Η παράστασή της συνδυάζει στοιχεία από τη ζωή της – είχε εκπαιδευτεί ως φυσικοθεραπεύτρια τη δεκαετία του ‘60 – μαζί με άλλες μεγάλες αγάπες της. Ανάμεσα στα αντικείμενα που χρησιμοποιεί στη σκηνή είναι σανίδες, σκαλοπάτια και νερό. «Πράγματα που δεν θα έπρεπε να κάνω», λέει γελώντας. «Μετακινώ σκαλωσιές, αλλάζω τη μορφή των σκαλοπατιών, κουβαλάω νερό».

Από το θαλάσσιο καγιάκ στον χορό μετά τα 60

Η Θιν αγαπά το θαλάσσιο καγιάκ και, αφού πήρε μαθήματα, κατάφερε να διασχίσει τα νησιά Lofoten στη Νορβηγία στα 50 της. «Γλιστρώντας πάνω στο κύμα και κατεβαίνοντας από την άλλη πλευρά – ήταν συναρπαστικό», θυμάται. Όμως όταν βρέθηκε στη συνοικία Grassmarket του Εδιμβούργου όπου ζει και είδε φυλλάδιο για μάθημα στο Dance Base, το εθνικό κέντρο χορού της Σκωτίας, δίστασε.

Το μάθημα προσφερόταν δωρεάν για άτομα άνω των 60 ετών κι εκείνη ήταν τότε 68. «Σκέφτηκα: ‘Τολμώ;’». Για πολλούς ανθρώπους, το καγιάκ σε ανοιχτή θάλασσα ίσως φαίνεται πιο τρομακτικό από ένα μάθημα χορού, αλλά όπως λέει η Θιν: «Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που μπορεί να χάσεις την αυτοπεποίθησή σου, να χάσεις την ταυτότητά σου. Ήμουν πολύ αγχωμένη – θα τα καταφέρω; Είμαι αρκετά καλή;».

Ως παιδί είχε ασχοληθεί λίγο με μπαλέτο και ταπ και αγαπούσε τον αθλητισμό – όχι για τον ανταγωνισμό, αλλά επειδή «λάτρευα τον τρόπο που κινείται το σώμα». Στα 16 της, έγραψε στη βρετανική εταιρεία φυσικοθεραπευτών κι έκανε μαθήματα ενώ δούλευε στην Imperial Chemical Industries.

Δεύτερη καριέρα και διαρκής αγάπη για την κίνηση

«Ακόμη λατρεύω τον τρόπο που κινείται το σώμα», λέει. «Νιώθεις την ένταση στους μύες – είναι εκεί που πρέπει; Ποιοι μύες είναι αδύναμοι; Ποιες αρθρώσεις επηρεάζονται; Και πώς με απλές ασκήσεις μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να νιώσουν καλύτερα». Μετά από διαζύγιο στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, ξεκίνησε δεύτερη καριέρα διδάσκοντας κίνηση, μουσική, ανατομία και μασάζ σε θεραπευτές, μεγαλώνοντας παράλληλα τους δύο εφήβους γιους της.

Η φύση ως πηγή έμπνευσης και δύναμης

Η αγάπη της για τη φύση ξεκίνησε όταν η μητέρα της, επαγγελματίας μουσικός, έπαιρνε εκείνη και τις δύο αδελφές της «έξω στον καθαρό αέρα, για να γνωρίσουμε την εξοχή, να μαζεύουμε βατόμουρα, να περπατάμε». Αυτή την αγάπη τη μετέδωσε κι εκείνη στα παιδιά της.

Η Θιν περιγράφει τον εαυτό της ως «άτομο που πιέζει τα όριά του, αρπάζει ευκαιρίες και παίρνει ρίσκα». Δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίζει να προσπαθεί και να δοκιμάζει νέα πράγματα – συχνά εκπλήσσεται θετικά με τις δυνατότητές της.

Η χαρά του χορού και μια νέα αρχή

Όταν πήγε στο πρώτο μάθημα χορού ήταν «υ-πέ-ρο-χα!». «Κατάλαβα ότι κάποιος μου έδειχνε τι να κάνω, υπήρχε μουσική κι εγώ μπορούσα να αφεθώ – ένιωσα αυτή τη χαρά που διαπερνά το σώμα μου».

Σύντομα, έγινε μέλος των Prime, της ημιεπαγγελματικής ομάδας χορού του Dance Base για άνω των 60. Ακολούθησαν χρηματοδοτήσεις από τους Luminate, Dance Base, Creative Scotland και Made in Scotland. Για την παράσταση These Mechanisms συνεργάζεται με τον χορογράφο Ρόμπι Σινγκ. «Είναι σαν να ξεκινώ άλλη μια καριέρα».

Διαρκής εξέλιξη και στόχος οι διεθνείς περιοδείες

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, έχει μάθει «να ακούω… να ανακαλύπτω περισσότερα για μένα και τις δυνατότητές μου. Να εκφράζω τη γνώμη μου και να συνεργάζομαι». Ελπίζει μάλιστα να περιοδεύσει με την παράσταση στο εξωτερικό.

Στο μεταξύ, φροντίζει τη φυσική της κατάσταση: «Κάθε πρωί κρέμομαι για δύο-τρία λεπτά παίρνοντας όλο μου το βάρος· μετά αλλάζω πλευρά. Κάνω ήπιες διατάσεις». Και φυσικά χορεύει – συνεχώς. «Μπορεί να χορεύω ακόμα κι όταν πάω από το ψυγείο στην κουζίνα μεταφέροντας πιάτα», λέει κάνοντας κυκλικές κινήσεις με τα χέρια στον αέρα. «Αυτό δεν είναι ο χορός; Να αφήνεσαι και να τον εξερευνείς!».

“These Mechanisms”: Επιμονή, χαρά και ανθρώπινα όρια

Το These Mechanisms δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφικό, αλλά «διηγείται μια ιστορία επιμονής, χαράς, ρίσκου» – έννοιες που χαρακτηρίζουν απόλυτα τη Θιν. «Μπορείς να το κάνεις στα 20 σου ή στα 80 σου», υπογραμμίζει. «Έχει να κάνει με τα όρια του ανθρώπινου σώματος και την επιθυμία να κάνεις πράγματα πραγματικότητα». Η παράσταση παρουσιάζεται έως τις 20 Αυγούστου στο DB3 ως μέρος του προγράμματος του Dance Base στο Fringe σε συνεργασία με το φεστιβάλ Assembly.

Πηγή: The Guardian

«Όταν είσαι άστεγος, οι άνθρωποι δεν σε κοιτούν. Κοιτάζουν μέσα από σένα», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο (AFP) η ιδρύτρια της πρωτοβουλίας Invisible Cities, Zakia Moulaoui Guery. Ο Sonny Murray, 45 ετών, το ξέρει πολύ καλά. Ήρθε στις Αόρατες Πόλεις μετά από ένα διάστημα που ήταν συνεχώς μέσα και έξω από τη φυλακή.

«Ήταν βάναυσο, για να είμαι ειλικρινής. Επειδή ήμουν εθισμένος στα ναρκωτικά και άλλα», είπε. «Έκανα κλοπές… όταν δεν ήμουν στη φυλακή, επέστρεφα και ήμουν άστεγος στους δρόμους, ακριβώς σαν μια περιστρεφόμενη πόρτα, γυρνούσα στο ίδιο μέρος», είπε.

Τώρα, ως επικεφαλής ξεναγός των Invisible Cities, εκπαιδεύει άλλους, βοηθώντας τους να αλλάξουν τη ζωή τους όπως έκανε κι εκείνος. Είπε ότι όλες οι ξεναγήσεις είναι μοναδικές και επινοήθηκαν από τους ίδιους τους ξεναγούς.

Η περιοδεία του Murray, η οποία ξεκινά από την τοποθεσία μιας πρώην αγχόνης, επικεντρώνεται στο έγκλημα και την τιμωρία. Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της διαδρομής του, ωστόσο, είναι το Edinburgh Support Hub που διευθύνει η κορυφαία φιλανθρωπική οργάνωση αστέγων της Σκωτίας, The Simon Community. Όταν ήταν άστεγος, ήταν «κυριολεκτικά το μόνο μέρος στο Εδιμβούργο όπου οι άστεγοι μπορούσαν να έρθουν και να κάνουν ντους ή να πλύνουν τα ρούχα και τα πράγματα τους», είπε. «Είναι φρικτό το συναίσθημα να μην μπορείς να κάνεις ντους και να πλύνεις τα ρούχα σου μετά από λίγες μέρες. Έτσι ερχόμουν εδώ όλη την ώρα», πρόσθεσε.

Ο αριθμός των αστέγων αυξάνεται στη Σκωτία κι έχει υπολογιστεί μια αύξηση ύψους 8% φέτος σε όσους είτε αξιολογήθηκαν ως άστεγοι είτε ήταν σε προσωρινή στέγαση είτε είχαν υποβάλει αιτήσεις για άστεγοι. Η Γαλλικής καταγωγής Moulaoui Guery είπε ότι ελπίζει ότι το έργο των Invisible Cities βοηθούσε στην αντιμετώπιση της αίσθησης του αόρατου που βιώνουν οι άστεγοι. «Για να δώσουμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να είναι ορατοί και στο επίκεντρο της προσοχής και να οδηγήσουν μια ξενάγηση, νομίζω ότι είναι σημαντικό», είπε.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 18 οδηγοί που βοηθούν τους επισκέπτες να ανακαλύψουν πτυχές της πόλης που κανονικά δεν θα συναντούσαν. Παρόμοιες εκδρομές πραγματοποιούνται επίσης σε πολλές άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως η Γλασκώβη, το Μάντσεστερ, το Κάρντιφ και το Λίβερπουλ.

Η Moulaoui Guery, η οποία δημιούργησε την πρωτοβουλία το 2016, είπε ότι ήταν καλό για τους τουρίστες να έχουν την ευκαιρία να εξετάσουν μια άλλη πτυχή της πόλης που δε θυμίζει καρτ ποστάλ. «Μπορείτε να μιλήσετε για το κάστρο και την οδό Victoria και τον Χάρι Πότερ και όλα τα διαφορετικά πράγματα που το κάνουν μαγικό, αλλά μπορείτε επίσης να μιλήσετε για πραγματικά θέματα», είπε.

Με την έλλειψη δικτύων υποστήριξης και την κατάρρευση των σχέσεων μεταξύ των βασικών αιτιών της αστεγίας, το Invisible Cities προσπαθεί να «αναδημιουργήσει την κοινότητα και ένα θετικό περιβάλλον», είπε. «Πρόκειται για την εκπαίδευση περισσότερων ανθρώπων και την προώθηση των σημερινών ξεναγών, ώστε να μπορούμε να δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες για άλλους να γίνουν ξεναγοί», πρόσθεσε.

Μέχρι στιγμής, περίπου 130 άτομα έχουν παρακολουθήσει την εκπαίδευση, η οποία στοχεύει να λειτουργήσει ως σκαλοπάτι για άλλες ευκαιρίες κατάρτισης ή απασχόλησης. Αλλά ο Murray είπε ότι τα οφέλη δεν ήταν μονόδρομος.

Οι τουρίστες επωφελούνται από μια ευρύτερη άποψη του τόπου που επισκέπτονται, είπε. Όχι μόνο αυτό, πρόσθεσε, τους προσφέρει επίσης την προσωπική ικανοποίηση ότι βοηθούσαν τους άστεγους της πόλης «στο μέλλον».

Πηγή: Daily Sabah

Μεγαλώνει μόνο στο νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας, οι ειδικοί εκτιμούν ότι λιγότερα από 1.000 ώριμα τέτοια φυτά υπάρχουν στη φύση. Με το παρατσούκλι «λουλούδι του πτώματος», λόγω της μυρωδιάς του, είναι τόσο σπάνιο στο Ηνωμένο Βασίλειο που όταν άνθισε εδώ το 2015, ήταν η πρώτη για τη Σκωτία — και τώρα έχει ανθίσει για αξιοσημείωτη πέμπτη φορά.

Το Amorphophallus titanum μπορεί να ζυγίζει έως και 100 κιλά και να φτάσει σχεδόν το διπλάσιο του ύψους ενός ενήλικα ανθρώπου και έχει τη μεγαλύτερη μη διακλαδισμένη ταξιανθία στον φυτικό κόσμο. Επειδή το άνθος του ανθίζει τόσο σπάνια —και μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα— αναδίδει ένα ισχυρό άρωμα που βοηθά στην προσέλκυση των επικονιαστών γρήγορα και αποτελεσματικά. Η έντονη μυρωδιά μοιάζει με εκείνη της σάρκας που σαπίζει. Ως εκ τούτου είναι γνωστό ως το «λουλούδι του πτώματος», όπως μεταφράζεται από το αρχικό ινδονησιακό όνομα bangkai (που σημαίνει πτώμα).

Ανθίζει γενικά τη νύχτα και χαρακτηρίζεται ως λουλούδι πτώματος επειδή το άρωμα που εκπέμπεται προσελκύει τα έντομα πτωμάτων για να επιτευχθεί η επικονίασή του.

Η σκωτσέζικη άνθιση, η οποία είναι τώρα 22 ετών, κατέστη δυνατή μόνο χάρη στην ειδική φροντίδα των αφοσιωμένων κηπουρών διατήρησης στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο του Εδιμβούργου, οι οποίοι κατάφεραν να αναπαράγουν τις φυσικές συνθήκες οικοτόπου ενός τροπικού δάσους.

Η παρουσία του έδωσε στους επιστήμονες των φυτών του Εδιμβούργου μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία να μελετήσουν τη συμπεριφορά του και να παράσχουν δεδομένα που θα συμβάλλουν στη διάσωση του είδους. «Είναι πραγματικά μεγάλο και ενδιαφέρον, αλλά είναι επίσης ένα φυτό υπό εξαφάνιση στη φύση, με πραγματικά ενδιαφέρουσες μεθόδους καλλιέργειας», είπε η Nathan Kelso, κηπουρός στον κήπο.

«Είναι ένα αρκετά μακρόβιο φυτό. Εμφανίζεται ως φύλλο για μερικά χρόνια, επομένως χρειάζεται πολύς χρόνος για να φροντίσουμε αυτό που είναι ουσιαστικά απλώς ένα γιγάντιο φύλλο».

«Οι άνθρωποι συνήθως κατακλύζονται από ανάμεικτα συναισθήματα. Φαίνεται να χτυπά μερικούς ανθρώπους περισσότερο από άλλους. Μερικοί άνθρωποι μπαίνουν κρατώντας τη μύτη τους και αισθάνονται λιποθυμία στη μυρωδιά του».

«Είναι ένα υπέροχο θηρίο. Μπορείς να πεις σε κάποιον ότι έχει ύψος δύο μέτρα, αλλά μέχρι να σταθείς μπροστά του, οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πώς γίνεται αυτό με ένα λουλούδι».

1.400 επισκέπτες έχουν εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να επισκεφθούν το θερμοκήπιο του κήπου, παίρνοντας μια μυρωδιά από τη μυρωδιά του και θαυμάζοντας το εντυπωσιακό λουλούδι.

Η Sadie Barber, Διευθύντρια Ερευνητικών Συλλογών, επεσήμανε: «Το ίδιο φυτό που ανθίζει πέντε φορές είναι κάτι σπάνιο – και πιθανότατα είναι αποτέλεσμα του ότι κρατάμε δυνητικά τον μεγαλύτερο κορμό στον κόσμο».

«Υπάρχουν ακόμη τόσα πολλά να μάθουμε για τη βιολογία και τη συμπεριφορά αυτού του αινιγματικού είδους, για να είμαστε οι φύλακες ενός καταπληκτικού δείγματος και των απογόνων του, που ανατρέφονται με τα χρόνια, και να έχουμε τη συνεχή ευκαιρία να μαθαίνουμε από αυτά. Αν και είναι δύσκολο να μην μπορούμε να επιτρέψουμε στο κοινό να απολαμβάνει μια τακτική πρόσβαση στον κήπο κατά τη διάρκεια των ανακαινίσεων, είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι που μοιραζόμαστε αυτό το απίστευτο θέαμα, είναι ένα μέτρο της προσπάθειας διατήρησης που συνεχίζεται πίσω από κλειστές πόρτες».

Πηγή: Good News Network