Πότε καταλάβατε ότι η ποίηση σημαίνει κάτι περισσότερο για εσάς; Προσπαθήσατε να το εξηγήσετε στον εαυτό σας;

Το συνειδητοποίησα σε εκείνα τα χρόνια που, λίγο-πολύ, όλοι αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε πτυχές του εαυτού μας που μέχρι τότε έμεναν στο σκοτάδι — στην εφηβεία μου, δηλαδή. Δεν τόλμησα τότε να το παραδεχτώ ανοιχτά. Η εμπειρία που αποδείχθηκε καταλυτική και με οδήγησε τελικά σε μια συμφιλίωση με αυτό το κομμάτι του εαυτού μου ήρθε αργότερα, στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν πέρασα έναν χρόνο σπουδών ως φοιτήτρια Erasmus στο King’s College στο Λονδίνο. Εκεί, η επαφή μου με τον Ρόντρικ Μπίτον υπήρξε καθοριστική. Με έναν τρόπο, το Λονδίνο και τα μαθήματά του άνοιξαν μπροστά μου τη λεωφόρο της ποίησης.

Πολύ καθοριστική στιγμή αυτή που περιγράφετε. Αν γυρίσουμε λίγο πιο πίσω, στα παιδικά σας χρόνια, υπήρχε κάποια αίσθηση πιο οξυμένη μέσα σας; Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας ως παιδί;

Μεγάλωσα στην επαρχία. Η μητέρα μου κατάγεται από τη Σταυρούπολη, ένα χωριό της Ξάνθης, ενώ ο παππούς μου είχε ρίζες στην Ανατολική Θράκη. Ο πατέρας μου, από την άλλη, είναι από την Καρδίτσα. Στο σπίτι των παππούδων μου, παρότι δεν ήταν μορφωμένοι, οι στίχοι κυκλοφορούσαν παντού — ο παππούς μου αγαπούσε πολύ να τραγουδά δημοτική ποίηση. Από τους γονείς μου θυμάμαι νανουρίσματα, αλλά και τραγούδια όπως «Το Γεφύρι της Άρτας». Ο πατέρας μου, αν και δασολόγος στο επάγγελμα, συνήθιζε να απαγγέλλει Βαλαωρίτη, έστω κι αν τον θυμόταν κάπως αχνά. Όλα αυτά έμεναν μέσα μου, στο υποσυνείδητο, και δούλευαν σιωπηλά. Για μένα, η γλώσσα δεν ήταν μόνο ένα μέσο επικοινωνίας· είχε μια ιδιαίτερη γοητεία, μια μουσικότητα. Αυτό είναι κάτι που, ομολογώ, με ακολούθησε. Το συνειδητοποίησα, βέβαια, πολύ αργότερα.

Οι σπουδές σας στη Φιλοσοφική τι ρόλο έπαιξαν στη σχέση σας με την ποίηση; Είχατε εξαρχής ένα συγκεκριμένο όραμα ή προέκυψε σταδιακά μέσα από τις εμπειρίες και τις επιρροές σας;

Σπούδασα Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, έχοντας την τύχη να διδαχθώ από πολύ φωτισμένους δασκάλους. Πρόλαβα μια γενιά σπουδαίων πανεπιστημιακών που άνοιγαν ορίζοντες πολύ πέρα από το στενό πεδίο των σπουδών μου. Στη Φιλοσοφία, είχα καθηγητή τον Παναγιώτη Νούτσο, στην Αρχαιολογία τη Νανώ Χατζηδάκη, αλλά και τον Μίλτο Γαρίδη, τον Ευάγγελο Χρυσό κ.α. Θέλω να πω ότι, πέρα από τις σπουδές μου στην αρχαιολογία, μού αποκαλύφθηκε ένα ευρύτερο πεδίο που με «υποψίασε» για την ευγλωττία των πραγμάτων. Κάπως έτσι άρχισε να αναδύεται μέσα μου η γλώσσα ως καλλιτεχνικό γεγονός. Υπήρχε, δηλαδή, το έργο τέχνης — κι εγώ όφειλα να κατασκευάσω μια ισάξια γλώσσα, που να μπορεί να το προσεγγίσει.

Μου αρέσει πολύ αυτό. Ο Νίκος Καρούζος έλεγε ότι «η ποίηση είναι παντού και πάντοτε». Τι πιστεύετε ότι μας απομακρύνει σήμερα από αυτή την αντίληψη — αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Ο θόρυβος. Συμφωνώ απόλυτα με τη ρήση του Καρούζου. Πιστεύω πως η ποίηση υπάρχει παντού, και έξω από τα ποιητικά βιβλία· απλώς η εποχή μας είναι πιο βιαστική, πιο θορυβώδης. Μας λείπει η απαραίτητη σιωπή και η απόσταση που θα μας επέτρεπαν να εντοπίσουμε τα σημάδια του ποιητικού γύρω μας. Σκέφτομαι κάτι που οι παλιότεροι έκαναν — αναφέρθηκα πριν στους γονείς και τους παππούδες μου: είχαν τον χρόνο να τραγουδήσουν ένα τραγούδι μέσα στην καθημερινότητα. Εμείς, βιαστικοί, στρεφόμαστε αμέσως στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση. Δεν αφήνουμε χώρο ανάμεσα σε εμάς και τα πράγματα.

Έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό μου, παρατηρώντας τον εαυτό μου να τρέχει να προλάβει. Σκεφτόμενη όμως αισιόδοξα, θα ήθελα να σας ρωτήσω: πιστεύετε ότι καθένας, με κάποιο τρόπο, είναι δυνάμει ποιητής;

Ναι, το πιστεύω απόλυτα. Θεωρώ ότι ένας βασικός ρόλος της ποίησης είναι να εκκινήσει μέσα στον καθένα το ποιητικό, το οποίο υπάρχει. Αν δείτε, ας πούμε, τα παιδιά πολλές φορές αυθόρμητα — επειδή έχουν μια πιο αυθεντική επαφή με τα πράγματα — λένε μια φράση ή έναν συνδυασμό λέξεων που είναι πάρα πολύ ποιητικός, και καμιά φορά τον ζηλεύω κι εγώ αυτόν τον τρόπο. Επομένως, θεωρώ ότι όλοι μας έχουμε αυτό το σπέρμα. Δεν σημαίνει ότι όλοι θα αρχίσουμε να γράφουμε ποιήματα, αλλά μπορούμε να ζούμε ποιητικά. Η ζωή μας να έχει τον χαρμόσυνο τόνο που δίνει ένα ωραίο ποίημα, όταν το απαγγέλλουμε, όταν το ακούμε ή όταν το διαβάζουμε. Να παραμένουμε δημιουργικοί και με μια καλή περιέργεια απέναντι στα πράγματα. Αυτό, πιστεύω, είναι μια βασική λειτουργία του ποιητικού, δηλαδή να πυροδοτεί αυτό το «δαιμόνιο», που μας κάνει περισσότερο ανθρώπινους, τελικά.

Τι πιστεύετε ότι έχετε κερδίσει μέχρι τώρα από την πορεία σας στη γραφή και ποια είναι η σημασία ενός τόσο σημαντικού βραβείου για εσάς;

Καταρχάς, είμαι πραγματικά ευγνώμων που μου δόθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Θέλω να ευχαριστήσω και τα μέλη της κριτικής επιτροπής, γιατί ξέρω ότι κάνουν σημαντική δουλειά: να επιλέξουν, να καταρτίσουν καταλόγους, μακρά λίστα, βραχεία λίστα. Θέλω επίσης να τονίσω ότι είναι εξαιρετικές όλες οι υποψηφιότητες, ειδικά για αυτή τη χρονιά για την οποία βραβεύτηκα, δηλαδή για τα βιβλία του 2024. Τώρα, τι έχω κερδίσει εγώ; Έχω κερδίσει πάρα πολλά, πολύ προσωπικά, που αφορούν εμένα ως άνθρωπο. Αλλά θεωρώ ότι το πιο ουσιαστικό είναι ίσως ότι απέκτησα ένα διαφορετικό βλέμμα στα πράγματα και μια αντοχή που με κάνει να επιμένω, ακόμη κι αν όλα γύρω μοιάζουν να μην συνηγορούν υπέρ μου. Ξέρετε, ο καλλιτέχνης είναι μια περίεργη φύση: έχει ευαισθησία, αλλά και μια φοβερή ανθεκτικότητα απέναντι στις καταστάσεις, ακόμα και σε δύσκολους και αντίξοους καιρούς. Αυτό, νομίζω, μπορεί να το προσφέρει η ποίηση — είτε τη γράφουμε, είτε τη διαβάζουμε, είτε την ακούμε. Και θεωρώ ότι είναι ένα τεράστιο κέρδος, τόσο προσωπικά για τον καθένα όσο και ευρύτερα για την κοινωνία, για την κοινότητα στην οποία ανήκουμε, και μπορούμε να προχωρήσουμε ακόμα πιο πέρα. Είναι πολύ βασικό.

Αν έπρεπε να εξηγήσετε σε ένα παιδί τι είναι το έργο σας «Λάμια», ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούσατε για να του δώσετε μια γεύση από τον κόσμο του;

Σε ένα παιδί; Με επίθετα δηλαδή;

Ό,τι σας βγαίνει. Αν ένα παιδί ήθελε να μάθει γι’ αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο, που σας χάρισε και το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Αρχικά να πω ότι η αφορμή για αυτό το βιβλίο ήταν η διάδραση με την κόρη μου, ειδικά όταν έφτασε στην εφηβεία. Ξέρετε, η φύση των εφήβων είναι κάπως ιδιαίτερη· η κόρη μου περούσε συχνά από μεταπτώσεις που θυμίζουν τη μορφή της Λάμιας: από γλυκιά και τρυφερή γίνεται ξαφνικά άγρια και πιο επιθετική. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν να μιλήσω για μεγάλα και πολύ ουσιαστικά ζητήματα με έναν τρόπο απλό. Προσπάθησα, δηλαδή, να μιλήσω για την απώλεια και τον θάνατο, τη χαρά, τον αποχωρισμό, τον ηρωισμό, αν θέλετε, μέσα από απλά επεισόδια βίου με τη μικρή μου κόρη. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που μπορεί να το διαβάσει ένα παιδί. Δεν πρέπει να υποτιμούμε καθόλου τα παιδιά. Μεγάλοι ποιητές έγραψαν ακόμη και παιδικά τραγούδια. Το παιδί έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και μπορεί να παράξει καταπληκτικά πράγματα, αλλά και να κατανοήσει.

Και η διάδρασή του με τον ενήλικο είναι εξίσου σημαντική — αν φυσικά ο ενήλικος είναι σε θέση να την παρατηρήσει. Πόσο επαναστατικά ανταποκρίνεται στη ζωή ένα παιδί, πάντα.

Ακριβώς.

Σε μια πραγματικότητα που συχνά δεν είναι υποστηρικτική για τον άνθρωπο, πού βρίσκεται ο ποιητής;

Ο ποιητής, εξ ορισμού, βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο. Είναι αυτός που επαναπροσδιορίζει την πυξίδα, όταν χάνεται ο προσανατολισμός. Αυτό, πολλές φορές, τον κάνει και μη ευχάριστο — τουλάχιστον ο ουσιαστικός ποιητής, όχι αυτός που γράφει για να χαϊδεύει τα αυτιά του κοινού του ή για να κερδίζει βραβεία. Η αλήθεια είναι, οπωσδήποτε, σκληρή. Θεωρώ ότι ο ποιητής έχει και έναν παιδαγωγικό ρόλο — μέσα σε εισαγωγικά — όχι με την έννοια του ηθικισμού, αλλά της διάπλασης ή έστω της διαφύλαξης ενός ήθους. Όχι ηθική με την αυστηρή έννοια, αλλά σωστός ανθρωπισμός. Κι εδώ, νομίζω, η ποίηση πλησιάζει πολύ τη φιλοσοφία — μαζί με τους σωστούς φιλοσόφους και πνευματικούς ανθρώπους.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, κ. Κωτούλα!

Κι εγώ!

*Η Δήμητρα Κωτούλα (γενν. 1974, Κομοτηνή) μεγάλωσε στην Ξάνθη και σπούδασε Ιστορία, Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Είναι διδάκτορας Ιστορίας της Τέχνης, με ειδίκευση στη Βυζαντινή και Μεσαιωνική τέχνη, από το Courtauld Institute of Art του Λονδίνου, ενώ έχει εξειδικευτεί περαιτέρω στις Ηνωμένες Πολιτείες (Princeton University και Dumbarton Oaks Research Library and Collection του Harvard στην Ουάσινγκτον). Σήμερα εργάζεται στο Υπουργείο Πολιτισμού ως αρχαιολόγος–ιστορικός της βυζαντινής τέχνης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Τρεις νότες για μια μουσική (Νεφέλη, 2004), Η επίμονη αφήγηση (Πατάκη, 2017), Θα ήσουν παντελώς ανυπεράσπιστος. Ποιήματα της λευκής σελίδας (Πατάκη, 2021 — Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Χάρτης») και Λάμια (Πατάκη, 2024), για την οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Ποιήματα και δοκίμιά της έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχουν μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες. Υπήρξε η πρώτη που μετέφρασε στα ελληνικά ποιήματα της νομπελίστριας Louise Glück, καθώς και έργα των Sharon Olds και Jorie Graham. Το 2023 κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ανθολογία ποιημάτων της, η οποία συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα του βραβείου Runciman και στις προτάσεις της Poetry Society of America.

Λίγα λόγια για τον Διονύση Σαββόπουλο

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944. Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη διάρκεια της Χούντας το 1967 φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Απεβίωσε 21 Οκτωβρίου 2025.

Το μουσικό βιογραφικό του μετράει 14 δίσκους, συνθέσεις για θέατρο και κινηματογράφο αλλά και εκπομπές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Έχουν εκδοθεί 5 βιβλία που περιέχουν στίχους τραγουδιών του, παρτιτούρες και συνεντεύξεις του.

Πληροφορίες

Ημ/νία: Πέμπτη 19 Μαρτίου

Ώρα: 19.00

Η νέα σειρά, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα της Αργεντινής συγγραφέως Mariana Enríquez, πρόκειται να ξεκινήσει τα γυρίσματα στα τέλη Ιουνίου. Τα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν στο Μπουένος Άιρες σε εξωτερικούς χώρους και στο Σαντιάγο της Χιλής σε εσωτερικούς χώρους. Περιγραφόμενη ως μια ψυχολογική και υπερφυσική ιστορία τρόμου που έχει τις ρίζες της στο κοινωνικό τραύμα, το “My Sad Dead” αντλεί έμπνευση όχι μόνο από την ομότιτλη ιστορία της Enríquez, αλλά ενσωματώνει και χαρακτήρες και θέματα από άλλα έργα της, όπως τα “Julie”, “A Sunny Place for Shady People” και “Back When We Talked to the Dead”.

Η ιστορία διασκευάστηκε για την οθόνη από την ίδια την Enríquez, μαζί με τον διάσημο Χιλιανό συγγραφέα Guillermo Calderón («Νερούδα», “The Club”), την Anastasia Ayazi και τον Larraín.

Στo “My Sad Dead” πρωταγωνιστούν ένα αστέρες από την Αργεντινή με επικεφαλής τις Mercedes Morán («Νερούδα», “The Swamp”), Dolores Fonzi (“Paulina,” “Truman”) και Alejandra Flechner («Αργεντινή 1985», “The Loast Brother”) και ακόμα συμμετέχουν οι Carlos Portaluppi, Germán de Silva, Luz Jiménez και η νεοφερμένη Carolina Sánchez Álvarez στον πρώτο της ρόλο.

Η επίσημη σύνοψη του Netflix αναφέρει: «Η Ema, μια 60χρονη γιατρός, μπορεί να δει και να ακούσει τους νεκρούς. Τους αποκαλεί «παρουσίες» και έχει ζήσει όλη της τη ζωή αποφεύγοντας να αφήσει αυτό το δώρο να τη συνδέσει με τα βάσανα των άλλων. Αλλά όταν η ανιψιά της, η Julie, μια διαταραγμένη νεαρή γυναίκα που μπορεί επίσης να επικοινωνεί με τους νεκρούς, αλλά με πολύ πιο έντονο και σεξουαλικό τρόπο, φτάνει στο σπίτι της, η Ema αναγκάζεται να εμπλακεί. Αυτό που ξεκινά ως οικογενειακή επανένωση μετατρέπεται σε μια ανησυχητική αλυσίδα γεγονότων που αλλάζει την ισορροπία μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών, μολύνοντας μια ολόκληρη γειτονιά με φωνές από το πέρασμα. Καθώς τα όρια μεταξύ ζωής, θανάτου και επιθυμίας θολώνουν, η Ema θα πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της, την κόρη της και τα φαντάσματα που δεν άφησε ποτέ να φύγουν».

Για την επερχόμενη μεταφορά της ταινίας, ο Larraín είπε: «Το σενάριο της Mariana είναι ιδιαίτερα οπτικό, πάντα λαμπρό και πάντα επικίνδυνο. Είναι μια απλή, οικογενειακή ταινία τρόμου που εμπνέει και θα εμπνεύσει πολλές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές μεταφορές. Είμαι ευγνώμων στο Netflix για την ευκαιρία να συνεργαστώ με αυτήν την ομάδα ανθρώπων που θαυμάζω και οι οποίοι αναμφίβολα θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δημιουργήσουν την καλύτερη δυνατή μίνι σειρά».

Η Enríquez εξέφρασε τον ενθουσιασμό της: «Είμαι πολύ χαρούμενη που ο Pablo Larraín και η Fabula μου δίνουν την τιμή να διασκευάσω τις ιστορίες μου σε μία μόνο μίνι σειρά. Προσωπικά απολαμβάνω τις διασκευές. Νομίζω ότι είναι αναγνώσεις και έχω επίσης υψηλές προσδοκίες για αυτήν την ανάγνωση του “My Sad Dead”. Όλη η διαδικασία ήταν πολύ ήρεμη και υπήρχε σεβασμός, και το γεγονός ότι κυκλοφορεί σε μια πλατφόρμα με την εμβέλεια που έχει το Netflix είναι εκπληκτικό, μαζί με την ικανοποίηση της τοπικής παραγωγής στη Λατινική Αμερική».

Ο Francisco Ramos, Αντιπρόεδρος Περιεχομένου Λατινικής Αμερικής του Netflix, τόνισε τη δέσμευση της πλατφόρμας στην περιφερειακή αφήγηση: «Η αυξανόμενη δέσμευσή μας στις καλύτερες αργεντίνικες ιστορίες αποκτά επιπλέον νόημα με την προσθήκη ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της Λατινικής Αμερικής πίσω από αυτό το νέο έργο. Η συνεργασία με τον Pablo Larraín για να φέρουμε τις ιστορίες της Mariana Enríquez στην οθόνη φάνηκε σαν μια φυσική επιλογή».

*Τα βιβλία της Mariana Enríquez κυκλοφορούν στα ελληνικά σε μετάφραση της Θεοδωροπούλου Χριστίνας, από τις Εκδόσεις Πατάκη.

Πηγή: Variety

Κι αν «τα χρόνια τρέχουν χύμα» ο Διονύσης Σαββόπουλος στέκεται σήμερα απέναντι στις οροσειρές του χρόνου και, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, «φωτογραφίζει» τον εαυτό του, μέσα στα 20 κεφάλαια αυτού του βιβλίου. Από τη γέννησή του στη Θεσσαλονίκη το σκληρό 1944 και τα πρώτα τραγούδια που σκάρωνε μικρός, την ώρα που ήταν υποχρεωμένος να μένει στο κρεβάτι του, κι από τις πρώτες μουσικές επιρροές στην εν μιά νυκτί απόφαση το ’63 να φύγει από τη Θεσσαλονίκη «για να πραγματοποιήσει τον εαυτό του».

Ένας έφηβος που βάζει για αρχηγό του τον ήλιο και φωνάζει «μη» στη σκοτεινή του πλευρά. Από τα 19 του χρόνια, τότε που ήταν «ένας ξένοιαστος και άπλυτος επαναστάτης» στην Αθήνα, στον πρώτο του δίσκο 45 στροφών το 1965, στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας το ’67, στο Παρίσι από το ’68 με την Άσπα, στο Μιλάνο και στην επιστροφή στην Αθήνα της δικτατορίας, για να γίνει πατέρας στα 24 του χρόνια.

Από το «Ροντέο» και το θρυλικό «Κύτταρο» Ηπείρου και Αχαρνών, από το Χάπυ Νταίη του Παντελή Bούλγαρη και τους Αχαρνής το ’76, στην αποθέωση που έμελλε να γνωρίσει το 1983 αλλά και στη ρήξη με το κοινό του το ’89, με το Κούρεμα.

Από τη συστράτευση με την Αριστερά στην αποστασιοποίηση.

Από τον αγαπημένο του φιλόλογο στο γυμνάσιο Δημήτριο Βαφειάδη στους δασκάλους του Μάνο Χατζιδάκι, Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου, Αλέξανδρο Αινιάν και Ντόρα Μπακοπούλου.

Από την τέχνη της συνύπαρξης, στις δυσκολίες του γάμου και του πατρικού ρόλου, κι από την οικογένεια, στην ευρύτερη οικογένεια των μουσικών. Οι οφειλόμενες συγγνώμες.

Αλλά πάνω από όλα, το σάλπισμα της γιορτής!

Ένα βαθιά ανθρώπινο βιβλίο στο οποίο ο Σαββόπουλος αποκαλύπτει τον Νιόνιο, σαν να του ψιθυρίζει «δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός».

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα», οι Εκδόσεις Πατάκη έχουν τη χαρά να σας προσκαλέσουν την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου στις 7:00 μ.μ. σε μία συνάντηση με τον Διονύση Σαββόπουλο.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος θα συζητήσει με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Γιάννη Βακαρέλη και τους συγγραφείς Σώτη Τριανταφύλλου και Γιώργο Σκαμπαρδώνη.

Τη συζήτηση θα συντονίσει η Άννα Πατάκη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, Αθήνα).

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Βρείτε το βιβλίο εδώ.

Πηγή: Book Press

Η Enríquez, γνωστή για τα έργα της «Η δική μας πλευρά της νύχτας» και «Όσα χάσαμε στις φλόγες», ξεχώρισε μεταξύ των υποψηφίων χάρη στην πρωτοτυπία της και το βάθος του λογοτεχνικού της έργου.

Η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από ανθρώπους των γραμμάτων, συζητούσε για πέντε ημέρες πριν φτάσει στην τελική της απόφαση.

Η Enríquez, η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη Χιλή για την παρουσίαση του έργου της Don’t Bring Flowers, εξέφρασε την έκπληξή της για το βραβείο, τονίζοντας τον θαυμασμό της για άλλους νικητές και την εκτίμησή της για τις συναδέλφισσες της συγγραφείς Samanta Schweblin και Lina Meruane.

«Είναι μεγάλη τιμή να λαμβάνω αυτό το βραβείο. Πρώτον γιατί δεν το περίμενα στο παραμικρό. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα ή κάτι άλλο, αλλά δεν ξέρω καν πότε δίνονται τα βραβεία, οπότε δεν περιμένω ποτέ τίποτα. Γι’ αυτό είναι πάντα μια έκπληξη και αυτό το βραβείο ήταν η απόλυτη έκπληξη», είπε η Enríquez σε διάλογο με το site Infobae.

Η Αργεντινή συγγραφέας ξεκίνησε τη λογοτεχνική της καριέρα με το Bajar es lo peor το 1995 και έκτοτε καθιέρωσε την παρουσία της στη σύγχρονη λογοτεχνία, ειδικά στο είδος του τρόμου. Η δουλειά της εξερευνά σύνθετα θέματα μέσα από το δικό της ιδιαίτερο στυλ που έχει αναπτύξει με τα χρόνια.

Η συγγραφέας επισκέφτηκε τη χώρα μας φέτος τον Ιούνιο με αφορμή το φεστιβάλ ΛΕΑ και την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου στα ελληνικά «Η δική μας πλευρά της νύχτας» σε μετάφραση της Χριστίνας Θεοδωροπούλου, νικήτριας του περσινού βραβείου μετάφρασης ΛΕΑ. Τρία βιβλία της, «Όσα χάσαμε στις φλόγες», «Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι» και «Η δική μας πλευρά της νύχτας, κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πηγή: El espectador