Ο Dahl, ο οποίος γεννήθηκε στο προάστιο Llandaff του Cardiff, δημιούργησε τα σκίτσα με μαύρο στυλό για το βιβλίο “Boy”, το οποίο εκδόθηκε το 1984. Πέθανε το 1990 σε ηλικία 74 ετών και στην σχεδόν 5 δεκαετιών καριέρα του, αυτά είναι τα μόνα σκίτσα βιβλίων που δημιούργησε ποτέ.

Τα σκίτσα θα πουληθούν στο Εδιμβούργο στο πλαίσιο της δημοπρασίας βιβλίων και χειρογράφων της Lyon & Turnbull στις 18 Ιουνίου. Τα σκίτσα αποτελούν μέρος μιας συλλογής που εκτιμάται ότι θα πουληθεί για τιμή μεταξύ 20.000 και 30.000 λιρών.

Στα απομνημονεύματά του, ο Dahl θυμήθηκε διάφορα παιδικά του κατορθώματα, συμπεριλαμβανομένης μιας φάρσας που έκανε με τους φίλους του στην ιδιοκτήτρια του τοπικού ζαχαροπλαστείου, κυρία Pratchett, βάζοντας ένα νεκρό ποντίκι σε ένα βάζο με πώμα. Για να δείξει πώς έκανε τη φάρσα, ο Dahl ζωγράφισε ένα ποντίκι να βρίσκεται πάνω από τα γλυκά με τα πόδια του ψηλά.

Τα σχέδια βρέθηκαν σε έναν φάκελο με την ένδειξη «Σχέδια & αντικείμενα και κουρέλια του Dahl» που ανήκε στον Ian Craig, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του εκδοτικού οίκου Jonathan Cape .

Ο κ. Craig, ο οποίος πέθανε το 2023, δημιούργησε τις τελευταίες εικονογραφήσεις για το βιβλίο, εμπνευσμένες από τα σχέδια του Dahl. Επίσης, επέβλεψε την παραγωγή του βιβλίου και το αρχείο περιλαμβάνει τα σχέδιά του, καθώς και τις αρχικές διατάξεις σελίδων και την αλληλογραφία. Ο κ. Craig επινόησε τον τίτλο και έλαβε μια επιστολή από τον Dahl που έλεγε: «Πρέπει να σας ευχαριστήσω που σκεφτήκατε τον πρώτο λογικό τίτλο για το βιβλίο μου. Το “Boy” είναι μια χαρά. Μας αρέσει σε όλους…»

Η χήρα του, Kate Craig, η οποία εργαζόταν επίσης στον Jonathan Cape, είπε ότι η έκδοση του “Boy” ήταν «σε πολύ σφιχτό πρόγραμμα έκδοσης». Ο συνήθης εικονογράφος του Dahl, Quentin Blake, ήταν «σε διακοπές», είπε, οπότε «ο Ian ρώτησε τον Dahl αν μπορούσε να βοηθήσει με τις εικονογραφήσεις». «Ο Dahl κατέληξε να δημιουργήσει μια ποικιλία σκίτσων τα οποία ο Ian χρησιμοποίησε ως έμπνευση για τα δικά του σχέδια. Ο Ian δεν πληρώθηκε ποτέ για τις εικονογραφήσεις, αλλά ο Dahl του έδωσε ένα μία από τις χαρακτηριστικές μπλε κασμιρένιες ζακέτες του ως ευχαριστία, την οποία και θεωρούσε πολύτιμη».

Ο Dominic Somerville-Brown, ειδικός σε σπάνια βιβλία και χειρόγραφα του Lyon & Turnbull, δήλωσε: «Είναι απολύτως συναρπαστικό να βλέπουμε από κοντά τα μοναδικά, χειρόγραφα σκίτσα του Roald Dahl. Αποτελούν μια μοναδική προσθήκη στο έργο του και μας επιτρέπουν να παρατηρήσουμε τη μεταμόρφωση των παιδικών του αναμνήσεων σε έντυπη μορφή, ένα μέσο στο οποίο θα τις λατρέψουν γενιές αναγνωστών.

«Ο Ian Craig αναμφίβολα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκδοτική επιτυχία του Dahl, επιβλέποντας όχι μόνο την έκδοση του “Boy”, αλλά και πολλών άλλων διάσημων παιδικών ιστοριών του. Αυτό το αρχείο δίνει μια εικόνα για τις δημιουργικές διαδικασίες πίσω από ένα βιβλίο που εξακολουθούν να απολαμβάνουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο σήμερα».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Lyon & Turnbull

Εδώ, επιτέλους, πειρατικά και τυπωμένα με κόκκινο μελάνι, ήταν οι βαθιά ομοερωτικοί και αγωνιώδεις στίχοι που ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα είχε ολοκληρώσει λίγο πριν δολοφονηθεί στις πρώτες μέρες του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Για να τιμήσει την ανώνυμη προσπάθεια, να επανεξετάσει ένα ιδιόμορφο επεισόδιο στην λογοτεχνική ιστορία της Ισπανίας και να φέρει τα ποιήματα σε ένα νέο κοινό, ένας εκδότης της Γαλικίας κυκλοφόρησε τώρα μια τέλεια έκδοση αντιγράφου αυτού του πρωτοποριακού βιβλιαρίου 42 ετών.

Αν και ήταν γνωστά από καιρό στους μελετητές του Λόρκα – κυρίως επειδή είχαν εκδοθεί στα γαλλικά δύο χρόνια νωρίτερα – τα “Los Sonetos del Amor Oscuro” είχαν κρυφτεί από την οικογένεια του ποιητή, η οποία πίστευε ότι οι βασανισμένοι και αισθησιακοί στίχοι τους θα αμαύρωναν την κληρονομιά του και θα αναζωπύρωναν παλιά μίση.

Στα 11 ποιήματα, ο ποιητής προσκαλεί τον αγαπημένο του να «πιει χυμένο αίμα από το μέλι του μηρού» και παραπονιέται ότι «η περιφρόνησή σου ήταν θεός, ενώ τα παράπονά μου ήταν μια αλυσίδα περιστεριών και στιγμών». Σε ένα άλλο, παρακαλεί για μια επιστολή που θα τον απαλλάξει από τη δυστυχία του: «Σε υπέφερα, γρατζούνισα τις φλέβες μου/Τίγρης και περιστέρι πάνω στη μέση σου/Σε μια μονομαχία από δαγκώματα και κρίνα/Γέμισε λοιπόν την τρέλα μου με λέξεις/Ή άσε με να ζήσω στην ηρεμία μου/Για πάντα σκοτεινή νύχτα της ψυχής».

Σε μια προφανή προσπάθεια να αναγκάσουν την οικογένεια και να επιτύχουν την έκδοση των σονέτων στην πρωτότυπη γλώσσα τους, μια ομάδα διανοουμένων – των οποίων τα ονόματα παραμένουν άγνωστα – απέκτησε τα ποιήματα. Τα τύπωσαν και τα έστειλαν σε 250 ειδικούς του Λόρκα, πολιτιστικές προσωπικότητες και δημοσιογράφους – και το σχέδιό τους λειτούργησε. Ένα χρόνο μετά από εκείνη την παράνομη δημοσίευση, η οικογένεια του ποιητή συναίνεσε στη δημοσίευση όλων των σονέτων – αν και η απόφασή τους να τα κοινοποιήσουν στην δεξιά εφημερίδα ABC προκάλεσε αντιδράσεις, όπως και η άρνηση της εφημερίδας να χρησιμοποιήσει τη λέξη «ομοφυλόφιλος» σε οποιοδήποτε συνοδευτικό άρθρο της.

«Αυτό για το οποίο μιλάμε εδώ είναι τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Λόρκα και εμφανίστηκαν σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε 50 χρόνια αργότερα», δήλωσε ο συγγραφέας Ενρίκε Αλβαρέλος, ο οποίος επέβλεψε την αναπαραγόμενη έκδοση για την ομώνυμη εκδοτική επιχείρηση της οικογένειάς του.

«Δεν θέλουμε να μπούμε στο μυαλό άλλων ανθρώπων, αλλά αυτό που πιστεύουμε ότι συνέβη είναι ότι υπήρχε φόβος μεταξύ του στενότερου κύκλου του Λόρκα και της οικογένειάς του ότι η δημοσίευση αυτών των ποιημάτων θα αναστάτωνε μερικά από τα φαντάσματα που βάραιναν τόσο πολύ τη ζωή και το έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα». Ενώ η μετά Φράνκο Ισπανία των αρχών της δεκαετίας του 1980 βίωνε τεράστιες αλλαγές, πρόσθεσε: «Υπήρχαν ακόμα παλιά, αταβιστικά ταμπού και παλιές συνήθειες που πηγάζουν από τα χειρότερα του ισπανικού πνεύματος, οπότε μπορείτε να φανταστείτε ότι η έκδοση αυτής της έκδοσης – αρχικά κρυφά – είχε τεράστιο αντίκτυπο στη χώρα τότε».

Η ιδέα για τη νέα έκδοση ήρθε αφού ο Αλβαρέλος έλαβε ένα αντίγραφο, μέσω τρίτου, ενός από τα 250 της αρχικής έκδοσης. Τώρα αλλάζουν χέρια για περίπου 5.000 ευρώ το καθένα. Αφού σβήστηκε ο αριθμός για να μην εντοπιστεί το βιβλίο πίσω στον κάτοχό του, ο εκδότης δημιούργησε αυτό που αποκαλεί «μια πραγματικά αυστηρή και πιστή αναπαραγωγή αυτού του πρωτότυπου βιβλίου, αντιγράφοντας το χαρτί και την υφή του. Είναι μια 100% πιστή έκδοση αντιγράφου του πρωτοτύπου». Όπως και η έκδοση του 1983, το αντίγραφο περιέχει αποσπάσματα από δύο από τους συναδέλφους ποιητές με τους οποίους ο Λόρκα είχε μοιραστεί τα σονέτα.

«Την τελευταία φορά που τον είδα, με πήγε σε μια γωνία και, σχεδόν κρυφά, απήγγειλε έξι ή επτά σονέτα από μνήμης που θυμάμαι ακόμα λόγω της απίστευτης ομορφιάς τους», είχε γράψει ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα.

Ο επίσης βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Ισπανός ποιητής Βιθέντε Αλεϊξάντρε, συγκινήθηκε εξίσου όταν τα άκουσε από τα χείλη του Λόρκα: «Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τον κοιτάξω επίμονα και να πω: «Τι καρδιά. Τόση αγάπη και τόσος πόνος!» Με κοίταξε και χαμογέλασε σαν μικρό αγόρι».

Ο βιογράφος του Λόρκα, Ίαν Γκίμπσον, ο οποίος ήταν ένας από τους αρχικούς 250 παραλήπτες, ορκίζεται ότι ακόμα δεν ξέρει ποιος βρισκόταν πίσω από το μικρό κόκκινο βιβλίο. Λίγο μετά την έκδοση των σονέτων από το ABC, επισκέφθηκε τον Αλεϊξάντρε για να ακούσει τις σκέψεις του για το θέμα. «Ο Αλεϊξάντρε ήταν επίσης ομοφυλόφιλος», είπε ο Γκίμπσον. «Και μου είπε: Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχω διαβάσει κάθε λέξη σε αυτό το ένθετο και η λέξη ομοφυλόφιλος δεν εμφανίζεται! Ήταν απίστευτο». Κι όμως, πρόσθεσε ο Γκίμπσον, «η γραμματική – τα επίθετα κ.ο.κ. – καθιστά σαφές ότι μιλάει για ομοφυλοφιλικό έρωτα».

Για τον Ιρλανδό ισπανόφωνο, υπάρχουν προφανείς συγκρίσεις μεταξύ των σονέτων του Λόρκα και της ζωής και του έργου ενός από τους συμπατριώτες του Γκίμπσον, του Όσκαρ Ουάιλντ.

«Ήταν η αγάπη που δεν τόλμησε να πει το όνομά της», είπε. «Αυτή ήταν η κατάσταση και αυτά τα σονέτα είναι πολύ, πολύ προσωπικά. Μιλούν με σαφήνεια για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα και την αγωνία που εμπλέκεται. Αυτό υπάρχει στον τίτλο του “Amor Oscuro”. Πρόκειται για δύσκολο έρωτα. Είναι μια προσπάθεια να φωτιστεί η άλλη πλευρά που δεν μπορούσε να φανεί. Και είναι πολύ όμορφα».

Πηγή: The Guardian

Ο οίκος δημοπρασιών Sotheby’s ανακοίνωσε την πώληση την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, στα 461α γενέθλια του Σαίξπηρ. Είπε ότι η πώληση της 23ης Μαΐου θα είναι η πρώτη φορά από το 1989 που ένα σετ από την Πρώτη, τη Δεύτερη, την Τρίτη και την Τέταρτη έκδοση προσφέρεται σε δημοπρασία ως ενιαία παρτίδα. Ο οίκος δημοπρασιών υπολόγισε την τιμή πώλησης μεταξύ 3,5 και 4,5 εκατομμυρίων λιρών.

Μετά τον θάνατο του Σαίξπηρ το 1616, τα έργα του συγκεντρώθηκαν σε έναν ενιαίο τόμο από τους φίλους του Τζον Χέμινγκς και Χένρι Κόντελ, ηθοποιούς και μετόχους του θιάσου του θεατρικού συγγραφέα, “The King’s Men”. Το “First Folio” — με πλήρη τίτλο «Κωμωδίες, Ιστορίες & Τραγωδίες του κ. Ουίλιαμ Σαίξπηρ» — περιείχε 36 θεατρικά έργα, από τα οποία τα μισά δημοσιεύτηκαν εκεί για πρώτη φορά.

Χωρίς το βιβλίο, λένε οι μελετητές, θεατρικά έργα όπως τα «Μάκβεθ», «Η Τρικυμία» και «Δωδέκατη Νύχτα» μπορεί να είχαν χαθεί. Ο Sotheby’s χαρακτήρισε τον τόμο «χωρίς αμφιβολία την πιο σημαντική δημοσίευση στην ιστορία της αγγλικής λογοτεχνίας».

Περίπου 750 αντίτυπα τυπώθηκαν το 1623, από τα οποία περίπου 230 είναι γνωστό ότι σώζονται. Όλα εκτός από μερικά βρίσκονται σε μουσεία, πανεπιστήμια ή βιβλιοθήκες. Ένα από τα λίγα Πρώτα Folios πωλήθηκε σε ιδιώτη για 9,9 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία το 2020.

Το Πρώτο Folio αποδείχθηκε αρκετά επιτυχημένο ώστε μια ενημερωμένη έκδοση, το Δεύτερο Folio, εκδόθηκε το 1632, μια τρίτη το 1663 και μια τέταρτη το 1685.

Αν και το First Folio θεωρείται ως το πιο πολύτιμο, το τρίτο είναι το πιο σπάνιο, με 182 αντίγραφα που είναι γνωστό ότι σώζονται. Πιστεύεται ότι η σπανιότητα του τρίτου βιβλίου οφείλεται στο ότι μέρος του αποθέματος καταστράφηκε στη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666.

Το Τρίτο περιελάμβανε επτά επιπλέον έργα, αλλά μόνο ένα – «Περικλής, Πρίγκιπας της Τύρου» – πιστεύεται ότι είναι του Σαίξπηρ.

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία: Sotheby’s

Ο συγγραφέας του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» γράφει με απόγνωση: «Αυτή μείωσε [το χειρόγραφό μου] σε ανοησία. Έχω κάποια συμπάθεια με τη δακτυλογράφο που αντιμετωπίζει τόσο άγνωστο θέμα αν και προφανώς δεν έδινε πολλή σημασία.» Χλεύασε τη σύγχυσή της: “poche for poetic, highballs(!) for high halls, and arias for cries”.

Η επιστολή βρίσκεται μέσα σε μια συλλογή σε μεγάλο βαθμό αδημοσίευτης αλληλογραφίας που αντικατοπτρίζει την απέχθεια του Tolkien για την προχειρότητα και την αγάπη για τη γλώσσα. Αποτελεί μέρος ενός αρχείου που περιλαμβάνει το τελευταίο σημαντικό χειρόγραφο του Tolkien, το “The Road Goes Ever On”, τη συνεργασία του με τον συνθέτη Donald Swann του ντουέτου μουσικής κωμωδίας Flanders and Swann.

Η συλλογή, η οποία προσφέρει πληροφορίες για τη δημιουργική διαδικασία μιας από τις πιο σημαίνουσες λογοτεχνικές προσωπικότητες όλων των εποχών, πωλείται από τους Jonkers Rare Books, ειδικούς σε θέματα αρχαιοτήτων στο Henley-on-Thames, στο Oxfordshire. Ο ιδρυτής του βιβλιοπωλείου, Christiaan Jonkers, δήλωσε: «Είναι αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό αρχείο υλικού του Tolkien που προσφέρεται προς πώληση σε περισσότερες από μια γενιά».

Χειρόγραφα και προσχέδια για μερικά από τα πιο διάσημα βιβλία του, συμπεριλαμβανομένου του Χόμπιτ και του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αγοράστηκαν από το Πανεπιστήμιο Marquette στο Μιλγουόκι το 1956. Ο τότε διευθυντής των βιβλιοθηκών του, William B Ready, αναγνώρισε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ως αριστούργημα και πλησίασε τον Tolkien όταν κανένα άλλο ίδρυμα δεν ενδιαφερόταν, αγοράζοντας ολόκληρη τη συλλογή για μόλις £1,500. Τα αριστουργήματα φαντασίας του Tolkien πουλούσαν περισσότερα από 150 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, εμπνέοντας κινηματογραφικές διασκευές όπως ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του Peter Jackson, μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές ταινιών του κινηματογράφου. Τα υπόλοιπα χειρόγραφά του δωρίστηκαν μεταθανάτια από την περιουσία του στη βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη.

Ο Jonkers απέκτησε αυτό το τελευταίο αρχείο από την οικογένεια του Swann, ο οποίος πέθανε το 1984. Η τιμή του, 550.000 λίρες, αντικατοπτρίζει τη σπανιότητά του. Είπε: «Είναι επειδή αυτή η δουλειά ήταν μια συνεργασία και όλο αυτό το υλικό βρισκόταν στην οικογένεια Swann και ξέφυγε προσοχής». Το “The Road Goes Ever On” είναι ένας κύκλος τραγουδιών που βασίζεται σε στίχους από το «Χόμπιτ» και τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», μελοποιημένο από τον Swann. Το αρχείο περιλαμβάνει 21 επιστολές, καθώς και τραγούδια και ποιήματα και 13 σελίδες σημειώσεων.

Αντικατοπτρίζουν μια εκτενή συζήτηση μεταξύ των δύο ανδρών για το πώς θα μπορούσαν να τραγουδηθούν τα τραγούδια, επειδή δεν είχαν μεταφραστεί μέχρι τότε, είπε ο Jonkers: «Όταν εμφανίστηκαν στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», ήταν απλά στα Elvish. Η ιδέα ήταν ότι ο αναγνώστης απολάμβανε μια γλώσσα που δεν μπορούσε να καταλάβει με κανέναν τρόπο, σαν ένα είδος φωνητικής άσκησης από μόνη της… Ο Swann είχε επιλέξει δύο ποιήματα στη γλώσσα των ξωτικών και γρήγορα έγινε φανερό ότι αυτά θα χρειάζονταν τη βοήθεια του Tolkien στην προφορά και το μέτρο, τόσο για να βοηθήσουν τον συνθέτη όσο και κάθε ερμηνευτή. Στην αλληλογραφία τους, ο Tolkien πρόσφερε οδηγίες για την ερμηνεία και επίσης το πλαίσιο για τη γλώσσα».

Οι επιστολές του Tolkien προς τον Swann αντικατοπτρίζουν τον αμοιβαίο θαυμασμό και τη φιλία τους, η οποία διήρκεσε από την εισαγωγή τους το 1965 έως λίγο πριν τον θάνατο του Tolkien το 1973. Ο Tolkien κολακεύτηκε που ο Swann ήθελε να ερμηνεύσει τα τραγούδια του ερμηνεύοντάς τα το 1966 με τον βαρύτονο William Elvin.

Ο Jonkers είπε ότι τα γράμματα έδειχναν την εξέλιξη μιας γνήσιας φιλίας, «η οποία έρχεται σε αντίθεση με την απεικόνιση του Tolkien αυτή τη στιγμή ως κάπως επιφυλακτικός με τους νεοφερμένους και μια συχνά οξύθυμη και κλειστή προσωπικότητα». «Ο Tolkien δίνει την εντύπωση ότι είναι αχαρακτήριστα εντυπωσιασμένος από τη φήμη του Swan στο σόου, αλλά φαίνεται επίσης ότι γρήγορα αποφάσισε ότι ο Swan είναι άνθρωπος με ευφυΐα και διάκριση». Σε ένα γράμμα, ο Tolkien έγραψε σχετικά με την απόλαυση μιας παράστασης στη Φλάνδρα και τον Swann: «Δεν έχω γελάσει τόσο πολύ… από την τελευταία φορά που είδα έναν αρχιεπίσκοπο του Canterbury να γλιστράει πάνω σε μια μπανάνα».

Η Jonkers Rare Books θα προσφέρει τη συλλογή στη διεθνή έκθεση βιβλίου Antiquarian της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: CAMERA PRESS/Bill Potter

Οκτώ διηγήματα που γράφτηκαν πριν η συγγραφέας ξεκινήσει το μυθιστόρημα που θα γινόταν best seller “To Kill a Mockingbird”, βρέθηκαν στο διαμέρισμα της Lee στη Νέα Υόρκη μετά τον θάνατό της το 2016. Θα δημοσιευθούν σε μια συλλογή με τίτλο “The Land of Sweet Forever”, μαζί με οκτώ προηγούμενα δημοσιευμένα non-fiction κομμάτια της Lee, και μια εισαγωγή της Casey Cep, συγγραφέως του βιβλίου “Murder, Fraud, and the Last Trial of Harper Lee”.

Ο Dr Edwin Conner, ανιψιός της Lee, είπε ότι αυτός και η οικογένειά του «χαίρονται που αυτά τα δοκίμια, και ειδικά τα διηγήματα, που ξέραμε ότι υπήρχαν αλλά μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκαν, βρέθηκαν και δημοσιεύονται. Δεν ήταν απλώς η αγαπημένη μας θεία, αλλά μια σπουδαία Αμερικανίδα συγγραφέας και δεν μπορούμε ποτέ να μάθουμε πολλά για το πώς έφτασε σε αυτό το απόγειο». Το “The Land of Sweet Forever” «διευρύνει την κατανόησή μας για το αξιοσημείωτο ταλέντο της Lee» και «θα αποδειχθεί μια ανεκτίμητη πηγή για όποιον ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη της Lee ως συγγραφέα», σύμφωνα με τον βρετανικό εκδότη του βιβλίου Hutchinson Heinemann, αποτύπωμα του Penguin Random House.

Οι ιστορίες περιέχουν την «υπογραφή εξυπνάδας της Lee, αυτή τη βουτιά στο σκότος και αυτούς τους συγκινητικούς χαρακτήρες για τους οποίους είναι αγαπητή», δήλωσε η Ailah Ahmed, διευθύντρια των εκδόσεων Hutchinson Heinemann. «Τα κομμάτια μας μεταφέρουν από την Αλαμπάμα σε μια λιγότερο οικεία περιοχή για τη Lee στο Μανχάταν».

Μόλις δύο βιβλία της Lee εκδόθηκαν στη διάρκεια της ζωής της, το βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1961 “To Kill a Mockingbird”, και το “Go Set a Watchman”, το οποίο ξεκίνησε ως παλαιότερο προσχέδιο του Mockingbird. Υπήρξε διαμάχη όταν δημοσιεύτηκε το 2015, με ορισμένους να εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την έκταση της ανάμειξης της Lee στην απόφαση. Εκείνη την εποχή η συγγραφέας ήταν 88 ετών και βαθιά κωφή και τυφλή.

Γεννημένη το 1926 στο Monroeville της Αλαμπάμα, η Lee ήταν 34 ετών όταν δημοσιεύτηκε το “To Kill a Mockingbird”, που βασιζόταν χαλαρά σε παρατηρήσεις της οικογένειάς της και των γειτόνων της στο Monroeville. Έκτοτε, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και περισσότερα από 46 εκατομμύρια αντίτυπα έχουν πουληθεί παγκοσμίως. Η Lee κέρδισε πολλά βραβεία κατά τη διάρκεια της ζωής της, συμπεριλαμβανομένου του Προεδρικού μετάλλου της ελευθερίας. Πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 2016.

Ο Michael Dean, εκπρόσωπος του Lee Estate, είπε ότι το “The Land of Sweet Forever” «θα μας φέρει πιο κοντά από ποτέ στη ζωή και το έργο μιας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα».

Πηγή: The Guardian

Όπως γνωρίζουμε από ένα γράμμα που έγραψε σε μια φίλη εκείνη την εποχή, η οικογένειά της περνούσε «δύσκολα χρόνια» όταν η Didion άρχισε να γράφει Σημειώσεις στον John. Οι συνεδρίες με το ψυχιάτρο που περιγράφονται λεπτομερώς στο ημερολόγιο περιλαμβάνουν συζητήσεις για την παιδική ηλικία της Didion, τον αλκοολισμό, την κατάθλιψη και την υιοθετημένη κόρη της, Quintana. Η Didion μίλησε στις συνεδρίες για τη σχέση της με την Quintana, η οποία έζησε με ψυχικές ασθένειες και εθισμένη στο αλκοόλ, και πέθανε το 2005 σε ηλικία 39 ετών.

Σύμφωνα με τον βρετανικό εκδότη 4th Estate, αποτύπωμα του HarperCollins, οι συνομιλίες που είχε η Didion με τον ψυχίατρο «ήταν κεντρικής σημασίας για την κατανόηση της Didion και των θεμάτων στα οποία στράφηκε στα λαμπρά τελευταία έργα της, Where I Was From, The Year of Magical Thinking and Blue Nights».

Ο Kishani Widyaratna, διευθυντής εκδόσεων στο 4th Estate είπε: «Είναι μεγάλη τιμή που φέρνω αυτό το εξαιρετικό νέο βιβλίο στους αναγνώστες. Το “Notes to John” μας προσφέρει ένα βαθιά συγκινητικό και εκπληκτικά οικείο πορτρέτο του ατόμου πίσω από το σεβαστό λογοτεχνικό πρόσωπο και μια σπάνια εικόνα της γένεσης ορισμένων πιο πολύτιμων έργων της Didion».

Η Joan Didion γεννήθηκε στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια το 1934 και εργάστηκε ως δημοσιογράφος πριν δημοσιεύσει το πρώτο της μυθιστόρημα, Run River, το 1963. Συνέχισε γράφοντας τέσσερα ακόμη μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων το A Book of Common Prayer and Democracy. Ήταν επίσης γνωστή για τα δοκίμιά της όπως Goodbye to All That και The White Album, και για τα απομνημονεύματά της The Year of Magical Thinking κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου πεζού λόγου το 2005.

Το 2013, της απονεμήθηκε μετάλλιο Εθνικών Ανθρωπιστικών Σπουδών από τον Barack Obama και, την ίδια χρονιά, κέρδισε το βραβείο PEN Centre USA Lifetime. «Γράφω εξ ολοκλήρου για να μάθω τι σκέφτομαι, τι κοιτάζω, τι βλέπω και τι σημαίνει», είχε πει η Didion για τη δουλειά της.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Netflix