Ο Στέφανος Ληναίος αναφέρθηκε στον Αύγουστο του 1967, όταν μαζί με τη σύζυγό του Έλλη Φωτίου αποφάσισαν να αυτοεξοριστούν στο εξωτερικό. Τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα έφεραν τα πραγματικά τους επώνυμα, Μυτιληναίος και Μυτιληναίου. Όπως είχε σημειώσει, τότε περιόδευαν σε πανεπιστήμια παρουσιάζοντας ένα ρεσιτάλ ποίησης από τον Όμηρο έως τον Σεφέρη και τον Ρίτσο, το οποίο λειτουργούσε και ως αφορμή για συζητήσεις με τους φοιτητές γύρω από την κατάσταση στην Ελλάδα.

Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα και ίδρυσαν το θέατρο ΟΡΒΟ, με στόχο την παρουσίαση έργων που, έστω και έμμεσα, άγγιζαν κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της εποχής. Όπως είχε περιγράψει, όμως, η λογοκρισία δεν άργησε να επέμβει. Παραστάσεις όπως το «Επικίνδυνο φορτίο» του Μουρσελά και το «Λεωφορείο» του Ζακόπουλου απαγορεύτηκαν, ενώ και η «Αυτοψία» του Γιώργου Μιχαηλίδη κατέβηκε μετά από λίγες ημέρες.

Ο ίδιος είχε τονίσει τον έντονο συμβολικό χαρακτήρα των παραστάσεων εκείνης της περιόδου. Στο «Λεωφορείο», όπως είχε αναφέρει, το φινάλε περιλάμβανε μια ευθεία αναφορά στο κοινό, ως κάλεσμα για διεκδίκηση όσων τους ανήκαν, κάτι που οδήγησε επίσης στην απαγόρευση του έργου. Παρά τις δυσκολίες, το ζευγάρι συνέχισε τη δραστηριότητά του.

Το 1970 μεταφέρθηκαν στο Θέατρο Άλφα, όπου παρουσίασαν μεταξύ άλλων το «Καληνύχτα Μαργαρίτα», το οποίο επίσης απαγορεύτηκε μετά τον πρώτο χρόνο. Το 1973 ανέβασαν τους «Κλειδοκράτορες» του Μίλαν Κούντερα. Λίγο αργότερα, κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η παράσταση απαγορεύτηκε και η εκπομπή τους στην τηλεόραση διακόπηκε. Ο Ληναίος είχε περιγράψει επίσης πιέσεις, ανακρίσεις και απειλές από τις αρχές της εποχής.

Αναφερόμενος στα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973, είχε σημειώσει ότι τα θέατρα της περιοχής λειτουργούσαν ως χώροι καταφυγής για ανθρώπους που αναζητούσαν προστασία. Στο φουαγέ του Θεάτρου Άλφα πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις φοιτητών για τις επόμενες κινήσεις τους, ενώ το ίδιο το θέατρο ανέστειλε τις παραστάσεις του. Τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου, καπνογόνα έφτασαν μέχρι τον χώρο, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να απομακρυνθούν για να προστατευθούν.

Ο Στέφανος Ληναίος είχε καταλήξει υπογραμμίζοντας ότι η εμπειρία εκείνης της γενιάς ήταν συλλογική, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως όλα όσα συνέβησαν ανήκουν σε ένα κοινό ιστορικό «εμείς».

*Ο Διονύσιος Μυτιληναίος (πραγματικό όνομα) γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 6 Αυγούστου 1928, όπου και μεγάλωσε.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών το 1951. Υπήρξε από τους πρώτους εκφωνητές ειδήσεων του Πρώτου Προγράμματος του ΕΙΡ, στα στούντιο του Ζαππείου. Την περίοδο 1954–1967 συνεργάστηκε με περισσότερους από είκοσι θιάσους, συμμετέχοντας σε περίπου εκατό θεατρικά έργα.

Το 1963 παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλλη Φωτίου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαργαρίτα, που γεννήθηκε το 1968 και αργότερα διετέλεσε διευθύντρια μουσικών ραδιοφώνων της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, και τον Αλέξη, που γεννήθηκε το 1970.

Την περίοδο 1966–1967 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Με την επιβολή της δικτατορίας παύθηκε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και αυτοεξορίστηκε μαζί με τη σύζυγό του στο Λονδίνο. Εκεί δραστηριοποιήθηκε ως εκπρόσωπος του ΠΑΜ στην Ευρώπη και συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Εργάστηκε στο ελληνικό παράρτημα του BBC και στις ελληνικές εκπομπές της Deutsche Welle, καθώς και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Κολωνίας, του Καναδά, του Μονάχου και της Κύπρου, από το 1967 έως το 1970. Παράλληλα συνέχισε σπουδές στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, από την οποία αποφοίτησε το 1969. Μαζί με Έλληνες και Άγγλους ηθοποιούς δημιούργησε καλλιτεχνική ομάδα που παρουσίασε σε πανεπιστήμια της Αγγλίας πρόγραμμα πολιτικών και λογοτεχνικών κειμένων κατά της δικτατορίας.

Το 1970, με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ίδρυσε μαζί με την Έλλη Φωτίου τον θίασο Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στο Θέατρο Άλφα της Αθήνας. Εκεί παρουσίασαν περισσότερα από σαράντα ελληνικά και ξένα θεατρικά έργα, τα οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος. Το ζευγάρι Ληναίος–Φωτίου διηύθυνε το θέατρο έως την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 2020.

Συνολικά, ο Ληναίος εμφανίστηκε σε περίπου εκατό κινηματογραφικές ταινίες, καθώς και σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Από το 1970 σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε περίπου πενήντα θεατρικά έργα, ενώ εργάστηκε και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Παράλληλα, έγραψε διηγήματα, όπως το «Μερικοί θάνατοι», καθώς και μελέτες όπως το «Σύγχρονο θέατρο» και το «TV μέσο Παιδείας», έργο που συνέβαλε στη συζήτηση για την εκπαιδευτική τηλεόραση της ΕΡΤ. Υπήρξε σύμβουλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977, ενώ ήταν και μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική, ως δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων με την παράταξη του Δημήτρη Μπέη, καθώς και ως μέλος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής στην Α’ Αθηνών από τον Νοέμβριο του 1989 έως τον Μάρτιο του 1990.

Απεβίωσε στο σπίτι του στην Αθήνα στις 18 Απριλίου 2026, σε ηλικία 97 ετών. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε την ημέρα της αποτέφρωσής του, στις 22 Απριλίου.