Σύμφωνα με τα ευρήματα, το πλουσιότερο 10% του παγκόσμιου πληθυσμού ευθύνεται σχεδόν για τα δύο τρίτα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης από το 1990 έως σήμερα – περίοδο κατά την οποία καταγράφεται έντονη αύξηση σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι καύσωνες και οι ξηρασίες.
Οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα πρωτοποριακό μοντέλο που συνδυάζει κλιματικές προσομοιώσεις και οικονομικά δεδομένα, για να εντοπίσουν με ακρίβεια τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ανά εισοδηματική ομάδα και τη συμβολή τους σε συγκεκριμένα ακραία καιρικά φαινόμενα. Το αποτέλεσμα είναι αποκαλυπτικό: οι εκπομπές του πλουσιότερου 10% των ανθρώπων στον κόσμο δεν είναι απλώς μεγαλύτερες, αλλά είναι υπεύθυνες για το 66% της συνολικής υπερθέρμανσης που παρατηρήθηκε από το 1990.

Παρότι οι υψηλές εκπομπές ρύπων προέρχονται από πλούσιες περιοχές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα, οι σοβαρότερες επιπτώσεις καταγράφονται σε ευάλωτες τροπικές περιοχές με ιστορικά ελάχιστη συμβολή στην κλιματική κρίση. Ο Αμαζόνιος, η Νοτιοανατολική Ασία και η Νότια Αφρική αντιμετωπίζουν ήδη αυξανόμενα κύματα ξηρασίας και θερμικής πίεσης, απειλώντας τα οικοσυστήματα, την αγροτική παραγωγή και τις τοπικές κοινότητες.

Η μελέτη δεν περιορίζεται μόνο στις άμεσες εκπομπές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις εκπομπές που σχετίζονται με επενδύσεις και χρηματοοικονομικές δραστηριότητες, οι οποίες αποδεικνύονται εξαιρετικά επιβλαβείς. Οι συγγραφείς της μελέτης τονίζουν ότι για να επιτευχθούν ουσιαστικά αποτελέσματα, απαιτείται στοχευμένη δράση που να αφορά στα περιουσιακά στοιχεία και τις χρηματοροές των πλουσιότερων ομάδων.

Η ανακατανομή της ευθύνης για την κλιματική αλλαγή είναι κρίσιμη, υποστηρίζουν οι ερευνητές. Όπως επισημαίνουν, η δράση για το κλίμα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται σε γενικές και ισοπεδωτικές πολιτικές, αλλά πρέπει να εστιάζει στις πραγματικές αιτίες των εκπομπών: τα υπερκαταναλωτικά πρότυπα και τις επενδύσεις υψηλής ρύπανσης των πιο πλούσιων στρωμάτων. Μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί ένας πιο δίκαιος, βιώσιμος και ανθεκτικός κόσμος για όλους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το κοράλλι είναι τόσο τεράστιο που οι ερευνητές που έπλεαν στα κρυστάλλινα νερά του αρχιπελάγους του Σολομώντα αρχικά νόμιζαν ότι είχαν σκοντάψει πάνω σε ένα ογκώδες ναυάγιο. «Ακριβώς όταν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ανακαλύψουμε στον πλανήτη γη, βρίσκουμε ένα τεράστιο κοράλλι από σχεδόν ένα δισεκατομμύριο μικρούς πολύποδες, που σφύζει από ζωή και χρώμα», δήλωσε ο θαλάσσιος οικολόγος Enric Sala.

Η αυτόνομη δομή μεγάλωνε για περίπου 300 χρόνια, είπαν οι ερευνητές, σχηματισμένη από ένα «σύνθετο δίκτυο» μικροσκοπικών κοραλλιογενών πολύποδων. Ήταν διαφορετικό από έναν κοραλλιογενή ύφαλο, ο οποίος είναι φτιαγμένος από πολλές ξεχωριστές αποικίες κοραλλιών, εξήγησαν. Με διαστάσεις 34 μέτρα πλάτος και 32 μέτρα μήκος, η ομάδα είπε ότι το τεράστιο κοράλλι ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ – ένα κοράλλι που ονομάστηκε “Big Momma” στην Αμερικανική Σαμόα.

«Ενώ η Big Momma έμοιαζε με μια τεράστια σέσουλα παγωτού πεσμένη στον ύφαλο, αυτό το κοράλλι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα είναι σαν το παγωτό να άρχισε να λιώνει, απλώνοντας για πάντα στον πυθμένα της θάλασσας», δήλωσε η επικεφαλής επιστήμονας Molly Timmers. «Ήταν μακρύτερο από μια μπλε φάλαινα και θεωρήθηκε ότι ήταν «τόσο κολοσσιαίο» που μπορούσε «να φανεί από το διάστημα».

Το κοράλλι ανακαλύφθηκε στο νοτιοανατολικό άκρο των Νήσων Σολομώντα σε μια περιοχή γνωστή ως Τρεις Αδελφές. Εντοπίστηκε από μια ομάδα του National Geographic που ξεκινούσε μια επιστημονική αποστολή στην περιοχή. Οι θερμότεροι και πιο όξινοι ωκεανοί έχουν αποστραγγίσει τη ζωή από τα κοράλλια σε πολλά από τα τροπικά νερά της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του φημισμένου Μεγάλου Κοραλλιογενούς Ύφαλου της Αυστραλίας. Αλλά αυτή η τελευταία ανακάλυψη πρόσφερε μια μικρή ελπίδα, είπε η ερευνητική ομάδα.

Φάρος ελπίδας

«Ενώ οι κοντινοί ρηχοί ύφαλοι υποβαθμίστηκαν λόγω των θερμότερων θαλασσών, το να βλέπουμε αυτή τη μεγάλη υγιή κοραλλιογενή όαση σε ελαφρώς βαθύτερα νερά είναι φάρος ελπίδας», δήλωσε ο επιστήμονας των κοραλλιών Eric Brown.

Τα καταπράσινα τροπικά δάση και τα παρθένα νερά των Νήσων Σολομώντα φημίζονται για την οικολογική τους ποικιλομορφία. Οι παρατηρήσεις της άγριας ζωής που έγιναν στα νησιά του Σολομώντα τη δεκαετία του 1920 βοήθησαν να αποδειχθεί ένα βασικό μέρος της θεωρίας της εξέλιξης του Κάρολου Δαρβίνου.

«Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθουμε για τον πλούτο της θαλάσσιας ζωής και του ωκεάνιου οικοσυστήματος, αλλά αυτό το εύρημα ανοίγει πόρτες γνώσης», δήλωσε ο κορυφαίος αξιωματούχος των Νήσων Σολομώντα, Collin Beck. «Χρειάζεται περισσότερη επιστημονική έρευνα για να κατανοήσουμε καλύτερα την πλούσια βιοποικιλότητα και τον πλανήτη μας».

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: National Geographic

Και έφτασε αυτή η στιγμή του χρόνου που η νύχτα πέφτει απότομα μία ώρα νωρίτερα. Την Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2024, λήγει η εφαρμογή του μέτρου της θερινής ώρας, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/84 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της EE 19/01/2001, σχετικά με τις διατάξεις για τη θερινή ώρα. Οι δείκτες των ρολογιών πρέπει να μετακινηθούν μία ώρα πίσω, δηλαδή από 04:00 π.μ. σε 03:00 π.μ.

Οι φίλοι μου βλέπουν την καλή πλευρά του θέματος, δηλαδή ότι κερδίζουμε μία ώρα ύπνου, ενώ και οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η χειμερινή (ή ηλιακή) ώρα βοηθά περισσότερο σε έναν αρμονικό ύπνο και στην καλή λειτουργία του κιρκάδιου ρυθμού, του φυσικού, βιολογικού ρολογιού μας, που ρυθμίζει τον κύκλο ύπνου-εγρήγορσης.

Γιατί καθιερώθηκε η αλλαγή ώρας

Έχεις αναρωτηθεί ποια είναι η «κανονική» ώρα και ποια αποτελεί αποτέλεσμα μίας πιο σύγχρονης ρύθμισης; Η χειμερινή είναι η ηλιακή ώρα. Αυτή δηλαδή που συμβαδίζει με το φως του ηλίου.

Η θερινή ώρα (Daylight Saving Time – DST) βασίζεται σε ένα σύστημα που αποσκοπεί στην καλύτερη αξιοποίηση του φωτός της ημέρας για εξοικονόμηση ενέργειας. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, η θερινή ώρα διαρκεί για 7 μήνες. Παράλληλα, η χειμερινή αρχίζει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου και εφαρμόζεται για 5 μήνες.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70, ισχύει μία ενιαία, πανευρωπαϊκή ρύθμιση, κατά την οποία την άνοιξη, συνηθίζεται να γυρίζουμε τα ρολόγια μία ώρα μπροστά. Αυτό συμβαίνει έτσι ώστε να αξιοποιούμε το φως της ημέρας για μια ώρα επιπλέον, ενώ το φθινόπωρο τα επαναφέρουμε μία ώρα πίσω.

Τι λένε οι επιστήμονες για την αλλαγή της ώρας

Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, μετά από χρόνια παρατηρήσεων και ερευνών, οι αλλαγές της ώρας, δύο φορές τον χρόνο, ταλαιπωρούν το βιολογικό μας ρολόι, το οποίο θα προσαρμοστεί σταδιακά, αλλά, τις πρώτες ημέρες έως την προσαρμογή αυτή, ο οργανισμός βιώνει μια στρεσογόνο κατάσταση καθώς το βιολογικό μας ρολόι είναι ρυθμισμένο να εκτελεί συγκεκριμένες εργασίες σε συγκεκριμένη ώρα.

Πρόσφατα, μία ομάδα ερευνητών ύπνου από τη Βρετανική Εταιρεία Ύπνου πρότεινε στην κυβέρνηση της Βρετανίας να καταργήσει τις αλλαγές της ώρας κάθε έξι μήνες, λόγω των αρνητικών επιπτώσεων που έχουν στον ύπνο και την υγεία του κιρκάδιου ρυθμού. Συγκεκριμένα, οι ερευνητές αποφάνθηκαν ότι η καλή λειτουργία του κιρκάδιου ρυθμού και ο ύπνος επηρεάζονται θετικά από το φυσικό φως της ημέρας, ενώ επηρεάζονται αρνητικά από τις αλλαγές της ώρας δύο φορές τον χρόνο, ιδίως όταν τα ρολόγια μετακινούνται μπροστά την άνοιξη. Σε δήλωσή της, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Journal of Sleep Research, η Βρετανική Εταιρεία Ύπνου συνιστά ανεπιφύλακτα να ισχύει η κανονική ώρα (η χειμερινή), καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Η Μέγκαν Κρόφορντ, λέκτορας Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Strathclyde, υποστηρίζει ότι θα είναι μια λανθασμένη απόφαση να επικρατήσει η θερινή ώρα όλο τον χρόνο για τη λειτουργία του ύπνου και του κιρκάδιου ρυθμού. Όπως εξηγεί η ίδια, το πρωί, το βιολογικό μας ρολόι έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη για φως για να παραμείνει σε συγχρονισμό. Καταλήγει πως δεδομένης της επιλογής μεταξύ του φυσικού φωτός το πρωί και του φυσικού φωτός το απόγευμα, τα επιστημονικά στοιχεία ευνοούν το φως το πρωί.

Θα καταργηθεί στην Ελλάδα η θερινή ώρα;

Σήμερα, οι χώρες που εφαρμόζουν την εναλλαγή ώρας είναι λίγες. Σχεδόν όλες οι ασιατικές και αφρικανικές χώρες δεν συμμετέχουν. Σε κάποιες χώρες, το μέτρο δεν εξυπηρετεί καθόλου. Για παράδειγμα, η θερινή ώρα δεν χρησιμοποιείται σε χώρες κοντά στον Ισημερινό, αφού ανατολή και η δύση του Ήλιου δεν έχουν μεγάλη διαφορά κατά τη διάρκεια του έτους. Πολλές άλλες χώρες έχουν καταργήσει την εναλλαγή ή σχεδιάζουν την κατάργηση του μέτρου. Οι προτιμήσεις για χειμερινή ή θερινή ώρα αλλάζουν ανάλογα με τη χώρα, όπως αποτυπώνονται σε δημοσκοπήσεις, με μια τάση ως προς μόνιμη θερινή ώρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να σταματήσει την υποχρεωτική εναλλαγή ώρας το 2021, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε κράτος-μέλος να επιλέξει ανεξάρτητα τη μονιμοποίηση της θερινής ή της χειμερινής ώρας. Στην Ελλάδα, η σχετική διαβούλευση αναβλήθηκε επ’ αόριστον, καθώς η πανδημία έθεσε άλλες προτεραιότητες.

Κι αν η χαμένη Ατλαντίδα ακόμη αναζητείται, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει μια πραγματική χαμένη πόλη κάτω από τα κύματα – και αυτή, μάλιστα, είναι γεμάτη ζωή, αναφέρει ο ιστότοπος Indy100.

Το βραχώδες, πανύψηλο τοπίο βρίσκεται δυτικά της Μεσο-Ατλαντικής υφαλορράχης, εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια του Ατλαντικού Ωκεανού, και αποτελείται από τεράστιους τοίχους, στήλες και μονόλιθους που ξεπερνούν σε ύψος τα 60 μέτρα. Δεν είναι το σπίτι κάποιου προ πολλού ξεχασμένου ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά αυτό δεν κάνει την ύπαρξή του λιγότερο σημαντική.

Το υδροθερμικό πεδίο που ονομάστηκε Χαμένη Πόλη μετά την ανακάλυψή του το 2000, είναι το μακροβιότερο που είναι γνωστό στον ωκεανό. Τίποτα παρόμοιο δεν έχει βρεθεί στη Γη και οι ειδικοί πιστεύουν ότι θα μπορούσε να προσφέρει μια εικόνα για τα οικοσυστήματα που πιθανόν να υπάρχουν αλλού στο σύμπαν.

Μια «πόλη» 120.000 ετών

Για περισσότερα από 120.000 χρόνια, σαλιγκάρια, καρκινοειδή και μικροβιακές κοινότητες τρέφονται από τις υδροθερμικές οπές του πεδίου, οι οποίες εκτοξεύουν υδρογόνο, μεθάνιο και άλλα διαλυμένα αέρια στο περιβάλλον νερό. Παρά την απουσία οξυγόνου εκεί κάτω, μεγαλύτερα ζώα επιβιώνουν επίσης σε αυτό το ακραίο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων καβουριών, γαρίδων και χελιών – αν και, ομολογουμένως, είναι σπάνια. Οι υδρογονάνθρακες που παράγονται από τις οπές του δεν δημιουργήθηκαν από το φως του ήλιου ή το διοξείδιο του άνθρακα, αλλά από χημικές αντιδράσεις πολύ κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να δημιουργήθηκε η ζωή πριν από περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια στον πλανήτη μας, πιθανόν και σε άλλους πλανήτες.

«Αυτό είναι ένα παράδειγμα ενός τύπου οικοσυστήματος που θα μπορούσε να είναι ενεργό στον Εγκέλαδο ή στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο μικροβιολόγος William Brazelton στο περιοδικό Smithsonian το 2018, αναφερόμενος στα φεγγάρια του Κρόνου και του Δία αντίστοιχα. «Και ίσως και στον Άρη στο παρελθόν».

Ο ψηλότερος από τους μονόλιθους της Χαμένης Πόλης έχει ονομαστεί Ποσειδών, και έχει ύψος πάνω από 60 μέτρα. Βορειοανατολικά του, υπάρχει μια πλαγιά, όπου οι οπές «δακρύζουν» υγρό, παράγοντας «συστάδες λεπτών, πολύπλευρων ανθρακικών αναπτύξεων που εκτείνονται προς τα έξω σαν δάχτυλα αναποδογυρισμένων χεριών», σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.

Εκκλήσεις για προστασία

Σήμερα, γίνονται εκκλήσεις για την ένταξη της Χαμένης Πόλης στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, προκειμένου να προστατευτεί, δεδομένης της τάσης των ανθρώπων να καταστρέφουν πολύτιμα οικοσυστήματα.

Πίσω στο 2018, επιβεβαιώθηκε ότι η Πολωνία είχε κερδίσει τα δικαιώματα για την εξόρυξη των βαθέων υδάτων γύρω από το θερμικό πεδίο. Και ενώ, θεωρητικά, τέτοια έργα δεν θα πραγματοποιηθούν μέσα στη Χαμένη Πόλη, όπως σημειώνει το Science Alert, η καταστροφή του περιβάλλοντός της θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες.

Πηγή: CNN Greece

Για να παρακάμψουν αυτές τις προκλήσεις, ερευνητές στην Αυστραλία, με επικεφαλής τον διδακτορικό φοιτητή του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας και του Ινστιτούτου Έρευνας και Ανάπτυξης της Νότιας Αυστραλίας, Νέιθαν Αγγελάκη, επιστράτευσαν οκτώ απειλούμενα ενήλικα θηλυκά αυστραλιανά θαλάσσια λιοντάρια. Τοποθέτησαν μικρές και ελαφριές κάμερες επάνω στη γούνα τους, καθώς και συσκευές GPS, ώστε να εντοπίσουν τη θέση τους, όταν τα λιοντάρια θα επέστρεφαν στην ξηρά για να θηλάσουν τα μικρά τους.

Τα βίντεο που συγκεντρώθηκαν (συνολικά 89 ώρες καταγραφών) επέτρεψαν στους ερευνητές να εντοπίσουν προηγουμένως αχαρτογράφητα οικοσυστήματα κι έμβιους οργανισμούς, που αναπτύσσονται στον βυθό της νότιας Αυστραλίας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Frontiers in Marine Science».

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Οι επιστήμονες λένε ότι το παγόβουνο, το οποίο είναι περισσότερο από το διπλάσιο του μεγέθους του Μείζονος Λονδίνου, έχει παγιδευτεί πάνω σε έναν τεράστιο περιστρεφόμενο κύλινδρο νερού. Είναι ένα φαινόμενο που οι ωκεανογράφοι το αποκαλούν Στήλη Taylor – και είναι πιθανό το A23a να μην ξεφεύγει από τον δεσμοφύλακά του για χρόνια.

«Συνήθως πιστεύεται ότι τα παγόβουνα είναι παροδικά πράγματα, θρυμματίζονται και λιώνουν. Όχι όμως αυτό», παρατήρησε ο ειδικός σε θέματα πολικότητας, καθηγητής Mark Brandon. «Το A23a είναι το παγόβουνο που απλώς αρνείται να πεθάνει», είπε ο ερευνητής του Open University στο BBC News. Η μακροζωία του είναι καλά τεκμηριωμένη. Απελευθερώθηκε από την ακτογραμμή της Ανταρκτικής το 1986, αλλά σχεδόν αμέσως κόλλησε στη λάσπη της θάλασσας Weddell.

Για τρεις δεκαετίες ήταν ένα στατικό «νησί πάγου». Δεν κουνήθηκε. Μόλις το 2020 επέπλεε ξανά και άρχισε να παρασύρεται εκ νέου, αργά στην αρχή, προτού στη συνέχεια να εκτοξευθεί βόρεια προς τον θερμότερο αέρα και τα νερά. Στις αρχές Απριλίου του τρέχοντος έτους, το A23a μπήκε στο κυκλικό πολικό ρεύμα της Ανταρκτικής (ACC) – ένα ρεύμα με τέτοια δύναμη που μετακινεί εκατό φορές περισσότερο νερό σε όλο τον κόσμο από όλα τα ποτάμια της Γης μαζί.

Αυτό είχε ως στόχο να βάλει ενισχυτές στο παγόβουνο των σχεδόν τρισεκατομμυρίων τόνων, να το εκτοξεύσει στον Νότιο Ατλαντικό και σε μια βέβαιη λήθη.

Αντίθετα, το A23a δεν πήγε πουθενά. Παραμένει στη θέση του ακριβώς βόρεια των Νήσων Orkney, περιστρεφόμενο αριστερόστροφα κατά περίπου 15 μοίρες την ημέρα. Και όσο το κάνει αυτό, η φθορά και η τελική εξαφάνισή του θα καθυστερούν.

Το A23a δεν έχει γειωθεί ξανά και υπάρχουν τουλάχιστον χίλια μέτρα νερού μεταξύ της κάτω πλευράς του και του πυθμένα της θάλασσας. Σταμάτησε ξαφνικά από έναν τύπο δίνης που περιγράφηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920 από έναν λαμπρό φυσικό, τον Sir G.I. (Geoffrey Ingram) Taylor.

Ο ακαδημαϊκός του Cambridge ήταν πρωτοπόρος στον τομέα της δυναμικής των ρευστών και μάλιστα εισήχθη στο Manhattan Project για να μοντελοποιήσει την πιθανή σταθερότητα της πρώτης δοκιμής ατομικής βόμβας στον κόσμο.

Ο καθηγητής Taylor έδειξε πώς ένα ρεύμα που συναντά ένα εμπόδιο στον πυθμένα της θάλασσας μπορεί – υπό τις κατάλληλες συνθήκες – να χωριστεί σε δύο διακριτές ροές, δημιουργώντας μια μάζα περιστρεφόμενου νερού πλήρους βάθους μεταξύ τους. Σε αυτήν την περίπτωση, το εμπόδιο είναι ένα χτύπημα πλάτους 100 χιλιομέτρων στον πυθμένα του ωκεανού, γνωστό ως Pirie Bank. Η δίνη κάθεται στην κορυφή της όχθης και προς το παρόν το A23a είναι στην αιχμαλωσία της.

«Ο ωκεανός είναι γεμάτος εκπλήξεις και αυτό το δυναμικό χαρακτηριστικό είναι ένα από τα πιο χαριτωμένα που θα δεις ποτέ», δήλωσε ο καθηγητής Mike Meredith από το British Antarctic Survey.
«Οι στήλες Taylor μπορούν επίσης να σχηματιστούν στον αέρα. Τις βλέπετε στην κίνηση των νεφών πάνω από βουνά. Μπορεί να είναι μόλις μερικά εκατοστά σε μια δεξαμενή πειραματικού εργαστηρίου ή απολύτως τεράστιες όπως σε αυτήν την περίπτωση όπου η στήλη έχει ένα γιγάντιο παγόβουνο ακριβώς στη μέση της».

Πόσο καιρό μπορεί το A23a να συνεχίσει να εκτελεί τη ρουτίνα του spinning top;

Ποιος ξέρει, αλλά όταν ο καθηγητής Meredith τοποθέτησε μια επιστημονική σημαδούρα σε μια στήλη Taylor πάνω από ένα άλλο χτύπημα στα ανατολικά της Pirie Bank, το πλωτό όργανο εξακολουθούσε να περιστρέφεται στη θέση του τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το A23a είναι μια τέλεια απεικόνιση για άλλη μια φορά της σημασίας της κατανόησης του σχήματος του πυθμένα της θάλασσας. Τα υποθαλάσσια βουνά, τα φαράγγια και οι πλαγιές έχουν βαθιά επίδραση στην κατεύθυνση και την ανάμειξη των υδάτων και στην κατανομή των θρεπτικών ουσιών που οδηγούν τη βιολογική δραστηριότητα στον ωκεανό.

Και αυτή η επιρροή επεκτείνεται επίσης στο κλιματικό σύστημα: είναι η μαζική κίνηση του νερού που βοηθά στη διασπορά της θερμικής ενέργειας σε όλο τον κόσμο. Η συμπεριφορά του A23a μπορεί να εξηγηθεί επειδή ο βυθός του ωκεανού ακριβώς βόρεια του South Orkney είναι αρκετά καλά μελετημένος. Αυτό δεν ισχύει για μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου.

Επί του παρόντος, μόνο το ένα τέταρτο του θαλάσσιου πυθμένα της Γης έχει χαρτογραφηθεί με τα καλύτερα σύγχρονα πρότυπα.

Πηγή: BBC