Το V&A Storehouse East — μια νέα εγκατάσταση αποθήκευσης μουσειακού επιπέδου που μετατράπηκε σε εκθεσιακό και ερευνητικό χώρο στο Λονδίνο — είναι ένα έργο το οποίο ήταν σε εξέλιξη για πάνω από 10 χρόνια και στοχεύει στην αναμόρφωση της παραδοσιακής μουσειακής εμπειρίας. Εκτεταμένα σε τέσσερις επιβλητικούς ορόφους (αν και μόνο τρεις είναι προσβάσιμοι στο κοινό), υπάρχουν πάνω από 250.000 αντικείμενα, που κυμαίνονται από ρωμαϊκές τοιχογραφίες και έναν πίνακα του Simone Martini των αρχών του 14ου αιώνα μέχρι πρωτοποριακή μόδα και υψηλή ραπτική από καλλιτέχνες όπως οι Schiaparelli, Comme des Garçons και Vivienne Westwood.

Η ανοιχτή πρόσβαση που προσφέρεται στους επισκέπτες ανατρέπει τις μουσειακές συμβάσεις, όπου τα έργα που εκτίθενται συνήθως είναι δεμένα με σχοινιά, φυλάσσονται και επομένως θαυμάζονται μόνο από απόσταση. «Πρόκειται για πραγματικό έργο μουσείου», δήλωσε η Georgina Haseldine, επικεφαλής επιμελήτρια του V&A East Storehouse, στεκόμενη μπροστά σε σειρές ανεκτίμητων αντικειμένων – από πίνακες της Μάργκαρετ Σάρα Κάρπεντερ μέχρι κυνηγετικά σπαθιά του 18ου αιώνα – πριν από τα δημόσια εγκαίνιά του. «Θέλουμε οι επισκέπτες να μάθουν τι είναι μια συλλογή, πώς την αποθηκεύουμε… Πώς εργάζονται οι συνάδελφοι σε όλο το μουσείο, από τους συντηρητές μέχρι την ομάδα τεχνικής εξυπηρέτησης».

Σχεδιασμένος από το αμερικανικό διεπιστημονικό στούντιο σχεδιασμού Diller Scofidio + Renfro, ο χώρος περιλαμβάνει μια κεντρική αίθουσα ύψους 20 μέτρων. Από όλες τις κατευθύνσεις, σειρές από μεταλλικά ράφια που φιλοξενούν έπιπλα, έργα τέχνης, μανεκέν και άλλα εκτείνονται προς τα έξω. Εδώ, οι επισκέπτες μπορούν να κοιτάξουν πάνω ή κάτω από τους επάνω ορόφους. Με τόσα πολλά να δείτε, είναι εύκολο να νιώσετε ότι σας κατακλύζει ο τεράστιος όγκος των αντικειμένων που έχετε στην κατοχή σας. «Κατά μέσο όρο, μόνο το 3% της συλλογής ενός μουσείου εκτίθεται ανά πάσα στιγμή», εκτίμησε η συνιδρύτρια συνεργάτιδα του Diller Scofidio + Renfro, Elizabeth Diller, στα εγκαίνια του Storehouse. «Το άλλο 97% είναι κρυμμένο στο υπόγειο ή εκτός χώρου σε μια αποθήκη. Καθώς τα μουσεία συσσωρεύουν όλο και περισσότερες συλλογές, το ποσοστό των έργων που εκτίθενται απλώς θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, εκτός αν κατασκευάσουμε νέες πτέρυγες για να φιλοξενήσουν περισσότερα αντικείμενα».

Για το V&A Museum, χιλιάδες αντικείμενα που προηγουμένως βρίσκονταν σε αποθήκες βλέπουν επιτέλους το φως — με ορισμένα έργα, όπως στην περίπτωση της εντυπωσιακής οροφής της Αλταμίρα (μια επιχρυσωμένη οροφή από μαλακό ξύλο που προέρχεται από το Τολέδο της Ισπανίας και χρονολογείται από τα τέλη του 15ου αιώνα), να εκτίθενται για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. Ομοίως, η εκθαμβωτική αναπαράσταση ύψους 10 μέτρων του πίνακα του Πικάσο «Δύο γυναίκες τρέχουν κατά μήκος της παραλίας (Ο αγώνας δρόμου)» (1922) που ζωγράφισε ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Σαρβασίτζε, παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά από πάνω από 10 χρόνια. Το μπροστινό ύφασμα, που χρησιμοποιήθηκε από μια περιοδεύουσα ομάδα μπαλέτου το 1924, έφερε μάλιστα την υπογραφή του ίδιου του Πικάσο.

Το αποτέλεσμα μοιάζει με ένα μεγάλο, χειροποίητο ΙΚΕΑ (απαραίτητη είναι η ευχάριστη μυρωδιά του ξύλου, που πιθανότατα προέρχεται από ένα από τα πολλά αρχαία συρτάρια – το παλαιότερο χρονολογείται από το 1410) ή, στα μάτια της Diller, με ένα ντουλάπι με περίεργα αντικείμενα. «Η συλλογή του V&A είναι εξαρχής εκκεντρική», είπε. «Πού αλλού θα συναντούσατε πανοπλίες, υφάσματα σκηνής, κουτιά μπισκότων, θραύσματα κτιρίων, μαριονέτες, δαχτυλήθρες, πολυελαίους, μοτοσικλέτες το ένα δίπλα στο άλλο;»

Αντί να τα ταξινομήσει αλφαβητικά ή να τα οργανώσει με βάση την αυστηρή χρονολογία, η Diller αποφάσισε να «αγγίξει το παραλήρημα» – τοποθετώντας αντικείμενα που εκτείνονταν σε διάφορα μέσα, χρονικές περιόδους και γεωγραφικές τοποθεσίες ακριβώς το ένα δίπλα στο άλλο. «Είναι μια μορφή έκθεσης του 16ου αιώνα», εξήγησε. «Που ήταν περισσότερο για ιδιωτικές συλλογές, αλλά (αυτές) συνδύαζαν και παραληρηματικά πράγματα». Όπως αναμενόταν, απαγορεύεται η άρση αντικειμένων κατευθείαν από το ράφι – άλλωστε, αυτό δεν είναι στην πραγματικότητα ΙΚΕΑ – αλλά το άγγιγμα, παραδόξως, δεν είναι εντελώς απαγορευμένο. Οι επισκέπτες που επιθυμούν να κρατήσουν ένα παπούτσι αιώνων στα χέρια τους, αρκεί να αφιερώσουν χρόνο για να συνδεθούν και να κλείσουν μια θέση στο Ερευνητικό Κέντρο του Storehouse. Εκεί, επιτηρητές και οικολόγοι είναι παρόντες για να διδάξουν στο κοινό πώς να χειρίζεται σωστά τα πολιτιστικά σημαντικά έργα.

Η ηλεκτρονική πύλη κρατήσεων είναι ανοιχτή από τις 13 Μαΐου, με το V&A να φέρεται να έχει λάβει ήδη αιτήματα από περίεργα μέλη του κοινού, που κυμαίνονται από φανατικούς ερευνητές έως μέλλουσες νύφες που αναζητούν έμπνευση για νυφικά. Μέχρι στιγμής, το αντικείμενο με τις περισσότερες απαιτήσεις είναι ένα φούξια φόρεμα Cristóbal Balenciaga του 1954. Τοποθετημένο στο Κέντρο Έρευνας, το μεταξωτό ταφτά του φορέματος φαίνεται σχεδόν ιριδίζον από κοντά. Το να αναπνέεις κοντά του μοιάζει αδιάφορο – αλλά η Kate Parsons, διευθύντρια συντήρησης, φροντίδας συλλογών και πρόσβασης στο V&A, διαβεβαίωσε ότι υπάρχει έλεγχος κλίματος σε όλη την εγκατάσταση, διατηρώντας την Αποθήκη σε θερμοκρασία μεταξύ 16 και 25 βαθμών Κελσίου και υγρασία 40-60%, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, μαζί με μια ποικιλία μεθόδων που δένουν ή ασφαλίζουν αντικείμενα στο τραπέζι προβολής.

Παρόλα αυτά, είναι νευρική για το να θέσει αυτά τα ανεκτίμητα αντικείμενα στα χέρια του κοινού; «Όχι. Καθόλου», είπε στο CNN. «Έχουμε σκεφτεί πολύ προσεκτικά την ανθεκτικότητα του αντικειμένου». «Αυτές οι συλλογές ανήκουν στο κοινό. Και είναι απίστευτο που μπορούμε να επιτρέψουμε την πρόσβαση».

Πηγή: CNN UK / Φωτογραφίες: V&A Storehouse

50.000.000 τόνοι τοπίων

Η γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση του Στέφανου Ρόκου με τίτλο «50.000.000 τόνοι τοπίων».

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα μεικτής τεχνικής σε καμβά ή χαρτί, τρία γλυπτά και ένα animation.

Ο Στέφανος Ρόκος σημειώνει:

«Στην καινούργια ενότητα των έργων μου οι 50.000.000 τόνοι τοπίων είναι ένας αφελής και λανθασμένος προσδιορισμός του όγκου, της έκτασης, του βάρους, της επιβλητικότητας και της δύναμης των τοπίων — κυρίως συγκριτικά με τις σύντομες ιστορίες των ανθρώπων, οι οποίες στέκουν άνισες μπροστά σε ένα τεράστιο βουνό ή έναν θορυβώδη ορμητικό καταρράκτη».

Όπως γράφει η καθηγήτρια του ΕΚΠΑ και μεταφράστρια Μαρία Παπαδήμα στο κείμενό της για το βιβλίο της έκθεσης:

«Ποια στιγμή ο άνθρωπος γίνεται μέρος του τοπίου; Όταν το αντικρίζει και μαγεύεται και συγκλονίζεται και θέλει να εισχωρήσει μέσα του, να τρυπώσει μυστικά, να γνωρίσει τις πιο κρυφές του γωνιές, να χαθεί σε κάποια πτυχή του, υπόγεια ή υπέργεια, ή να καταλάβει την πιο κεντρική του θέση, ένα ύψωμα, μια πλατεία, μια γέφυρα, μια πολιτεία ολόκληρη, όπου θα συναντήσει τους όμοιούς του και θα ενωθεί μαζί τους, περνώντας καταρράκτες και βουνά, αραδιάζοντας ή σωριάζοντας οικοδομήματα· επιλέγοντας να ασκήσει πάνω του τα κυριαρχικά δικαιώματα του πλήθους ή να παραμείνει μικροσκοπικός και λανθάνων, μέρος εντέλει έκδηλο ή αδιόρατο του τοπίου».

Τον Φεβρουάριο του 2025, ο Jim Sclavunos και ο Nick Cave ηχογράφησαν το μουσικό έργο “Landscape”, ως πρωτότυπο soundtrack για το Animation “50,000,000 Tons of Landscape”, σε σκηνοθεσία/ιδέα/σχέδια του Στέφανου Ρόκου. Το Animation θα προβάλλεται κατά τη διάρκεια της έκθεσης.

Από τις 20/03/2025 έως 17/04/2025
Εγκαίνια: Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025, 18.00 – 21.00

Τοποθεσία: Γκαλερί Ζουμπουλάκη

Catch Me

Η ιστορία και η τέχνη του Νικόλα Κονταξή για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μια έκθεση-ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης και της συμπερίληψης

Η έκθεση “Catch Me” φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο και την ιστορία του Nicholas Kontaxis, ενός διεθνώς αναγνωρισμένου Ελληνοαμερικανού καλλιτέχνη και μέλους της λίστας του Forbes “30 Under 30”, που έχει μετατρέψει τις προκλήσεις της ζωής του σε μια εκρηκτική καλλιτεχνική γλώσσα γεμάτη δύναμη, συναίσθημα και αισιοδοξία.

Ο Νικόλας, ζώντας με σοβαρές σωματικές και αναπτυξιακές δυσκολίες και έχοντας βιώσει περισσότερες από 75.000 επιληπτικές κρίσεις, χρησιμοποιεί την τέχνη ως το μοναδικό του εργαλείο έκφρασης, δημιουργώντας έργα μεγάλης κλίμακας που μεταφέρουν ένα παγκόσμιο μήνυμα αντοχής και έμπνευσης. Στην καρδιά της έκθεσης δεσπόζει το χαρακτηριστικό τραμπολίνο-έργο, που από εργαλείο αποκατάστασης μετατράπηκε σε καμβά, συμβολίζοντας την αλληλεγγύη και την επανεκκίνηση, προσκαλώντας το κοινό να δει τη ζωή με νέα ματιά και θάρρος.

Όπως τονίζει η Fleurette Καραδόντη, Πρόεδρος Δ.Σ. του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή:
«Η έκθεση Catch Me υπογραμμίζει για μια ακόμα φορά ότι η τέχνη είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Το έργο του Νικόλα Κονταξή ξεπερνά όρια και περιορισμούς, μιλώντας απευθείας στην καρδιά του θεατή. Δεν είναι απλώς μια έκθεση ζωγραφικής· είναι μια ωδή στο θάρρος, τη δημιουργικότητα και την ανυπέρβλητη δύναμη της επιμονής».

Συγκινητική είναι και η δήλωση της μητέρας του καλλιτέχνη και εκπροσώπου του, Krisann Kontaxis, η οποία εκπροσωπεί τον καλλιτέχνη και βρίσκεται στην Αθήνα για την έκθεση:
«Το Catch Me είναι το όνειρο του Νικόλα να μοιραστεί την τέχνη του με την Ελλάδα, τη χώρα των προγόνων του. Είναι η δική μας πρόσκληση στο κοινό να πιαστούμε χέρι-χέρι και να δούμε πώς η δημιουργικότητα μπορεί να γίνει καταφύγιο, ελπίδα και τρόπος ζωής. Ο Νικόλας δεν μπορεί να μιλήσει με λόγια, αλλά μέσα από τα έργα του λέει όσα οι λέξεις συχνά αδυνατούν να εκφράσουν.»

Η έκθεση “Catch Me” πλαισιώνεται από προσβάσιμες δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα, σε συνεργασία με την ομάδα του Nevronas και τη Λεόντειο Σχολή Νέας Σμύρνης, ενισχύοντας την εμπειρία του κοινού και αναδεικνύοντας τη σημασία της συμπερίληψης και της ενσυναίσθησης μέσα από την τέχνη.

Οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να περιηγηθούν σε μια αναπαράσταση του αυθεντικού στούντιο του Νικόλα και να συμμετάσχουν σε εργαστήρια όπου θα χρησιμοποιηθούν υλικά και τεχνικές εμπνευσμένες από τη δουλειά του, όπως σπάτουλες, καφέδες και μπαχαρικά, προσφέροντας μια μοναδική, βιωματική επαφή με την τέχνη του.

Το “Catch Me” δεν είναι απλώς μια έκθεση – είναι μια δυνατή φωνή που ενώνει την τέχνη με τη ζωή και απευθύνει ένα παγκόσμιο μήνυμα αποδοχής, θάρρους και δημιουργικής δύναμης.

Έως τις 18/05/2025

Τοποθεσία: Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή

Los Caprichos

Ογδόντα χαρακτικά, οξυγραφίες σε χαρτί και ακουατίντα, που χρονολογούνται από το 1797-98, παρουσιάζονται σε μια πολύ σημαντική έκθεση και συνοδεύονται από φωτογραφίες των προπαρασκευαστικών σχεδίων. Είναι η πρώτη χαρακτική σειρά του Goya και η μία από τις δύο που δημοσιοποιήθηκαν όταν ο καλλιτέχνης ήταν εν ζωή.

Η σειρά που έχει στην κατοχή της η Εθνική Πινακοθήκη είναι εκτυπωμένη το 1803 και αγοράστηκε το 1962 όταν ήταν διευθυντής ο Μ. Καλλιγάς. Η σειρά των χαρακτικών που φέρει τον τίτλο Los Caprichos, που ο Francisco Goya δημοσίευσε στις αρχές του 1799, αποτελεί ένα έργο-ορόσημο στην καλλιτεχνική του εξέλιξη, καθώς για πρώτη φορά ο επίσημος ζωγράφος της Ισπανικής Αυλής αφήνεται να εκφράσει τον επαναστατικό χαρακτήρα μιας τέχνης ώριμης και απελευθερωμένης από τις δεσμεύσεις των δημόσιων παραγγελιών.

Εμφορούμενος από τα πνευματικά και φιλοσοφικά ερείσματα του Διαφωτισμού που πρέσβευε τα ιδανικά της λογικής, της προόδου και της ελευθερίας, ο Goya αντλεί τα θέματά του από την ίδια τη ζωή της εποχής του, εστιάζοντας στις πιο προκλητικές όψεις της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας που τον περιβάλλει, προκειμένου να ασκήσει μια ανελέητη κριτική στις σκοτεινές πλευρές της ισπανικής κοινωνίας του τέλους του 18ου αιώνα.

Έως τις 30/09/2025

Τοποθεσία: Εθνική Πινακοθήκη

Κυκλαδίτισσες: Άγνωστες ιστορίες γυναικών των Κυκλάδων

Η πρώτη πανκυκλαδική έκθεση που έχει διοργανωθεί ποτέ παρουσιάζει την ιστορία των Κυκλάδων μέσα από τα μάτια των γυναικών.

Οι Κυκλάδες, γνωστές για την ομορφιά και τη σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά τους, αποτέλεσαν διαχρονικά το λίκνο ενός πολιτισμού που ύμνησε τη γυναίκα όσο λίγοι στον κόσμο.

Η έκθεση Κυκλαδίτισσες: Άγνωστες ιστορίες γυναικών των Κυκλάδων του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης τιμά τις γυναίκες των Κυκλάδων, φωτίζοντας τη ζωή και τον ρόλο τους στις κοινωνίες των νησιών του Αρχιπελάγους από τη Νεολιθική περίοδο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Πάνω από 180 εμβληματικά έργα, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ εκτός Κυκλάδων, ενώ άλλα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό, αποκαλύπτουν τον γοητευτικό κόσμο των γυναικών, οι οποίες βγαίνουν από την αφάνεια και μας διηγούνται τις άγνωστες ιστορίες τους.

Έργα μοναδικής καλλιτεχνικής αξίας σκιαγραφούν την υπόσταση της Κυκλαδίτισσας ως θεά, ιέρεια, λατρεύτρια, μητέρα, σύζυγο, έμπορο, αγωνίστρια, διανοούμενη και άλλοτε ως εικόνα φόβου, ως θύμα έμφυλης βίας ή ως αντικείμενο πόθου. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τρία έργα λόγω μοναδικότητας και μεγέθους: Η κολοσσική Κόρη της Θήρας των αρχαϊκών χρόνων, η οποία εκτίθεται για πρώτη φορά στο κοινό, η εμβληματική τοιχογραφία των «Γυναικών στο Άδυτο» από το Ακρωτήρι της Θήρας και η Άρτεμις Ελαφηβόλος από τη Δήλο, ένα άγαλμα της Ελληνιστικής περιόδου, το οποίο για πρώτη φορά εκτίθεται εκτός νησιού.

Έως τις 4/05/2025

Τοποθεσία: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Η Αφρική ανάμεσά μας*

Μια πρόσφατη δωρεά στο Μουσείο Μπενάκη, με αντικείμενα προερχόμενα κυρίως από τη Νιγηρία, το Καμερούν και την Κένυα, υπήρξε η αφετηρία για τη συλλογή ιστοριών ανθρώπων με καταγωγή από χώρες της Αφρικής που γεννήθηκαν ή ζουν στην Ελλάδα. «Η Αφρική ανάμεσά μας*» είναι μια έκθεση συμμετοχική, η οποία φέρνει σε πρώτο πλάνο την κοινότητα της Ελλάδας, σχεδιασμένη από, για και μαζί με πάνω από τριάντα μέλη της κοινότητας της Ελλάδας και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικανικής Τέχνης και Πολιτισμών ANASA.

Η έκθεση, ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας και χάρη στη δημιουργία νέου περιεχομένου, παρουσιάζει τον πλούτο της αφρικανικής, ελληνο-αφρικανικής και παν-αφρικανικής πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από μουσειακά και αρχειακά τεκμήρια, αλλά και προσωπικά αντικείμενα, καθώς και μέσα από τις αφηγήσεις που τα συνοδεύουν. Πρεσβεύει την καθολική αλήθεια ότι τα αντικείμενα μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες που μας ενδυναμώνουν και βοηθούν να χτίσουμε ισχυρές κοινότητες.

Το σύνολο των αντικειμένων και των μαρτυριών, που αποτελεί τον πυρήνα της έκθεσης, πλαισιώνεται από τριάντα και πλέον δράσεις, εκδηλώσεις, περφόρμανς, ξεναγήσεις, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, εργαστήρια, συζητήσεις, αλλά και μια «αναδυόμενη» (pop-up) έκθεση καλλιτεχνών αφρικανικής καταγωγής που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

«Η Αφρική ανάμεσά μας*» προβάλλει τα πολιτιστικά δικαιώματα των ανθρώπων μεταναστευτικής προέλευσης και δίνει φωνή σε κοινότητες αφρικανικής καταγωγής. Στους χώρους της έκθεσης επιχειρείται να γεφυρωθούν πολιτιστικές αφηγήσεις και ταυτότητες και να τεθούν «δύσκολα» θέματα σχετικά με την ελληνικότητα, τη μαυρότητα, τη δικαιοσύνη, την εκπροσώπηση, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Έως 25/05/2025

Τοποθεσία: Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138

Αυτά είναι τα γυαλιά που προτιμά ο Καβάφης την τελευταία περίοδο της ζωής του, όταν έγραψε και το ποίημα «Ο καθρέπτης στην είσοδο». Ανακαλύψτε προσωπικά αντικείμενα του Κ. Π. Καβάφη, έπιπλα, βιβλία, αλλά και έργα σύγχρονων καλλιτεχνών εμπνευσμένα από το έργο του Αλεξανδρινού ποιητή, στο Αρχείου Καβάφη στην Πλάκα.

Το Ίδρυμα Ωνάση, ανταποκρινόμενο για άλλη μία φορά στην ανάγκη ανοιχτότητας, προσβασιμότητας και διάδοσης του έργου του Κ. Π. Καβάφη, έχει επενδύσει στη δημιουργία του νέου χώρου του Αρχείου Καβάφη στην καρδιά της Αθήνας που θα φιλοξενεί το λογοτεχνικό και το προσωπικό αρχείο του ποιητή, καθώς και 966 βιβλία που περιλαμβάνονταν στη βιβλιοθήκη του, αλλά και μια συλλογή τεκμηρίων και έργων τέχνης με αναφορές στον ίδιο.

Ακόμα ένας χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς ανοίγει για όλους τους κατοίκους της πόλης, τους ερευνητές και τους επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Η αποστολή του Αρχείου Καβάφη

Σκοπός του Αρχείου Καβάφη είναι η ανοιχτότητα και η ελεύθερη πρόσβασή του Aρχείου σε κοινό και ερευνητές, καθώς και η διάδοση του διεθνούς χαρακτήρα της ποίησης του Αλεξανδρινού ποιητή, ύστερα από την ψηφιοποίηση και εκ νέου τεκμηρίωσή του.

Ο Κ. Π. Καβάφης φρόντιζε να συγκεντρώνει και να αρχειοθετεί το έργο του συστηματικά, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό λογοτεχνικό και προσωπικό αρχείο. Το Αρχείο Καβάφη περιλαμβάνει χειρόγραφα καβαφικών ποιημάτων, έντυπες αυτοσχέδιες εκδόσεις, πεζά λογοτεχνικά κείμενα, άρθρα, μελέτες και σημειώσεις του ποιητή.

Το Ίδρυμα Ωνάση απέκτησε το αρχείο Καβάφη στα τέλη του 2012, εμπλουτίζοντας τις συλλογές της Ωνασείου Βιβλιοθήκης που συγκεντρώνει σπάνιες εκδόσεις και την πολιτιστική κληρονομιά επτά αιώνων, διασφαλίζοντας έτσι την παραμονή του στην Ελλάδα και αποτρέποντας τον ενδεχόμενο κατακερματισμό του.

Αρχείο Καβάφη

Φρυνίχου 16B, Πλάκα, 10558

Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη, Πέμπτη & Σάββατο, 11:00-18:00

Κλειστό τις δημόσιες αργίες

Είσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες: 210 3713 000

Όλες οι πληροφορίες αναλυτικά, εδώ.

Φωτογραφίες: Αρχείο Καβάφη – Ίδρυμα Ωνάση

Συχνά σκέφτομαι πως αν και οι γάτες είναι εκείνα τα ζώα που έχουν τιμηθεί περισσότερο από κάθε άλλο ζώο στην τέχνη, τη λογοτεχνία, την ιστορία, αυτά τα πλάσματα που συντροφεύουν τους ανθρώπους εδώ και εκατομμύρια χρόνια, παρεξηγούνται συχνά για την ανεξαρτησία τους, για την έλλειψη τρυφερότητας, για τα «νεύρα» τους… Οι γάτες, όπως και κάθε εξημερωμένο ζώο, αποδεικνύουν τη στενή σχέση με τους φίλους τους σε ανθρώπινη έκδοση, σε στιγμές που αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά χρειάζονται μια μαλλιαρή αγκαλιά, μια πατούσες που ζυμώνουν το χέρι τους, ένα νιαούρισμα απάντηση στο άκουσμα του ονόματός τους.

Κι όλα τα παραπάνω και περισσότερα ακόμα, αποδεικνύουν την ευφυΐα των γατών και την αφιέρωσή τους στον άνθρωπο στου οποίου τα πόδια κοιμούνται κάθε βράδυ. Κι ακόμη αποδεικνύουν πως κατά βάθος όλοι θα θέλαμε να είμαστε λίγο γάτες: Να διαλέγουμε τους ανθρώπους, τις αγκαλιές, τα λόγια που θα πούμε, τον ύπνο σε απάντηση όλων.

Οι γάτες λέμε συχνά πως έχουν ένστικτο, πως σε διαλέγουν, πως σε κοιτάνε σα να σε καταλαβαίνουν, πως σε πλησιάζουν όταν θέλουν αυτές αλλά και όταν τις χρειάζεσαι. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια πολλοί δημιουργοί εμπνέονται και αφιερώνουν σελίδες, πίνακες, στίχους, μουσικές στα αιλουροειδή των σπιτιών τους. Ένας άνθρωπος μάλιστα, αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο μουσείο στις γάτες και ειδικότερα στο δικό του τζίντζερ γατί.

Το Cat Cabinet λοιπόν, είναι ένα μουσείο τέχνης στο Άμστερνταμ αφιερωμένο αποκλειστικά στις γάτες. Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει πίνακες, σχέδια, γλυπτά και άλλα έργα τέχνης των Pablo Picasso, Rembrandt, Henri de Toulouse-Lautrec, Corneille, Sal Meijer, Théophile Steinlen και Jože Ciuha. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα σπίτι και καθώς το επισκέπτεστε, θα δείτε πολλές γάτες να περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια σας.

Η διαρρύθμιση αυτού του μουσείου, οι πίνακες στους τοίχους, τα αντικείμενα σε γατίσια μορφή, οι γάτες που κουρνιάζουν δίπλα σε έναν Picasso ή κάνουν μανικιούρ πάνω στα χαλιά ή ποζάρουν σα να απολαμβάνουν πως είναι το κέντρο του κόσμου, κάνουν αυτό το μουσείο ιδανικό για κάθε άνθρωπο που αγάπησε κάποτε έστω και μία γάτα στη ζωή του.

Λίγα λόγια για την ιστορία του σπιτιού

Το σπίτι και το παρακείμενο κτίριο στο Herengracht 499 χτίστηκαν το 1667 για τους αδερφούς Willem και Adriaen van Loon. Από τύχη στην κλήρωση, ο Willem έλαβε το σπίτι στον αριθμό 497. Αργότερα το σπίτι κατέλαβαν, μεταξύ άλλων, ο δήμαρχος του Άμστερνταμ Jan Calkoen και ο πρώην ηγέτης του Άμστερνταμ Engelbert François van Berckel. Ο John Adams επισκέφτηκε τον Van Berckel στο σπίτι κατά την περίοδο που ήταν Αμερικανός πρεσβευτής στην Ολλανδική Δημοκρατία.

Το κτίριο ανακαινίστηκε το 1985 και το 1990 το μουσείο ιδρύθηκε από τον Bob Meijer στη μνήμη της τζίντζερ γάτας του John Pierpont Morgan (που πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό τραπεζίτη JP Morgan).

Ωδή στον Morgan

Κάθε επέτειο της ζωής του, ο Morgan λάμβανε ένα ιδιαίτερο δώρο: Στα πέμπτα του γενέθλια, ο Morgan υποδυόταν τον Ansel Sandberg. Στα δέκατα γενέθλιά του το δώρο ήταν ένα χάλκινο άγαλμα, για το οποίο ο ίδιος ο Morgan ήταν το μοντέλο. Δυστυχώς, αυτό το άγαλμα κλάπηκε πριν από τα εγκαίνια του Cat Cabinet. Για τον εορτασμό των δεκαπέντε γενεθλίων του Morgan, οι φίλοι και οι θαυμαστές του συνέταξαν το φυλλάδιο: «Μια στραβή γάτα από την Τουλούζη και άλλες ανοησίες για γάτες», με πενήντα λίμερικ γάτας αφιερωμένα στον Morgan. Στα ίδια γενέθλια, ο Aart Clerkx απεικόνισε το χαρούμενο hangover με τέτοιο τρόπο που ο Morgan θα μπορούσε εύκολα να αντικαταστήσει την Ουάσιγκτον στο αμερικανικό νομοσχέδιο. Μια εφάπαξ έκδοση αυτών των δολαρίων από την τράπεζα Pierpont Morgan εμφανίστηκε με την ευκαιρία αυτή.

Το κείμενο “In God We Trust” αντικαταστάθηκε ειδικά για τον Morgan με το κείμενο “We Trust No Dog”.

Ο άνθρωπος λοιπόν πίσω από το Μουσείο, ερωτεύθηκε μια τζίντζερ γάτα και αποφάσισε να προσφέρει σε κάθε γατόφιλο εκεί έξω έναν χώρο ωδή στα αιλουροειδή που γουργουρίζουν και σου φτιάχνουν ακόμα και τη μέρα εκείνη, την πιο στραβή από όλες.

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του μουσείου και οργανώστε την επίσκεψή σας στο επόμενο ταξίδι σας στο Άμστερνταμ.

Δεκαοκτώ άνδρες με άσπρα πυκνά γένια που μοιάζουν με τον αείμνηστο Αμερικανό συγγραφέα έφτασαν στην Αβάνα για να επισκεφτούν μερικά από τα αγαπημένα του μέρη όταν ζούσε στο νησί πριν από δεκαετίες.

Τα μέλη της εταιρείας Hemingway Look-alike Society το Σάββατο επισκέφτηκαν το αγαπημένο μπαρ του συγγραφέα στην Αβάνα, το “El Floridita”, όπου η μουσική παίζει σε πικάπ, με τουρίστες και ντόπιους να συγκεντρώνονται για να τραβήξουν φωτογραφίες.

Νωρίτερα, πήγαν στον δήμο του Σαν Φρανσίσκο ντε Πάουλα και στο Finca Vigia, ένα πρώην σπίτι του Hemingway που σήμερα είναι μουσείο. Εκεί έπαιξαν μπέιζμπολ με παιδιά. «Αυτός είναι ο λόγος της επίσκεψής μας: τα παιδιά και οι οικογένειές τους», είπε ο Joe Maxy, από το Τενεσί, ο οποίος είναι ένας από τους γενειοφόρους άνδρες που τιμούν τον συγγραφέα του «Ο γέρος και η θάλασσα».

Η επίσκεψη πραγματοποιείται καθώς η Κούβα και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται εν μέσω τεταμένων σχέσεων. Η Ουάσιγκτον διατηρεί κυρώσεις στα νησιά και τα πράγματα είναι απίθανο να αλλάξουν καθώς ο Donald Trump ετοιμάζεται να αναλάβει την προεδρία τον Ιανουάριο.

Αφού ο πρώην πρόεδρος Barack Obama ήρε ορισμένους περιορισμούς το 2017, ο Trump διέκοψε σε μεγάλο βαθμό τη συνεργασία των ΗΠΑ με την Κούβα και έπληξε τη χώρα με νέες κυρώσεις. Οι ΗΠΑ γενικά απαγορεύουν στους Αμερικανούς να ταξιδεύουν στην Κούβα για τουρισμό, αν και δίνουν κάποιες άδειες.

Οι γενειοφόροι έφτασαν στην Αβάνα την Παρασκευή όταν συμμετείχαν σε μια τελετή στη μαρίνα Hemingway προς τιμήν της Diana Nyad, της πρώτης κολυμβήτριας που διέσχισε τον Κόλπο του Μεξικού από την Κούβα στη Φλόριντα και έφυγαν από το νησί την Κυριακή.

Ο Hemingway έζησε στην Κούβα από το 1939 έως το 1960.

Πηγή: Daily Sabah / Φωτογραφίες: Hemingway Look-alike Society

Η γιορτή κορυφώνεται στις 18:30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσείου, όπου η Camerata Junior – Ορχήστρα Νέων των Φίλων της Μουσικής και ορχήστρα in residence του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, θα χαρίσει στο κοινό μια μοναδική συναυλία. Στο πρόγραμμά της περιλαμβάνονται έργα των Bellini, Puccini, Verdi και άλλων σπουδαίων συνθετών.

Η Μαρία Κάλλας είναι το σημείο αναφοράς για την Όπερα του 20ου αιώνα με αξεπέραστες ερμηνείες και τεχνική. Χαρακτηρίστηκε ως divina, δηλαδή θεϊκή. Πολύπλευρη καλλιτέχνης, με εξαιρετική μουσική παιδεία και εκπληκτική ερμηνευτική δεινότητα, ανανέωσε το λυρικό τραγούδι σε τέτοιο βαθμό που μπορούμε σήμερα να διακρίνουμε σε εποχή πριν και μετά την Κάλλας. Πολλές από τις ερμηνείες της θεωρούνται ανεπανάληπτες, ενώ η γοητεία της παραμένει άσβεστη.

Θεϊκή και αινιγματική, η κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος του 20ου αιώνα αναδεικνύεται ως εμβληματική προσωπικότητα της Ελλάδας και της Όπερας και το Μουσείο δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες να ανακαλύψουν το έργο της και την σπουδαία καλλιτεχνική της πορεία.

«Πρώτη μου καριέρα θεωρώ και ονομάζω εκείνη στην Αθήνα, στη διάρκεια του πολέμου… Εκεί ασκήθηκα, εκεί απέκτησα τις σκηνικές εμπειρίες μου…»

Το Μουσείο Μαρία Κάλλας είναι το πρώτο στον κόσμο για την μεγάλη ντίβα και μοναδικό μουσείο στην Αθήνα αφιερωμένο στη Μαρία Κάλλας. Ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών/βιογραφικών μουσείων και των μουσείων παραστατικών τεχνών. Βασικός σκοπός του είναι να κάνει γνωστή την καλλιτεχνική προσωπικότητα και το έργο αυτής της εμβληματικής λυρικής καλλιτέχνιδας σε ευρύτερες ομάδες κοινού στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η δημιουργία συλλογής του Δήμου Αθηναίων με αντικείμενα της Μαρίας Κάλλας ξεκίνησε το 2000, όταν ο Δήμος απέκτησε τα πρώτα αντικείμενα συμμετέχοντας σε διεθνή πλειστηριασμό στο Παρίσι. Έκτοτε η συλλογή έχει εμπλουτιστεί με δωρεές αντικειμένων που ανήκαν ή αναφέρονται στη Μαρία Κάλλας, αλλά και με αντικείμενα που προέκυψαν από χρησιδανεισμό, με αποτέλεσμα να αριθμεί σήμερα πάνω από 1000 τεκμήρια. Ενδεικτικά η συλλογή περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, το προσωπικό της φωτογραφικό άλμπουμ (περιόδου 1947-1959), κοστούμια από παραστάσεις, ρούχα, επιστολές προς την Μαρία Κάλλας ή της ιδίας προς τρίτους, αφίσες και προγράμματα παραστάσεων, τηλεγραφήματα, προσωπικά αντικείμενα, δίσκους και cds, βιβλία, περιοδικά και πίνακες ζωγραφικής.

Βρείτε όλες τις πληροφορίες και κανονίστε την επίσκεψή σας, εδώ.