αποθηκεύσει αρκετό μέλι ώστε να διατηρούν την ενέργειά τους στις κρύες ημέρες. Αυτή η στρατηγική, μοναδική στα έντομα, εξασφαλίζει ότι η κυψέλη παραμένει ζωντανή και ενεργή μέχρι την άνοιξη.

Όσο για τους σκίουρους, αν και είναι από τα τυχερά πλάσματα της φύσης, δεν επαναπαύονται. Η θερμοκρασία το σώματός τους τυγχάνει να παραμένει σταθερή το περισσότερο του έτους. Ωστόσο, έχουν αναπτύξει δικό τους μηχανισμό για να μην μεταβάλλεται η καθημερινότητά τους. Τον χειμώνα, οι σκίουροι περνούν λιγότερο χρόνο αναζητώντας τροφή έξω από τις φωλιές τους και συνηθίζουν να μοιράζονται περισσότεροι από ό,τι είθισται σκίουροι, μια φωλιά.

Οι αράχνες, βρίσκουν καταφύγιο στο έδαφος, κάτω από φύλλα ή σε κορμούς δέντρων. Αυτή η «υποχιονική» ζώνη, όπου η θερμοκρασία μπορεί να είναι ελάχιστα πάνω από το μηδέν, τους προσφέρει την απαραίτητη προστασία. Κατά τη διάρκεια των ψυχρών νυχτών του φθινοπώρου, ορισμένες αράχνες παράγουν ενώσεις που μοιάζουν με αντιψυκτικά, προστατεύοντας το σώμα τους από τη δημιουργία κρυστάλλων πάγου, κρατώντας παράλληλα, τα αυγά τους ασφαλή μέσα σε μεταξωτές θήκες με μόνωση.

Από την άλλη, οι χελώνες επιλέγουν διαφορετική προσέγγιση για να αντιμετωπίσουν τον χειμώνα. Είτε με βραδινή αδράνεια στο έδαφος είτε βυθισμένες στο νερό, όπου διατηρούνται ασφαλείς -ακόμη και κάτω από πάγο- προσαρμόζονται με εντυπωσιακό τρόπο. Οι χελώνες μπορούν να αναπνέουν μέσω συγκεκριμένων αιμοφόρων αγγείων στην επιφάνεια του δέρματος, στο στόμα ή ακόμη και στην κλοάκα. Σε περιπτώσεις έλλειψης οξυγόνου, ενεργοποιούν έναν μηχανισμό που δεν απαιτεί καθόλου οξυγόνο, ουδετεροποιώντας το γαλακτικό οξύ που συσσωρεύεται μέσω του ασβεστίου από το κέλυφός τους. Έτσι, καταφέρνουν να επιβιώσουν σε συνθήκες που θα μπορούσαν να είναι θανάσιμες για πολλά άλλα ζώα.

Πηγή: Lifo.gr