Η Ελεονώρα Μελέτη, με μια δυναμική και ανθρώπινη ομιλία που καταχειροκροτήθηκε, υπογράμμισε ότι η σιωπή, η ακινησία και ο φόβος δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εκλαμβάνονται ως συναίνεση. Τόνισε ότι ο βιασμός δεν ορίζεται από την ύπαρξη σωματικών ενδείξεων ή αντίστασης, αλλά από την απουσία ελεύθερης, σαφούς και πραγματικής συγκατάθεσης, καλώντας την Ευρώπη να προστατεύσει ουσιαστικά τα θύματα και να σταθεί στο ύψος των αξιών της.

Στο ίδιο πνεύμα, η Έλενα Κουντουρά επανέλαβε με κατηγορηματικό τρόπο ότι «μόνο το ναι σημαίνει ναι», επισημαίνοντας πως η συναίνεση πρέπει να είναι ελεύθερη, ρητή και ανακλητή, ενώ η απουσία αντίστασης ή η σιωπή δεν συνιστούν αποδοχή. Παράλληλα, τάχθηκε υπέρ της άμεσης νομοθετικής πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για έναν ενιαίο ορισμό του βιασμού που θα βασίζεται στην απουσία συναίνεσης, αναδεικνύοντας τα νομικά κενά που εξακολουθούν να υπάρχουν σε αρκετά κράτη-μέλη και αφήνουν απροστάτευτα θύματα σε περιπτώσεις σεξουαλικής βίας.

Η συζήτηση εντάχθηκε σε ευρύτερη πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο με ευρεία πλειοψηφία ενέκρινε ψήφισμα που καλεί την Κομισιόν να προχωρήσει «το συντομότερο δυνατόν» σε εναρμονισμένο ορισμό του βιασμού, βασισμένο στην απουσία ελεύθερης και ανακλητής συναίνεσης. Η απόφαση αυτή θεωρείται σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της νομικής προστασίας των γυναικών και την εναρμόνιση των εθνικών νομοθεσιών στην ΕΕ.

Παρότι η Ένωση έχει ήδη θεσπίσει οδηγία για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, ο βιασμός δεν έχει ακόμη ενταχθεί σε αυτήν ως κοινά ορισμένο αδίκημα, λόγω διαφορών μεταξύ των κρατών-μελών ως προς τον ορισμό του. Για τον λόγο αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά έναν ενιαίο ορισμό, ενώ το ψήφισμα κάνει αναφορά και σε υποθέσεις που έχουν αναδείξει τη σημασία της έννοιας της συναίνεσης και τα κενά των υφιστάμενων νομικών πλαισίων.

Το κοινό μήνυμα των δύο Ελληνίδων ευρωβουλευτριών ήταν σαφές και ηχηρό: η Ευρώπη οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε ουσιαστικές αλλαγές, τοποθετώντας τη συναίνεση στο επίκεντρο της νομοθεσίας και στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα μηδενικής ανοχής απέναντι στη σεξουαλική βία.

Στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, η ευρωβουλευτής της ΝΔ, Ελεονώρα Μελέτη, με παρέμβασή της μίλησε για την προώθηση της ισότητας των φύλων, τονίζοντας ότι ζητήματα όπως η ισότητα στην εργασία, στην εκπαίδευση και στην υγεία αποτελούν βασικές προτεραιότητες του χάρτη πορείας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «η ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και την οικογενειακή ζωή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα που πρέπει να προστατεύσουμε περισσότερο από ποτέ».

Η ευρωβουλευτής του ΕΛΚ και συντονίστρια της Επιτροπής FEMM ανέδειξε τα αντικρουόμενα κοινωνικά στερεότυπα που βαραίνουν τις γυναίκες και ιδίως τις μητέρες, σημειώνοντας ότι «ό,τι κι αν κάνει η γυναίκα, θα κριθεί». Επεσήμανε την ανάγκη για πλήρως αμειβόμενα συστήματα άδειας μητρότητας, προσβάσιμες υπηρεσίες φροντίδας παιδιών και ουσιαστικά μέτρα επανένταξης των γυναικών στην αγορά εργασίας, υπογραμμίζοντας πως η εφαρμογή της Οδηγίας για την Ισορροπία Επαγγελματικής και Ιδιωτικής Ζωής πρέπει να στηριχθεί.

Η Ελεονώρα Μελέτη τόνισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να περάσει στην πράξη, με πολιτικές που στηρίζουν ουσιαστικά τη γυναίκα, τη μητέρα και την εργαζόμενη. «Καμία γυναίκα δεν πρέπει να φοβάται να μείνει έγκυος, μήπως και χάσει τη δουλειά της», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης:

«Καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ισότητα στην εργασία στην εκπαίδευση στην υγεία, όλα είναι θέματα σύγχρονα και σημαντικές προτεραιότητες του χάρτη πορείας για τα δικαιώματα της γυναίκας.

Όμως, ξέρετε ποια είναι η πιο συχνή ερώτηση που δέχεται σήμερα η γυναίκα; Το αν συνδυάζεται η εργασία με την μητρότητα. Ξέρετε ποια είναι η σωστή απάντηση σε αυτή την ερώτηση; Δεν υπάρχει. Ό,τι κ αν κάνει η γυναίκα, θα κριθεί. Αν η νέα μητέρα θέλει γυρίσει στη δουλειά της, θα κριθεί ως μια φιλόδοξη καριερίστα που δεν νοιάζεται για το παιδί της. Αν πρέπει για βιοποριστικούς λόγους να εργαστεί, θα κατηγορηθεί γιατί έκανε παιδί ενώ δεν μπορεί να το μεγαλώσει.

Αν δεν κάνει παιδί, θα στοχοποιηθεί. Αν σκίζεται σε χίλια κομμάτια για να τα καταφέρει όλα, πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα την πνίγουν στις ενοχές που αφήνει το παιδί της για τη δουλειά της.
Η ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και την οικογενειακή ζωή δεν είναι πολυτέλεια. Θα έπρεπε να είναι δικαίωμα. Δικαίωμα που πρέπει να προστατεύσουμε περισσότερο από ποτέ με τον χάρτη πορείας για τα δικαιώματα των γυναικών. Η Οδηγία για την Ισορροπία Επαγγελματικής και Ιδιωτικής Ζωής είναι ένα σημαντικό βήμα, Ωστόσο, η εφαρμογή της παραμένει άνιση.

Χρειαζόμαστε καλύτερα συστήματα άδειας μητρότητας, πλήρως αμειβόμενα, ώστε καμία μητέρα να μην πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην δουλειά και το παιδί της. Χρειαζόμαστε επίσης προσβάσιμες υπηρεσίες φροντίδας, όχι μόνο για τα βρέφη αλλά και για τα μεγαλύτερα παιδιά. Η στήριξη της μητέρας δεν πρέπει τελειώνει στον πρώτο χρόνο του παιδιού, όπως δεν τελειώνει και ο ρόλος της. Χρειάζεται να διασφαλίσουμε την επανένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας μετά από μακρά άδεια, με κίνητρα για τους εργοδότες, προγράμματα επιμόρφωσης, ευέλικτες μορφές απασχόλησης που να μη στιγματίζουν. Και φυσικά, χρειάζεται να προστατεύσουμε το δικαίωμα στη μητρότητα. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να φοβάται να μείνει έγκυος, μήπως και χάσει τη δουλειά της. Δυστυχώς, όμως, το σύστημα τιμωρεί. Η εργασία μιας νέας μητέρας υποτιμάται, η θέση της δεν διασφαλίζεται, οι ευκαιρίες εξέλιξης μειώνονται.

Αν θέλουμε ο χάρτης πορείας για τα δικαιώματα των γυναικών να έχει ουσία, τότε θα πρέπει να δώσει στις γυναίκες όχι μόνο ίσες ευκαιρίες, αλλά και ίσες συνθήκες για να τις αξιοποιήσει. Η Ευρώπη οφείλει να γίνει σύμμαχος της μητέρας και όχι θεατής του αγώνα της.»