Στην Πατησίων, στην αγαπημένη μου ευθεία, σκεφτόμουν τι ελπίδες μου δίνει ένα γεμάτο σινεμά, τι ελπίδες μου δίνει το ότι συναντιέται το κεφάλι μου με άλλα, άγνωστα κεφάλια στον πλανήτη της ταινίας – αγκαλιάς γάτας. Χ διαφορετικοί σε όλα μας άνθρωποι (όπου χ τα άτομα που χωράνε στο θερινό Ριβιέρα) συναντηθήκαμε διπλή ταυτόχρονη φορά, μία στο σινεμά του κέντρου της Αθήνας και μία στο σημείο εκείνο του εγκεφάλου που απολαμβάνει την αγκαλιά γάτας.

Στο Chungking Express, που είναι η αγαπημένη μου ταινία και δεν είναι ταυτόχρονα, το γουργουρητό, αν δεχτείς σα δεδομένο ότι η ταινία είναι η γάτα σου, είναι το California Dreamin’. Και λίγο τα άλλα μουσικά κομμάτια. Και λίγο η βροχή. Και λίγο τα τακούνια στους διαδρόμους της πρώτης ιστορίας. Κάθε φορά που τη βλέπω στο σινεμά – στο σπίτι δε μετράει πάντα – το γουργουρητό είναι κι άλλα κι η ταινία – γάτα γουργουρίζει επίμονα και ανησυχώ μήπως χάσει την ανάσα της.

Έχω πολλές τέτοιες ταινίες, με ατελείωτα γουργουρητά. Κι έχω πολλά βραδιά σε καρέκλες που τρίζουν, σε καρέκλες άβολες, σε καρέκλες κόκκινες, σε καρέκλες σκηνοθέτη, σε καρέκλες παλιές που δεν αλλάχτηκαν ποτέ. Βράδια που γεμίζω ελπίδες να τις πάρω μαζί μου μέχρι την επομένη Κυριακή ή μέχρι να μη φτάνουν.

Κι όσο συνεχίζω να βολεύομαι σε τέτοιες καρέκλες και βολεύονται κοντά μου κι εκείνοι που προτιμούν να κάθονται στην πρώτη σειρά, εκείνοι που αν δεν κάτσουν στο κέντρο μουτρώνουν αλλά στην πρώτη γουλιά μπύρας το έχουν ξεχάσει, εκείνοι που στο θερινό απολαμβάνουν το τραπεζάκι, εκείνοι που στο πλάι καταφέρνουν να βλέπουν καλύτερα κι όλοι εκείνοι οι μόνοι τους που μοιράζονται μία από τις μοναξιές που υποφέρεται, τα σινεμά θα γεμίζουν κι ίσως δεν κλείσουν ποτέ. Κι ίσως εκείνα που θα έκλειναν θα σώζονται. Κι ίσως κάποιος από αυτούς που ξαναείδαν το Chungking Express εχθές, ανοίξει μια μέρα ένα δικό του σινεμά, για να προβάλλει τις αγαπημένες του ταινίες όσες φορές θέλει. Κι ίσως οι ελπίδες οι δικές μου προστεθούν με των άλλων. Κι ίσως γίνουν τόσες πολλές που θα σκάσουμε. Αλλά δεν πειράζει καθόλου να σκάσουμε από ελπίδα, από σινεμά, από ταινίες που βλέπουμε για χ φορά στη ζωή μας, από γουργουρητά γατών, από καρέκλες που τρίζουν, από εκείνους που βλέπουν ταινίες μόνοι.

*Μικρή ωδή στο Ιντεάλ που θα λείψει – θα μου λείψει – από τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας που έρχονται τον Οκτώβριο και στην ανάγκη να μας ταΐζουν ελπίδες τα σινεμά.

*Στη φωτογραφία, ένα κλειστό σινεμά που γίνεται αστυνομικό τμήμα, σκηνή της κινεζικής ταινίας Only the river flows που προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας 2023 στο Ιντεάλ.

Όλες φοράνε μαύρα

Όλες έχουν μια πιο βαθιά ρυτίδα από τις υπόλοιπες που συγκατοικούν στο πρόσωπό τους

στα χέρια τους

στο στέρνο τους

στις άδειες πια κοιλιές τους

που κάποτε φιλοξενούσαν υποχρέωση κι ευθύνη αιωνόβια

στο λαιμό τους

σημάδι γυναικείας αποσύνθεσης

κάτω από τα μάτια τους

σημάδια αρχής και τέλους

Αλλά

μέσα στα μάτια τους

σημάδια ελπίδας σαν φτερά

πως αυτό το παγωτό που λιώνει σε ένα χέρι που τρέμει

θα είναι η συμφωνία για μια ακόμη ευκαιρία

στην απόκτηση ρυτίδων νεότητας.

Ένας παππούς, λίγο παππούς-πολύ χορευτής, στέκεται κοντά μου. Είμαστε στη Φωκίωνος Νέγρη. Η ηρεμία μας είναι κοινή και μοιράζεται κοινό ύψος και βάρος. Ευτυχώς μου μιλάει για να μου πει για ένα σινεμά με γυναικείο όνομα στην αγαπημένη του πλατεία, που αν και δεν ήταν θερινό, εκείνος με διαβεβαιώνει πως είχε δει ουρανό αθηναϊκό και καθαρό, στην προβολή που γνώρισε εκείνη. Δε θα ρωτήσω ποια ταινία έβλεπαν για να ελπίζω για πάντα πως αυτή η ιστορία θα τελειώσει μια άλλη στιγμή. Σκέφτομαι πως μου δανείζει έμπνευση. Σκέφτομαι καλύτερα όχι γιατί θα είναι αγύριστη. Σταματάει να μιλάει. Θέλει να ακούσουμε τις δύο νότες που του θυμίζουν πιο πολύ ελευθερία. Αν ήξερα μουσική, θα ήξερα να τις πω με το όνομα τους, αλλά ακόμα κι αν ήξερα, θα ήταν διαφορετικές από δω και πέρα.

«Τι μπορείς να ζήσεις μέσα σ’ ένα Σούπερ Μάρκετ;», με ρωτάει. «Aν θες να ζήσεις, ζεις και στο απέναντι σκαλί», απαντάει ολομόναχος σα να μην είμαι εκεί, σα να είναι σίγουρος πως δεν υπάρχει απάντηση να τον ικανοποιήσει.

Δε χρειάζεται να μου μιλήσει άλλο γι’ αυτό και μου δείχνει έναν δίσκο των Beatles, που μου λέει πως τον αγόρασε τρεις φορές, για να φτάσει η μέρα να τον χαρίσει σε όσους του το επέτρεψαν. Θα τον έπαιρνε και τέταρτη, αλλά τον πρόλαβε το Youtube.

Αυτός o παππούς, που δε θέλει να μου πει πως τον λένε, γιατί δεν έχει νόημα να χάσουμε στιγμές εκφέροντας συνηθισμένους διαλόγους, στέκεται μπροστά μου τώρα και είναι πιο κοντός από εμένα. Η μάσκα του κινείται πιο γρήγορα από ότι μιλάει, του είναι φαρδιά. Ακούμε μαζί κάτι μουσικούς, άλλοτε των σκηνών, τώρα των δρόμων. Θα κλείσουμε ραντεβού να τους ξαναδούμε στην Αιόλου, γιατί η ιστορία για το σινεμά και την αγαπημένη του πλατεία δε γίνεται να τελειώνει εδώ.

Θα γυρίσω σπίτι και θα σκεφτώ πως στην Κυψέλη, μιλάς πιο εύκολα μ’ αυτούς που στέκονται κάπου κοντά. Στην Κυψέλη μπορείς να ζήσεις στο απέναντι σκαλί, να μοιραστείς μια ηρεμία με κοινά χαρακτηριστικά, να μάθεις καινούργιες νότες. Στην Κυψέλη, έχει κόσμο πολύ διαφορετικό και πολύ ίδιο και είναι σα να είστε όλοι μαζί και χώρια και ξανά μαζί.

Υ.Γ. Η ιστορία είναι για τον κινηματογράφο Roxy στην πλατεία Κυψέλης, που έκλεισε το 2020 και έγινε Σούπερ Μάρκετ.