Στις δανέζικες τάξεις, τα παιδιά από έξι έως δεκαέξι ετών αφιερώνουν μία ώρα την εβδομάδα στο μάθημα “Klassens tid”, όπου μιλούν ανοιχτά για όσα τα απασχολούν, είτε πρόκειται για σχολικά θέματα είτε για κάτι πιο προσωπικό. Μαζί με τον δάσκαλο και τους συμμαθητές τους, προσπαθούν να βρουν λύσεις μέσα από πραγματική ακρόαση και κατανόηση.

Η ενσυναίσθηση στη Δανία δεν θεωρείται “extra”, αλλά βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης, εξίσου σημαντικό με τα μαθηματικά ή τα αγγλικά. Σύμφωνα με την Αμερικανίδα ψυχολόγο Jessica Alexander, συγγραφέα του βιβλίου The Danish Way of Parenting, η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης ξεκινά μέσα από τη συνεργασία. Περίπου το 60% των σχολικών εργασιών γίνεται ομαδικά. Ο στόχος δεν είναι να ξεχωρίσει κάποιος, αλλά να βοηθήσει τους συμμαθητές του, να μάθει να συνυπάρχει και να αναλαμβάνει ευθύνη.

Στη Δανία δεν υπάρχουν βραβεία ή διαγωνισμοί στα σχολεία. Ο ανταγωνισμός είναι μόνο με τον εαυτό μας, όχι με τους άλλους. Οι μαθητές ενθαρρύνονται να βελτιώνονται για τους ίδιους, όχι για να ξεπεράσουν κάποιον. Αυτή η νοοτροπία φαίνεται να συνοδεύει τους Δανούς και στην επαγγελματική τους ζωή, αφού η χώρα θεωρείται και από τα καλύτερα μέρη για να εργαστεί κανείς στην Ευρώπη.

Η ελεύθερη και συνεργατική μάθηση αποτελεί επίσης σημαντικό εργαλείο. Παιδιά με διαφορετικές ικανότητες εργάζονται μαζί σε κοινά projects, μαθαίνοντας από νωρίς ότι η επιτυχία έρχεται μέσα από τη συνεργασία. Όπως εξηγεί η Alexander, όταν ένα παιδί προσπαθεί να εξηγήσει ένα πρόβλημα σε έναν συμμαθητή του, όχι μόνο κατανοεί καλύτερα το ίδιο το μάθημα, αλλά αναπτύσσει και την ενσυναίσθησή του, γιατί πρέπει να μπει στη θέση του άλλου για να τον βοηθήσει πραγματικά.

Η δανέζικη προσέγγιση δείχνει ότι η συναισθηματική παιδεία είναι εξίσου καθοριστική με τη γνωστική. Μαθαίνοντας από μικροί να ακούμε, να συνεργαζόμαστε και να σεβόμαστε τις ανάγκες των άλλων, μαθαίνουμε τελικά να ζούμε πιο ισορροπημένα και πιο ευτυχισμένα. Και ίσως εκεί να βρίσκεται το πραγματικό μυστικό της δανέζικης ευτυχίας.

Πηγή: Marie Claire

Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε,

Κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι ασθενείς στην Ελλάδα σώζονται χάρη στο ανεκτίμητο δώρο της μεταμόσχευσης. Μια πράξη ιατρική, αλλά πάνω απ’ όλα βαθιά ανθρώπινη, καθώς απαραίτητη προϋπόθεση της είναι η δωρεά οργάνων.

Πίσω από κάθε μεταμόσχευση, υπάρχει κάποιος που έδωσε ζωή μέσα από το δικό του τέλος. Υπάρχει ένας άνθρωπος – ένας ήρωας – που πήρε μια απόφαση εν ζωή: να δωρίσει τα όργανά του μετά θάνατον και να προσφέρει ελπίδα σε ασθενείς συνανθρώπους μας.

Για πολλούς ασθενείς, η μεταμόσχευση δεν είναι επιλογή, είναι η μόνη τους ευκαιρία να συνεχίζουν να ζουν. Αν κάποτε εμείς ή κάποιος δικός μας χρειαζόταν ένα μόσχευμα για να συνεχίσει να ζει, δεν θα ευχόμασταν να υπάρξει κάποιος που θα έκανε αυτή τη γενναία πράξη;

Η συνέχιση της ζωής βρίσκεται στα χέρια μας. Σε μια κοινωνία υπέρ της δωρεάς οργάνων, οι λίστες αναμονής θα εξαλείφονταν και κάθε ασθενής θα έβρισκε μόσχευμα όταν το χρειαζόταν.
Με μια απλή κίνηση, μπορούμε να δηλώσουμε την επιθυμία μας να γίνουμε δωρητές οργάνων.
Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το πώς λειτουργεί η διαδικασία της Δωρεάς Οργάνων και των Μεταμοσχεύσεων, επισκέψου την επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Αν θέλεις να εγγραφείς τώρα ως δωρητής ή δωρήτρια, μπες εδώ.

Συζήτησε αυτή σου την απόφαση με την οικογένειά σου. Είναι πολύ σημαντικό, οι δικοί σου άνθρωποι, να γνωρίζουν την επιθυμία σου αυτή. Στη Δωρεά Οργάνων, η ελπίδα επιβίωσης έρχεται μέσα από τον συνάνθρωπο. Και αυτόείναι το μεγαλείο της. Μοιράσου το. Το τι θα κάνει ο καθένας από εμάς είναι δική του, προσωπική απόφαση, η οποία είναι υπεράνω κριτικής. Αξίζει όμως όλοι να το σκεφτούμε.

Ρεκόρ στη δωρεά οργάνων για την Ελλάδα

Η δωρεά οργάνων στη χώρα μας βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) και διεθνών πηγών. Οι Έλληνες δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στη σημασία της δωρεάς, με τον αριθμό των εγγεγραμμένων δωρητών, αλλά και των πραγματοποιημένων μεταμοσχεύσεων, να παρουσιάζουν θεαματική αύξηση τη φετινή χρονιά.

Μόνο μέσα σε μία εβδομάδα από την έναρξη της νέας καμπάνιας του Υπουργείου Υγείας, περισσότεροι από 7.000 πολίτες γράφτηκαν στο μητρώο δωρητών, δείχνοντας τη διάθεση της κοινωνίας να στηρίξει ενεργά το δώρο της ζωής. Παράλληλα, το 2024 καταγράφηκαν 111 νεκροί δωρητές και 125 ζώντες, αριθμοί που επέτρεψαν τη διενέργεια 361 μεταμοσχεύσεων σε ασθενείς σε όλη τη χώρα.
Η Ελλάδα σημείωσε επίσης σημαντική πρόοδο σε ένα ακόμα κρίσιμο σημείο: τη μείωση των αρνήσεων των οικογενειών για δωρεά οργάνων. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 26 %, πλησιάζοντας τα ευρωπαϊκά επίπεδα. Σύμφωνα με στοιχεία του LondonSchoolofEconomics, οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις και η ενίσχυση του ΕΟΜ έχουν διπλασιάσει τον αριθμό των δωρητών μέσα σε έξι χρόνια – από 45 το 2018 σε περίπου 100 το 2024.

Η χώρα διαθέτει πλέον πέντε ενεργά προγράμματα μεταμοσχεύσεων νεφρού (πάνω από 4.000 μεταμοσχεύσεις από νεκρούς δωρητές και 1.000 από ζώντες) και δύο προγράμματα για μεταμόσχευση ήπατος, γεγονός που αποδεικνύει ότι το σύστημα μεταμοσχεύσεων ωριμάζει και αποκτά δυναμική.
Αντίστοιχα, σε διεθνές επίπεδο, η τάση είναι ανοδική. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μεταμοσχεύσεις του 2024 ξεπέρασαν τις 48.000, σημειώνοντας αύξηση 3,3 % σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ ο συνολικός αριθμός δωρητών έφτασε τους 24.000.

Η θετική πορεία της Ελλάδας εντάσσεται σε μια ευρύτερη διεθνή προσπάθεια ενίσχυσης της κουλτούρας της δωρεάς και της μεταμόσχευσης. Η ενημέρωση, η εκπαίδευση και η ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το σύστημα υγείας φαίνεται να αποτελούν τα ισχυρότερα εργαλεία για να σωθούν ακόμη περισσότερες ζωές.

Κάπου στη μέση της πρόζας, περίπου στο «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν», αντιλήφθηκα ότι όλο το σχολείο είχε λυθεί στα γέλια. Για μια στιγμή, σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν ένα σημάδι από τον ύψιστο ως τιμωρία για κάποιο σαρδάμ που έκανα, εκφωνώντας την υποδειγματική προσευχή. Σταμάτησα. Κοίταξα αριστερά μου και το μυστήριο λύθηκε. Από την αμηχανία και την ντροπή της έκθεσης, είχα βάλει το χέρι μου ανάμεσα στα κουμπιά του πουκάμισου της δασκάλας, που στεκόταν δίπλα μου. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η κυρία αυτή ήταν η μητέρα μου. Ήταν από τις φορές που ήθελα ν’ ανοίξει η γη και να με καταπιεί και να με έβγαζε στην απέναντι μεριά, κάπου κοντά στη Νέα Ζηλανδία.

Από τότε, κουβαλώ μέσα μου αυτό το γνώριμο ρίγος της ντροπής, εκείνο το σφίξιμο που σε κάνει να θέλεις να εξαφανιστείς. Πίστευα πως «υπακούω» σε ρητούς και άρρητους κανόνες, όμως με τα χρόνια, κατάλαβα ότι η ντροπή είναι κάτι πιο σύνθετο: δεν είναι απλώς μια αμηχανία, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, μια φωνή που σου ψιθυρίζει πως «κάτι δεν πάει καλά με εσένα τον ίδιο».

Κάποιες φορές, ένιωθα σαν το ψάρι φούσκα μέσα σε ενυδρείο, που το κοιτούν χιλιάδες μάτια. Στην κυριολεξία, ένιωθα να κοκκινίζω, να ανεβάζω παλμούς και να σκύβω το βλέμμα. Το σώμα φωνάζει αυτό που το μυαλό δεν θέλει να παραδεχτεί. Κι όμως, μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, μεγαλώνοντας, αναρωτιόμουν γιατί χρειαζόμαστε τη ντροπή; Μήπως έχει κάποια θετική πλευρά που δεν την αντιλαμβάνομαι; Μήπως δεν είναι μόνο βάρος, αλλά κι ένστικτο προστασίας; Μια εξελικτική δικλίδα που κρατά τις κοινωνίες δεμένες και μας υπενθυμίζει τα όρια του σεβασμού;

Σε μια υγιή ψυχική λειτουργία, η ντροπή λειτουργεί σαν συναγερμός συνείδησης. Σου λέει: «Πρόσεξε, παρεκκλίνεις από κάτι που έχει αξία για σένα ή για τους άλλους». Δεν χρειάζεται νόμος ή τιμωρία, μόνο η ίδια η εσωτερική φωνή. Και για να το πάω κατευθείαν εκεί που θέλω, ρωτάω: πώς θα ήταν ο κόσμος με την απουσία της ντροπής;

Δε χρειάζεται να το φανταστούμε, είναι μέρος της πραγματικότητας πλέον. Είναι μια κυρίαρχη κατάσταση που συμβολίζει την παρακμή σε πολιτικό, πνευματικό, ηθικό και ανθρώπινο επίπεδο. Συμπυκνώνεται στην άναρθρη κραυγή του εθνικού μαλ@κ@, που αμφισβητεί τα κίνητρα ενός γονιού, που έχει πάρει το παιδί του σε σακούλα. Στον κυνισμό ενός ερπετού που αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους σαν μία στατιστική. Στα αιματοβαμμένα χέρια ενός φασίστα που βάζει στο ένα μέρος της ζυγαριάς νεκρά παιδιά και στο άλλο χρυσάφι. Στη φτωχούλα πολιτικό, που χλευάζει ανθρώπους που ρίσκαραν τη ζωή τους για να πάνε γάλα και φάρμακα σε παιδιά που τα είχαν ανάγκη.

Εδώ είναι που η ντροπή γίνεται αναγκαία. Μήπως και μπορέσει να αναγκάσει, έστω και τελευταία στιγμή, ένα γουρούνι με γραβάτα ή ταγέρ, την ώρα που θα σβήσουν τα φώτα, να πάει σε μια γωνιά ολομόναχο και να κλάψει. Όχι ότι θα γίνει καλύτερος ο κόσμος μετά από αυτό, αλλά ίσως για μια στιγμή να νιώσει ότι δεν αξίζει καμία υλική και ψυχολογική ανταμοιβή. Καμία εξουσία για να είσαι στο τέλος της ημέρας ένα σκουπίδι.

Η «υγιής ενσυναίσθηση» σέβεται την αυτονομία του κάθε ανθρώπου ως προς τον χρόνο που χρειάζεται για να επεξεργαστεί, να βρει λύσεις ή να αντιδράσει. Διαφέρει από τη συμπόνια, καθώς νιώθουμε μαζί με το άτομο και όχι απλώς λύπηση για αυτό, εξηγεί η ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων Rebecca Love.

Στον πυρήνα της, η υγιής ενσυναίσθηση απαιτεί σαφή όρια που διαχωρίζουν τα δικά μας συναισθήματα από των άλλων. Η ισορροπία όμως χάνεται όταν παρεμβαίνουμε υπερβολικά για να λύσουμε προβλήματα ή αναλαμβάνουμε υπέρμετρη ευθύνη για τα συναισθήματα των άλλων — μια κατάσταση γνωστή ως «τοξική ενσυναίσθηση».

«Η τοξική ενσυναίσθηση χαρακτηρίζεται από υπερταύτιση και υπερβολική ανάληψη ευθύνης για την ψυχική κατάσταση, την ευημερία ή τη διαδικασία επίλυσης προβλημάτων κάποιου άλλου, εις βάρος των δικών μας σχέσεων, της αυτοφροντίδας και της εσωτερικής μας ηρεμίας», επισημαίνει η Love.

Σημάδια τοξικής ενσυναίσθησης

Αν και συχνά δεν είναι εμφανές εξαρχής, υπάρχουν ορισμένα σημάδια που δείχνουν ότι η ενσυναίσθηση έχει μετατραπεί σε τοξική ταύτιση. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό είναι η συνεχής προσπάθεια ικανοποίησης των άλλων (people pleasing). Βάζοντας διαρκώς τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας, μπορεί να χάσουμε την αίσθηση του εαυτού μας.

Όπως εξηγεί η Love, όσοι προσπαθούν συνεχώς να ευχαριστούν τους άλλους συχνά δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την αξία τους έξω από τη διαρκή προσφορά βοήθειας και επίλυσης ξένων προβλημάτων.

Ένα ακόμη σημάδι είναι η απώλεια σεβασμού στην αυτονομία του άλλου. Μπορεί να αρχίσετε να επιβάλλετε λύσεις στα προβλήματά τους, αναλαμβάνοντας έτσι την ευθύνη για κάτι που δεν σας ανήκει. «Συχνά δίνουν ανεπιθύμητες συμβουλές και νιώθουν προσωπικά προσβεβλημένοι ή θυμωμένοι αν ο άλλος δεν τις αποδεχτεί ή ακολουθήσει», προσθέτει η Love.

Γιατί είμαστε επιρρεπείς στην τοξική ενσυναίσθηση

Η Love αναφέρει πως συχνά οι ρίζες της τοξικής ενσυναίσθησης βρίσκονται σε άλυτα τραύματα του παρελθόντος. Όταν οι δικές μας επώδυνες εμπειρίες δεν έχουν επεξεργαστεί, οι κοινές καταστάσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως «πυροδοτητές». «Η υπερταύτιση ή υπερβολική προσφορά μπορεί να είναι ένας τρόπος να προσφέρουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να είχαμε λάβει εμείς», σημειώνει.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση παίζει επίσης ρόλο, καθώς η διαρκής αυτοθυσία μπορεί να εκφράζει την πεποίθηση ότι η αξία μας εξαρτάται από το πόσο βοηθούμε τους γύρω μας — ακόμα κι αν ξεπερνάμε τα όριά μας.

Τα όρια αποτελούν βασικό παράγοντα. «Το να κατανοούμε πού τελειώνουμε εμείς και πού αρχίζουν οι άλλοι είναι ουσιώδες για υγιή ενσυναίσθηση», τονίζει η Love. Χωρίς σαφή όρια, δυσκολευόμαστε να πούμε όχι και βιώνουμε το άγχος ή τον πόνο των άλλων σαν να ήταν δικός μας.

Οι συνέπειες της τοξικής ενσυναίσθησης

Όσοι υιοθετούν συστηματικά τα συναισθήματα των άλλων καταλήγουν συχνά εξαντλημένοι. Η χαρά μειώνεται ή γεννιέται αγανάκτηση, παρά την πρόθεση βοήθειας. Ο Michael G. Wetter, διπλωματούχος του American Board of Professional Psychology και ιδρυτής του Wetter Psychological Services, εξηγεί: «Με τον χρόνο, η ανεξέλεγκτη ενσυναίσθηση οδηγεί σε συναισθηματικό μούδιασμα — έναν προστατευτικό μηχανισμό που όμως μειώνει και τις θετικές εμπειρίες.»

Η τοξική ενσυναίσθηση μπορεί επίσης να προκαλέσει ψυχική καταπόνηση — κόπωση συμπόνιας, αυξημένο άγχος ή κατάθλιψη. «Όταν ο εαυτός μπλέκεται υπερβολικά με τα συναισθήματα των άλλων, επηρεάζεται αρνητικά η λήψη αποφάσεων και μπορεί να προκύψει σύγχυση ταυτότητας», προσθέτει ο Wetter.

Οι επιπτώσεις όμως δεν περιορίζονται στο μυαλό. Το σώμα συμμετέχει στον κύκλο αυτό: «Η τοξική ενσυναίσθηση διατηρεί το σύστημα αντίδρασης στο στρες σε συνεχή εγρήγορση. Αυξημένη κορτιζόλη, διαταραχές ύπνου, πονοκέφαλοι, πεπτικά προβλήματα, μυϊκή ένταση και κόπωση είναι συχνά φαινόμενα», επισημαίνει ο Wetter.

Πώς επηρεάζονται οι γύρω σας

Υπάρχουν συνέπειες και για το άτομο που λαμβάνει αυτή την υπερβολική ενσυναίσθηση. Εκτός από τη σύγχυση ρόλων και ορίων, απειλείται η αυτονομία του. Όπως λέει η θεραπεύτρια Courtney Shrum, «όταν κάποιος ταυτίζεται υπερβολικά με τον πόνο σας, μοιάζει σαν να αναλαμβάνει εκείνος την επούλωση — κάτι που μπορεί να σας αφήσει αδύναμους ή εξαρτημένους».

Ο αποδέκτης μπορεί επίσης να νιώσει ενοχή αν διαπιστώσει ότι το μοίρασμα των συναισθημάτων του «κοστίζει» στον άλλο. Αυτό οδηγεί συχνά στη σιωπή και την απομόνωση αντί για τη σύνδεση.

Πρακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της τοξικής ενσυναίσθησης

Εάν πιστεύετε ότι έχετε πέσει στην παγίδα της τοξικής ενσυναίσθησης, υπάρχουν πρακτικοί τρόποι για αλλαγή. Η Shrum προτείνει σωματικούς ελέγχους κατά τη διάρκεια της ημέρας: παρατηρήστε αν αισθάνεστε δύσπνοια, μυϊκή ένταση ή κούραση — σημάδια ότι πλησιάζετε τα όριά σας.

«Το σώμα στέλνει προειδοποιητικά σημάδια πριν το καταλάβει ο νους», εξηγεί η Shrum. Αυτοί οι έλεγχοι σας βοηθούν να διακρίνετε πότε η ενσυναίσθησή σας μετατρέπεται σε αυτοεγκατάλειψη ώστε να επαναφέρετε τον εαυτό σας στη βάση του.

Επίσης προτείνει την εξωτερίκευση της ευθύνης: θυμίστε στον εαυτό σας ότι αυτά που ακούτε ανήκουν στον άλλο — δεν είναι δικό σας πρόβλημα προς επίλυση. Ένα απλό σημείωμα στο κινητό ή στο γραφείο μπορεί να βοηθήσει μετά από δύσκολες συζητήσεις.

«Το να ονοματίζετε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ εαυτού και άλλου εκπαιδεύει το νευρικό σας σύστημα ώστε να φροντίζετε χωρίς να κουβαλάτε», λέει η Shrum.

Mετά από μια φορτισμένη συνομιλία, δεσμευτείτε σε μια μικρή δραστηριότητα που σας ευχαριστεί: γράψτε ημερολόγιο, ακούστε μουσική ή βγείτε έξω για περπάτημα — δημιουργώντας έτσι ένα τελετουργικό αποφόρτισης.

«Αυτές οι πρακτικές βοηθούν στη ρύθμιση του νευρικού συστήματος ώστε η ενσυναίσθηση να μην οδηγεί σε εξάντληση», εξηγεί η Shrum.

Η ενσυναίσθηση είναι απαραίτητη για ασφαλείς και υποστηρικτικές σχέσεις — αλλά είναι σημαντικό από νωρίς να υιοθετήσουμε συνήθειες που αποτρέπουν την εκτροπή της σε ανθυγιεινά μονοπάτια.

Το κλειδί είναι να παραμένετε γειωμένοι στο σώμα σας», καταλήγει η Shrum. «Σε κάθε σχέση βάλτε σημεία ελέγχου: παρατηρήστε την ενέργεια, την ένταση και τα σημάδια κόπωσης στον εαυτό σας.» Έτσι θα ξεχωρίζετε αν απλώς ακούτε με φροντίδα ή αν αρχίζετε ασυνείδητα να κουβαλάτε τα συναισθήματα του άλλου σαν δικά σας. «Αυτό το μικρό διάλειμμα βοηθά στη μετάβαση από την απορρόφηση των συναισθημάτων στην υποστήριξη χωρίς αυτοεγκατάλειψη».

Πηγή: Huffpost

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ζώα αναπτύσσουν ενσυναίσθηση, μαθαίνουν την υπευθυνότητα και εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα άγχους, σύμφωνα με μελέτες του American Academy of Child & Adolescent Psychiatry και του Journal of Pediatric Nursing. Για να είναι όμως η εμπειρία θετική και ασφαλής, η επιλογή του κατάλληλου κατοικιδίου ανάλογα με την ηλικία του παιδιού είναι καθοριστική.

Για μικρά παιδιά (2–5 ετών)

Στην προσχολική ηλικία, η επαφή με ζώα χαμηλής φροντίδας είναι η πιο κατάλληλη επιλογή. Ένα ψαράκι ή ένα μικρό χάμστερ μπορούν να διδάξουν στο παιδί την έννοια της υπευθυνότητας χωρίς να το επιβαρύνουν με απαιτητικές φροντίδες. Παράλληλα, τα πουλιά όπως τα καναρίνια ή τα budgies είναι μια όμορφη εμπειρία παρατήρησης και επαφής με τη φύση, ιδανική για την ηλικία αυτή.

Για παιδιά σχολικής ηλικίας (6–10 ετών)

Σε αυτή τη φάση τα παιδιά είναι πιο ώριμα και μπορούν να συμμετέχουν ουσιαστικά στη φροντίδα για αυτό και τα ινδικά χοιρίδια και τα κουνέλια είναι μια καλή επιλογή. Η σχέση γίνεται πιο διαδραστική και το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται την καθημερινή ευθύνη που απαιτεί η φροντίδα ενός ζωντανού οργανισμού.

Για μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους

Σε αυτή την ηλικία μπορεί τα παιδιά είναι πολύ πιθανόν να ζητάνε γάτα ή σκύλο για κατοικίδιο. Οι γάτες είναι πολύ καλή συντροφιά και είναι πιο ανεξάρτητες από τα σκυλιά. Οι σκύλοι, βέβαια, προσφέρουν ανεκτίμητη συντροφικότητα και ενισχύουν τη σωματική δραστηριότητα όλης της οικογένειας. Απαιτούν όμως καθημερινή δέσμευση, εκπαίδευση και χρόνο.

Τι πρέπει να λάβεις υπόψη

Πριν μπει ένα ζώο στο σπίτι, οι γονείς πρέπει να θυμούνται ότιη ευθύνη ανήκει στους γονείς, ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού, το κόστος (τροφή, εμβόλια, κτηνίατρος) και ο χρόνος (βόλτες, καθαριότητα) πρέπει να υπολογιστούν. Ενώ είναι σημαντικό να ελέγξετε επίσης και πιθανές αλλεργίες πριν την υιοθεσία.

Πηγή: Like

Η αιτία εντοπίζεται σε ένα φαινόμενο γνωστό ως «φαινόμενο της απλής έκθεσης». Σύμφωνα με τον Δρ. Ματ Τζόνσον, νευροεπιστήμονα, «οι άνθρωποι τείνουν να προτιμούν ό,τι βλέπουν επανειλημμένα». Αυτό συμβαίνει επειδή συνηθίζουμε τον εαυτό μας κυρίως μέσα από καθρέφτες, όπου το πρόσωπό μας είναι αντιστραμμένο, και αυτή η «γνωστή» εικόνα παγιώνεται. Όταν, λοιπόν, βλέπουμε τον εαυτό μας σε φωτογραφία, η έλλειψη αυτής της συνηθισμένης αντανάκλασης μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση αποξένωσης, όπως αν παρατηρούσαμε έναν άγνωστο.

Το πείραμα των ερευνητών στη δεκαετία του ’70 έδειξε ότι οι περισσότεροι προτιμούν την «εικόνα – καθρέφτη» του εαυτού τους, ενώ οι φίλοι τους τείνουν να επιλέγουν την πραγματική τους εικόνα, εξοικειωμένοι με αυτήν στην καθημερινότητα.

Ο Τζόνσον επισημαίνει επίσης τον ρόλο της «μεροληψίας αυτοβελτίωσης», μιας ψυχολογικής τάσης που μας οδηγεί να βλέπουμε τους εαυτούς μας πιο ελκυστικούς από ό,τι ίσως είμαστε στην πραγματικότητα. Σε μελέτη του 2008, οι συμμετέχοντες έδειξαν προτίμηση σε βελτιωμένες εκδοχές των εαυτών τους. Αυτό εξηγεί γιατί, όταν βλέπουμε μια αληθινή εικόνα μας, μπορεί να νιώθουμε ότι απέχει από τον «όμορφο» εαυτό που φανταζόμαστε.

Μπορεί όμως αυτή η δυσφορία να αντιμετωπιστεί; Η ψυχοθεραπεύτρια και πρώην μοντέλο Έλοϊς Σκίνερ, προτείνει εξάσκηση στις πόζες, καθώς είναι μια δεξιότητα που μπορεί να βελτιωθεί. Επιπλέον, ο Τζόνσον σημειώνει ότι η συνεχής έκθεση στις «αληθινές» εικόνες μας μπορεί σταδιακά να μειώσει τη δυσφορία. Η ενσυναίσθηση προς τον εαυτό μας και η κατανόηση των εγγενών γνωστικών μας προκαταλήψεων μπορεί επίσης να ενισχύσει μια πιο ισορροπημένη αυτοαντίληψη.

Πηγή: The Independent / Lifo.gr