Ο Λόφος αποτελεί το ελληνικό περίπτερο της «Μπιενάλε της Γάζας», που αποτελείται από 14 περίπτερα ανά τον κόσμο. Από τον Απρίλιο του 2024, καλλιτέχνες από τη Γάζα άρχισαν να συγκεντρώνονται σε ένα ενιαίο συλλογικό πρόγραμμα, αναζητώντας τρόπους για να χρησιμοποιήσουν την τέχνη, έτσι ώστε να αντισταθούν στη γενοκτονία. Η Μπιενάλε της Γάζας παρουσιάζεται ως μια παγκόσμια έκθεση που ενσαρκώνει ένα πολυδιάστατο ταξίδι. Μεταφέρει έργα από τη Γάζα σε όλον τον κόσμο, ενώ τα έργα τέχνης ταξιδεύουν ανθρώπους απ’ όλον τον κόσμο στη Γάζα.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην ανθεκτικότητα της παλαιστινιακής τέχνης απέναντι στη συνεχιζόμενη βία και στον ανεκτίμητο ρόλο της στην ανοικοδόμηση της πολιτιστικής ταυτότητας της παλαιστινιακής γης και του λαού της, ως απάντηση στη γενοκτονία. Ο τίτλος της έκθεσης αποτελεί κάλεσμα για δράση, αναγνωρίζοντας τον ανείπωτο πόνο και το τραύμα του παλαιστινιακού λαού. Σε αυτό το σκηνικό βίας, καταστροφής και απάθειας, θα διερευνηθεί η σημασία της δημιουργίας τέχνης υπό τις πιο ακραίες συνθήκες, θέτοντας βαθιά ερωτήματα: Τι σημαίνει να δημιουργείς τέχνη όταν ολόκληρες κοινότητες εξαφανίζονται; Τι αποκαλύπτουν οι δολοφονίες καλλιτεχνών και η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς για τον κόσμο, στον οποίο ζούμε; Και, το πιο σημαντικό, πώς η τέχνη προσφέρει ελπίδα σε μια εποχή απαράμιλλης δυστυχίας;

Τα έργα που παρουσιάζονται έχουν δημιουργηθεί εν μέσω γενοκτονίας, από καλλιτέχνες που έχουν γίνει μάρτυρες ό,τι χειρότερου είναι ικανή να κάνει η ανθρωπότητα. Αψηφώντας όλες τις προκλήσεις, οι καλλιτέχνες στη Γάζα συνέχισαν να εργάζονται, αντιμετωπίζοντας αδιανόητες δυσκολίες και δημιούργησαν έργα που μας υπενθυμίζουν ότι η τέχνη είναι απαραίτητη για τη ζωή και την επιβίωσή μας ως είδος.

Ως αποκεντρωμένη παγκόσμια έκθεση, καλεί σε δράση ένα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη, αίροντας την πολιορκία της Γάζας μέσω της τέχνης. Το πρόγραμμα υποστηρίζει το θεμελιώδες δικαίωμα ενός λαού να υπάρχει με αξιοπρέπεια στη γη του. Παρά τη θλίψη και τον πόνο και εν μέσω της μυρωδιάς του θανάτου, οι καλλιτέχνες στη Γάζα φυτεύουν σπόρους ελπίδας για την ανθρωπότητα, όχι μόνο στη Γάζα, αλλά και σε όλον τον κόσμο. Η Γάζα θα συνεχίσει να αναγεννιέται ξανά και ξανά, ακριβώς όπως η ανθρωπότητα και η τέχνη είναι μια αέναη αναγέννηση. Κανένας πόλεμος δεν μπορεί να σταματήσει τα όνειρα και κανένας μηχανισμός κυριαρχίας δεν μπορεί να σβήσει το φως στις καρδιές και τα μυαλά των δημιουργών.

Η «Μπιενάλε της Γάζας» είναι ένα κάλεσμα προς τον κόσμο, τους καλλιτέχνες και τα πολιτιστικά ιδρύματα, να σταθούν αλληλέγγυοι με τους Παλαιστίνιους καλλιτέχνες, να τους υποστηρίξουν και να συνεργαστούν για να διασφαλίσουν ότι οι φωνές και οι ιστορίες τους θα παραμείνουν ζωντανές και τα έργα τους μια απόδειξη αγώνα και ανθεκτικότητας, φωτίζοντας ένα μονοπάτι για την ανθρωπότητα στην πιο δύσκολη στιγμή. Η οργάνωσή της στη Γάζα στηρίζεται σε ομάδα καλλιτεχνών και ο παγκόσμιος συντονισμός της πραγματοποιείται από την ομάδα του Απαγορευμένου Μουσείου στη Ραμάλα.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Ahmed Adnan, Ahmad Aladawi, Ahmad Muhanna, Alaa Abu Saif, Alaà Al Shawa, Ashraf Sahwiel, Aya Juha, Bassel Aklouk, Diana Alhosary, Emad Badwan, Fadel Tafesh, Hala Eid Alnaji, Jehad Jarbou, Ghanem Al Den, Ibrahim Al Sultan, Khaled Hussein, Lamis Dajani Shawwa, Liza Madi, Maisara Baroud, Mary Ann Jaraisy, Maysa Yousef, Motaz Naim, Osama Naqqa Hussein, Rasha Alrayes, Ruba Mahmoud Hassan, Ola Al Sharif, Sohail Salem, Yasmeen Al Daya, Yahya Alsholy, Yara Zuhod
Στο πλαίσιο της έκθεσης, το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στις 7 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση παρουσία καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην έκθεση, αλλά και σύνδεση με τα εγκαίνια του Τουρκικού Περίπτερου της Μπιενάλε της Γάζας, μέρους της Διεθνούς Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης – γιατί η Γάζα ρίχνει γέφυρες μεταξύ όλων εκείνων που ακόμα πιστεύουν στην αξία της ανθρωπιάς.

Πληροφορίες

Λόφος art project | 18/9-4/11 | Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Κυρ. 6-9 μ.μ. | Είσοδος ελεύθερη

Η έκθεση «Yayoi Kusama» που συνδιοργανώνεται από το Ελβετικό Ίδρυμα Beyeler, το Μουσείο Ludwig στην Κολωνία και το Μουσείο Stedelijk του Άμστερνταμ, θα εξετάσει ολόκληρη τη επτά δεκαετιών καριέρα της Kusama, με νέες παραγωγές, πρώιμα έργα που κάνουν το ντεμπούτο τους στην Ευρώπη και τις εντυπωσιακες εγκαταστάσεις της «Infinity Mirror Rooms».

«Η Yayoi Kusama είναι μια καλλιτέχνιδα που μας ωθεί να δούμε τον κόσμο μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα» δήλωσε ο διευθυντής του Μουσείου Stedlijk, Ρεν Βολφς, πέρσι κατά την αρχική ανακοίνωση της έκθεσης. «Η έκθεση υπόσχεται να είναι μια γιορτή για τα μάτια, όπου κάποιος μπορεί πραγματικά να χαθεί στην εξαιρετική τέχνη της» σημείωσε.

Δημιουργημένη σε στενή συνεργασία με την καλλιτέχνιδα και το στούντιό της, η αναδρομική έκθεση θα διασχίσει διάφορα μέσα, όπως ζωγραφική, γλυπτική, εγκαταστάσεις, σχέδιο, κολάζ, «happenings», ζωντανές παραστάσεις, μόδα και λογοτεχνία. Εχοντας εμφανιστεί στο avant-garde κίνημα της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1960, η καλλιτέχνιδα δημιούργησε ένα καλλιτεχνικό σύμπαν, που χαρακτηρίζεται από πληθώρα επαναλαμβανόμενων μοτίβων και δομών, όπως τα χαρακτηριστικά της πουά τοπία και τα καθηλωτικά περιβάλλοντα με καθρέφτες. Οι ιδέες του απείρου και της αυτοκαταστροφής βρίσκονται συχνά στην καρδιά του έργου της, καθώς οδηγεί τους θεατές στην πορεία της πέρα ​​από τα όρια της πραγματικότητας, θολώνοντας τα όρια μεταξύ του παρατηρητή και της έκτασης που βρίσκεται μπροστά της, αναφέρεται στην περιγραφή της έκθεσης.

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί:

στην Ελβετία στο Μουσείο του Ιδρύματος Beyeler από τις 12 Οκτωβρίου 2025 έως τις 25 Ιανουαρίου 2026
στο Μουσείο της Κολωνίας από τις 14 Μαρτίου έως τις 2 Αυγούστου 2026 και
στο Μουσείο Stedelijk του Άμστερνταμ από τις 11 Σεπτεμβρίου 2026 έως τις 17 Ιανουαρίου 2027.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Ο ζωγράφος, χαράκτης και γραφίστας Μπάμπης Ρετζεπόπουλος ήρθε στον κόσμο, όταν το φως αντιμαχόταν το σκοτάδι. Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1940 στην Αθήνα, δύο μήνες μετά το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και λίγο πριν την κατάληψη της χώρας του από τις κατοχικές δυνάμεις. Αυτό το αρχετυπικό δίπολο, το φως και το σκοτάδι, το φως στο σκοτάδι, η πορεία από το σκοτάδι στο φως, θα αποτελέσει τον βασικό άξονα της καλλιτεχνικής του σκέψης και δημιουργίας.

Ήδη από τα πρώτα του ζωγραφικά έργα, ο Ρετζεπόπουλος εντυπωσιάζει με τον τρόπο που χειρίζεται το χρώμα και, κυρίως, με τη διάθεσή του να πειραματιστεί. Οι συνθέσεις του είναι καλοδουλεμένες, στιβαρές και πολυεπίπεδες, όπως και τα χαρακτικά που θα αρχίσει να φτιάχνει τα επόμενα χρόνια. Κοιτώντας τους πίνακες της περιόδου 1960–63, θα έλεγες ότι αυτός ο νέος καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες μορφές σαν νεκρές φύσεις και τις νεκρές φύσεις σαν έμψυχες οντότητες. Τα επόμενα χρόνια, θα αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά στη χαρακτική, τη γραφιστική και τη διακόσμηση εμπορικών καταστημάτων της Αθήνας.

Όταν επιστρέφει πάλι στη ζωγραφική, την περίοδο που ζει μόνιμα στο Παρίσι (1967–73) και υπογράφει πια ως Ch. Babis R., οι συνθέσεις του διαφέρουν αισθητά από εκείνες των αρχών της δεκαετίας του ’60. Η χρωματική γκάμα αλλάζει, γίνεται πιο απαλή, ενώ φαίνεται να τον ενδιαφέρουν περισσότερο η κίνηση των όγκων και οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους, ο τρόπος που εισχωρεί ο ένας μέσα στον άλλο δημιουργώντας βάθος και την ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου χώρου. Έχεις την εντύπωση ότι τα έργα αυτά μοιάζουν με σχηματικές κατόψεις πόλεων.

Από τις ξυλογραφίες που φιλοτεχνεί όσο ζει στην Αθήνα, στα χρόνια των σπουδών του στη Σχολή Δοξιάδη και αργότερα (1962–67), μας είναι γνωστές γύρω στις είκοσι. Κατά την παραμονή του στο Παρίσι (1968–73) και στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης (1975–78), όταν πια εγκαθίσταται στην Τήνο και λειτουργεί την γκαλερί «Το Μαγαζί» με τον Λευτέρη Κρητικό, θα δημιουργήσει άλλες σαράντα ξυλογραφίες παραστατικού χαρακτήρα. Η χαρακτική του Ρετζεπόπουλου αποκτά μια διαφορετική και σίγουρα πιο στενή σχέση με το φως όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, υιοθετεί μια αφαιρετική τεχνοτροπία – μια τολμηρή, πρωτότυπη προσέγγιση που διακρίνεται για την ποιητικότητά της. Βρίσκει κορμούς γέρικων ελαιόδεντρων και χρησιμοποιεί ως μήτρες τις διάτρητες διατομές τους, αφού πρώτα έχει λειάνει καλά την επιφάνειά τους. Εγκαταλείπει έτσι τα ξύλα αχλαδιάς ή φλαμουριάς και το χάραγμα ενός σχεδίου ή μιας παράστασης και δίνει τον πρώτο λόγο στο τυχαίο. Τυπώνοντας σε χαρτιά μεγάλου μεγέθους, που φτάνουν έως και τα 150 εκατοστά σε ύψος ή πλάτος, δημιουργεί συνολικά έξι ενότητες μέσα σε μια πενταετία.

Το βασικό γνώρισμα των αφαιρετικών χαρακτικών του Ρετζεπόπουλου είναι το παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στο μαύρο της τυπωμένης φόρμας και στο λευκό του γιαπωνέζικου χαρτιού. Εδώ, η χαρακτική γίνεται παιχνίδι, παραλλαγή στο ίδιο θέμα. Τι θα έλεγε άραγε ο Α. Τάσσος (1914–1985) αν έβλεπε τα αφαιρετικά χαρακτικά του ταλαντούχου μαθητή του; Ο φημισμένος και σεβαστός χαράκτης απεικόνισε κορμούς δέντρων το 1950 (δύο ανθρωπόμορφες ελιές που μοιάζουν σαν να χορεύουν) και το 1980–81. Η διαφορά, ωστόσο, είναι ότι στα αφαιρετικά χαρακτικά του ο Ρετζεπόπουλος δεν απεικονίζει απλά κορμούς· το δέντρο δεν αποτελεί το αποκλειστικό θέμα του έργου. Στα χέρια του, ο ξύλινος κορμός γίνεται σφραγίδα, εκφραστικό μέσο, αναπαραστατικό εργαλείο και πηγή, μια μεταφορά για το σώμα, για τη σχέση της χαρακτικής με τη μουσική, τον χορό και το πένθος. Με τα έργα αυτά, τα οποία εγκωμιάζουν το μαύρο σε μια εποχή που επικρατεί καθολικά το χρώμα, ο Ρετζεπόπουλος φέρνει το μέσο της χαρακτικής εγγύτερα στη ζωγραφική, αναδεικνύοντας τον διευρυμένο χαρακτήρα του.

Όπως σημειώνει ο Φίλιππος Πιέρρος, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού, στην εισαγωγή του στο έντυπο που συνοδεύει την έκθεση:

«Τα ζωγραφικά έργα του Μπάμπη γοητεύουν με τα καθαρά χρώματα, ως γήινες απεικονίσεις, το τρυφερό ύφος ενός ιδιότυπου μετακυβισμού, πικασικού και σαποβαλικού (Youla Chapoval) ιδιώματος, τις βυζαντινότροπες αποχρώσεις. Οι συνθέσεις του σε προσκαλούν να διευρύνεις το πνεύμα, να μαντέψεις, να αποκρυπτογραφήσεις τις αφαιρετικές διατάξεις και στο τέλος να συναρμολογήσεις τα μηνύματα ενός ανήσυχου αλλά και πρωτοπόρου καλλιτεχνικού πνεύματος. Έχει γραφεί ότι οι δημιουργίες του παραπέμπουν στο ύφος του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Κατά την ταπεινή μου άποψη παραπέμπουν σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να συνθέσει επίπεδα, τομές και αλληλεπικαλύψεις σε ένα δομημένο αλλά και αφαιρετικό σύνολο. Παράλληλα, οι ξυλογραφίες του Ρετζεπόπουλου αποπνέουν μια εκφραστική Ελλάδα, μια ζωντανή Τήνο, μια χορευτική διάθεση συμμετρίας και διαλόγου αρμονικού του μαύρου με το άσπρο. Προκαλούν τον θεατή σε διάλογο, σε συνειρμικές σκέψεις για αναζήτηση μορφών και μηνυμάτων. Οι εμβληματικές ιδιαιτέρες δημιουργίες του -«Χορός», «Φόρμα», «Συναντήσεις», «Μουσικό όργανο»- είναι μοναδικές ποιητικές εκφράσεις τόσο από τεχνικής πλευράς όσο και από πλευράς καλλιτεχνικού ήθους.

Με την έκθεση αυτή, το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού ανασταίνει για δεύτερη φορά έστω και προσωρινά -μετά την πρώτη επιτυχημένη έκθεση του 2008- την πρώτη Τηνιακή γκαλερί, «Tο Μαγαζί», που φιλοξένησε και ανέδειξε την ιδιοφυΐα του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου και πλούτισε τα πολιτιστικά αποθέματα του ευλογημένου νησιού. Είναι πιστεύουμε ο καλύτερος τρόπος να αποτίσουμε φόρο τιμής στον μεγάλο καλλιτέχνη και συγχρόνως να συντηρήσουμε στην ιστορική μνήμη τη συμβολή του στην τέχνη».

Ο Μπάμπης Ρετζεπόπουλος γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα όπου και απεβίωσε το 2002. Αφού παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου στο Εργαστήριο του Πάνου Σαραφιανού και του Βρασίδα Βλαχόπουλου (1957–60), σπούδασε Γραφικές Τέχνες στη Σχολή Διακοσμητικής Τέχνης του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου (1960–63), με δάσκαλο τον Α. Τάσσο. Συνέχισε για ανώτερες σπουδές εικαστικών και τεχνικών χάραξης (Cours supérieurs d’arts et de techniques graphiques) στην École Estienne του Παρισιού (1967–68). Πραγματοποίησε τις εξής ατομικές εκθέσεις: Ξυλογραφίες, Εμπορική Τράπεζα για τη Βόρεια Ευρώπη / Banque Commerciale pour l’Europe du Nord (BCEN), Παρίσι, 1968· Ξυλογραφίες, Nuits des Puces, Παρίσι, 1969 & 1970· Ξυλογραφίες, «Το Μαγαζί», Τήνος, 1976 & 1978· Περίπατος από το 1962 – Ξυλογραφίες, Γκαλερί «Έκφραση», Γλυφάδα, 1988· Μπάμπης R. – Ξυλογραφίες, Γαλλικό Ινστιτούτο, Θεσσαλονίκη, 1990· Ο Τελευταίος «Περίπατος» – Ξυλογραφίες, Πνευματικό Κέντρο, Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων – ΠΟΔΑ, Αθήνα, 2004· Περίπατος ανάμεσα σε άγνωστες μορφές: Οι ξυλογραφίες του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου, Δημαρχείο 3ου Διαμερίσματος, Παρίσι, 2005· Συναντώντας τον Μπάμπη Ρετζεπόπουλο: Ζωγραφική – Χαρακτική, Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, Τήνος, 2008· «Ιδέες και περιστατικά», Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Αθήνα, 2025. Το 1975, με τον επιστήθιο φίλο του, Λευτέρη Κρητικό, ίδρυσαν στη Χώρα της Τήνου την ιστορική γκαλερί «Το Μαγαζί». Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας (Τμήμα χαρακτικής), στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου, στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Πληροφορίες

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο ιστορικός τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος.

Η έκθεση συνοδεύεται από τρίγλωσσο κατάλογο (ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά) τριακοσίων σελίδων, σχεδιασμένο από τον Ιωάννη Μαρκάκη (εκδόσεις ΟΥΤΙΣ), με κείμενα του επιμελητή της έκθεσης και της έκδοσης Χριστόφορου Μαρίνου, του Σάββα Απέργη, της Ειρήνης Οράτη, της Λένας Ρετζεποπούλου, του Πραξιτέλη Τζανουλίνου, του Μάρκου Τουφεκλή και της Μαργκερίτ Χαλατζιάν.

Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Εταιρείας Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος.
Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού
Παραλία Τήνου, Τήνος
Τ: (+30)22830 29070

Ώρες λειτουργίας των εκθέσεων του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού: Δευτέρα, Τετάρτη & Πέμπτη: 9:00 – 14:30

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή: 10:00 – 14:00 & 19:00 – 21:30

Σε μια εποχή όπου η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή, το So Many Ways to Move αποτελεί μια καλλιτεχνική στάση ενάντια στο απαρτχάιντ και τον εποικισμό. Συνδυάζοντας την ηλεκτρονική μουσική με τον προφορικό λόγο, το So Many Ways to Move αποτελεί μια αισθητηριακή διαδρομή και ταυτόχρονα μια πολιτική πράξη. Καλεί το κοινό να στοχαστεί, να συνδεθεί και να πάρει θέση—ενάντια στη γενοκτονία, την κατοχή και τη συστημική συνενοχή. Το έργο εξερευνά την αντίσταση σε όλες της τις μορφές, αντιμετωπίζοντας τον φυσικό και ψυχολογικό πόλεμο που ασκείται ενάντια στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο και την ευρύτερη περιοχή. Είναι ταυτόχρονα ένας προσωπικός διαλογισμός και μια συλλογική κραυγή για μεταμόρφωση μέσω της τέχνης.

Στον πυρήνα της, η περφόρμανς είναι προϊόν συνεργασίας μεταξύ της Παλαιστίνιας ποιήτριας και περφόρμερ Farah Chamma και του Βραζιλιάνου μουσικού παραγωγού και πολυμεσικού καλλιτέχνη LIEV, οι οποίοι μαζί σχηματίζουν το ντουέτο chamæleon. Μέσα από την εναλλαγή ήχου, γλώσσας και οπτικής υφής, ερευνούν την ταυτότητα, την αντίσταση και τη δυνατότητα αναγέννησης. Η εικόνα αυτή λειτουργεί ως ισχυρή υπενθύμιση της εγγύτητας των κοινών αγώνων και της επείγουσας ανάγκης για σωματοποιημένη αντίσταση.

Γνωρίζοντας τους καλλιτέχνες

Farah Chamma

Παλαιστίνια ποιήτρια, περφόρμερ και ηθοποιός, γνωστή για τις πολυγλωσσικές spoken word παραστάσεις της, στις οποίες συνδυάζει τον προφορικό λόγο, την υποκριτική και τη ζωντανή μουσική. Έχει εμφανιστεί σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, όπως τα Bradford Literature Festival (Ηνωμένο Βασίλειο), Le Guess Who? (Ολλανδία), Karama Film Festival (Ιορδανία) και πολλά άλλα. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στις Σπουδές Περφόρμανς και Πολιτισμού από το Goldsmiths, University of London και πτυχίο στη Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία από τη Σορβόννη. Αυτή τη στιγμή εκπαιδεύεται ως ηθοποιός στη Sharjah Performing Arts Academy.

LIEV

Βραζιλιάνος πολυοργανίστας, παραγωγός ηλεκτρο-οργανικής μουσικής και εικαστικός καλλιτέχνης. Η δουλειά του εξερευνά τη σύγκλιση μεταξύ ήχων που παράγονται από μηχανές και ανθρώπους. Χρησιμοποιεί καθημερινούς ήχους και ανθρώπινες φωνές—κυρίως από spoken word έργα—ως πρώτη ύλη, την οποία συνδυάζει με σύνθετους ήχους που δημιουργούνται από μηχανές και τεχνητή νοημοσύνη. Είναι πτυχιούχος Εικαστικών Τεχνών από το Unesp Arts Institute και η δουλειά του είναι μια σύγκλιση Εικαστικών, Μουσικής και Τεχνολογίας.

Σχετικά με το chamæleon

Το chamæleon είναι ένα πολυμεσικό ντουέτο που εξερευνά τη δυναμική περιοχή μεταξύ του προφορικού λόγου και του ηλεκτρονικού ήχου. Το έργο τους αγγίζει θέματα όπως η αίσθηση του ανήκειν, ο ξεριζωμός και η ταυτότητα, δημιουργώντας εμβυθιστικές εμπειρίες που προκαλούν σκέψη και συναισθηματική σύνδεση.

Η περφόρμανς διοργανώνεται από το Counterpoints Greece με την ευγενική υποστήριξη και φιλοξενία της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, στο Πλαίσιο του Refugee Week Greece 2025.

Διατρέχοντας μονοπάτια μνήμης μέσα από την περιπλάνησή της στην περιοχή των Πρεσπών, η ζωγράφος ανασυνθέτει κόσμους, όπου το ονειρικό συνυπάρχει με το μυθικό. Οι εικόνες της πάλλονται από κίνηση, καθώς η φύση και η ζωή αποτυπώνονται με μια χειρονομία, που αιχμαλωτίζει τη ροή τους. Τοπία που μοιάζουν υδάτινα, στοιχεία επαναλαμβανόμενα στη γραφή της, διαπερνούν τις συνθέσεις της, με ήπιους και ψυχρούς μετατονισμούς και διαβαθμίσεις, προσδίδοντας μια αίσθηση ρευστότητας – εκεί όπου η υλικότητα του λαδιού θα επέβαλε το στατικό. Μέσα σε αυτήν τη ρευστότητα, αναδύεται ο τρόπος, με τον οποίο η μνήμη θρυμματίζει, αναδιαμορφώνει και τελικά επανενώνει τις εικόνες μέσα μας.

Στα τοπία της Ζόμπολα, η ανθρώπινη παρουσία και τα ζώα συνυπάρχουν, υφαίνοντας μια σιωπηλή αφήγηση για την αλληλεπίδρασή τους. Η εικαστική της γραφή προσδίδει σε κάθε έργο μια σχεδόν μεταφυσική αίσθηση, καθώς «το τοπίο δεν είναι ποτέ ίδιο – αλλάζει μαζί με τον τρόπο που το βλέπουμε» όπως αναφέρει και η ίδια. Έτσι, οι εικόνες της δεν είναι απλές αποτυπώσεις, αλλά μετασχηματισμοί της εμπειρίας, φορτισμένες με συναισθήματα και αναμνήσεις. Μπορούμε, άραγε, να ανακαλέσουμε μια εικόνα απαλλαγμένη από το φορτίο του θυμικού;

Η έκθεση «Ενδιάμεσα Τοπία» δεν αποτελεί απλώς μια ερμηνεία του τοπίου, αλλά μια πρόσκληση σε μια πιο εσωτερική, σχεδόν ποιητική θέαση του κόσμου. Άλλωστε, η ίδια σημειώνει με ακρίβεια, «οι εικόνες μου προκύπτουν από περιπατητικές εξερευνήσεις στη φύση, όπου βιώνω την εμπειρία μιας ενδιάμεσης κατάστασης, ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό». Εκεί λοιπόν, όπου η ύλη διαλύεται στο συναίσθημα και το τοπίο γεννιέται ξανά και ξανά, η Κωνσταντίνα ερμηνεύει εκείνο ακριβώς το βλέμμα που ανακαλεί και ονειρεύεται.

Νιόβη Κρητικού
Ιστορικός Τέχνης | Επιμελήτρια | Εικαστικός

Πληροφορίες

Εγκαίνια Τρίτη 23/04 στις 19.00 – 22.00
Διάρκεια: 23/04-17/05/2025
Επιμέλεια: Νιόβη Κρητικού
Κέντρο Τεχνών Μετς: Ευγενίου Βουλγάρεως 6, Μετς
Είσοδος ελεύθερη

Στην έκθεση “Dreams, Fame, and the Savage” παρουσιάζονται νέα έργα που δημιουργήθηκαν από κοινού, καθώς και ατομικά έργα, που εξερευνούν ζητήματα όπως η φήμη, οι ηθικές αξίες και οι κοινωνικοί ρόλοι, μέσα από το πρίσμα της μαζικής κουλτούρας, των ριάλιτι σόου και του Χόλιγουντ.

Στην έκθεση κάνει πρεμιέρα το σατιρικό φιλμ “The Real Housewives in Tulsa” των Kalup Linzy και James Franco, που υιοθετεί την αισθητική της ριάλιτι τηλεόρασης για να εξετάσει ηθικά συστήματα, διαπροσωπικές σχέσεις και κοινωνικές δυναμικές. Παράλληλα, παρουσιάζεται μια σειρά από συνεργατικά κολάζ σε καμβά, εμπνευσμένα από τους χαρακτήρες του φιλμ, που συνδυάζουν τις προσεγγίσεις των δύο καλλιτεχνών.

Για πρώτη φορά, προβάλλεται επίσης το μιούζικαλ “Lana Land” του James Franco, εμπνευσμένο από τη ζωή της θρυλικής ηθοποιού του Χόλιγουντ Lana Turner, συνοδευόμενο από ζωγραφικά έργα του σε βαμβακερό ύφασμα. O Kalup Linzy παρουσιάζει μια ιδιαίτερα προσωπική σειρά σχεδίων σε χαρτί, υπό τη μορφή storyboard, που αντανακλούν την ιστορία της ζωής του, αναδεικνύοντας το χαρακτηριστικό του ύφος.

Η καλλιτεχνική συνεργασία μεταξύ των Kalup Linzy και James Franco ξεκίνησε το 2009, πυροδοτώντας μια σειρά έργων που ισορροπεί μεταξύ των εικαστικών, του κινηματογράφου και της περφόρμανς. Από την κοινή τους εμφάνιση στη σειρά General Hospital έως τις ζωντανές παραστάσεις και τις μουσικές συνέργειες, οι δύο καλλιτέχνες έχουν επεκτείνει τα όρια της δημιουργικής τους πρακτικής.

Η έκθεση “Dreams, Fame, and the Savage” επανασυνδέει τους δυο καλλιτέχνες και συνδυάζει τη διεισδυτική πολιτιστική κριτική του Kalup Linzy με την πολυδιάστατη αφηγηματική προσέγγιση του James Franco σε ένα δυναμικό διάλογο.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2025, 19:00 – 21:30 παρουσία των καλλιτεχνών.

Λίγα λόγια για τους δημιουργούς

Ο Kalup Linzy (γεν. 1977, Κλέρμοντ, Φλόριντα) έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα και παρακολούθησε τη Σχολή Ζωγραφικής και Γλυπτικής του Skowhegan. Έχει λάβει διακρίσεις, όπως την υποτροφία του Ιδρύματος John Simon Guggenheim Memorial, το Creative Capital Foundation Grant και τo New York Foundation for the Arts Fellowship στον τομέα του Κινηματογράφου και Βίντεο. Το έργο του βρίσκεται στις συλλογές του The Studio Museum in Harlem, του Whitney Museum of American Art, του Museum of Modern Art και του Metropolitan Museum of Art. Έχει συνεργαστεί με τους Chloë Sevigny, Natasha Lyonne, Liya Kebede, Proenza Schouler και Diane von Fürstenberg. Είναι ο ιδρυτής και διευθυντής του Queen Rose Art House και απόφοιτος του Tulsa Art Fellowship Alumni in Residence.

Ο James Franco (1978, Πάλο Άλτο, Καλιφόρνια) εστιάζει σε θέματα ταυτότητας, διασημότητας και αυτοαναπαράστασης στην καλλιτεχνική του πρακτική. Εξετάζει συχνά τις δομές του Χόλιγουντ και της μαζικής ψυχαγωγίας, αποδομώντας τη λάμψη και τη μυθολογία της φήμης μέσα από έναν συνδυασμό ζωγραφικής, βίντεο και performance. Τα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε σημαντικά ιδρύματα όπως το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Λος Άντζελες, το The Clocktower Gallery στη Νέα Υόρκη, το Peres Projects στο Βερολίνο, τη Gagosian στο Beverly Hills και την Pace Gallery στην Νέα Υόρκη.

Διάρκεια έκθεσης: 23/01/2025 – 22/02/2025
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 11 π.μ.-7 μ.μ. | Σάββατο 11 π.μ.-5 μ.μ. Τοποθεσία: Γκαλερί The Breeder, Ιάσονος 45, Aθήνα

Με σημείο αφετηρίας τις οραματικές ιδέες της Χάνα Άρεντ και του Φίλιπ Κ. Ντικ, η έκθεση διερευνά τη δύσκολη σχέση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) με τη Δημοκρατία και αντίστροφα, θέτοντας καίρια ερωτήματα για το μέλλον της ανθρωπότητας σε έναν κόσμο που διαμορφώνεται διαρκώς και αυξανόμενα από τους αλγόριθμους και τις ψηφιακές τεχνολογίες.

Η σκέψη της Χάνα Άρεντ διαπνέεται από στοχασμούς και κριτικές θεωρήσεις σχετικά με την ικανότητα της ανθρωπότητας να ξεκινήσει κάτι νέο. Στο εμβληματικό φιλοσοφικό της έργο, Η ανθρώπινη κατάσταση (1958), εισάγει τον όρο vita activa για να περιγράψει τις «τρεις θεμελιώδεις ανθρώπινες δραστηριότητες: τον μόχθο, την εργασία και τη δράση», κομβικές «γιατί αντιστοιχούν στις βασικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες έχει προσφερθεί ως δεδομένη στον άνθρωπο η ζωή πάνω στη Γη».

Μια δεκαετία αργότερα, ο Φίλιπ Κ. Ντικ γράφει το καλειδοσκοπικό μυθιστόρημα «Το Ηλεκτρικό Πρόβατο», που ενέπνευσε και το περίφημο φιλμ του Ρίντλεϊ Σκοτ, Blade Runner, τοποθετώντας την ιστορία και τους πρωταγωνιστές του σε μια διαλυμένη Γη, γεμάτη συντρίμμια και ραδιενεργή σκόνη, με ανθρώπους έρμαια της οδύνης και της καταστροφής, οι οποίοι μεταναστεύουν σε άλλον πλανήτη, με κίνητρο μια κυβερνητική υπόσχεση για ένα ανδροειδές σύντροφο τόσο προηγμένο που μόνο ένα περίπλοκο τεστ ενσυναίσθησης μπορεί να το διακρίνει από τον άνθρωπο. Η σκέψη του Φ. Ντικ διαπνέεται από στοχασμούς σχετικά με την ικανότητα των ανθρώπων να καταστρέφουν τον πλανήτη και τον πολιτισμό τους, την ώρα που τα ανδροειδή έχουν αναλάβει τις «τρεις θεμελιώδεις ανθρώπινες δραστηριότητες» (κατά Άρεντ) καθώς και πολλές περισσότερες.

Μέσα από τα έργα και τη συμμετοχή τους στο δημόσιο πρόγραμμα, καλλιτέχνες και επιστήμονες εμβαθύνουν σε ζητήματα Δημοκρατίας, δικαιοσύνης και δικαίου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιτήρησης, προσφύγων, εργασίας, ελεύθερου χρόνου, τέχνης και δημιουργικότητας, εκπαίδευσης, ακόμα και των δυνατοτήτων παρέμβασης σε αποφάσεις ζωής και θανάτου στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Εδώ, η «Δημοκρατία» λειτουργεί ως ένας όρος – περιεκτικό πλαίσιο για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες, χρησιμεύοντας ως εννοιολογικό πεδίο έμπνευσης αλλά και κριτικής, μέσω του οποίου εξετάζονται οι ηθικές και πολιτικές επιπτώσεις των εξελίξεων από την καθολική πλέον εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Η έκθεση θα εξελιχθεί σε τέσσερις χώρους του κέντρου της Αθήνας: το Φυσικείο (Παλαιό Χημείο), το Μαράσλειο Διδασκαλείο, το Μέγαρο Στάη και το Γρυπάρειο Μέγαρο. Θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε ότι τόσο το Φυσικείο ως κτήριο και συμβολικό περιεχόμενο, με τη Βιβλιοθήκη της Νομικής, όσο και το Μαράσλειο Διδασκαλείο, ένα ιστορικό κτήριο – σύμβολο που λειτούργησε ως Τόπος μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης – μήτρας της Δημοκρατίας, είναι για εμάς οι ιδανικοί χώροι για να αναπτυχθεί η έκθεση «Ονειρεύονται τα ηλεκτρικά πρόβατα; Η Ανθρώπινη κατάσταση στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης».

Το project πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, του Δήμου Αθηναίων, του ΟΠΑΝΔΑ και του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και υπό την αιγίδα της Νομικής Σχολής Αθηνών ΕΚΠΑ, καθώς και την στενή συνεργασία με την Σχολή των Επιστημών της Αγωγής και άλλων τμημάτων του ΕΚΠΑ.

Συντελεστές

Επιμέλεια: Δημήτρης Τρίκας

Οργάνωση: ΡΙΖΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΜΚΕ

Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες: Δημήτρης Αληθεινός, Κατερίνα Αποστολίδου, Φανή Αράπη, Αντώνης Βασιλάκης, Φίλιππος Βασιλείου, Μπάμπης Βενετόπουλος, Χάρης Βλάχος, Ναταλία Γεράκη, Ευαγγελία Δαναδάκη, Νεφέλη Δημητριάδη, Γιώργος Διβάρης, Γιώργος Δρίβας, Γιώργος Δρόσος, Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος, Έκτορας Θεουλάκης, Νίκος Καναρέλης, Απόστολος Καρακατσάνης, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Δημήτρης Κοντοδήμος, Λευτέρης Κοντοπόδης, Δανάη Κωτσάκη, Άλεξ Λουλούδης, Μανούσος Μανουσάκης, Μαρία Μαυροπούλου, Δημήτρης Μέρτζος, Ελένη Μεσάδου, Χριστίνα Μήτρενσε, Γιάννης Μήτρου, Βασίλης Μπακάλης, Φανή Μπουντούρογλου, Νουράκο, Γιούλα και Όλγα Παπαδοπούλου, Γιώργος Παπαφίγγος, Ελευθερία Προφητηλιώτη, Πάνος Προφήτης, Μάνθος Σαντοριναίος, Γιάννης Σκουρλέτης, Νίκος Σταθόπουλος, Μάριος Σταμάτης, Κωστής Σταφυλάκης, Δανάη Στράτου, Αθανασία Τσάτσου, Γιώργος Τσεριώνης, Φίλιππος Τσιτσόπουλος, Αθανασία Τσοπαναργιά, Πάνος Φαμέλης, Μάριος Φούρναρης, Πάνος Χαραλάμπους, Γιάννης Χρηστάκος, Κώστας Χριστόπουλος, Βασίλης Ψαρράς, Collective Continuum (Διονύσης Ζαμπλάρας, Νεφέλη Γεωργακοπούλου, Σοφία Κουρκουλάκου), Ingo Dunnebier, Kildi Drasa, Shekine Naidi, Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ (Άκης Αφεντουλίδης, Δημήτρης Βαφειάδης, Μάριος Λεωκράτης, Δευκαλίων Νικόλαος Παπαδόπουλος, Δαμιανός Παπατσικουράκης, Νατάσα Χασάκιοϊλη)

Επιστημονική Επιτροπή για τη διοργάνωση των Ημερίδων: Σπύρος Βλαχόπουλος (καθηγητής Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ), Γιώργος Πλειός (καθηγητής τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ ΕΚΠΑ), Μανώλης Πατηνιώτης (καθηγητής τμήματος Κοινωνιολογίας ΕΚΠΑ), Βασίλης Τσάφος (κοσμήτορας της Σχολής των Επιστημών της Αγωγής)
Δημήτρης Τρίκας (επιμελητής, μουσειολόγος, μέλος AICA HELLAS)

Βοηθοί Επιμέλειας: Ανδριάνα Παπαφλωράτου, Άρια Φίνου, Ελπίδα Χαρίτου

Γραφιστική Επιμέλεια: Αναστασία Δαφερέρα

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελπίδα Χαρίτου

Εκθεσιακοί Χώροι: Παλαιό Χημείο, Σόλωνος 104 & Μαυρομιχάλη, Αθήνα, Μαράσλειο Διδασκαλείο, Μαρασλή 4, Αθήνα, Μέγαρο Στάη (εικαστικό εργαστήριο Παιδαγωγικού), Σταδίου 5, Αθήνα, Γρυπάρειο Μέγαρο (αίθριο), Σοφοκλέους 1, Αθήνα

*Οι ομιλίες και τα στρογγυλά τραπέζια διεξάγονται στο Μικρό Αμφιθέατρο του Παλαιού Χημείου, Σόλωνος 104, Αθήνα και στο Αμφιθέατρο του Μαράσλειου Διδασκαλείου, Μαρασλή 4, Αθήνα. Θα ακολουθήσει η ανακοίνωση του αναλυτικού προγράμματος των στρογγυλών τραπεζιών και των performances στα social media του project και στον ημερήσιο Τύπο.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου.

Επισκέψεις: Παρασκευή 17:00 – 21:00, Σάββατο και Κυριακή 15:00 – 21:00

Σε συνεργασία με τον δάσκαλο εικαστικών, Κυριάκο Μούρτζη, το εργαστήριο διοργανώνεται από την Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη έως τις 28 Μαΐου 2025, προσφέροντας την ευκαιρία σε γονείς και μαθητές Α’, Β’ και Γ’ Δημοτικού να γνωρίσουν το σχέδιο παρέα, να αναπτύξουν τη φαντασία τους, να πειραματιστούν και να δημιουργήσουν από κοινού τα δικά τους εικαστικά έργα. Σκοπός του εργαστηρίου είναι γονείς και παιδιά να χτίσουν νέους δεσμούς, να αποκτήσουν κοινές εμπειρίες και να βρουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας μέσα από την τέχνη.

Οι θεματικές του εργαστηρίου, από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο, είναι οι εξής:

Ο Βασίλι Καντίνσκι συναντά τις γραμμές και τους κύκλους
Θερμά, ψυχρά, βασικά, συμπληρωματικά. Ποιο χρώμα σε κάνει να χαμογελάς;
Ανακαλύπτοντας τη συμμετρία και τον αντικατοπτρισμό
Πειραματισμοί με χρώματα σε μικρές και μεγάλες επιφάνειες
Ανακαλύπτοντας τον μαγικό κόσμο του σχεδίου, όταν κάνουμε zoom out
Όταν μια τελεία συναντά κι άλλες πολλές! Αυτό μήπως το λένε πουαντιγισμό;
Αποτύπωσε τη στιγμή, σαν να είσαι ιμπρεσιονιστής
Τρισδιάστατες κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά και πηλό

Oι θεματικές αυτές θα φέρνουν μικρούς και μεγάλους σε επαφή με απλά υλικά (μαρκαδόροι, ξυλομπογιές, λαδοπαστέλ), πιο σύνθετα υλικά (τέμπερες, ακουαρέλες, κ.ά.), διάφορα είδη χαρτιών και επιφανειών, καθώς και διαφορετικά υλικά καλλιτεχνίας, ενώ με την ολοκλήρωση όλων των εργαστηρίων, στο τέλος της χρονιάς, θα πραγματοποιηθεί μια έκθεση με επιλεγμένα έργα όλων των συμμετεχόντων.

Συντελεστές

Σχεδιασμός/υλοποίηση: Κυριάκος Μούρτζης
Απόφοιτος BA (Hons) Graphic Design του Middlesex University και αριστούχος Μεταπτυχιακού διπλώματος στην εκπαίδευση και τη διδακτική των εικαστικών τεχνών, (MA in Art & Education).

Πληροφορίες

«Συν-δημιουργούμε» | Για γονείς και παιδιά 6-9 ετών (Α’, Β’ & Γ’ Δημοτικού)
2 Οκτωβρίου – 28 Μαΐου 2025
25/1/2024, 1/1, 16/4 & 23/4/2025, το εργαστήριο δεν θα πραγματοποιηθεί
Ώρες: 18:00-19:30

Δημοτική Αγορά Κυψέλης | Creative Lab 1
Κόστος: 60€ το ζευγάρι (1 γονέας & 1 παιδί) ανά μήνα
Προπώληση εισιτηρίων: more.com

*Το εισιτήριο είναι μηνιαίο και περιλαμβάνει έναν γονέα και ένα παιδί. Οι κάτοχοι πρέπει να το έχουν μαζί τους, κάθε φορά για επικύρωση, μέχρι την λήξη του εκάστοτε κύκλου μαθημάτων.

Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Φωκίωνος Νέγρη 42, Αθήνα
+30 210 4400545
Πληροφορίες: hello@dak.com.gr

Η έκθεση Shinrin-yoku διερευνά τη θεραπευτική επίδραση της φύσης και του αρχέγονου δάσους, καθώς και την έννοια του νερού σε συνάρτηση με τα περάσματα και τις διαδρομές του Édouard Glissant και το Γιουνγκιανό ασυνείδητο. Eπιδιώκει να εμβαθύνει μεταξύ άλλων σε μυθολογίες και έθιμα σε σχέση με τη φύση και το νερό, με ένα πρώτο σημείο αφετηρίας την ελεύθερη κατάδυση των ama (海, γυναίκες της θάλασσας), μητριαρχικές κοινότητες της Ασίας, η πρακτική των οποίων χρονολογείται εδώ και 2000 χρόνια περίπου. Οι ama, παράλληλα με την εργασία τους ως αλιείς οστρακοειδών και μαργαριταριών, επιδιώκουν την προστασία των ανεκτίμητων «δασών του ωκεανού», όπως αποκαλούν τα φύκια και τη θαλάσσια χλωρίδα, μεριμνώντας ώστε να μην βλάπτουν ή να μην υπεραλιεύουν την άλγη και τους υπόλοιπους οργανισμούς του βυθού. Παραδόσεις οι οποίες μοιάζουν να αντανακλούν τα λόγια του Gaston Bachelard (1942) πως το νερό συνιστά απαραίτητη πηγή για την ανάπτυξη της ποιητικής. Το νερό έχει απεριόριστη δύναμη να μας μετακινεί και να μας ανακουφίζει. Το νερό φέρνει πίσω τις μητέρες μας.

Η έκθεση στοχεύει να αναπτύξει περαιτέρω τη συζήτηση γύρω από την περιβαλλοντική προστασία και τις έμφυλες ταυτότητες που ξεκίνησε το PCAI κατά τη διάρκεια της υβριδικής έκθεσης Sheltered Gardens το 2022-2023. Στις 20 Ιουνίου, στο πλαίσιο των εγκαινίων της έκθεσης, θα πραγματοποιηθούν εικαστικές performances από τους VASKOS και τον Μιχάλη Afolayan σε ξέφωτα του κήπου.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

Lynn Hershman Leeson, Éric Baudelaire*, Aiko Ohno, Asako Masunouchi, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Maria Antelman, Raffaela Naldi Rossano, Μαλβίνα Παναγιωτίδη, Γιώργος Δρίβας, Δημήτρης Ιωάννου, VASKOS (Βασίλης Νούλας & Κώστας Τζημούλης), Εύα Στεφανή*, Μιχάλης Afolayan, Campus Novel, Maria F. Dolores & Σοφία Ντώνα

Επιμέλεια: Κίκα Κυριακάκου

H διοργάνωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας, υπό την αιγίδα της Ιαπωνικής Πρεσβείας στην Ελλάδα και στο πλαίσιο του θεσμού 2024 Έτος Πολιτισμού και Τουρισμού Ελλάδας-Ιαπωνίας.

*Οι ταινίες των Εύας Στεφανή και Éric Baudelaire θα προβληθούν στις 19 και 20 Σεπτεμβρίου. Οι καλλιτέχνες θα είναι παρόντες κατά τη διάρκεια των προβολών στον κήπο.

Εγκαίνια: Πέμπτη 20 Ιουνίου,  5 μ.μ. – 8 μ.μ.**
Διάρκεια έκθεσης:  21 Ιουνίου – 20 Σεπτεμβρίου 2024
Διεύθυνση: Βοτανικός Κήπος Α. & Ι. Ν. Διομήσους, Ιερά Οδός 403, Χαϊδάρι, 12461
Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά κατά τις ώρες λειτουργίας του Βοτανικού Κήπου Διομήδους (από 9πμ έως τη δύση του ήλιου) **

Η είσοδος είναι ελεύθερη και απαιτείται προκράτηση μέσω του diomedes-bg.gr/booking.

**Στις 20/6 θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά του κοινού από τις 5μμ έως τις 8μμ σε τακτά χρονικά διαστήματα από το Σταθμό Μετρό Αγία Μαρίνα με λεωφορείο, που θα εκτελεί κυκλική διαδρομή.

***Ο Βοτανικός Κήπος Διομήδους θα παραμείνει κλειστός, όταν οι καιρικές συνθήκες κρίνονται επικίνδυνες για ενδεχόμενη πυρκαγιά. Οι επισκέπτες θα πρέπει να ενημερώνονται πριν επισκεφθούν την έκθεση. Ενημερώνεστε πάντα εδώ: civilprotection.gov.gr/arxeio-imerision-xartwn.