Η έκθεση «ATHENS:AM Extended» παρουσιάζεται από τις 5 έως τις 20 Μαΐου 2026 στον νέο χώρο METACOSMOI, στο κέντρο της Αθήνας, προσκαλώντας το κοινό σε μια σύγχρονη, πολυμεσική εμπειρία που συνδυάζει φωτογραφία, τεχνολογίες AI, AR, VR, projections και video. Πρόκειται για μια εμβυθιστική εγκατάσταση που μεταφέρει τον επισκέπτη στον παλλόμενο αλλά και ποιητικό κόσμο της αθηναϊκής νύχτας.

Το «ATHENS:AM Extended» σηματοδοτεί την εξέλιξη του φωτογραφικού έργου «ATHENS:AM», με την υπογραφή του φωτογράφου Θανάση Καρατζά, και υλοποιείται σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και δημιουργό πολυμεσικών εμπειριών Βύρωνα Νικολόπουλο. Η έκθεση μετασχηματίζει το αρχικό φωτογραφικό υλικό σε μια σκηνοθετημένη, διαδραστική εμπειρία που αφηγείται ιστορίες της πόλης μετά τα μεσάνυχτα.

Ο πυρήνας του project βασίζεται σε 88 ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μια συναρπαστική συλλογή εικόνων από την περίοδο 2008–2022, οι οποίες αποτυπώνουν την άυλη ποίηση της Αθήνας και την ιδιότυπη κοινωνικότητα που αναπτύσσεται τα βράδια της. Το υλικό αυτό αποτέλεσε και τη βάση για το ομώνυμο λεύκωμα, που εκδόθηκε το 2024 από τον ιταλικό εκδοτικό οίκο 89books και παρουσιάστηκε σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Paris Photo Festival (2024), το Photo London (2025) και το Rotterdam Photo (2026).

Στην εκθεσιακή του εκδοχή, το project «ATHENS:AM» φέρνει σε διάλογο τη φωτογραφία με AR & VR εφαρμογές, video projections και installations, δημιουργώντας μια πολυεπίπεδη εμπειρία γύρω από την αθηναϊκή νύχτα. Μέσω της τεχνολογίας Augmented Reality, οι στατικές εικόνες ενεργοποιούνται, αποκτούν κίνηση, ήχο και χρώμα, μετατρέποντας την επίσκεψη σε μια συμμετοχική αφήγηση, όπου ο θεατής γίνεται μέρος του έργου.

Η έκθεση «ATHENS:AM Extended» εγκαινιάζει τον χώρο METACOSMOI, έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο για πολυμεσικές εκθέσεις στο κέντρο του αθηναϊκού χάρτη. Η σημειολογική σχέση του χώρου με την πόλη ενισχύει τη συνολική εμπειρία, προτείνοντας μια αναβαθμισμένη καλλιτεχνική και εννοιολογική χαρτογράφηση της νύχτας στην πόλη. Ο χώρος είναι προσβάσιμος σε ΑμεΑ.

Η έκθεση «ATHENS:AM Extended» τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και εντάσσεται στο πρόγραμμα του This is Athens City Festival 2026.

Πληροφορίες έκθεσης

Τίτλος: ATHENS:AM Extended
Εγκαίνια: Δευτέρα 4 Μαΐου, στις 20.00
Διάρκεια: 5 – 20 Μαΐου 2026
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 19.00 – 23.00
Χώρος: METACOSMOI, Γερανίου 44, Αθήνα, τηλ. 6945977609
Προσβασιμότητα: Προσβάσιμος χώρος για ΑμεΑ
Είσοδος: Ελεύθερη

Λίγα λόγια για την έκθεση

Σπάνια αρχειακά τεκμήρια, χειρόγραφα και έντυπα βιβλία, έργα τέχνης, χάρτες και ιστορικά κειμήλια δίνουν τη δυνατότητα στον επισκέπτη όχι μόνο να βιώσει τις δραματικές στιγμές της πολιορκίας, αλλά και να συνειδητοποιήσει τη βαρύνουσα σημασία της συλλογικής θυσίας, τον εθνικό και διεθνή αντίκτυπο της Εξόδου.

Ταυτόχρονα, παρουσιάζονται τα γεγονότα που προηγήθηκαν και οδήγησαν στην αυτοθυσία των υπερασπιστών του Μεσολογγίου, ακολουθώντας την πορεία της πόλης στον χρόνο, την εξέλιξη και τη συμβολή της στον αγώνα της Aνεξαρτησίας, με αποκορύφωμα την εγγραφή της στη συλλογική μνήμη ως ένα διαχρονικό σύμβολο ελευθερίας. Η ειδική έκδοση, στην οποία περιλαμβάνονται συνοδευτικά κείμενα και μέρος των εκθεμάτων, προετοιμάστηκε από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος με την επιμέλεια του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Προέδρου του Εφορευτικού Συμβουλίου της ΕΒΕ.

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Αν. Τασούλα. Χαιρετισμό απηύθυνε η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Σοφία Ζαχαράκη.

Πληροφορίες

Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), Λεωφ. Συγγρού 364, Καλλιθέα
Διάρκεια Έκθεσης: 20 Μαρτίου έως 31 Αυγούστου 2026
Είσοδος ελεύθερη

Την ιδιαίτερη αυτή ιστορία διάσωσης και υιοθεσίας ανέδειξε μέσω ανάρτησής της στα social media, πριν μερικές μεέρες, η Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Υπηρεσίας Προστασίας Αδέσποτων Ζώων του Δήμου Γλυφάδας, Μαίρη Μηλιαρέση.

Σύμφωνα με την περιγραφή της, ο Βύρωνας είχε βρεθεί μαζί με έναν ακόμη σκύλο, τη Νάνσυ, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, δεμένος σε δέντρο και χωρίς φροντίδα. Η διάσωσή του ξεκίνησε όταν στάλθηκε σχετική φωτογραφία στον δήμαρχο Γλυφάδας, κινητοποιώντας τις αρμόδιες υπηρεσίες. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε και φιλοξενήθηκε από τον ΣΠΑΖ, όπου και έλαβε την απαραίτητη περίθαλψη μέχρι να αναρρώσει πλήρως.

Μετά την αποκατάστασή του, ο Βύρωνας υιοθετήθηκε από τον διεθνώς αναγνωρισμένο Έλληνα σκηνοθέτη και εντάχθηκε, όπως φαίνεται, και στο δημιουργικό του περιβάλλον. Σήμερα, ο σκύλος που κάποτε βρέθηκε εγκαταλελειμμένος στο βουνό «πρωταγωνιστεί» σε φωτογραφία που παρουσιάζεται στην έκθεση του Γιώργου Λάνθιμου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ενώ η εικόνα του έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και σε αφίσα που προβάλλει την έκθεση στο μετρό της Αθήνας.

Όπως επισημαίνει η κ. Μηλιαρέση, η πορεία του Βύρωνα είναι ενδεικτική μιας μετάβασης από την εγκατάλειψη και την επιβίωση, στη φροντίδα και σε μια νέα ζωή, μέχρι το σημείο να χαρακτηρίζεται πλέον —όπως γράφει— «ένας μεγάλος star».

«Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι» — η φράση αυτή, χαραγμένη στη συλλογική μνήμη μέσα από την εμβληματική ταινία Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη, αποτελεί το σημείο αφετηρίας της νέας έκθεσης του αναγνωρισμένου ζωγράφου Απόστολου Χαντζαρά (Apos) στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 29 Ιανουαρίου.

Εκτείνοντας το νήμα της ελληνικής ζωγραφικής από τον Γιάννη Τσαρούχη έως τον Απόστολο Χαντζαρά, παρουσιάζεται μια νέα σειρά έργων που αναδιατυπώνουν την αφήγηση της ταινίας. Ο Apos δίνει τον τίτλο Tristrato, θέτοντας έναν τριπλό άξονα αφήγησης, όπου ο έρωτας, ο θάνατος και το αναγκαίο συνυπάρχουν σε διαρκή σύγκρουση.

Στις 27 Ιανουαρίου, στις 7 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στην οποία θα παρευρεθούν ηθοποιοί που έχουν τιμηθεί με το βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Ως χειρονομία αναγνώρισης της διαχρονικής καλλιτεχνικής συνέχειας, ο Apos θα προσφέρει στις προσκεκλημένες ένα από τα τυπώματα της έκθεσης.

Το εικαστικό σύμπαν του Apos σε διάλογο με τον κινηματογράφο

Η έκθεση, που διοργανώνεται από την ERLE Art Gallery, δεν επιχειρεί να επαναφέρει τις ήδη γνώριμες σκηνές της θρυλικής ταινίας, αλλά να επανενεργοποιήσει τα ερωτήματά της στο σήμερα. Η σύνδεση του Apos με τη δραματουργία είναι άμεση και οργανική.

Το εικαστικό του σύμπαν συγκροτείται από στοιχεία μύθου, ποπ κουλτούρας και διαχρονικών συμβόλων, αποτυπώνοντας σε ασπρόμαυρη παλέτα μια ποπ εκδοχή της ελληνικότητας μέσα από τον κινηματογραφικό φακό του Κακογιάννη.

Η ERLE Art Gallery στηρίζει τη δημιουργία του Apos, αγκαλιάζοντας την εικαστική του πρακτική και, με τη φράση intersection at the pulse of art, υποστηρίζει την έκθεση ως ζωντανό χώρο συνάντησης ανάμεσα στο κινηματογραφικό παρελθόν και την εικαστική εμπειρία του σήμερα.

Πληροφορίες

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 6:00 – 10:00 μ.μ.
Είσοδος: Ελεύθερη

Αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας σε ελληνικά και ξένα αρχεία, δημόσιους φορείς και ιδιωτικές συλλογές, η έκθεση «1945: το τέλος του πολέμου» εστιάζει στις βασικές τομές αυτής της τόσο κομβικής χρονιάς, που αποτέλεσε καταλύτη στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας.

Μέσα σε δώδεκα μήνες, ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος με την αποκάλυψη της απόλυτης βαρβαρότητας του ναζισμού και τον όλεθρο που αυτή είχε επιφέρει, αλλά παράλληλα βίωσε και την χαρά της νίκης των ελεύθερων εθνών. Μέσα από φωτογραφικό υλικό που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί στην Ελλάδα, αλλά και από πρωτότυπα τεκμήρια από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συντίθεται ένα αφήγημα που επιτρέπει στον επισκέπτη να αντιληφθεί τόσο την πυκνότητα των γεγονότων, όσο και τη βαρύτητα τους για την επόμενη ημέρα.

Η απελευθέρωση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, η εισβολή στη Γερμανία και η κατάληψη του Βερολίνου, η αυτοκτονία του Χίτλερ, η συνθηκολόγηση της Γερμανίας, ο πόλεμος του Ειρηνικού, οι συναντήσεις των συμμάχων στη Γιάλτα και το Πόστνταμ, η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η δημιουργία του ΟΗΕ και η δίκη της Νυρεμβέργης, αποτελούν κάποιες από τις ενότητες της έκθεσης. Μέσα από την «περιήγησή» του σε αυτές ο επισκέπτης θα έρθει αντιμέτωπος με τον όλεθρο αλλά θα ψηλαφήσει και την ελπίδα στην έναρξη της νέας εποχής. Ακριβώς αυτή η διττή διάσταση του τόσο μεστού γεγονότων 1945, καθιστά το έτος αυτό κομβικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον για το τότε αλλά και το σήμερα. Σε μία εποχή διάχυτης ανησυχίας για το μέλλον, η κατανόηση των συνθηκών με τις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπη η ανθρωπότητα λίγες γενιές πριν τη δική μας, καθίσταται ακόμη πιο αναγκαία.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, θα οργανωθούν εκπαιδευτικά βιωματικά προγράμματα για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου καθώς και παράλληλες εκδηλώσεις.

Πληροφορίες

Εκθεσιακός χώρος της Βουλής στο Πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο (Λένορμαν 218, Κολωνός)
Διάρκεια έκθεσης: Δεκέμβριος 2025 – Ιούλιος 2026
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή 9:00-15:00, Σάββατο – Κυριακή 10:00- 15:00
*Είσοδος ελεύθερη για το κοινό με την επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας

Το Μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης εγκαινιάζει την έκθεση «Ουμπού ζωγράφος. Άλφρεντ Ζαρρύ και οι τέχνες» (έως τις 5 Απριλίου), μια εκτενή καλλιτεχνική έρευνα για τον συγγραφέα, το έργο που συντάραξε το παρισινό καλλιτεχνικό στερέωμα στα τέλη του 19ου αιώνα και την επιδραστικότητά του ως προάγγελου του θεάτρου του παραλόγου, του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού. Η έκθεση χωρίζεται σε εννέα ενότητες και συνδυάζει χρονολογική και θεματική προσέγγιση.

Η διαχρονική επιρροή του Ουμπού

Δίπλα σε εκδόσεις όπου ο Ζαρρύ πρωτοεμφανίστηκε ως κριτικός τέχνης, ο διευθυντής του μουσείου και επιμελητής της έκθεσης, Εμανουέλ Γκιγκόν (Μορτό, Γαλλία, 66 ετών), εξηγεί τη σημασία του Ουμπού ως χαρακτήρα. Τον κατατάσσει στο ίδιο επίπεδο με τον Οδυσσέα, τον Δον Κιχώτη ή τη Μαντάμ Μποβαρύ: «Ο Ουμπού έχει γίνει παγκόσμιο αρχέτυπο», σημειώνει. «Σε αντίθεση όμως με τους προγενέστερους ήρωες, ξεπερνά όλα τα ταμπού. Από την πρώτη εμφάνισή του στον ‘Ουμπού βασιλιά’, η γκροτέσκα, υπερβολική και κωμικά σκληρή μορφή του σκανδάλισε το κοινό και άνοιξε τον δρόμο για έναν σύγχρονο μύθο. Συμβολίζει τον αχαλίνωτο λόγο, την ασύδοτη εξουσία και μια προκλητική ελευθερία—χαρακτηριστικά που υιοθέτησε ο ίδιος ο Ζαρρύ στη ζωή του ως προέκταση του ήρωά του. Ο Ουμπού είναι πλέον ένα σύγχρονο αστέρι με δόσεις χιούμορ».

Γιος ευκατάστατης οικογένειας, ο Άλφρεντ Ζαρρύ σπούδασε στο Παρίσι χωρίς να αποκτήσει πτυχίο. Ο πρόωρος θάνατος των γονιών του στα 20 χρόνια του τού επέτρεψε να διαθέτει χρήματα για να αφοσιωθεί στις ταβέρνες και την αψέντι. Όπως αναφέρεται στην έκθεση, η άστατη ζωή δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει σε μόλις 15 χρόνια (πέθανε στα 34 από φυματιώδη μηνιγγίτιδα) ένα έργο τόσο λόγιο όσο και πρωτοποριακό.

Με τα κείμενά του για την τέχνη ανέδειξε καλλιτέχνες που τότε ήταν άγνωστοι αλλά σήμερα θεωρούνται κορυφαίοι—όπως ο Πολ Γκογκέν, ο Πιερ Μπονάρ, ο Αρμάν Σεγκέν ή ο Aduanero—στην κατοικία του οποίου έζησε όταν εξάντλησε όλη την κληρονομιά. Συνδέθηκε επίσης με τους Ναμπί Πολ Σερουζιέ και Εντουάρ Βιαρ καθώς και με τον Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Φελίξ Βαλότον, οι οποίοι εικονογράφησαν έργα όπως το «Αλμανάκ του πατέρα Ουμπού» με εικόνες του Μπονάρ. Όλοι αυτοί εκπροσωπούνται εκτενώς στην έκθεση με δάνεια από μουσεία όπως το Πομπιντού ή το Μουσείο ν’Ορσέ.

Η καθημερινή ζωή και η κληρονομιά

Στην αρχή της έκθεσης που καταλαμβάνει δύο ορόφους, ξεχωρίζει μια φωτογραφία του Ζαρρύ πάνω στο ποδήλατό του—το οποίο δεν αποχωριζόταν ποτέ—καθώς και ένα πορτρέτο υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη Ερμάν-Πολ όπου φαίνεται νεαρός και σοβαρός. Καθώς ολοκληρώνει τις τελευταίες λεπτομέρειες της έκθεσης, ο διευθυντής θυμάται ότι γνώρισε τον «Ουμπού βασιλιά» στα 14 του: «Η εντύπωση ήταν τεράστια. Είναι ένα πολύ δυνατό κείμενο». Έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος της εργασίας του στον Ζαρρύ και στον ήρωά του· ήδη από το 2000 είχε παρουσιάσει μικρή έκθεση για τον Ουμπού στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της Βαλένθια και έχει συλλέξει κάθε σχετικό κείμενο με το σύμπαν Ζαρρύ.

Όπως λέει ο Γκιγκόν, περιοδικά οργανώνονται εκθέσεις αφιερωμένες στον Ζαρρύ σε ευρωπαϊκές πόλεις· όμως θεωρεί πως αυτή στη Βαρκελώνη είναι η πιο φιλόδοξη μέχρι σήμερα. Όχι μόνο λόγω των 489 εκθεμάτων—πίνακες, σχέδια, περιοδικά και σπάνια βιβλία—αλλά επειδή αποτελεί το αποτέλεσμα της πληρέστερης μέχρι στιγμής έρευνας γύρω από το φαινόμενο Ουμπού και τον δημιουργό του.

Από την κατακραυγή στην αναγνώριση

Ένα από τα πολλά κεφάλαια της διαδρομής εξηγεί πώς ο Άλφρεντ Ζαρρύ, παρά τη δυσμενή υποδοχή της πρώτης παράστασης, απέκτησε μεταθανάτια φήμη χάρη στον Αντρέ Μπρετόν, που το 1918 διοργάνωσε διάλεξη αφιερωμένη σε αυτόν. Έτσι έγινε πηγή έμπνευσης για τους σουρεαλιστές· ο Μπρετόν ενίσχυσε τη φήμη περιλαμβάνοντάς τον στην ανθολογία μαύρου χιούμορ (1940). Την ερμηνεία των έργων ανέλαβε ακόμη και το Κολέγιο Παταφυσικής—μια κοινωνία αφιερωμένη στην έρευνα «φανταστικών λύσεων» για ανύπαρκτα προβλήματα.

Στον σουρεαλιστικό αυτό άξονα δεσπόζει το θεαματικό λάδι «Ubu imperator» (1923) του Μαξ Έρνστ από τη συλλογή Πομπιντού.

Η σχέση με τον Πικάσο και η καταλανική σκηνή

Δεν είναι βέβαιο αν συναντήθηκαν ποτέ προσωπικά οι Ζαρρύ και Πικάσο, όμως γνώριζαν ο ένας τον άλλον μέσω έργων. Και οι δύο εμφανίζονται σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητες της έκθεσης: έξι μήνες μετά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Πικάσο φιλοτέχνησε σειρά σκίτσων για να συνοδεύσουν τη Γκερνίκα στο ισπανικό περίπτερο της Διεθνούς Έκθεσης Παρισιού (1937). Σε αυτά παρουσιάζει τον Φράνκο ως ιππότη με μεσαιωνική πανοπλία—σαν ακροβάτη στα χαρακώματα ή καβάλα σε γουρούνι—με εμφανή παραπομπή στον Ουμπού. Η σύγκριση θεωρείται προφανής· η γοητεία που άσκησε ο ποιητής στον νεαρό Πικάσο από το 1905 υπήρξε καθοριστική: αργότερα εικονογράφησε έργα για τον Ουμπού ενώ διατηρούσε ως κειμήλιο ακόμη και το περίστροφο του Ζαρρύ.

Το φινάλε της έκθεσης επικεντρώνεται στη διαδρομή υποδοχής που είχε ο Ουμπού στην Καταλονία—ένα κεφάλαιο-κλειδί στην ιστορία των παραστατικών τεχνών της περιοχής. Από την πρώτη παρουσίαση «Ubú rei» το 1964 στη Σχολή Δραματικής Τέχνης Adrià Gual (κεκλεισμένων των θυρών) έως τη θρυλική παράσταση «Mort del Merma» των La Claca & Joan Miró, o χαρακτήρας ενέπνευσε τις πιο τολμηρές σκηνικές δημιουργίες. Το 1981, το Teatre Lliure επισφράγισε αυτή τη σχέση με την «Operació Ubú», συνεργασία με τους Els Joglars σε σκηνικά Fabià Puigserver· μια παράσταση-σταθμός που αποτέλεσε αιχμηρή παρωδία κατά της τότε κυβέρνησης Πουζόλ.

Η επόμενη μέρα στο Μουσείο Πικάσο

Ο Εμανουέλ Γκιγκόν, διευθυντής στο Μουσείο Πικάσο Βαρκελώνης από το 2016 έως σήμερα (η θητεία λήγει το 2026) έχει δει τους επισκέπτες να πολλαπλασιάζονται ενώ οι κάτοικοι έχουν αγκαλιάσει έναν χώρο που αποτέλεσε δώρο του ίδιου του Πικάσο στην πόλη. Η τρέχουσα έκθεση πιθανόν θα είναι η τελευταία υπό τη διεύθυνσή του· για την άνοιξη ετοιμάζει δύο νέα πρότζεκτ: «Ο αρχιτέκτονας» και «Ο Πικάσο & η μεσογειακή αρχαιολογία». Δηλώνει ευχαριστημένος τόσο επιστημονικά όσο και ως προς την απήχηση των εκθέσεων αλλά αποφεύγει να μιλήσει για τα επόμενα βήματα—μόνο επιθυμία να παραμείνει έως τον Σεπτέμβριο ώστε να ολοκληρώσει όσα έχει ξεκινήσει πριν συνεχίσει τις δημοσιεύσεις και τις εκθέσεις του.

Πηγή: El País

Στην έκθεση, παρουσιάζονται μια σειρά από πορτρέτα των ηθοποιών της πολυαναμενόμενης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη «Σπασμένη Φλέβα», που θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου. Πρόκειται για την τρίτη συνεργασία της φωτογράφου με τον κορυφαίο σκηνοθέτη.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η Δρ. Ηώ Πάσχου, επιμελήτρια, φωτογράφος και επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Στον πρόλογό της διαβάζουμε:

Στο «Project Φλέβα», η Άννα Μαρία Χατζηστεφάνου καλεί το κοινό σε παράλληλες φωτογραφικές διαδρομές πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, αντλώντας έμπνευση από το τυχαίο των στιγμιότυπων, το χάος των γυρισμάτων, τη μαγεία των αυτοσχέδιων σκηνικών.

Αναζητώντας τη συναισθηματική εξίσωση ανάμεσα στην υποκριτική, τις τοποθεσίες, το φως, αλλά και το βλέμμα των ηθοποιών προς τη φωτογραφική μηχανή, η έκθεση οργανώνεται σε τρεις θεματικές ενότητες: Ο καθρέφτης ή alter ego, Ιστορίες μιας σπασμένης φλέβας ή work in progress και Ένα κάποιο βλέμμα ή pose.

Μέσα από τις ενότητες αυτές επιχειρείται μια οπτική αφήγηση για τους πολλαπλούς τρόπους με τους οποίους μια σκηνή κατασκευάζεται, πριν ή μετά την τελική κινηματογράφηση. Η Άννα Μαρία Χατζηστεφάνου φωτογραφίζει τους χρόνους προετοιμασίας, αναμονής, προσμονής, αλλά και απόλυτης ακινησίας. Σ’ αυτούς τους ενδιάμεσους χρόνους και χώρους, ο φακός της ανακαλύπτει τις υποδόριες πτυχές της ανθρώπινης φύσης: την εμπιστοσύνη και την έλλειψή της, τη μοναξιά του ηθοποιού πριν από την πρόζα, τη χαρά, τη λύπη, τη σιωπηλή συγκέντρωση, την ανακούφιση.

Ένα έργο μέσα στο έργο. Η έκθεση δεν αφηγείται όσα συμβαίνουν στην ταινία· προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο θέασης: από τις αντανακλάσεις στον καθρέφτη μέχρι την αγωνία της πρόβας και το παιχνίδι των ρόλων, εκεί όπου οι ηθοποιοί συναντούν το βλέμμα μας, στο ίδιο ύψος, χωρίς προσωπείο, χωρίς λόγια.

Η επιλογή και η παρουσίαση των φωτογραφιών επιδιώκουν να αναδείξουν την υποκειμενικότητα της «αλήθειας» κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτή η οπτική αφήγηση επιχειρεί να φωτίσει την ομορφιά, την πολυπλοκότητα και την παραξενιά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Σαν η ζωή να ήταν ταινία και η φωτογραφία η απαραίτητη συνθήκη των ρόλων μας.

Η Άννα Μαρία Χατζηστεφάνου γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Είναι κάτοχος πτυχίου στον Σχεδιασμό Επικοινωνίας με ειδίκευση στη φωτογραφία (ΒΑ Honours in Communication Design) και μεταπτυχιακών τίτλων στην Εκπαίδευση – MA in Education, Diploma in Teaching English. Ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία, τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας και τη μετάφραση.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές φωτογραφικές-εικαστικές εκθέσεις και φεστιβάλ στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην υπόλοιπη Ελλάδα και στην Ιταλία. Στα τελευταία 11 χρόνια έχει παρουσιάσει 6 ατομικές εκθέσεις.

Η ατομική της έκθεση στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας «Ταινίας Περιήγησις» (Νοέμβριος 2014), ένας φωτογραφικός διάλογος με την ταινία «Το Μικρό Ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη, έχει εκδοθεί ως λεύκωμα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Η τελευταία ατομική της έκθεση «Παραλίες» έγινε τoν Οκτώβριο του 2023 στην iFocus Gallery. Το 2014 ίδρυσε την ομάδα «ΣυνARTηση 5», η οποία παρουσίασε εκθέσεις, μεταξύ άλλων, στο Φεστιβάλ Σερίφου το 2015 και στην Art-Athina το 2016. Συμμετέχει σε ομαδικές εκθέσεις και δραστηριότητες με τις καλλιτεχνικές πλατφόρμες «Ορίζονταs Γεγονότων» και «Δίπολα». Είναι επίσης μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Artunitas.

Πληροφορίες

Project ΦΛΕΒΑ
Παράλληλες Φωτογραφικές Διαδρομές

15 – 30 Νοεμβρίου 2025
MatchPoint Arts N’ More
Αινιάνος 1, Πλατεία Βικτωρίας

Εγκαίνια Έκθεσης & Παρουσίαση Βιβλίου:

Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2025
18:00 – 22:00

Επιμέλεια: Ηώ Πάσχου
Χορηγός Έκθεσης: The HUB Events

«…στη μόνη ελπίδα του θεάτρου του κόσμου τούτου»
Γιάννης Τσαρούχης

«Ένας διάττοντας αστέρας που πέρασε από τον μικρό μας γαλαξία, έλαμψε και φώτισε το σκοτεινό ουρανό, σιγά σιγά εξασθένησε και στο τέλος χάθηκε αποχαιρετώντας μας. Γιατί, όταν ο Ανδρέας Βουτσινάς έκανε την εμφάνισή του στο ελληνικό θέατρο, τέλη ’70 αρχές ’80, τα στεγανά, τα όρια μεταξύ «ποιοτικού» και «εμπορικού», ήταν περίπου απροσπέλαστα…»
Χρήστος Παρίδης

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζει την ιστορική αναδρομή στη ζωή και το έργο του σπουδαίου σκηνοθέτη, ηθοποιού και δασκάλου του θεάτρου Ανδρέα Βουτσινά με τίτλο «Εγώ, ο Ανδρέας Βουτσινάς» σε επιμέλεια Ίριδας Κρητικού, αρχαιολόγου και ιστορικού της τέχνης, Σταμάτη Γκίκα, ηθοποιού (Atelier Andréas Voutsinas) και επιμελητή εκδόσεων και Μάριου – Άγγελου Βουτσινά, εικαστικού καλλιτέχνη.

Η έκθεση -που τελεί υπό την αιγίδα και στήριξη της Βουλής των Ελλήνων- εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025, στις 19:00, στις Γκαλερί της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα) και θα διαρκέσει μέχρι τις 24 Ιανουαρίου 2026. Με αφορμή την προετοιμασία της έκθεσης, ιδρύθηκε και ξεκινά την επίσημη δράση του το Σωματείο των Φίλων Ανδρέα Βουτσινά.

Η πολυσχιδής χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Βουτσινά (Χαρτούμ, 1932 – Αθήνα, 2010) που δύσκολα κατατάσσεται σε μία καλλιτεχνική ιδιότητα και δημιουργική κατηγορία, παρουσιάζεται στο πλαίσιο μιας ενδελεχούς καταγραφής της ζωής και του έργου του και ως ελάχιστος φόρος τιμής στη συμπλήρωση δεκαπέντε ετών από τον θάνατό του.

Τα έργα και οι ημέρες του μεγάλου Έλληνα αλλά και διεθνούς πληθωρικού θεατρανθρώπου με τη σαρωτική προσωπικότητα και την εμπρηστική εξωστρέφεια, που συνεργάστηκε σκηνοθετικά με όλα τα ιερά τέρατα της εποχής του, που διδάχτηκε από δασκάλους απαστράπτοντες και που δίδαξε μια μεθοδολογία μοναδική στο είδος της, γενιές Ελλήνων και ξένων ηθοποιών, αφήνοντας το ίχνος του ζωντανό στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Επίδαυρο αλλά και στο Λονδίνο, το Παρίσι, τον Καναδά, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη, ξετυλίγονται πανοραμικά και στις δύο αίθουσες της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης.

Στην Γκαλερί Κέννεντυ, ακολουθούμε τον εκρηκτικό και πολυτάλαντο βίο του δημιουργού, απολαμβάνοντας άγνωστες λεπτομέρειες μέσα από τα πολύτιμα και εφήμερα αντικείμενα των εμμονικών συλλογών του, τις επιστολές και τα άλλα προσωπικά κατάλοιπα και τεκμήρια της πυκνής καθημερινότητάς του αλλά και κατανοώντας καλύτερα τις ανεξίτηλες πνευματικές σχέσεις «αίματος» που διαχρονικά διατηρούσε, μέσα από τα είκοσι πέντε λαμπερά ιδιοσυγκρασιακά του πορτρέτα, φιλοτεχνημένα από τους εντιμότατους φίλους του (Γ. Τσαρούχης, Lila de Nobili, Αλέκος Φασιανός, Παύλος Σάμιος κ.ά.).

Παράλληλα, παρουσιάζονται πενήντα διεθνείς προσωπικότητες -από τον Λι Στράσμπεργκ, τον Τζέιμς Ντιν, τον Μπράντο και τη Μέριλιν Μονρό, ως τον Ελία Καζάν και τη Τζέιν Φόντα, την Άνν Μπάνκροφτ, τον Μελ Μπρουκς τον Πίτερ Μπρουκ, τον Ροζέ Βαντίμ και τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Ζυλ Ντασέν, τον Ζαν Ζενέ και τον Πατρίς Σερώ – που συνδέθηκαν επίσης στενά μαζί του και με το έργο του.

Στην Γκαλερί Χατζηκυριάκου-Γκίκα, τη σκυτάλη παίρνουν η θεατρική δημιουργία και τα έργα που σηματοδότησε η αξέχαστη παρουσία του Ανδρέα Βουτσινά ως μαθητή, δασκάλου, κόουτς και σκηνοθέτη. Κατά την τελευταία τριετία, για τις ανάγκες της έκθεσης καταγράφηκαν και μελετήθηκαν περισσότερα από εκατόν ογδόντα θεατρικά projects του, που περιλαμβάνουν όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων του.

Εβδομήντα πέντε περίπου συνολικά από αυτά, πραγματοποιημένα στην Αμερική του Χόλυγουντ, του Μπρόντγουεϊ και του θρυλικού The Actors Studio, στην Αγγλία και στο Παρίσι όπου επέλεξε να ζήσει (και όπου, στον απόηχο του Μάη του ΄68 ίδρυσε το περίφημο εργαστήριο θεάτρου Théâtre des Cinquante στα πρότυπα του The Actors Studio συγκεντρώνοντας την αφρόκρεμα του γαλλικού θεάτρου, από τον Ζαν Μαρέ, τη Ζαν Μορώ και τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν, μέχρι τους νεότερους Ατζανί, Yπέρ, Αρντάν, Μπινός, Ρενό) αλλά και την Ελλάδα όπου αξέχαστες παραμένουν οι συνεργασίες του στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και την Επίδαυρο, μέσα από τις οποίες έλαμψαν ή αναδείχτηκαν κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιοί, όπως οι Δέσπω Διαμαντίδου, Μελίνα Μερκούρη, Ειρήνη Παππά, Αλέκα Παΐζη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Νόνικα Γαληνέα, Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά και οι νεότερες Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Φιλαρέτη Κομνηνού και Λυδία Φωτοπούλου, παρουσιάζονται στην έκθεση, μέσω σχεδίων, μακετών, θεατρικών προγραμμάτων, φωτογραφιών και σκηνικών αντικειμένων.

Συντελεστές έκθεσης:

Ίρις Κρητικού, αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης, Σταμάτης Γκίκας, ηθοποιός (Atelier Andréas Voutsinas), επιμελητής εκδόσεων και Μάριος – Άγγελος Βουτσινάς, εικαστικός καλλιτέχνης – Επιμέλεια έκθεσης

Χρήστος Παρίδης, δημοσιογράφος, κειμενογράφος – Σύνταξη Βιογραφικού του Ανδρέα Βουτσινά
Michèle Simonnet, ηθοποιός (Atelier Andréas Voutsinas), μεταφράστρια, βοηθός του Ανδρέα Βουτσινά – Καλλιτεχνικός Σύμβουλος

Jean Cassiès, ηθοποιός (Atelier Andréas Voutsinas), συγγραφέας, σεναριογράφος – Καλλιτεχνικός Σύμβουλος

Παυλίνα Λαδά-Βοσινάκη, διακοσμήτρια – Αρχειοθέτηση

Σπύρος Ν. Ταραβήρας, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός – Ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Βουτσινά

Χρήστος Δήμας, σκηνοθέτης – Οπτικοακουστική Μελέτη Έκθεσης

Αναστασία Δάλμα, Αρχιτέκτων – Αρχιτεκτονική Μελέτη Έκθεσης

Δημήτρης Μητσιάνης, γραφίστας – Σχεδιασμός Εντύπων Έκθεσης

Ελίζα Πολυχρονιάδου, συντηρήτρια έργων τέχνης – Συντήρηση Αρχειακού Υλικού

Μαρία Τσολάκη, επικοινωνιολόγος – Επικοινωνία έκθεσης

Στο πλαίσιο της έκθεσης, θα κυκλοφορήσει συλλεκτική εφημερίδα-μονογραφία με αρχειακό υλικό και κείμενα για τον Ανδρέα Βουτσινά από το Τυπογραφείο του Ελληνικού Κοινοβουλίου. H έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Βουλής. Την έκθεση θα πλαισιώσει σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, προβολών και ξεναγήσεων. Το πρόγραμμα θα ανακοινωθεί σύντομα.

Πληροφορίες

Εγκαίνια έκθεσης: Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025, 19:00
Διάρκεια έκθεσης: 24 Νοεμβρίου 2025 – 24 Ιανουαρίου 2026
Χώρος: Γκαλερί Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα)
Μέρες & Ώρες: Δευτέρα – Παρασκευή: 12:00 – 20:00, Σάββατο: 10:00 – 14:00, Κυριακή κλειστά

Διεύθυνση Πολιτιστικών Ελληνοαμερικανικής Ένωσης: 2103680972
Είσοδος ελεύθερη

Πρόκειται για την πρώτη ταινία του δημιουργού, τα γυρίσματα της οποίας έγιναν στο Δουργούτι (σημερινό Νέο Κόσμο), μία αθηναϊκή συνοικία που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους Αρμένιους και Έλληνες πρόσφυγες που κατέφτασαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία. Ένα συνοικισμό που υπήρξε για πολλές δεκαετίες χωνευτήρι ανθρώπων και πολιτισμών.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Νίκος Κούνδουρος

Σενάριο: Μαργαρίτα Λυμπεράκη

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Φωτογραφία: Κώστας Θεοδωρίδης

Σκηνικά-Κοστούμια: Πάνος Παπαδόπουλος, Νίκος Νικολαΐδης

Μοντάζ: Γιώργος Τσαούλης

Ηθοποιοί: Γιώργος Φούντας, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Στέφανος Στρατηγός, Μίμης Φωτόπουλος, Θανάσης Βέγγος, Μάνος Κατράκης

Διανομή: Filmtrade / www.filmtrade.gr

Πληροφορίες

Είσοδος: 8 ευρώ

Με το εισιτήριο εισόδου οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα πριν την έναρξη της προβολής να περιηγηθούν στην περιοδική έκθεση «Από τη Μεγάλη… στη Σύγχρονη Ελλάδα (Μέρος Β΄): Οι Πρόσφυγες».

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή από τις 18.00 έως τις 19.30.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Για πληροφορίες στο 210-3237617 (εσωτ. 109, 107 και 205)

«Εκατομμύρια άνθρωποι σταματούν ή δεν ξεκινούν τη χρήση καπνού χάρη στις προσπάθειες των χωρών για τον έλεγχο του καπνού», δήλωσε ο Δρ. Τεντρός Αντάνομ Γκεμπρεγιέσους, Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ. «Ως αντίδραση σε αυτή την ισχυρή πρόοδο, η βιομηχανία καπνού αντεπιτίθεται με νέα προϊόντα νικοτίνης, στοχεύοντας επιθετικά τους νέους. Οι κυβερνήσεις πρέπει να δράσουν ταχύτερα και πιο αποφασιστικά στην εφαρμογή αποδεδειγμένων πολιτικών ελέγχου του καπνού».

Το άλμα του vaping: πάνω από 100 εκατομμύρια χρήστες ηλεκτρονικών τσιγάρων

Για πρώτη φορά, ο ΠΟΥ εκτιμά τη χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων σε παγκόσμιο επίπεδο, με τα στοιχεία να είναι ανησυχητικά: πλέον περισσότεροι από 100 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως κάνουν χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων (vaping). Σε αυτό το σύνολο περιλαμβάνονται:

· Ενήλικες: τουλάχιστον 86 εκατομμύρια χρήστες, κυρίως σε χώρες υψηλού εισοδήματος.

· Έφηβοι: τουλάχιστον 15 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 13–15 ετών ήδη χρησιμοποιούν ηλεκτρονικά τσιγάρα. Στις χώρες με διαθέσιμα δεδομένα, τα παιδιά έχουν κατά μέσο όρο εννέα φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να κάνουν χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων σε σχέση με τους ενήλικες.

Η βιομηχανία του καπνού λανσάρει αδιάκοπα μια σειρά νέων προϊόντων και τεχνολογιών με στόχο να εμπορευματοποιήσει την εξάρτηση από τη νικοτίνη —όχι μόνο με τα τσιγάρα, αλλά και με τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, τα σακουλάκια νικοτίνης (nicotine pouches), τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού και άλλα— όλα με επιπτώσεις στην υγεία, και ιδιαίτερα επικίνδυνα για τις νέες γενιές.

«Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα τροφοδοτούν ένα νέο κύμα εξάρτησης από τη νικοτίνη», προειδοποίησε ο Ετιέν Κρουγκ, Διευθυντής του Τμήματος Προσδιοριστών Υγείας, Προώθησης και Πρόληψης του ΠΟΥ. «Προωθούνται ως μέτρο μείωσης της βλάβης, αλλά στην πραγματικότητα εθίζουν τα παιδιά στη νικοτίνη νωρίτερα και κινδυνεύουν να υπονομεύσουν δεκαετίες προόδου».

Οι γυναίκες διακόπτουν το κάπνισμα πιο γρήγορα από ότι οι άνδρες

Καταγράφεται σταθερή μείωση της χρήσης καπνού σε άνδρες και γυναίκες σε όλες τις ηλικιακές ομάδες την περίοδο 2000–2024. Ωστόσο, οι γυναίκες προπορεύονται στην προσπάθεια αυτή: πέτυχαν τον παγκόσμιο στόχο μείωσης μέχρι το 2025 πέντε χρόνια νωρίτερα, φθάνοντας το ορόσημο του 30% ήδη το 2020. Η επικράτηση της χρήσης καπνού μεταξύ των γυναικών μειώθηκε από 11% το 2010 σε 6,6% το 2024, ενώ ο αριθμός των γυναικών χρηστών καπνού μειώθηκε από 277 εκατομμύρια το 2010 σε 206 εκατομμύρια το 2024.

Αντιθέτως, για τους άνδρες η επίτευξη του στόχου προβλέπεται το 2031. Σήμερα, πλέον των τεσσάρων στους πέντε χρήστες καπνού παγκοσμίως είναι άνδρες, με σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνδρες να συνεχίζουν τη χρήση προϊόντων καπνού. Η επικράτηση μεταξύ των ανδρών έπεσε από 41,4% το 2010 σε 32,5% το 2024, αλλά ο ρυθμός της μείωσης κρίνεται ανεπαρκής.

Μεγάλες διαφορές στις καπνιστικές συνήθειες ανά περιοχή

· Νοτιοανατολική Ασία: Παλαιότερα αποτελούσε το επίκεντρο του προβλήματος, το κάπνισμα στους άνδρες σχεδόν έχει μειωθεί στο μισό: από 70% το 2000 σε 37% το 2024. Στην περιοχή αυτή, σημειώθηκε πάνω από το μισό της παγκόσμιας μείωσης.

· Αφρική: Η επικράτηση είναι η χαμηλότερη ανάμεσα σε όλες τις περιφέρειες, στο 9,5% το 2024, και η περιοχή είναι σε τροχιά να πετύχει τον στόχο μείωσης 30%. Ωστόσο, λόγω της αύξησης του πληθυσμού, ο απόλυτος αριθμός χρηστών συνεχίζει να αυξάνεται.

· Αμερική: Η περιφέρεια έχει επιτύχει 36% σχετική μείωση, με την επικράτηση να φθάνει στο 14% το 2024, αν και σε ορισμένες χώρες εξακολουθούν να λείπουν επαρκή δεδομένα.

· Ευρώπη: Πλέον αποτελεί την περιοχή με τη μεγαλύτερη επικράτηση σε παγκόσμιο επίπεδο, με 24,1% των ενηλίκων να χρησιμοποιούν προϊόντα καπνού το 2024. Επιπλέον, οι γυναίκες στην Ευρώπη έχουν την υψηλότερη παγκόσμια επικράτηση, στο 17,4%.

· Ανατολική Μεσόγειος: Η επικράτηση της καπνιστικής συνήθειας φτάνει το 18%, με τη χρήση καπνού να συνεχίζει να αυξάνεται σε ορισμένες χώρες.

· Δυτικός Ειρηνικός: Το ποσοστό των ενηλίκων που χρησιμοποιούν καπνό είναι 22,9% το 2024, από 25,8% το 2010 — η πρόοδος σε αυτή την περιοχή είναι η βραδύτερη. Οι γυναίκες εμφανίζουν χαμηλή επικράτηση (2,5%), ενώ οι άνδρες έχουν την υψηλότερη επικράτηση από όλες τις περιοχές, στο 43,3%.

Τι πρέπει να γίνει — έκκληση ΠΟΥ προς τις κυβερνήσεις

Ο ΠΟΥ καλεί τις κυβερνήσεις να εντείνουν τον έλεγχο του καπνού: να εφαρμόσουν και να επιβάλουν πλήρως το πακέτο MPOWER (ένα σύνολο αποδεδειγμένων μέτρων ελέγχου του καπνού) και τη Σύμβαση-Πλαίσιο του ΠΟΥ για τον Έλεγχο του Καπνού, να κλείσουν νομικά κενά που επιτρέπουν στη βιομηχανία καπνού και νικοτίνης να στοχεύει τα παιδιά, και να ρυθμίσουν τα νέα προϊόντα νικοτίνης, όπως τα ηλεκτρονικά τσιγάρα. Επιπλέον, προτείνεται η αύξηση των φόρων στον καπνό, η απαγόρευση της διαφήμισης και η διεύρυνση των υπηρεσιών υποστήριξης για τη διακοπή, ώστε εκατομμύρια περισσότεροι να μπορέσουν να κόψουν το κάπνισμα.

«Σχεδόν το 20% των ενηλίκων εξακολουθεί να χρησιμοποιεί προϊόντα καπνού και νικοτίνης. Δεν μπορούμε να εφησυχάσουμε τώρα», τόνισε ο Τζέρεμι Φάραρ, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ για την Προώθηση της Υγείας και την Πρόληψη Νοσημάτων και Φροντίδα. «Ο κόσμος έχει σημειώσει πρόοδο, αλλά μόνο ισχυρότερη και ταχύτερη δράση μπορεί να νικήσει την επιδημία του καπνίσματος».

Αξίζει να σημειώσουμε, τέλος, πως τα ευρήματα της νέας έκθεσης με τίτλο «Παγκόσμια έκθεση του ΠΟΥ για τις τάσεις στην επικράτηση της χρήσης καπνού 2000–2024 και προβλέψεις 2025–2030» βασίζονται σε 2.034εθνικές έρευνες, οι οποίες καλύπτουν το 97% του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα δεδομένα υποστηρίζουν την παγκόσμια αναφορά για τον Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης και το Παγκόσμιο Σχέδιο Δράσης του ΠΟΥ για τις Μη Μεταδοτικές Ασθένειες (ΜΜΑ), το οποίο στόχευε σε σχετική μείωση της χρήσης καπνού κατά 30% έως το 2025. Έως τώρα, η μείωση έχει επιτευχθεί σε ποσοστό 27%, υπολείπεται κατά 50 εκατομμύρια χρήστες.