Η μητέρα του Ζακ μιλά με τρυφερότητα, πόνο και περηφάνια για τον γιο της, που έφυγε πρόωρα και άδικα, τονίζοντας πως «το ρυάκι της ζωής του στέρεψε νωρίς» εξαιτίας της κακίας και της μισαλλοδοξίας. Στην ανάρτησή της, περιγράφει πώς θα ήταν η ημέρα των 40ων γενεθλίων του Ζακ αν ζούσε: οικογενειακά τραπέζια, παιχνίδια με την ανιψιά του, γέλια και στιγμές καθημερινής τρυφερότητας, η πρώτη άσπρη τρίχα. «Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες να φτιάξεις. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου», γράφει η μητέρα του, κλείνοντας με τη φράση «Rest in peace and in love. Η μαμά.».

Η ανάρτηση της μητέρας του Ζακ:

«Παιδί μου, ουράνιο παιδί μου, παντοτινά ξενιτεμένο μου παιδί,

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών. Ίσως να έβλεπες την πρώτη άσπρη τρίχα στα κατάμαυρα μαλλιά σου και να ένιωθες το χρόνο να βαραίνει τους ώμους σου. Η φλόγα της καρδιάς σου όμως θα ήταν το ίδιο ζωηρή και φεγγοβολά.

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών, και θα ήσουν μαζί μας, θα έπαιζες με την ανιψούλα σου και θα γελούσαμε με τις ατάκες και τα αστεία σου. Θα τρώγαμε όλοι μαζί και μετά θα έβγαινες για ποτό με τα αδέρφια και τους φίλους σου. Θα μάζευα τα ρούχα σου από το πάτωμα και θα σου μαγείρευα. Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές.

Η ζωή του καθενός μας είναι ένα ρυάκι με γάργαρο νερό που ξεκινά από την πηγή και διασχίζοντας κακοτράχαλους και εύφορους τόπους καταλήγει στον απέραντο ωκεανό και ενώνεται με τα άλλα ρυάκια. Το ρυάκι της δικής σου ζωής στέρεψε νωρίς και δεν έφτασε ποτέ στον ωκεανό γιατί η κακία και η μισαλλοδοξια έφραξαν την πηγή της ζωής σου.

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες για να φτιάξεις. Σε έναν κόσμο όπου θα είσαι ελεύθερος να εκφράζεσαι όπως θέλεις, να φοράς τα ρούχα που θέλεις και να αγαπάς όποιον εσύ θέλεις. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν αγκαλιές, χαρά, καλοσυνη, και βιώνουν την αλήθεια και την παρηγοριά. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου.

Rest in peace and in love.

Η μαμά»

Πηγή: News247

Έτσι το ντουέντε είναι μια δύναμη κι όχι μια λειτουργία, μια πάλη κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Άκουσα κάποτε ένα γέρο κιθαρίστα να λέει: «Το ντουέντε δε βρίσκεται στο λαρύγγι. Το ντουέντε ανεβαίνει απ΄ τις γυμνές πατούσες των ποδιών». Που σημαίνει πως δεν είναι μια ικανότητα, μα αληθινή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, στιγμή δημιουργίας. Αυτή η «μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε και που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ» είναι το ίδιο το πνεύμα της γης. Είναι το ίδιο εκείνο ντουέντε, που φλόγισε κι έκανε στάχτες την καρδιά του Νίτσε, που γύρευε τις εξωτερικές του μορφές στη γέφυρα του Ριάλτο και στη μουσική του Μπιζέ, χωρίς ποτέ ν΄ αντιληφθεί πως το ντουέντε, που κυνηγούσε είχε πηδήσει από τους μυστηριακούς Έλληνες στους χορευτές του Καντίθ. Όχι. Το σκοτεινό κι ολότρεμο ντουέντε για το οποίο μιλώ, είναι απόγονος του εύθυμου δαίμονα του Σωκράτη, όλο αλάτι και μάρμαρο, που όρμησε ξέφρενα κι άρχισε να τσαγκρουνάει τον κύριό του τη μέρα που πήρε το κώνειο.

Κάθε σκαλί που ανεβαίνει ένας άνθρωπος, ή όπως θα΄ λεγε ο Νίτσε, ένας καλλιτέχνης, στον πύργο της τελείωσής του γίνεται ύστερα από σκληρή μάχη μ΄ ένα ντουέντε. Όχι μ΄ έναν άγγελο, όπως έχουν πει, ούτε με μια μούσα. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισμα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου. Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει με δώρα, όπως ο Άγιος Ραφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος Γαβριήλ.

Το κείμενο για το Ντουέντε (προηγήθηκαν μικρά αποσπάσματα) προέρχεται από την διάλεξη που έδωσε ο Λόρκα τον Οκτώβριο του 1934 στο Μπουένος Άιρες, κατά την διάρκεια της περιοδείας που έκανε τότε στην Λατινική Αμερική. Το ντουέντε είναι μια από εκείνες τις λέξεις, που φέρνουν αμηχανία σε λεξικογράφους, φιλοσόφους και προπαντός μεταφραστές, γιατί είναι δύσκολο όχι μόνον να μεταφραστούν, άλλα και να οριστούν μέσα στα πλαίσια της δικής τους γλώσσας. (Γιώργος Γεωργούσης μεταφραστής της έκδοσης Ντουέντε – Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Γαβριηλίδης, 2007)

Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Φουέντε Βακέρος, 5 Ιουνίου 1898 – Βιθνάρ, 19 Αυγούστου 1936), ήταν Ισπανός ποιητής και δραματουργός, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ’27», ομάδα συγγραφέων, που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 20ου αιώνα να ορίζεται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας. Δολοφονήθηκε, με επίσημη εντολή από το καθεστώς της ισπανικής χούντας, έναν μόλις μήνα μετά το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου, το καλοκαίρι του 1936. Δολοφονήθηκε μαζί με ένα ακόμη άτομο μετά την σύλληψή του σε φιλικό σπίτι, όπου κρυβόταν και μεταφέρθηκε με αυτοκίνητο στο Βιθνάρ, περιοχή βόρεια της Γρανάδας, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται η ακριβής τοποθεσία ταφής. Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ήταν ένας επαναστάτης ποιητής, «γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης», όπως ο ίδιος έγραψε.

Με πληροφορίες από: Doctv

Στις 8 Δεκεμβρίου 1980, ο Lennon δολοφονήθηκε από τον Mark David Chapman, τρεις εβδομάδες μετά την άφιξη του συνεργατικού άλμπουμ με την Ono Double Fantasy, σηματοδοτώντας την επιστροφή από μια πενταετή μουσική παύση για τους Liverpudlian.

Καθώς έφτασαν έξω από το σπίτι τους μετά από μια ηχογράφηση στο Record Plant, ο Lennon και η Ono βγήκαν από τη λιμουζίνα τους και περπάτησαν μέσα από την αψίδα της πολυκατοικίας τους, The Dakota. Εκεί, ο Chapman πυροβόλησε τον Lennon δύο φορές στην πλάτη και δύο φορές στον ώμο από κοντινή απόσταση. Ο Lennon μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο από την αστυνομία και στη συνέχεια διαπιστώθηκε ο θάνατός του κατά την άφιξη.

Στο νέο του βιβλίο, We All Shine On: John, Yoko and Me, ο Mintz θυμάται τις συνέπειες της τραγωδίας και προσφέρει μια εικόνα για το πώς επηρέασε την Ono και τον μικρό γιο τους, Sean, καθώς και τον μεγαλύτερο γιο, Julian. Κάποια στιγμή, σε ένα απόσπασμα που δημοσιεύτηκε στους Times, θυμάται την Ono να μάχεται με κινδύνους στον έξω κόσμο και κινδύνους μέσα στο εσωτερικό της ιερό, με έμπιστους φίλους όπως ο Fred Seaman να την προδίδουν μετά το θάνατο του Lennon. Ο Seaman φέρεται να έκλεψε ιδιωτικά έγγραφα από τα γραφεία και τις κατοικίες τους, συμπεριλαμβανομένων πέντε προσωπικών περιοδικών ως μέρος ενός σχεδίου για τη συγγραφή ενός βιβλίου με όλες τις λεπτομέρειες.

Λόγω τέτοιων προδοσιών, ο Mintz ισχυρίζεται ότι η Ono άρχισε να υποψιάζεται τους περισσότερους ανθρώπους γύρω της. Μια μέρα, έφτασαν κοντά σε μια σοβαρή λογομαχία, καθώς την παρακάλεσε να τον αφήσει να κάνει μια ραδιοφωνική συνέντευξη μαζί της και τον Sean για να διαλύσει μερικές από τις περίεργες φήμες που κυκλοφόρησαν για την οικογένεια Lennon. Εκείνη απάντησε ότι θα επικοινωνούσε με τους «συμβούλους της» – μια ομάδα αναγνωστών ταρώ και αριθμολόγων.

Αν και ο Mintz δεν είχε εκφράσει ποτέ σκεπτικισμό για τις πεποιθήσεις της Ono, αυτή τη φορά αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητά τους. «Yoko, να σε ρωτήσω κάτι», είπε. «Αν αυτοί οι σύμβουλοι είναι τόσο καλοί όσο πιστεύεις ότι είναι, γιατί κανείς από αυτούς δεν είδε τι επρόκειτο να συμβεί στον John; Γιατί δεν υπήρχε προειδοποίηση;» «Eliot», απάντησε εκείνη, «πώς ξέρεις ότι δεν με είχαν προειδοποιήσει; Με ρώτησες ποτέ αν υπήρχαν προειδοποιήσεις;» «Εντάξει», συνέχισε ο Mintz, «θα σε ρωτήσω: Σε προειδοποίησε κάποιος από τους συμβούλους σου ότι ο John κινδύνευε;» «Ναι», απάντησε εκείνη. «Μου είπαν ότι κινδύνευε στη Νέα Υόρκη και ότι θα έπρεπε να απομακρυνθεί αμέσως. Γι’ αυτό τον έστειλα στις Βερμούδες το καλοκαίρι… Αλλά δεν μπορούσα να τον κρατήσω μακριά για πάντα. Έπρεπε να επιστρέψει κάποια στιγμή».

Παρά το γεγονός ότι έμεινε άφωνος, ο συλλογισμός της Ono ήταν χαρακτηριστικός της αντιπολιτισμικής ζωής που έζησε εκείνη και ο εκλιπών σύζυγός της. «Κοίτα, Eliot», εξήγησε η Ono, «ξέρεις πώς ένιωθε ο John για τη δική του ασφάλεια. Μιλήσαμε για αυτό στο τραπέζι της κουζίνας μας όταν σκοτώθηκε ο φίλος σας [ο ηθοποιός Sal Mineo]. Ο John είπε, «Αν πρόκειται να σε πάρουν, θα σε πάρουν». Δεν είχε σημασία τι μου είπαν οι σύμβουλοί μου. Δεν πίστευε στους σωματοφύλακες, δεν θα τα έβαζε μαζί τους. Ήθελε να είναι ελεύθερος».

Ποια ήταν τα κίνητρα του Mark David Chapman για τη δολοφονία του Lennon;Το κύριο πρόβλημα του Mark David Chapman με τον John Lennon επικεντρώθηκε στο περιβόητο σχόλιο ότι οι Beatles ήταν «πιο δημοφιλείς από τον Ιησού» που έκανε το 1966 όταν οι Fab Four ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στον πλανήτη. Κατά τη διάρκεια ενός σοβαρού ψυχικού επεισοδίου, ο 25χρονος, ο οποίος είχε χάσει πρόσφατα τη δουλειά του ως φύλακας στη Χαβάη, έπαθε εμμονή με το μυθιστόρημα του J.D. Salinger του 1951, The Catcher in the Rye. Ήθελε να ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με τα ιδανικά του κύριου χαρακτήρα, Holden Caulfield. Αυτός ο θυμός στον κόσμο ανάγκασε τον Chapman, πρώην θαυμαστή των Beatles, να αναπτύξει μια δολοφονική βεντέτα εναντίον του Lennon. Μολονότι αρχικά προκλήθηκε από το σχόλιο του Ιησού, μαυρίστηκε καθώς περνούσαν τα χρόνια.

«Θα άκουγα αυτή τη μουσική και θα θύμωνα μαζί του που έλεγε [στο τραγούδι “God”] ότι δεν πίστευε στον Θεό, ότι απλώς πίστευε σε αυτόν και τη Yoko και ότι δεν πίστευε στους Beatles. Αυτό ήταν ένα άλλο πράγμα που με εξόργισε, παρόλο που αυτός ο δίσκος είχε γίνει τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν», είπε, σύμφωνα με το Let Me Take You Down του Jack Jones. Και συνέχισε: «Ήθελα απλώς να ουρλιάξω δυνατά: «Ποιος νομίζει ότι είναι, που λέει αυτά τα πράγματα για τον Θεό, τον ουρανό και τους Beatles;» Λέγοντας ότι δεν πιστεύει στον Ιησού και τέτοια πράγματα. Σε εκείνο το σημείο, το μυαλό μου περνούσε από ένα απόλυτο σκοτάδι θυμού και οργής. Έτσι, έφερα το βιβλίο του Lennon στο σπίτι στο περιβάλλον The Catcher in the Rye, με τη νοοτροπία μου να είναι η ίδια με τον Holden Caulfield και η αντιφωνία».

Πηγή: Far Out Magazine