Από το Parque Tantauco, ένα απομακρυσμένο μέρος ενός νησιού στα ανοικτά των ακτών της Χιλής, το είδος του βατράχου Δαρβίνου βρίσκεται υπό τέτοια απειλή από έναν θανατηφόρο μύκητα, που τα 11 αρσενικά μεταφέρθηκαν από οικολόγους στο βρετανικό ζωολογικό κήπο στα μισά του κόσμου. Μοναδικά ανάμεσα στα αμφίβια, τα αρσενικά βατράχια του Δαρβίνου μεταφέρουν τους μικροσκοπικούς γυρίνους τους μέσα στους φωνητικούς σάκους τους για να τους προστατεύσουν μέχρι να μεταμορφωθούν σε βατράχια. Στη συνέχεια, ο μπαμπάς φτύνει μια διαδοχή από τρία έως επτά βατράχια, σύμφωνα με το National Geographic.

Ακόμη και όταν μεγαλώσουν πλήρως, τα βατράχια του Δαρβίνου είναι μικροσκοπικά, ζυγίζουν λιγότερο από δύο γραμμάρια και έχουν μέγεθος λιγότερο από τρία εκατοστά, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολο για τους οικολόγους να τα βρουν.

Το Tantauco ήταν κάποτε το τέλειο σπίτι για αυτούς τους βατράχους, το είδος έχει αποδεκατιστεί από τον θανατηφόρο μύκητα χυτρίδης, ο οποίος έχει επηρεάσει τα αμφίβια σε όλο τον κόσμο.

Έτσι, τον Οκτώβριο του 2024, οι οικολόγοι αποφάσισαν να μεταφέρουν 52 από τους υγιείς βατράχους στο Λονδίνο, όπου μπορούσαν να παραμείνουν ασφαλείς από τον μύκητα και να αναπαραχθούν. Το ταξίδι των βατράχων στο Λονδίνο ήταν μακρύ και περίπλοκο και περιελάμβανε μια βόλτα με βάρκα έξι ωρών πίσω στην ηπειρωτική χώρα, μια πτήση 15 ωρών στην πρωτεύουσα της Χιλής, και τέλος στο αεροδρόμιο της Χιλής. Μεταφέρθηκαν σε σχεδιασμένα, ελεγχόμενα από το κλίμα κουτιά, όπως ανέφερε ο ζωολογικός κήπος του Λονδίνου σε δήλωση που κυκλοφόρησε τη Δευτέρα.

Με την ασφαλή άφιξη 33 βατράχων, ο Ben Tapley, επιμελητής αμφίβιων στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου, είπε ότι αυτή είναι μια «στιγμή ορόσημο» στη διατήρηση του είδους. «Η επιτυχημένη γονική εκτροφή αυτών των βατράχων είναι ένα ισχυρό σύμβολο ελπίδας για το είδος, υπογραμμίζει τι μπορεί να επιτευχθεί όταν συνεργάζονται οι οικολόγοι και χρησιμεύει ως κρίσιμη υπενθύμιση του ρόλου του ζωολογικού κήπου μας», είπε σε δήλωσή του.

Τελικά, οι οικολόγοι ελπίζουν ότι ο πληθυσμός θα μπορέσει να επανέλθει στη Χιλή μόλις τεθεί υπό έλεγχο ο μύκητας της χυτρίδος.

Πηγή: CNN UK / Φωτογραφία: Benjamin Tapley

Το βίντεο, που καταγράφηκε σε μια κάμερα ίχνους στις 24 Ιουλίου 2024, προέρχεται από μια τοποθεσία όπου δεν έχουν εντοπιστεί πρόσφατα τέτοια ζώα. Για την ασφάλεια του αιλουροειδούς, το Κέντρο δεν προσδιορίζει την τοποθεσία. «Φώναξα από χαρά όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα στην κάμερα ίχνους. Αυτό το απίστευτο πλάνο μας δείχνει ότι οι οσελότοι ανήκουν στα νησιά του Ουρανού, παρά τις απειλές που αντιμετωπίζουν», δήλωσε ο Russ McSpadden, υπέρμαχος της διατήρησης της νοτιοδυτικής περιοχής στο Κέντρο Βιολογικής Ποικιλότητας. «Αυτά τα κομψά, άπιαστα και έντονα ευλύγιστα αιλουροειδή είναι ένα σημαντικό μέρος αυτού που κάνει τη νότια Αριζόνα τόσο ξεχωριστή. Η καταγραφή πλάνων αυτής της γάτας στην άγρια ​​φύση μου δίνει ελπίδα για την επιβίωσή τους».

Προστατευόμενοι βάσει του νόμου περί απειλούμενων ειδών από το 1982, οι οσελότοι είναι γνωστοί για τις εντυπωσιακές ροζέτες και τις κηλίδες τους που μοιάζουν με αλυσίδα, που επιτρέπουν στους ερευνητές να αναγνωρίζουν μεμονωμένα ζώα, όπως συμβαίνει με τα ανθρώπινα δακτυλικά αποτυπώματα. Αυτά τα διακριτικά σημάδια παρέχουν επίσης εξαιρετικό καμουφλάζ στα πυκνά δάση, το τραχύ έδαφος και τα αγκάθια που αποτελούν τον βιότοπό τους.

Μετά από ανάλυση και διαβούλευση με αρκετούς εμπειρογνώμονες – συμπεριλαμβανομένης της Carmina Gutiérrez González, Ph.D., συντονίστριας έρευνας για το Northern Jaguar Project – το Κέντρο επιβεβαίωσε ότι η τελευταία ανίχνευση είναι το ίδιο ζώο που καταγράφηκε στις 12 Ιουνίου 2024, στα Highlands Atascosa δυτικά του Nogales από ερευνητές στο ζωολογικό κήπο του Phoenix. Φαίνεται ότι ο οσελότος ταξίδεψε τουλάχιστον 30 μίλια μεταξύ των ανιχνεύσεων.

Κάποια στιγμή τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, ο οσελότος διέσχισε τον ποταμό Santa Cruz – σε μια έκταση που προτείνεται να γίνει εθνικό καταφύγιο άγριας ζωής – διέσχισε τον I-19 και μετακόμισε σε μια περιοχή με πολλές οροσειρές Sky Island. «Τα βουνά Sky Island δεν είναι απλά όμορφα τοπία. Είναι ζωντανά μέρη του πολιτισμού και της ταυτότητάς μας. Βλέποντας την επιστροφή ενός οσελότου σε αυτές τις προγονικές χώρες επιβεβαιώνεται η ιερή μας σχέση με αυτό το μέρος και αυτό μας υπενθυμίζει το καθήκον μας να προστατεύσουμε αυτά τα εδάφη και τα πλάσματα που εξαρτώνται από αυτά», δήλωσε ο Πρόεδρος Austin Nunez της περιφέρειας San Xavier του έθνους Tohono O’odham . «Η επιβίωση του οσελότου είναι συνυφασμένη με τη δική μας και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι αυτό το είδος θα αντέξει για τις μελλοντικές γενιές».

Οι οσελότοι βασίζονται στις ανέπαφες, διασυνδεδεμένες άγριες περιοχές των Sky Islands. Ο κατακερματισμός του οικοτόπου τους λόγω των δρόμων, της αστικής εξάπλωσης, των ναρκών και των φραγμών στα σύνορα αποτελεί σοβαρή πρόκληση για την επιβίωσή τους. Στη Sonora του Μεξικού, η συνεχιζόμενη κατασκευή μιας εμπορευματικής σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Imurís και Nogales καταστρέφει τον κρίσιμο βιότοπο αναπαραγωγής οσελότων, θέτοντας άλλη μια απειλή για το απειλούμενο είδος.

Λιγότεροι από 100 ocelots πιστεύεται ότι παραμένουν στις ΗΠΑ, με την πλειοψηφία να κατοικεί στο νότιο Τέξας. Η Αριζόνα φιλοξενεί έναν μικρό αλλά κρίσιμο πληθυσμό, που υπάρχει στο βορειότερο τμήμα της περιοχής του είδους.

Τα Sky Islands είναι μια σειρά από απομονωμένες οροσειρές που υψώνονται δραματικά από τον πυθμένα της ερήμου και εκτείνονται από το βόρειο Μεξικό έως τη νότια Αριζόνα. Αυτές οι σειρές είναι πλούσιες βιολογικά, δημιουργώντας μοναδικά οικοσυστήματα που υποστηρίζουν μια απίστευτη ποικιλία φυτών και ζώων. Τα Sky Islands χρησιμεύουν ως ζωτικοί διάδρομοι βιότοπων για είδη όπως οθ οσελότοι, το τζάγκουαρ και η μαύρη αρκούδα, επιτρέποντάς τους να μετακινούνται μεταξύ διαφορετικών οροσειρών αναζητώντας τροφή, συντρόφους και ασφαλές καταφύγιο.

«Κάθε θέαση οσελότου και ιαγουάρου είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε αυτά τα απίστευτα πλάσματα και να σκεφτούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την ασφαλή επιστροφή τους στις Νοτιοδυτικές ΗΠΑ», είπε ο McSpadden. «Ελπίζω ότι αυτός ο όμορφος οσελότος να υπενθυμίσει σε όλους μας την κρίσιμη δουλειά που έχουμε μπροστά μας για να διασφαλίσουμε ότι ο βιότοπος αυτών των γατών θα παραμείνει και θα προστατεύεται για τις μελλοντικές γενιές».

ΛΗ κάμερα του ίχνους ελέγχθηκε από τον McSpadden και την Clara Smith, ασκούμενη στο Κέντρο και φοιτήτρια στο πρόγραμμα Border Studies του Πανεπιστημίου Earlham.

Πηγή: World Animal News

Ενώ αυτό ήταν ενθαρρυντικό για τους επιστήμονες, υπήρχε ένα πρόβλημα: Το δείγμα ήταν νεκρό. Στη συνέχεια, ένας άλλος νεκρός παπαγάλος της νύχτας εντοπίστηκε 16 χρόνια αργότερα. Μόλις το 2013 ένας φυσιοδίφης βρήκε έναν μικρό, ζωντανό πληθυσμό στο νοτιοδυτικό Κουίνσλαντ. Από τότε, ο γνωστός πληθυσμός του είδους έχει δεκάδες πουλιά και ο νυχτερινός παπαγάλος παραμένει ένα από τα πιο άπιαστα – και πιο απειλούμενα – πουλιά στη Γη.

Τώρα, ωστόσο, μια ομάδα ιθαγενών δασοφυλάκων και επιστημόνων ανακάλυψε έως και 50 νυχτερινούς παπαγάλους στη γη που διαχειρίζονται οι άνθρωποι Ngururrpa στη Μεγάλη Αμμώδη Έρημο της Δυτικής Αυστραλίας. Τα νέα αποτελέσματα από το έργο τους, το οποίο υποστηρίζεται με τη χρηματοδότηση του Resilient Landscapes Hub, του Εθνικού Προγράμματος Περιβαλλοντικής Επιστήμης της Αυστραλίας, δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Wildlife Research τη Δευτέρα.

«Εμείς οι Ngururrpa Rangers ψάχναμε για νυχτερινούς παπαγάλους από το 2019. Αρχικά, νομίζαμε ότι ζούσαν μόνο σε μια περιοχή, στη γειτονική χώρα, αλλά μετά αρχίσαμε να ελέγχουμε στην περιοχή μας και καταλήξαμε να βρούμε στοιχεία ότι είναι εδώ». Ο Clifford Sunfly, ένας δασοφύλακας Ngururrpa και συν-συγγραφέας της μελέτης, λέει σε μια δήλωση. «Ακόμα τους αναζητούμε, για να βεβαιωθούμε ότι είναι ασφαλείς και εξακολουθούμε να τους βρίσκουμε».

Οι νυχτερινοί παπαγάλοι είναι γενικά δύσκολο να ανιχνευθούν – γεγονός που έχει καταγραφεί εδώ και καιρό στον πολιτισμό των ιθαγενών. Το άπιαστο είδος δημιουργεί σήραγγες και φωλιές σε πυκνούς θάμνους και αναδύεται τη νύχτα για να βρει τροφή. Ο εντοπισμός ενός τέτοιου πλάσματος έχει ονομαστεί «Ιερό Δισκοπότηρο της παρατήρησης πουλιών».

Κατά τη διάρκεια της εργασίας τους, οι δασοφύλακες βρήκαν φυσικά στοιχεία νυχτερινών παπαγάλων, συμπεριλαμβανομένων φτερών και φωλιών με αυγά, και «ήξεραν ότι ήταν καλό σημάδι». Πριν από μερικά χρόνια, τράβηξαν ακόμη και μια σπάνια φωτογραφία ενός νυχτερινού παπαγάλου – μόνο την τέταρτη εικόνα του πουλιού που έχει καταγραφεί. Αυτή η συνάντηση έβαλε την ομάδα ανάμεσα στην ειδική ομάδα των λιγότερων από 30 ατόμων που είχαν δει ζωντανό νυχτερινό παπαγάλο τα τελευταία 100 χρόνια. Η νέα ανακάλυψη, ωστόσο, προήλθε από δεδομένα ήχου. Οι Rangers χρησιμοποίησαν τις γνώσεις τους για το περιβάλλον για να περιορίσουν τον τεράστιο βιότοπο του παπαγάλου σε 31 πιθανές περιοχές, όπου η ομάδα τοποθέτησε στη συνέχεια συσκευές εγγραφής ήχου για να ακούσει τις χαρακτηριστικές του κλήσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν «σφυρίχτρες, κραυγές και ήχους σαν καμπάνα», υποστηρίζει η ομάδα.

«Τα ακουστικά δεδομένα που συγκεντρώσαμε στη συνέχεια αναλύθηκαν για να εξαχθούν τυχόν κλήσεις πουλιών στο εύρος συχνοτήτων του νυχτερινού παπαγάλου. Οι πιθανές ανιχνεύσεις επαληθεύτηκαν χρησιμοποιώντας μια βιβλιοθήκη αναφοράς γνωστών κλήσεων νυχτερινών παπαγάλων», προσθέτουν οι επιστήμονες στο Conversation. Εντόπισαν επιτυχώς τις νυχτερινές κλήσεις παπαγάλων σε 17 από τις 31 τοποθεσίες που είχαν επιλέξει, δέκα από τις οποίες προσδιορίστηκαν ως τοποθεσίες καταφυγίου, καθώς οι κλήσεις ακούστηκαν λίγο μετά τη δύση του ηλίου και πριν την ανατολή του ηλίου.

Η Μεγάλη Αμμώδης Έρημος, ο βιότοπος αυτών των πουλιών «είναι πιθανώς ένα από τα πιο ανεπηρέαστα οικοσυστήματα του κόσμου όσον αφορά τα αποτυπώματα σε βιομηχανικό επίπεδο», λέει ο James Watson, βιογεωγράφος στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ που δεν συμμετείχε βέβαια στη μελέτη για το πτηνό.

Απαιτείται επείγουσα δράση για την προστασία του πληθυσμού των νυχτερινών παπαγάλων που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, γράφουν οι επιστήμονες στο Conversation, και για να «διασφαλιστεί ότι ο νυχτερινός παπαγάλος δεν θα χαθεί για δεύτερη φορά, ίσως οριστικά».

Πηγή: Smithsonian Magazine

Περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι ψήφισαν στον διαγωνισμό – ο οποίος στο παρελθόν έχει προκαλέσει σκάνδαλο – συμπεριλαμβανομένων των ισχυρισμών για ξένη παρέμβαση και των ισχυρισμών για εξαπάτηση. Πέρυσι, το pūteketeke κέρδισε τον διαγωνισμό αφού ο κωμικός John Oliver έκανε το έργο του, ξεκινώντας μια καμπάνια που ντυνόταν σαν το πουλί, με έναν εντυπωσιακό κέφαλο με καμένο πορτοκαλί.

Θεωρείται ότι είναι ένα από τα σπανιότερα είδη πιγκουίνων στον κόσμο και το hoiho μπορεί να βρεθεί μόνο στη Νέα Ζηλανδία. Σύμφωνα με τη Forest & Bird, την οργάνωση που διευθύνει τον διαγωνισμό, το hoiho εξασφάλισε μια νίκη με 6.328 ψήφους – μπροστά από τον μαύρο κοκκινολαίμη του Karure Chatham Island με περισσότερες από 5.000 ψήφους.

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που το hoiho κέρδισε τον διαγωνισμό, καθώς ήρθε επίσης πρώτο το 2019 – την ίδια χρονιά που προέκυψαν ισχυρισμοί ότι το hoiho είχε κερδίσει μόνο μετά από ρωσική παρέμβαση.

Εκατοντάδες ψήφοι για το πουλί βρέθηκε ότι προήλθαν από τη Ρωσία, αν και η Forest & Bird είπε ότι πιθανότατα δεν ήταν ψευδείς ψήφοι, αλλά από Ρώσους ορνιθολόγους. Το 2018, υπήρξαν επίσης ισχυρισμοί ότι οι Αυστραλοί προσπάθησαν να στήσουν τον διαγωνισμό υπέρ του shag – ένος είδους κορμοράνου.

Το hoiho, του οποίου το όνομα Μαορί σημαίνει «κράχτης χαρακτηριστικού ήχου», είναι διαβόητα ντροπαλό παρά το δυνατό, τσιμπημένο κάλεσμα του, λέει η οργάνωση, η οποία είπε ότι η νίκη θα αυξήσει τις προσπάθειες διατήρησης του είδους. Είναι είδος υπό εξαφάνιση ή τρία μόλις βήματα μακριά από την εξαφάνιση και ο αριθμός του μειώνεται, σύμφωνα με τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων.

«Αυτοί οι προβολείς δεν θα μπορούσαν να έχουν έρθει σε καλύτερη στιγμή», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Forest & Bird, Nicola Toki. «Αυτός ο εμβληματικός πιγκουίνος εξαφανίζεται από την ηπειρωτική χώρα Aotearoa (Νέα Ζηλανδία) μπροστά στα μάτια μας». Οι προσπάθειες διατήρησης γίνονται στη στεριά, αλλά ο κ. Toki λέει ότι χρειάζονται και στη θάλασσα. «Πνίγονται σε στημένα δίχτυα και δεν μπορούν να βρουν αρκετό φαγητό», είπε. «Οι hoiho μας χρειάζονται επειγόντως προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές για να τους δωθεί μια ευκαιρία να επιβιώσουν».

Πηγή: BBC

Οι ειδικοί στη φροντίδα της άγριας ζωής παρακολουθούν στενά την Jillian και το μικρό της και αναφέρουν ότι η Jillian γρήγορα έγινε μαμά και έχει δείξει όλες τις αναμενόμενες και σωστές μητρικές συμπεριφορές. Το μικρό έχει δείξει προσκόλληση στη Jillian και ήταν πολύ δραστήριο και ομιλητικό καθώς εξερευνά και μεγαλώνει.

«Είμαστε ενθουσιασμένοι με τη γέννηση αυτού του πολύ ιδιαίτερου τίγρη στο πάρκο σαφάρι του ζωολογικού κήπου του Σαν Ντιέγκο», δήλωσε η Lisa Peterson, ανώτερη αντιπρόεδρος και εκτελεστική διευθύντρια του Σαφάρι Πάρκου του Ζωολογικού Κήπου του Σαν Ντιέγκο. «Αυτή η γέννηση προσθέτει τα απίστευτα σημαντικά γονίδια της Jillian στη δεξαμενή του πληθυσμού, προάγοντας τη γενετική ποικιλότητα και την υγεία του είδους της τίγρης της Σουμάτρας». Πρόσθεσε η Peterson, «Η ομάδα φροντίδας της Jillian έκανε εξαιρετική δουλειά παρακολουθώντας εκείνη και το μικρό της σε όλη αυτή τη διαδικασία και ήταν χαρά για αυτούς να την παρακολουθούν να απολαμβάνει τη μητρότητα. Ελπίζουμε ότι αυτό το μικρό θα επιτρέψει στους επισκέπτες μας να κατανοήσουν καλύτερα αυτό το απίστευτα ιδιαίτερο είδος και τη σημασία της διατήρησης των φυσικών ενδιαιτημάτων τους.»

Η γέννηση είναι αποτέλεσμα μιας σύστασης αναπαραγωγής μέσω του προγράμματος AZA Sumatran Species Survival Plan (SSP). Κάθε Πρόγραμμα SSP, το οποίο εποπτεύεται από οικολόγους σε εθνικό επίπεδο, διασφαλίζει τη γενετική ποικιλότητα και τους υγιείς, αυτοσυντηρούμενους πληθυσμούς διασφάλισης της απειλούμενης και υπό εξαφάνιση άγριας ζωής.

Με μόνο περίπου 400 έως 600 ζώα να απομένουν σε αυτόχθονα ενδιαιτήματα, οι τίγρεις της Σουμάτρας βρίσκονται σε κρίσιμο κίνδυνο. Οι τίγρεις αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας οικοτόπων, της συνύπαρξης ανθρώπου-άγριας ζωής και της λαθροθηρίας. Οι άνθρωποι μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία των τίγρεων αποφεύγοντας προϊόντα που παρασκευάζονται με μη βιώσιμο φοινικέλαιο, μια βιομηχανία που βλάπτει τους οικοτόπους των τίγρεων και αρνούμενοι να αγοράσουν είδη από άγρια ​​πανίδα που απειλούνται με εξαφάνιση.

Η Jillian και το μικρό της θα παραμείνουν στο κρησφύγετό της για αρκετές εβδομάδες. Αυτό το χρονικό διάστημα είναι κρίσιμο, καθώς επιτρέπει στα μικρά να δεσμεύονται με τη μητέρα τους και να μαθαίνουν από τη μητέρα τους. Όταν η Jillian είναι έτοιμη, θα βγάλει το μικρό της από το κρησφύγετο, όπου θα έχουν πρόσβαση σε έναν ειδικά σχεδιασμένο βιότοπο μητρότητας που επιτρέπει στη μαμά Jillian να παρακολουθεί το μικρό της ενώ εξερευνούν την ύπαιθρο για πρώτη φορά. Οι ειδικοί στη φροντίδα της άγριας ζωής εκτιμούν ότι αυτό θα συμβεί όταν το μικρό είναι 10 έως 12 εβδομάδων, αν και θα εξαρτηθεί από την υγεία και τη συμπεριφορά του.

Πηγή: San Diego Zoo

Τα gharials αναφέρονται ως ζώα «κρίσιμα απειλούμενα», με μόνο περίπου 650 ενήλικες να έχουν απομείνει στη φύση — επομένως κάθε προσπάθεια διατήρησης έχει σημασία. Ο Fort Worth ήταν ο μόνος ζωολογικός κήπος στη Βόρεια Αμερική που παρήγαγε πολλούς κροκόδειλους gharial σε μια σεζόν ούτως ή άλλως – και τώρα είναι στην ευχάριστη θέση να είναι ο πρώτος που το κάνει τα τελευταία χρόνια.

Εκκολάφθηκαν από αυγά που γεννήθηκαν από δύο διαφορετικά θηλυκά στην ομάδα gharial του ζωολογικού κήπου. «Όλοι εδώ στον ζωολογικό κήπο του Fort Worth είναι εκστασιασμένοι που έχουν επαναλαμβανόμενη επιτυχία με τις εκκολάψεις για δεύτερη συνεχή χρονιά», ανακοίνωσε η Vicky Poole, συνεργάτης επιμελήτρια του ectotherms, στις 24 Ιουλίου.

«Το να έχεις δύο επιπλέον νεοσσούς είναι μια μεγάλη νίκη για την αύξηση του πληθυσμού των gharial στους ζωολογικούς κήπους και τη διεύρυνση της γνώσης για να βοηθήσει αυτό το κρίσιμα απειλούμενο είδος να επιβιώσει». Τα μικρά συμπληρώνουν πλέον πάνω από ένα μήνα ζωής και έχουν μήκος λίγο πάνω από 30 εκατοστά.

Τα αρσενικά gharial, τα οποία βρίσκονται κυρίως στην Ινδία, μπορούν να αυξηθούν στα 5 μέτρα και να ζυγίζουν σχεδόν 1.500 κιλά, ενώ τα θηλυκά παραμένουν ελαφρώς μικρότερα.

Προς το παρόν, τα νεογνά θα παραμείνουν στα παρασκήνια στο ζωολογικό κήπο για στενή παρακολούθηση της ανάπτυξής τους.

Πηγή: Good News Network

Ο διευθυντής του πάρκου James Butler είπε ότι η άφιξη της Esha δημιούργησε «πραγματική φασαρία» για το αξιοθέατο. «Τα πάει πολύ, πολύ καλά», πρόσθεσε. «Φαίνεται να λατρεύει το τεράστιο περίβλημα που έχουμε φτιάξει ειδικά για εκείνη και την αδερφή της». «Μόλις περάσει λίγο περισσότερος χρόνος για να προσαρμοστεί, είμαστε ενθουσιασμένοι που θα φέρουμε τη Riya να μείνει μαζί της».

Τα κόκκινα πάντα βρίσκονται φυσικά στα δάση των ανατολικών Ιμαλαΐων και της νότιας Κίνας και χαρακτηρίζονται επίσημα ως απειλούμενα από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης.
Η απώλεια των ενδιαιτημάτων φωλιάς και η λαθροθηρία οδήγησαν στην παρακμή τους στην άγρια ​​φύση. Αυτό το είδος ζει ψηλά στα βουνά ανάμεσα σε βράχια και δέντρα και σκαρφαλώνει με ευκινησία. Φαίνεται να βρίσκει το μεγαλύτερο μέρος της τροφής του στο έδαφος. Είναι νυχτόβιο και μπορεί να ζει μόνο του, σε ζευγάρια ή σε οικογενειακές ομάδες. Από τις γέννες, αποκτούνται γενικά ένα ή δύο μικρά που γεννιούνται την άνοιξη μετά από μια περίοδο κύησης περίπου 130 ημερών. Το ζώο είναι ευγενικό και εξημερώνεται εύκολα, αλλά συνήθως αγανακτεί όταν το χειρίζονται. Έγινε ένα πολύ δημοφιλές ζώο ζωολογικού κήπου, αφότου χαρακτηρίστηκε και επίσημα ως είδος υπό εξαφάνιση.

Το ειδικά κατασκευασμένο περίβλημα του Peak Wildlife Park προσομοιώνει ένα άγριο κλίμα και οι συνθήκες διαβίωσης θεωρούνται οι καταλληλότερες για την Esha και μετέπειτα για την αδερφή της.

Με πληροφορίες από BBC.

Οι δωρεές πουλιών από τον Ζωολογικό Κήπο της Ουαλίας και τον Ζωολογικό Κήπο του Εδιμβούργου διοργανώθηκαν ως μέρος ενός ευρωπαϊκού προγράμματος διατήρησης που το αποκάλεσαν «σημαντικό ορόσημο» στην παγκόσμια προσπάθειά τους.

Ο βοηθός επιμελητής πουλιών Rhys McKie εργαζόταν προηγουμένως στον ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου όταν ένα από τα macaw εκκολάφθηκε εκεί πέρυσι.

«Είναι πάντα μια συναρπαστική μέρα όταν ένα νέο ζώο φτάνει στο ζωολογικό κήπο, αλλά η επανένωση ήταν μια πραγματικά ξεχωριστή στιγμή. Όταν εκκολάφθηκε ήταν η πρώτη φορά σε περισσότερα από 15 χρόνια που το είδος είχε εκτραφεί με επιτυχία στο ζωολογικό κήπο», δήλωσε. «Έτσι, το να του δώσω τώρα ένα σπίτι στοn ζωολογικό κήπο Twycross, όπου θα συνεχίσει το ταξίδι διατήρησης και που ελπίζω να αναπαράγει περισσότερα από αυτό το σπάνιο είδος, είναι πολύ σημαντικό για μένα».

Το είδος ξεχωρίζει για το έντονο κόκκινο μέτωπο από φτερά και τη μακριά γαλαζοπράσινη ουρά του. Στην άγρια ​​φύση, αυτοί οι παπαγάλοι μπορούν να βρεθούν μόνο σε μια μικρή ημι-έρημο, ορεινή περιοχή της Βολιβίας, γεγονός που τους καθιστά μοναδικούς. Σε αυτό το άνυδρο κλίμα, τα πουλιά τρέφονται με φυτά της ερήμου όπως ο κάκτος, και οι παπαγάλοι αποτελούν ένα από τους κύριους διασκορπιστές σπόρων για το φυτό.

«Ανυπομονώ οι επισκέπτες μας να έχουν την ευκαιρία να τους δουν μαζί, άλλα και μαζί με τα άλλα εκπληκτικά είδη παπαγάλων μας—στο βιότοπο που έχουμε φτιάξει». Η Δρ Rebecca Biddle, διευθύντρια διατήρησης στον ζωολογικό κήπο Twycross, πρόσθεσε: «Είμαι τόσο περήφανη που βλέπω τον ζωολογικό κήπο να πρωτοπορεί για τη διατήρηση αυτού του απίστευτα σημαντικού είδους. Η μεταφορά αυτού του ζευγαριού για να διευκολυνθεί η περαιτέρω αναπαραγωγή τους, είναι ένα απαραίτητο και σημαντικό βήμα για τη διάσωση αυτού του είδους».

Με πληροφορίες από το διαδίκτυο.