Όμως, πίσω από τη φρίκη της είδησης, κρύβεται μια ευθύνη που μας αφορά όλες. Μια ευθύνη που μας καλεί να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια και να δούμε πέρα από τους βαθμούς, τις επιδόσεις και τη «φαινομενική» τους ηρεμία.

Η αόρατη πίεση της «τέλειας» ζωής

Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί από τους εφήβους μας να είναι «κάτι» για να αξίζουν. «Αν δεν μπω στο Πανεπιστήμιο, δεν είμαι τίποτα», «Αν δεν είμαι όμορφη όπως τα πρότυπα της οθόνης, δεν είμαι τίποτα». Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος Μαρίνα Πάπας, έχουμε επιτρέψει στο «σύστημα» να κλέψει την ταυτότητα των παιδιών μας. Τα παιδιά μας δεν μας χρωστούν καμία επιτυχία για να τα αγαπάμε. Δεν χρωστούν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Η αξία τους δεν κλειδώνεται σε ένα μηχανογραφικό, ούτε εξαντλείται σε μια εξεταστική περίοδο.

Όταν η απελπισία δεν κάνει θόρυβο

Ο Παιδίατρος Κώστας Νταλούκας μας απευθύνει μια συγκλονιστική υπενθύμιση: Ένας έφηβος μπορεί να πονά βαθιά και να φαίνεται «κανονικός». Μπορεί να πηγαίνει στο φροντιστήριο, να χαμογελά στις φωτογραφίες, να απαντά στα μηνύματα, ενώ μέσα του το μέλλον μοιάζει με σκοτεινό αδιέξοδο.

Η απελπισία στην εφηβεία συχνά κρύβεται:

· Στην απόσυρση από αγαπημένες συνήθειες.

· Στην επίμονη κούραση.

· Σε φράσεις που συχνά προσπερνάμε ως «εφηβική υπερβολή», όπως το «δεν αντέχω άλλο» ή «δεν έχει νόημα».

Δεν είναι υπερβολή. Είναι κραυγή κινδύνου.

Το Χρέος μας: Να είμαστε «Εκεί»

Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειες μητέρες – δεν υπάρχουν άλλωστε. Χρειάζεται όμως να είμαστε παρούσες. Να ακούμε χωρίς να βιαζόμαστε να δώσουμε λύσεις ή να «διορθώσουμε» τα συναισθήματά τους. Φράσεις όπως «όλοι περάσαμε δύσκολα» ή «μην κάνεις έτσι, θα σου περάσει», όσο κι αν λέγονται με αγάπη, μικραίνουν τον πόνο τους και τα κλείνουν στον εαυτό τους.

Πρέπει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε ευθέως: «Πώς είσαι πραγματικά;». Η ερώτηση δεν βάζει ιδέες στο μυαλό ενός παιδιού. Η σιωπή είναι εκείνη που το αφήνει μόνο του με τις πιο σκοτεινές του σκέψεις.

Μια Υπόσχεση για το Αύριο

Ας κρατήσουμε την ουσία από αυτή την ανείπωτη θλίψη: Καμία εξέταση, καμία αποτυχία και καμία απόρριψη δεν αξίζει όσο η ανάσα τους. Οφείλουμε να τους θυμίζουμε, ξανά και ξανά, ότι ο κόσμος αυτός είναι γι’ αυτά. Με τα λάθη τους, με τις αδυναμίες τους, με το δικό τους, μοναδικό φως.

Ας τους ανοίξουμε πόρτες και προοπτικές, όχι για να γίνουν «κάτι» στα μάτια των άλλων, αλλά για να βρουν τη δική τους ευτυχία. Γιατί το μόνο που μας χρωστούν τα παιδιά μας, είναι να είναι εδώ.

Αν εσείς ή κάποιος δικός σας άνθρωπος χρειάζεται στήριξη, μην διστάσετε. Η 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία – 1018 είναι εκεί για να ακούσει.

Ο νεαρός επιστήμονας έχει εκδηλώσει από πολύ μικρή ηλικία το ενδιαφέρον του για τις θετικές επιστήμες και, όπως αναφέρει, η ενασχόλησή του γρήγορα μετατράπηκε σε συστηματική προσπάθεια και διακρίσεις. Από την ηλικία των 13 ετών συμμετείχε σε επιστημονικούς διαγωνισμούς, κατακτώντας σημαντικές θέσεις και αναγνώριση.

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Βίκτωρας εξήγησε με απλά λόγια την επιστήμη που τον έχει κερδίσει: την κβαντική φυσική, η οποία μελετά τον μικρόκοσμο των ατόμων και των σωματιδίων. Μέσα από τη συμμετοχή του σε θερινό σχολείο φυσικής στη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε μια ερευνητική ιδέα που έχει συζητηθεί και με τη NASA, με στόχο πιθανή υλοποίηση έως το 2035.

Η πρότασή του αφορά τη συνέχεια των ιστορικών αποστολών Voyager, με στόχο την ανάπτυξη νέας τεχνολογίας που θα μπορούσε να επιτρέψει την ταχύτερη εξερεύνηση του διαστρικού χώρου και τη μετάβαση σε άλλα ηλιακά συστήματα.

Ο ίδιος αποδίδει σημαντικό ρόλο στην οικογένειά του, που τον ενθάρρυνε από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με την επιστήμη και να αναπτύξει την περιέργειά του για το σύμπαν. Παρά τις απαιτήσεις, η καθημερινότητά του παραμένει συνδυασμός σχολείου, μελέτης και ερευνητικών projects.

Αναφερόμενος στην πορεία του, σημειώνει ότι στην αρχή υπήρξε άγχος, όμως στη συνέχεια κατάλαβε ότι η επιστήμη αυτή είναι αυτό που τον εκφράζει. Παράλληλα, εκφράζει την επιθυμία του να συνδυάσει στο μέλλον την ιατρική με την αστροφυσική, θεωρώντας ότι η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης θα φέρει πιο κοντά αυτούς τους δύο τομείς.

Έχει επίσης διακριθεί σε έρευνα που σχετίζεται με την υγεία, μελετώντας μοτίβα συμπεριφοράς σε ασθενείς και επιχειρώντας να εξετάσει πιθανές συνδέσεις με την εμφάνιση ασθενειών.

Τέλος, αναφέρεται και στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο θεωρεί ότι χρειάζεται ενίσχυση, ώστε να μπορεί να υποστηρίξει καλύτερα νέους επιστήμονες και τις φιλοδοξίες τους, επισημαίνοντας πως το εξωτερικό προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες εξέλιξης στον τομέα της έρευνας.

Η ιστορία του Βίκτωρα Γιαννικόπουλου σκιαγραφεί μια νέα γενιά που ήδη κινείται με βλέμμα στραμμένο πολύ πέρα από τα σύνορα της Γης.

Η «Παγίδα» της Ψηφιακής Ταυτότητας

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι τρεις αδελφές είχαν αποκοπεί πλήρως από την πραγματικότητα τα τελευταία δύο χρόνια, εγκαταλείποντας το σχολείο και ζώντας αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της κορεατικής ποπ κουλτούρας (K-pop και K-dramas).

Το οκτασέλιδο σημείωμα που άφησαν πίσω τους αποκαλύπτει μια βαθιά πνευματική σύγχυση:

Απώλεια Εαυτού: Είχαν αντικαταστήσει τα ονόματά τους με κορεατικά, δείγμα πλήρους ταύτισης με ψηφιακά είδωλα.

Συναισθηματική Απομόνωση: Η φράση τους «η Κορέα είναι η ζωή μας» υπογραμμίζει πώς ένας αλγόριθμος μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια και την κοινωνική ζωή.

Το Κινητό ως «Τεχνητός Πνεύμονας»: Η κατάσχεση της συσκευής δεν ήταν η αιτία, αλλά η αφορμή. Για τα κορίτσια αυτά, η αφαίρεση του κινητού ισοδυναμούσε με την παύση της ίδιας τους της ύπαρξης.

Από την Επικοινωνία στην Ψηφιακή Υποδούλωση

Το δράμα αυτό αναδεικνύει τρεις κρίσιμους πυλώνες που πρέπει να απασχολήσουν τους ειδικούς υγείας και τους γονείς:

Η Χειραγώγηση των Αλγορίθμων: Οι έφηβοι εγκλωβίζονται σε κόσμους επίπλαστης τελειότητας, όπου η κριτική σκέψη υποχωρεί μπροστά στη γοητεία του lifestyle.

Το Μετα-πανδημικό Τραύμα: Η ψηφιακή απομόνωση που ξεκίνησε την περίοδο του εγκλεισμού φαίνεται να έχει δημιουργήσει μόνιμες «ουλές», καθιστώντας τα όρια μεταξύ οθόνης και πραγματικότητας δυσδιάκριτα.

Η Σιωπηλή Μοναξιά: Τα μηνύματα στους τοίχους του δωματίου τους («Είμαι μόνη», «η καρδιά μου ραγίζει») μαρτυρούν ότι ο εθισμός ήταν το «φάρμακο» για μια προϋπάρχουσα εσωτερική κατάρρευση.

Η Επαναφορά της Ισορροπίας

Η αληθινή ευεξία και η αυτοφροντίδα δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω σε ψηφιακά δεσμά. Είναι επιτακτική ανάγκη η τεχνολογία να επιστρέψει στον ρόλο της ως εργαλείο και όχι ως δυνάστης. Η καλλιέργεια της εσωτερικής ανθεκτικότητας και της κριτικής ικανότητας είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στα πρότυπα που επιβάλλουν τα κοινωνικά δίκτυα.

Η τραγωδία του Chetan Kumar είναι ένας καθρέφτης μιας κοινωνίας που βλέπει τα παιδιά της να χάνονται σε ψηφιακούς λαβυρίνθους, υπενθυμίζοντάς μας ότι η πνευματική ελευθερία ξεκινά εκεί που τελειώνει η εξάρτηση από την οθόνη.

Η Επιτροπή για την Κοινωνική Σύνδεση του ΠΟΥ (WHO’s Commission on Social Connection) διερεύνησε σε βάθος ποιες ομάδες κινδυνεύουν περισσότερο από κοινωνική απομόνωση και τι σημαίνει αυτό για την υγεία και την ευημερία τους. Σύμφωνα με την έκθεση, οι νέοι άνθρωποι επηρεάζονται περισσότερο: το 20,9% των εφήβων και το 17,4% των ενηλίκων κάτω των 30 ετών δηλώνουν ότι αισθάνονται μόνοι. Το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 11,8% για τα άτομα άνω των 60 ετών.

Παρότι τα γενικά ποσοστά είναι παρόμοια μεταξύ ανδρών και γυναικών, τα κορίτσια στην εφηβεία αναδεικνύονται ως η πιο ευάλωτη ομάδα, με 24,3% να δηλώνουν ότι βιώνουν μοναξιά.

«Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που τροφοδοτούν τη μοναξιά και την απομόνωση», δήλωσε ο Dr Vivek Murthy, πρώην γενικός χειρουργός στις ΗΠΑ και συν-πρόεδρος της επιτροπής του ΠΟΥ. Ανάμεσα σε αυτούς ανέφερε τη σωματική και ψυχική υγεία, που μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω απομόνωση, τη κοινωνική περιθωριοποίηση, αλλά και τη χρήση των ψηφιακών μέσων με επιβλαβή ή υπερβολικό τρόπο. Ο ΠΟΥ διαχωρίζει τη μοναξιά από την κοινωνική απομόνωση: κάποιος θεωρείται κοινωνικά απομονωμένος όταν του λείπουν επαρκείς κοινωνικές συνδέσεις, ενώ μοναξιά είναι το επώδυνο συναίσθημα που προκύπτει όταν δεν υπάρχουν οι σχέσεις που επιθυμεί.

Τα δεδομένα για την κοινωνική απομόνωση είναι πιο περιορισμένα, ωστόσο η Επιτροπή εκτιμά ότι επηρεάζει έως και έναν στους τρεις ηλικιωμένους και έναν στους τέσσερις νέους. Η μοναξιά και η απομόνωση έχουν σοβαρές συνέπειες για την υγεία: συνδέονται με περίπου 871.000 θανάτους ετησίως και αυξημένο κίνδυνο για εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιοπάθειες, διαβήτη, γνωστική έκπτωση και ψυχικές ασθένειες.

Η ύπαρξη ισχυρών κοινωνικών σχέσεων, από την άλλη, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την υγεία και ακόμη και να αυξήσει τη διάρκεια ζωής. Οι ειδικοί του ΠΟΥ καλούν τις εθνικές κυβερνήσεις να θέσουν τη μοναξιά ως πολιτική προτεραιότητα, προτείνοντας περισσότερη έρευνα και στρατηγικές που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή.

«Για πολύ καιρό δεν αναγνωρίζαμε τη σημασία της κοινωνικής υγείας», δήλωσε ο Dr Vivek Murthy. «Αυτό πρέπει να αλλάξει». Μερικές χώρες έχουν ήδη αναλάβει δράση. Η Σουηδία, για παράδειγμα, ξεκίνησε φέτος ένα πρόγραμμα 30 εκατομμυρίων ευρώ για την αντιμετώπιση της μοναξιάς, με πρωτοβουλίες όπως η ενεργή προσέγγιση ηλικιωμένων που μπορεί να είναι απομονωμένοι.

Σύμφωνα με τον Jakob Forssmed, υπουργό Κοινωνικών Υποθέσεων και Δημόσιας Υγείας της Σουηδίας, στους επόμενους μήνες θα δοθούν σε νέους ηλικίας 16 έως 18 ετών «κάρτες δραστηριοτήτων», με οικονομική ενίσχυση για συμμετοχή σε αθλητικές, πολιτιστικές και άλλες κοινωνικές δράσεις – υπό την προϋπόθεση ότι θα αφορούν ομαδικές δραστηριότητες.

Ο στόχος, όπως λέει, είναι να ενισχυθούν οι κοινωνικές δεξιότητες των νέων και να ενδυναμωθούν οι δεσμοί ανάμεσα στις γενιές. «Αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο για όσους είναι μόνοι ή απομονωμένοι», σημειώνει ο Jakob Forssmed. «Είναι πρόβλημα για ολόκληρη την κοινωνία».

Πηγή: Marieclaire

Η εμμηναρχή που έρχεται «οποτεδήποτε μεταξύ της ηλικίας των 10 και 14 ετών θεωρείται φυσιολογική», λέει στο TODAY.com η Dr. Anne-Marie Amies Oelschlager, γυναικολόγος που εστιάζει σε παιδιά και εφήβους, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. «Ο μέσος όρος ηλικίας στις ΗΠΑ πιο πρόσφατα ήταν γύρω στην ηλικία των 12 ετών. Αλλά σε ορισμένες πρόσφατες μελέτες, στην πραγματικότητα έχει πέσει ακόμη και στα 11».

«Στα περισσότερα κορίτσια στην Αμερική, το 98%, η περίοδος θα αρχίζει μέχρι την ηλικία των 15 ετών», προσθέτει η ίδια. Τα κορίτσια που η περίοδός τους ξεκινά σε μικρότερη ηλικία, εντός όμως του φυσιολογικού εύρους, ενδέχται να βιώσουν κάποιες «δυσμενείς επιπτώσεις μακροπρόθεσμα στη ζωή τους».

«Ιδανικά, θέλουμε η περίοδος να έρχεται στο τυπικό εύρος», λέει η γυναικολόγος.

«Ως επί το πλείστον, η περίοδος στα κορίτσια ξεκινά περίπου στην ίδια ηλικία με τις μητέρες τους. Ο πιο συνηθισμένος λόγος για την εμφάνιση περιόδου νωρίτερα είναι γονιδιακός. Έτσι, αν η μητέρα σας ή η μεγαλύτερη αδελφή σας είχε νωρίτερα περίοδο, τότε πιθανότατα θα έρθει νωρίτερα και σε εσάς», λέει στο TODAY.com ο Dr. Adi Davidov, αναπληρωτής πρόεδρος του τμήματος Μαιευτικής/Γυναικολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Staten Island. «Πιθανώς υπάρχουν κάποιοι περιβαλλοντικοί παράγοντες γι’ αυτό, αλλά δεν είναι πολύ σαφείς».

Παρακάτω, οι ειδικοί μοιράζονται το πώς η ηλικία της πρώτης περιόδου μπορεί να επηρεάζει τη μελλοντική υγεία των κοριτσιών.

Κίνδυνος για εμφάνιση καρκίνου

Τα κορίτσια των οποίων η περίοδος ξεκινά σε νεότερη ηλικία έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο. «Η εμμηναρχή ή η πρώτη περίοδος σε ηλικία 11 ετών ή μικρότερη σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο για οποιονδήποτε καρκίνο», λέει η Amies Oelschlager. «Ιδιαίτερα όμως για τους καρκίνους που είναι ορμονικά ευαίσθητοι, όπως ο καρκίνος του μαστού και του ενδομητρίου».

Οι γιατροί δεν είναι σίγουροι γιατί η έναρξη της περιόδου στα 10, για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο καρκίνου, αλλά έχουν κάποιες θεωρίες, ειδικά όσον αφορά τους ορμονογενείς καρκίνους.

«Όταν ένα κορίτσι αναπτύσσει εμμηναρχή νωρίτερα στη ζωή του, εκτίθεται σε υψηλότερα επίπεδα γυναικείων ορμονών νωρίτερα και η παρατεταμένη έκθεση στις γυναικείες ορμόνες μπορεί να προκαλέσει ορισμένες από αυτές τις ασθένειες», λέει ο Davidov.

Η Amies Oelschlager λέει ότι οι έρευνες δεν έχουν καταλήξει σε μια «σαφή αιτία» για το γιατί αυξάνεται ο κίνδυνος καρκίνου, αλλά συμφωνεί ότι όταν πρόκειται για καρκίνο του μαστού και του ενδομητρίου, η εμπειρία «περισσότερης έκθεσης» σε ορμόνες θα μπορούσε να παίζει ρόλο. «Τα επίπεδα των οιστρογόνων αυξάνονται πραγματικά στην εφηβεία και στη συνέχεια παραμένουν αρκετά αυξημένα μέχρι την ηλικία της εμμηνόπαυσης. Το ερώτημα είναι, λοιπόν, είναι: το να έχετε υψηλά επίπεδα οιστρογόνων για μεγαλύτερη διάρκεια στη ζωή σας είναι αυτό, από μόνο του, παράγοντας κινδύνου;».

Η ωορρηξία συνοδεύεται επίσης από αύξηση των επιπέδων προγεστερόνης και ίσως αυτό να συμβάλλει σε ορισμένους τύπους καρκίνου του μαστού, λένε οι ειδικοί.

«Είναι μοναδικό το γεγονός ότι τα υψηλότερα επίπεδα οιστρογόνων ή προγεστερόνης για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα επηρεάζουν ή είναι πιθανό να υπάρχουν και άλλα πράγματα που προκαλούν την πρώιμη εφηβεία, όπως στοιχεία (ενδοκρινικοί διαταράκες) που προκαλούν αλλαγές στον ιστό του μαστού και μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού;», αναρωτιέται ο Amies Oelschlager. Οι φυσικές ή συνθετικές χημικές ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα ονομάζονται «ενδοκρινικοί διαταράκτες (ΕΔs)».

Αντίσταση στην ινσουλίνη και μεταβολική διαταραχή

Η αντίσταση στην ινσουλίνη εμφανίζεται όταν ο οργανισμός δεν αντιδρά σωστά σε αυτή την ορμόνη, που παράγει το πάγκρεας. Αυτή η αδυναμία αντίδρασης στην ινσουλίνη σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να παρουσιάσουν αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και να πάρουν βάρος. Εάν δεν αντιμετωπιστεί, προκαλεί μέχρι και την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2.

«Υπάρχουν κάποιες μελέτες που έχουν δείξει ότι η πρώιμη εφηβεία έχει συσχετιστεί με υψηλότερη αντίσταση στην ινσουλίνη και αυτό που θα ονομάζαμε μεταβολικές διαταραχές», σημειώνει στο TODAY.com η Amies Oelschlager.

«Δεν είναι απολύτως σαφές αν πρόκειται μόνο για την πρώιμη περίοδο ή αν σχετίζεται και με τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ)».

Είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσει κανείς τη σχέση μεταξύ ΔΜΣ, πρώιμης περιόδου και μεταβολικών διαταραχών. Ένας υψηλότερος ΔΜΣ μπορεί να οδηγήσει σε πρώιμη περίοδο, επειδή ο λιπώδης ιστός παράγει οιστρόνη, ένα είδος οιστρογόνου. Και, ένας υψηλότερος ΔΜΣ μπορεί να προκαλέσει αντίσταση στην ινσουλίνη και μεταβολικές διαταραχές. Αυτή τη στιγμή, δεν είναι σαφές αν ο ΔΜΣ ή η ημερομηνία της πρώτης περιόδου συμβάλλει σε αυτές τις καταστάσεις. Επιπλέον, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της πρώιμης πρώτης περιόδου και του διαβήτη τύπου 2.

Ενώ οι ωοθήκες ελέγχουν το εμμηνορροϊκό μέρος της εφηβείας, τα επινεφρίδια ελέγχουν άλλες πτυχές της εφηβείας, όπως η ανάπτυξη των ηβικών τριχών και η οσμή του σώματος.

«Αυτά τα τα δύο δεν συμβαδίζουν πάντα», λέει η Amies Oelschlager. «Έτσι, ορισμένα κορίτσια μπορεί να έχουν σημάδια πρώιμης έναρξης της ηβικής τριχοφυΐας και του επινεφριδιακού τύπου της εφηβείας και αυτά μπορεί να σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για διαβήτη».

«Γνωρίζουμε ότι τα κορίτσια που μπαίνουν νωρίς στην εφηβεία και την περίοδό τους διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο για διαβήτη όταν είναι νεότερα», λέει η ίδια.

Καρδιακές παθήσεις

Η έρευνα σχετικά με την έναρξη της περιόδου και τη σχέση της με τη μετέπειτα υγεία της καρδιάς παραμένει θολή. «Υπήρξαν μελέτες που έδειξαν ότι μια πρώιμη περίοδος, πριν από την ηλικία των 11 ετών ή και χαμηλότερα, σχετιζόταν με υψηλότερα επίπεδα αρτηριακής πίεσης», λέει η Amies Oelschlager.

«Αλλά δεν είναι απολύτως σαφές αν πρόκειται μόνο για την πρώιμη περίοδο ή αν σχετίζεται με τον δείκτη μάζας σώματος, επειδή ένας αυξημένος δείκτης μάζας σώματος αυξάνει επίσης τον κίνδυνο για υψηλότερη αρτηριακή πίεση».

Ο Davidov λέει ότι έχει δει έρευνες που δείχνουν ότι η χρονική στιγμή της πρώτης περιόδου – τόσο νωρίς όσο και αργά – μπορεί να συνδέεται με καρδιακές παθήσεις.

«Οτιδήποτε δεν είναι ο κανόνας, λίγο νωρίτερα, λίγο αργότερα, μπορεί ενδεχομένως να αυξήσει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Αλλά δεν μας είναι σαφές ποιος είναι ο υποκείμενος μηχανισμός».

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι είναι δύσκολο να μελετηθεί η επίδραση της πρώτης περιόδου στη μελλοντική υγεία. Πολλοί παράγοντες πιθανόν να συμβάλλουν στα προβλήματα υγείας της καρδιάς.

«Οι μελέτες είναι αναδρομικής φύσης. Υπάρχουν τόσες πολλές συγχυτικές μεταβλητές που είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν οι πραγματικές αιτίες», λέει ο Davidov.

«Για παράδειγμα, ίσως μια γυναίκα με ελαφρώς πρώιμη πρώτη περίοδο να είχε ήδη μια κατάσταση υγείας που την προκάλεσε. Αυτή η κατάσταση υγείας θα μπορούσε επίσης να συμβάλει σε μια μεταγενέστερη διάγνωση καρδιακής νόσου. Επίσης, παράγοντες του τρόπου ζωής, όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, το άγχος, η παχυσαρκία ή η καθιστική ζωή, συμβάλλουν στην κακή υγεία της καρδιάς και είναι δύσκολο να είμαστε απόλυτα σίγουροι για τον ρόλο που παίζει η αρχή της εμμυναρχή σε αυτό».

Ενώ χρειάζονται περισσότερες έρευνες, η Amies Oelschlager ενθαρρύνει τις ασθενείς της -ειδικά εκείνες που η περίοδός τους αρχίζει νωρίς – να τρώνε υγιεινά και να γυμνάζονται. «Η τακτική άσκηση μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να μειώσουν τον κίνδυνο να εμφανίσουν αυτά τα μεταβολικά ή καρδιαγγειακά προβλήματα».

Πηγή: Marie Claire

Τα κορίτσια συνήθως μπαίνουν στην εφηβεία μεταξύ 8 και 13 ετών και αποκτούν περίοδο περίπου δύο χρόνια, αφότου αρχίσουν να αναπτύσσονται τα στήθη τους. Ωστόσο, η έναρξη της εφηβείας και της έμμηνου ρύσεως σε μικρότερες ηλικίες, έχει συνδεθεί με κινδύνους για την υγεία αργότερα στη ζωή, όπως ο διαβήτης, η παχυσαρκία, οι καρδιαγγειακές παθήσεις και ο καρκίνος του μαστού. Η νέα μελέτη, αποκαλύπτει πώς η διατροφή μπορεί να επηρεάσει την ηλικία κατά την οποία τα κορίτσια αρχίζουν την έμμηνο ρύση, παρακολουθώντας τη διατροφή και το πότε ξεκίνησε η πρώτη περίοδος 7.500 παιδιών ηλικίας από 9 έως 14 ετών.Τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Human Reproduction», έδειξαν πως τα κορίτσια με πιο υγιεινή διατροφή, είχαν 16% λιγότερες πιθανότητες αδιαθετήσουν σε πρώιμη ηλικία, σε σύγκριση με εκείνα που είχαν τη λιγότερο υγιεινή διατροφή.

Αντίθετα, τα κορίτσια που κατανάλωναν τις πιο «επιβλαβείς» τροφές, είχαν 15% περισσότερες πιθανότητες να ξεκινήσει η περίοδός τους νωρίτερα. Τα αποτελέσματα παρέμειναν σταθερά ανεξάρτητα από το ύψος ή το σωματικό βάρος των κοριτσιών, «καταδεικνύοντας τη σημασία της υγιεινής διατροφής ανεξαρτήτως σωματικού μεγέθους», δήλωσε σε ανακοίνωσή της η Χόλι Χάρις, κύρια συγγραφέας της μελέτης και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Κέντρο Καρκίνου Fred Hutchinson στις ΗΠΑ.

Τα κορίτσια με πιο υγιεινή διατροφή είχαν 16% λιγότερες πιθανότητες να έχουν περίοδο σε πρώιμη ηλικία

Ωστόσο, η δρ Ίμοτζεν Ρότζερ, ερευνήτρια από την Ιατρική Σχολή Brighton & Sussex – η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη – προειδοποίησε να μη βγουν βιαστικά συμπεράσματα από την έρευνα, δηλώνοντας στο Euronews Health ότι «υπάρχει το ενδεχόμενο αντιστροφής της αιτιότητας».

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ποιότητα της διατροφής μειώνεται από την παιδική ηλικία προς την εφηβεία, επομένως είναι πιθανό η χρονική στιγμή της εφηβείας να προκαλεί τη “φλεγμονώδη” διατροφή, και όχι το αντίστροφο» σημείωσε, προσθέτοντας πως απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να κατανοηθεί γιατί η διατροφή και ο χρόνος έναρξης της έμμηνου ρύσεως, φαίνεται να σχετίζονται.

Τέλος, η Χόλι Χάρις σημείωσε ότι δεδομένων των γνωστών κινδύνων για την υγεία που σχετίζονται με την πρώιμη εμμηνόρροια, είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε υγιεινές τροφές κατά την έναρξη της εφηβείας.

Τα ευρήματα ανέφερε καταλήγοντας, ότι αναδεικνύουν «την ανάγκη όλα τα παιδιά και οι έφηβοι να έχουν πρόσβαση σε υγιεινές διατροφικές επιλογές και τη σημασία τα σχολικά γεύματα –πρωινά και μεσημεριανά– να βασίζονται σε κατευθυντήριες οδηγίες που στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα».

Πηγή: Lifo.gr

Τι συμβαίνει, όταν αλλάζει το σώμα σου; Σε ποιον ανήκει η ντροπή; Πώς μιλάς για όσα σε προβληματίζουν — και ποιος πραγματικά ακούει; Τι σημαίνει «δεν φταις εσύ»; Τι μοιραζόμαστε με τους συνομηλίκους μας από τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τις χαρές μας; Και τελικά… μόνο εγώ νιώθω έτσι;

Η οργάνωση «Κάθε Μία Ιστορία» παρουσιάζει έναν νέο κύκλο ιστοριών αφιερωμένων στην περίοδο της εφηβείας. Με τα δικά τους λόγια, κορίτσια και νεαρές γυναίκες 15-20 ετών φωτίζουν μέρος της ζωής τους και μοιράζονται προκλήσεις, αναζητήσεις και όνειρα. Οι αφηγήτριες επιλέγουν περιστατικά και εμπειρίες από την πρόσφατη εφηβεία τους ή την περίοδο που διανύουν τώρα, απευθυνόμενες τόσο σε συνομήλικά τους άτομα όσο και στον κόσμο των ενηλίκων. Με χιούμορ, ειλικρίνεια και σοβαρότητα αναστοχάζονται, θυμούνται, μετανιώνουν, συμβουλεύουν και κοιτούν μπροστά.

• Η Ιωάννα, λίγο πριν δώσει για τρίτη φορά Πανελλαδικές, περιγράφει την εξουθενωτική πίεση του να πρέπει να είναι τελεία σε όλα.
• Η Κάτια μιλά για τη σχέση με τη μητέρα της: πρότυπο και στήριγμα σε κάθε της βήμα.
• Η Ναταλία μοιράζεται τη δυσκολία να αποδεχτεί τις αλλαγές που έφερε η εφηβεία στο σώμα της και μιλά για τη σημασία των προσωπικών ορίων.
• Η Ελεάνα καταφέρνει να περάσει στη Νομική, αλλά νιώθει ότι χάνει τον εαυτό της στο πρώτο έτος σε ένα περιβάλλον που δεν τη χωρά.
• Η Δέσποινα, όταν αποφασίζει να μη σωπαίνει πια, ανακαλύπτει ότι δεν είναι μόνη και αναδεικνύει τη σημασία της γυναικείας αλληλεγγύης.
• Η Μιχαέλα περιγράφει ένα περιστατικό διαδικτυακού bullying και εξηγεί πώς ένας αγαπημένος τόπος μπορεί να γίνει καταφύγιο.

Oι ιστορίες τους συνθέτουν μια πολυπρισματική και αυθεντική απεικόνιση της εφηβείας. Ο κύκλος ιστοριών είναι ένας χώρος σεβασμού, αυθεντικής περιέργειας και ενεργητικής ακρόασης, ένας τρόπος να χτιστούν γέφυρες πάνω από τα ορμητικά νερά των ποταμών της εφηβείας. Και σίγουρα οι ιστορίες των ίδιων των αφηγητριών με τα δικά τους λόγια ξεπερνούν κάθε περιγραφή τους. Ακούστε τες εδώ και στο spotify. Παράλληλα, υπάρχει ειδικά σχεδιασμένο συνοδευτικό εκπαιδευτικό υλικό για αξιοποίηση των ιστοριών σε σχολικές τάξεις εδώ.

Για την Κάθε Μία Ιστορία

Η οργάνωση «Κάθε Μία Ιστορία» είναι αφιερωμένη στο γυναικείο storytelling και την ενίσχυση της γυναικείας ορατότητας. Το έργο της έχει σκοπό να συμβάλει στην έμφυλη ισότητα μέσα από την παραγωγή και διάχυση γυναικείων ιστοριών.

Αναδεικνύουμε έναν ολόκληρο κόσμο που συχνά αγνοείται: τον κόσμο μέσα από τα μάτια των γυναικών. Μέσα από αυτοτελή επεισόδια podcast, εικαστικές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα μοιραζόμαστε ιστορίες γυναικών χαρτογραφώντας έναν διαφορετικό κόσμο. Ιστορία-ιστορία, συνδεόμαστε μεταξύ μας και αφουγκραζόμαστε ιστορίες ζωής και καθημερινότητας που συχνά θεωρούνται ασήμαντες, δεδομένες.

Ποια η θέση των σύγχρονων γυναικών στο δημόσιο λόγο και ποια η αυτοεικόνα τους όσον αφορά στην αξία των εμπειριών τους; Ποιος είναι ο χώρος εμπειριών ανάμεσα στο κατόρθωμα και το τραύμα; Τέτοια ερωτήματα γεννήθηκαν από τη σύλληψη της ιδέας του «Κάθε Μία Ιστορία». Αρχίσαμε να τα απαντούμε στην πράξη μαζί με κάθε μία αφηγήτρια που ηχογραφούμε. Μέσα από θεματολογική ποικιλία και εκφραστική ελευθερία, ξεδιπλώνονται θραύσματα των μοναδικών ζωών των αφηγητριών και τους δίνεται σεβασμός και χώρος στο δημόσιο λόγο.

Στη σειρά, που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε τηλεθέαση και ratings, ένα έφηβο αγόρι κατηγορείται για τη δολοφονία μας συμμαθήτριάς του. Έχει υποστεί bullying στο σχολείο; Κακοποίηση από την οικογένειά του; Είχε δείξει δείγματα πριν; Είχαν αντιληφθεί κάτι οι γονείς και οι καθηγητές του; Υπάρχει έστω μια ελάχιστη εξήγηση για αυτή του την πράξη;

Μέσα σε 4 επεισόδια καταρρίπτονται πολλά αφηγήματα και αυξάνονται οι ανησυχίες όσων έχουμε να κάνουμε με παιδιά, είτε είμαστε γονείς, είτε εκπαιδευτικοί. Και ξανάρχεται στο επίκεντρο η συζήτηση περί κινητού και διαδικτύου και ετοιμότητας των παιδιών να αντιμετωπίσουν αυτόν τον απέραντο και γεμάτο κόσμο και να μείνουν αλώβητα. Αλώβητα συναισθηματικά και σωματικά, αν θέλουμε να κυριολεκτούμε.

Οι κουρασμένοι γονείς μιλάνε για όρια, οι καθηγητές για την αδιαφορία αυτών, οι κυβερνήσεις αποφασίζουν νόμους απαγορεύσεων των κινητών και κάπου εκεί, σε μια ακόμα στέρηση, είναι που μαζευόμαστε αυτοί που θα «έπρεπε» να μαζευόμαστε και συζητάμε για τα εφηβάκια μας και τον κόσμο τους, που σε αυτή την ηλικία αναποδογυρίζει κι αυτό είναι τρομακτικό, το πιο τρομακτικό στη γη.

Η Γεωργία είναι 14. Πηγαίνει στη Β’ Γυμνασίου. Έχει κινητό, ολόδικό της από τα 13 της, κυρίως για να ενημερώνει τη μαμά της αν έφτασε σχολείο, αν πήγαν εκδρομή, αν έγραψε καλά, αν θα πάει βόλτα μετά στην πλατεία απέναντι από το Γυμνάσιο του Γαλατσίου. Η Γεωργία είδε τη σειρά με τη μαμά της. Μου εξομολογήθηκε πως αν δεν την έβλεπε μαζί της δε θα καταλάβαινε και θα τρόμαζε. Γιατί έχει μονάχα Viber, αν και θα ήθελε τόσο πολύ να έχει Instagram. Η μαμά της θα της το επιτρέψει του χρόνου κι ας είδαν τη σειρά, επειδή αυτές τα λένε όλα μεταξύ τους. Κι ακριβώς επειδή τα λένε όλα, συζήτησαν πολύ για τη σειρά και για τον σεβασμό και για τα αγόρια που είναι πολύ παρεμβατικά στην τάξη με τα λόγια που χρησιμοποιούν χωρίς να σκέφτονται τι σημαίνουν και πόσο πληγώνουν. Όμως δε νομίζει ότι είναι επικίνδυνα, ή μάλλον δεν το νόμιζε μέχρι που είδε τη σειρά. Και τώρα δεν είναι σίγουρη αν το νομίζει, αλλά είναι σίγουρη πως θα προσέχει περισσότερο και θα συζητάει πάντα με τη μαμά της και τους καθηγητές της. Είναι σίγουρη τουλάχιστον γι’ αυτό: Ότι θα μιλάει πάντα, ό, τι κι αν της συμβεί, ό, τι κι αν δει να συμβαίνει δίπλα της.

Ο Γιάννης είναι 15, είναι στην Α’ Λυκείου. Δε θυμάται από πότε έχει κινητό και δεν είναι κάτι που τον ενδιαφέρει και πολύ. Του αρέσει να βλέπει σειρές στο Netflix, μόνος ή με φίλους. Δεν έχει Instagram, αλλά οι φίλοι που έχουν του είπαν να μαζευτούν και να δουν μαζί τη σειρά γιατί έχει κατακλύσει το feed τους και θέλουν να έχουν άποψη. Μου είπε πως δεν περίμενε να προβληματιστεί έτσι. Πως δεν είχε ιδέα. Πως θα ήθελε να μην είχε τελικά γιατί δεν καταλαβαίνει. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αγόρια ίσα με αυτόν κατηγορούν τα κορίτσια που δεν τα επιθυμούν, όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των συμμαθητών του μιλάει άσχημα στις περισσότερες από τις συμμαθήτριές του. Αυτός δε θα επιθυμούσε κανέναν άνθρωπο δίπλα του, αν του συμπεροφερόταν έτσι. Ο Γιάννης μου είπε ακόμα πως κάποιοι στην παρέα του στέλνουν καμιά φορά μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου σε κορίτσια από άλλα σχολεία. Μου είπε πως μετά από το δεύτερο επεισόδιο της σειράς ένιωσαν άσχημα και σταμάτησαν να θυμώνουν επειδή δεν τους απαντούν. Μου εκμυστηρεύτηκε μάλιστα πως ο ίδιος νιώθει διαφορετικός από τα αγόρια της ηλικίας του, αλλά τα κορίτσια τον συμπαθούν και τον κάνουν παρέα κι αυτό του φαίνεται κάτι καλό. Προβληματίστηκε τόσο με τον πρωταγωνιστή στη σειρά και με την ταύτιση που ένιωσε αρχικά, αλλά πια έχει καταλάβει και θα προσπαθεί από δω και πέρα όσο καλύτερα μπορεί να διαφωνεί κάθε φορά που ένας φίλος του έχει να πει κάτι για μια συμμαθήτριά του.

Η Χάρα είναι 14 και πάει στη Γ’ Γυμνασίου. Κυκλοφορεί μόνη της από πολύ μικρή κι έτσι έχει κινητό εδώ και καιρό. Έχει Instagram και TikTok, αλλά της αρέσει μόνο να παρακολουθεί. Δεν κάνει παρέα με τα αγόρια από το σχολείο. Μου λέει πως φέρονται απαίσια σ’ αυτή και τις φίλες της. Στο φροντιστήριο περνάει καλύτερα γιατί τα αγόρια από τα άλλα σχολεία δεν υψώνουν τη φωνή τους, δεν αγγίζουν, περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν, παίζουν βιντεοπαιχνίδια αλλά διαβάζουν και βιβλία και αυτά τα αγόρια της φαίνονται συμπαθητικά. Είδε τη σειρά μαζί με τους γονείς της. Βλέπουν πολλές σειρές μαζί και μετά συζητάνε. Μου είπε πως πρώτη φορά τους είδε τόσο ανήσυχους και πρώτη φορά της έκαναν τόσες ερωτήσεις. Μου είπε ακόμα πως αυτή ήξερε τι πάει να πει incel άντρας γιατί το είδε κάποια στιγμή στο Instagram και έψαξε και έμαθε κι ένιωσε κάπως καλά που η σειρά έμαθε αυτόν τον όρο και στους γονείς της. Σκοπεύει να την ξαναδεί με την καλύτερή της φίλη που έχει έναν αδερφό μεγαλύτερο και ίδιο με τα αγόρια της τάξης της.

Το “Adolescence” λοιπόν, είναι μια ακόμα σειρά, θα πει κανείς. Είναι όμως, μια σειρά που ένας γονιός μπορεί να μοιραστεί με το παιδί του, ένας εκπαιδευτικός με έναν μαθητή του, ένας φίλος με μία φίλη. Είναι μια σειρά που ψάχνει το πρόβλημα και ανοίγει μια τεράστια συζήτηση για να το βρει. Είναι μια σειρά που δίνει φωνή στους εφήβους. Στους εφήβους που παλεύουν μέσα στον διαδικτυακό κόσμο, ενώ δεν είναι έτοιμοι. Και δε φταίνε που δεν είναι. Γιατί ούτε οι ενήλικες είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την απεραντοσύνη του διαδικτύου και πέφτουν συχνά σε παγίδες. Είναι μια σειρά που στήνει στον τοίχο την αδιαφορία και την εθελοτυφλία όσων κουνάνε το δάχτυλο. Είναι μια σειρά που ευτυχώς στη Μεγάλη Βρετανία θα προβληθεί και θα συζητηθεί. Κι ίσως καταφέρει κάτι. Γιατί είμαστε πίσω, συνεχίζουμε να μένουμε πίσω και να διαιωνίζουμε το πρόβλημα ενώ πια ξέρουμε τουλάχιστον πως το λένε.

Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών: Τα κύρια συμπτώματα

«Τα βασικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου σχετίζονται με την διαταραχή στην παραγωγή των ορμονών, που ρυθμίζουν τον έμμηνο κύκλο, με αποτέλεσμα να έχουμε διαταραχές της ωορρηξίας και αυξημένη παραγωγή ή/και δράση ανδρικών ορμονών. Πολύ συχνά, συνυπάρχει αντίσταση στην ινσουλίνη και μεταβολικές διαταραχές, όπως κοιλιακή παχυσαρκία, δυσλιπιδαιμία και μεταβολικό σύνδρομο», εξηγεί η ενδοκρινολόγος.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου εμφανίζονται από την αρχή της εφηβείας και είναι πιο έντονα τα πρώτα χρόνια της αναπαραγωγικής ζωής μιας γυναίκας, που πάσχει. Διαταραχή στην συχνότητα της περιόδου (συνήθως μεγάλα διαστήματα μεταξύ των περιόδων), συμπτώματα αυξημένης δράσης ανδρογόνων (ακμή, αυξημένη τριχοφυΐα, τριχόπτωση) και προβλήματα ρύθμισης του βάρους ανήκουν στις ενδείξεις που πρέπει να σε οδηγήσουν στον ενδοκρινολόγο για έλεγχο. «Τα συμπτώματα αυτά είναι πιο έντονα στις νέες γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και βελτιώνονται σταδιακά με το πέρασμα του χρόνου, ωστόσο οι διαταραχές της ωορρηξίας συνεχίζονται. Αυτό ευθύνεται και για την υπογονιμότητα, που παρουσιάζουν συχνά οι γυναίκες, που πάσχουν και το ΣΠΩ είναι η πιο συχνή ενδοκρινική αιτία υπογονιμότητας», συμπληρώνει η ειδικός.

«Δεν έχω κύστεις στις ωοθήκες, μπορεί να έχω ΣΠΩ;»

Όπως μας εξηγεί η ενδοκρινολόγος, Παρασκευή Μεντζελοπούλου, πολλές γυναίκες συγχέουν την διάγνωση του συνδρόμου με την παρουσία πολυκυστικών ωοθηκών. Η τυπική, όμως, αυτή εικόνα δεν συναντάται πάντα και συχνά μπορεί η εικόνα να διαφέρει από κύκλο σε κύκλο, ενώ είναι πιο έντονη σε μικρές ηλικίες (πριν τα 25 έτη) και σιγά σιγά εξαφανίζεται. «Έτσι, συχνά, βλέπουμε γυναίκες που πληρούν τα κριτήρια του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών αλλά, επειδή δεν έχουν τυπική μορφολογία στον υπέρηχο ωοθηκών, δεν διαγιγνώσκονται για χρόνια και πολλές φορές καταλήγουν να ανακαλύψουν ότι πάσχουν από το σύνδρομο όταν προσπαθούν για εγκυμοσύνη και αντιμετωπίζουν υπογονιμότητα».

Πότε να επισκεφθείς τον ειδικό

Κάθε γυναίκα που είναι σε νεαρή ηλικία και αντιμετωπίζει

Διαταραχή της περιόδου (κύκλοι πάνω από 35 ημέρες ή απώλεια 3 η περισσοτέρων περιόδων σε 1 χρόνο ή μεγάλη διακύμανση στην περίοδο)

Συμπτώματα αυξημένης δράσης ανδρικών ορμονών (αυξημένη τριχοφυΐα, ακόμα κι αν αντιμετωπίζεται με Laser, αραίωση μαλλιών, ακμή)

πρέπει να αξιολογείται για την παρουσία συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών ώστε να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος για την έγκαιρη αντιμετώπιση του συνδρόμου και τις πιθανές επιπλοκές του. Η διάγνωση του συνδρόμου είναι ενδοκρινική και γίνεται μετά από τον αποκλεισμό άλλων ορμονικών διαταραχών, που μπορεί να παρουσιάζουν ανάλογα συμπτώματα.

Μεγάλο ποσοστό των γυναικών, που πάσχουν, μπορεί να συλλάβει χωρίς δυσκολία ή με σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση και καθοδήγηση. Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες «ξεχνούν» το σύνδρομο, όταν ολοκληρώνουν τις εγκυμοσύνες τους ή όταν σταματούν την προσπάθεια για τεκνοποίηση.

«Μπορεί να έχω ΣΠΩ στην εμμηνόπαυση;»

Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών όμως δεν «περνάει», δεν σταματάει να υπάρχει με την πάροδο της ηλικίας, ούτε «θεραπεύεται» μετά από μια εγκυμοσύνη. «Όπως αναφέραμε και πιο πριν, είναι μια πολυγονιδιακή διαταραχή, που έχει και ορμονικές και μεταβολικές εκδηλώσεις, οι οποίες δεν σταματούν με την εμμηνόπαυση και το τέλος της αναπαραγωγικής ηλικίας, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν με διαφορετικές εκδηλώσεις σε όλη τη διάρκεια ζωής μιας γυναίκας», εξηγεί η γιατρός.

Οι γυναίκες, που πάσχουν από σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, τείνουν να μπουν σε εμμηνόπαυση πιο αργά σε σχέση με το μέσο όρο (κατά 2-3 χρόνια). Συχνά, μάλιστα, η περίοδός τους είναι πολύ πιο σταθερή μετά τα 40, σε σχέση με την νεαρή ηλικία κι αντίθετα από ό,τι συμβαίνει συνήθως στις άλλες γυναίκες.

Οι γυναίκες με ΣΠΩ εμφανίζουν πιο έντονα τις μεταβολικές αλλαγές της κλιμακτηρίου και της εμμηνόπαυσης: αυξημένη εναπόθεση λίπους στην κοιλιά, αύξηση του βάρους, αλλαγές στη χοληστερίνη, αύξηση της πίεσης. Παράγοντες κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου (αυξημένη LDL χοληστερόλη / τριγλυκερίδια, χαμηλή HDL χοληστερόλη, διαστολική δυσλειτουργία, ενδοθηλιακή δυσλειτουργία) και παχυσαρκία απαντώνται αρκετά συχνότερα από ό,τι σε γυναίκες ίδιας ηλικίας χωρίς ΣΠΩ.

Τι μπορώ να κάνω

Η Ενδοκρινολογική Εταιρεία συνιστά αλλαγές στον τρόπο ζωής, με διατροφή, άσκηση, διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους και τακτική παρακολούθηση προκειμένου να αποφευχθούν οι μεταβολικές επιπλοκές του ΣΠΩ, οι οποίες επιμένουν μετά από την αναπαραγωγική ηλικία μιας γυναίκας.

Αν έχετε διαγνωσθεί με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών ή έχετε την υποψία ότι μπορεί να πάσχετε από αυτό, μιλήστε με έναν ειδικό και προγραμματίστε τακτικούς ελέγχους ανάλογα με την ηλικία, το ατομικό σας ιστορικό και τα συμπτώματα που παρουσιάζετε έτσι ώστε να μειώσετε τον κίνδυνο επιπλοκών.

Για κάποιον που παρακολούθησε προσεκτικά τους Αγώνες του Τόκιο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί το άθλημα στο οποίο συμμετέχει: το σκέιτμπορντ μπήκε στο Ολυμπιακό πρόγραμμα ακριβώς στην προσπάθεια της ΔΟΕ να κάνει «άνοιγμα» στις μικρότερες ηλικίες και οι μετρήσεις από το Τόκιο έδειξαν ότι το πείραμα πέτυχε υπεράνω πάσης προσδοκίας.

Γεννημένη στην πόλη Χουιζού, στην νότια επαρχία Γκουανγκντόνγκ, η Ζενγκ πήρε ένα σκέιτ ως δώρο για τα έβδομα γενέθλιά της και το λάτρεψε. Δύο χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στην περιφερειακή ομάδα της Γκουανγκντόνγκ και το 2021 έγινε η νεότερη αθλήτρια που συμμετείχε στους Εθνικούς Αγώνες της Κίνας, κατακτώντας τη 14η θέση. Το 2023, έκανε το ντεμπούτο της στις διεθνείς διοργανώσεις και τελικά εξασφάλισε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, κάνοντας πραγματικότητα το όνειρό της, και μάλιστα πολύ νωρίτερα απ’ όσο είχε φανταστεί: μόλις πριν λίγο καιρό, αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο.

«Αισθάνομαι πραγματικά σαν να κλωτσάω κ…ους όταν κάνω σκέιτ. Αισθάνομαι λίγο νάρκισσος», δηλώνει η ίδια στην κρατική τηλεόραση της Κίνας (CCTV), τονίζοντας ότι βασικός στόχος της στο Παρίσι είναι να διασκεδάσει: «Για μένα, ανταγωνισμός είναι να βρίσκομαι με καλούς φίλους. Ξέρω περισσότερους από 10, μεταξύ των 20 κορυφαίων σκειτμπόρντερς του κόσμου. Είναι σαν να παίζουμε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, όλοι πρέπει να δείξουν το καλύτερο που μπορούν».

Η Κίνα ενέταξε το 2022 το σκέιτμπορντ στο εθνικό πρόγραμμα φυσικής αγωγής, που ακολουθείται στα σχολεία, με στόχο την καλλιέργεια δημιουργικότητας και ψυχικής δύναμης στη νεολαία, που συχνά υπερφορτώνεται με μαθήματα.

Παράλληλα, οι αρχές της χώρας είδαν στο σκέιτμπορντ μία ευκαιρία να αλλάξουν τη διεθνή εικόνα, που θέλει την Κίνα να πρωταγωνιστεί κυρίως σε αθλήματα που απαιτούν σκληρή πειθαρχία και πολλά χρόνια δουλειάς.

Πηγή: Athensvoice