«Θα σου φέρω ένα βιβλίο της να διαβάσεις. Θα καταλάβεις πολλά». Εκείνο το καλοκαίρι, τέλος τρίτης γυμνασίου, είχα το βιβλίο. Και μάθαινα για την Ελίζα Φιορίλο, ξεκοκάλιζα την «Επικράτεια των σημείων», έψαχνα τη Σιλβάνα Μάγκανο, παρατηρούσα τα φιλιά του ’50, άκουγα, πού και πού, Λάτα Μανγκεσκάρ, μιλούσα (με άκουγαν;) για τον Αντώνη Σουρούνη, ανέβαινα στο Βελούχι (γνώριμος τόπος από πριν). Εντάξει, και μπάνια και παγωτά και ξέφρενη ραστώνη. Αλλά ένιωθα να ανάβουν χίλιοι προβολείς μέσα μου, ενώ χανόμουν στις 400 και κάτι σελίδες του βιβλίου της.

Σχεδόν την ήξερα την Μαλβίνα. Τους κόσμους της, με τα σπιτάκια στα δάση και τα πνευματικά προπύργια στις πόλεις του κόσμου. Τις αγάπες της, την πυκνή ζεστασιά που αναζητούσε. Τις εμμονές της, αυτές που την καθιστούσαν περίοπτη, σε διαδρομές ταχύτατες και δρεπανηφόρες. Την πληρότητά της, σε ένα αφαιρετικό τοπίο από έλατα και μακραίωνους ξεσηκωμούς. Τους φόβους της.

Μια φορά, ήταν το θέμα σε μια έκθεση στο σχολείο. Ίσως 1999- 2000. Όλο το τμήμα τρελαμένο. Ναι, δε χάναμε εκπομπή της. Φαινόταν. Ολόλαμπρες, ανατρεπτικές λεκτικές γροθιές. Πρωτόγνωρη (τηλεοπτική) κατάσταση για εκείνη την εποχή.

Το καλοκαίρι (πάλι καλοκαίρι) του 2002, η Μαλβίνα πέθανε. Πολύ νέα, με μακριά μαλλιά πάλι και με εκατομμύρια απραγματοποίητα όνειρα. Νομίζω.

Αλλά το κείμενο αυτό ξεκίνησα να το γράφω με αφορμή την ημέρα των γενεθλίων της, 3 Φεβρουαρίου 1952. Πάλι νέα θα ήταν, αν υπήρχε στο εδώ και το τώρα. Πάλι θα έγραφε. Πάλι θα ετοίμαζε απρόβλεπτα γιουρούσια, «καρφί» στην ησυχία του φόβου. Πάλι θα μαγείρευε, πάλι θα έψαχνε την αγάπη, πάλι θα αποκοιμιόταν δίπλα σε άσπρους λαγούς και γάτες με μπλε ρίγες. Κι εννοείται θα ξανάβλεπε στο αυτοσχέδιο θερινό σινεμά, στο Άλσος Παγκρατίου, τον «Ιωάννη τον βίαιο» της Τώνιας Μαρκετάκη, της φίλης της. Μαζί μας. Με γρανίτες στο χέρι, τις κλασικές.

Λέω «πάλι» και είμαι σίγουρη. Λέω «αν» και γίνεται η περιέργεια γιγάντια.

*

Μαλβίνα Κάραλη: Οι μικροαστοί

«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής. Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος.

Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι. Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί «ένα ίσον κανένα». Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: «Πώς ξέπεσες έτσι»; Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις.

Την ξέρω απέξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα (…). Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δε δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη. Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα. Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του  και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».

Απόσπασμα από το άρθρο «Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος»; (Περιοδικό 01, 1995)

Πηγή φωτογραφίας: doctv.gr

Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου, ο δημοσιογράφος είπε στη Stone, «Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που κυριολεκτικά άλλαξες τη ζωή μου. Μόλις πριν από ένα χρόνο, ήμασταν στην ίδια αίθουσα Τύπου, όπου σε προσφώνησα με το πραγματικό σου όνομα, Emily». Καθώς η Stone, απάντησε, «Ναι, πολύ χαίρομαι που σε βλέπω», συνέχισε ο δημοσιογράφος, «Το βίντεο και η ευγενική και θερμή απάντησή σου, έγινε viral στα δυτικά μέσα ενημέρωσης και προφανώς στη χώρα μου, το Καζακστάν, και εκτόξευσε την καριέρα μου στα ύψη και άλλαξε την προσωπική μου ζωή – κυριολεκτικά για να πω μια λέξη». «Ήταν απίστευτα γλυκό και είμαι τόσο χαρούμενη που ένα όνομα θα μπορούσε να το κάνει αυτό», απάντησε στη συνέχεια η Stone, πριν συνεχίσει για να συζητήσει το έργο της με τον δημοσιογράφο.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών 2024, η Stone έλαμψε όταν ο ρεπόρτερ της απευθύνθηκε με ολόκληρο το όνομά της Emily.

«Αυτό είναι το όνομά μου!» είπε τότε ενθουσιασμένη στον Γιώργο Λάνθιμο, καθώς προωθούσαν την ταινία τους “Kinds of Kindness”. Η Stone είχε δηλώσει προηγουμένως στο The Hollywood Reporter ότι αρχικά άλλαξε το πραγματικό της όνομα επαγγελματικά σε Emma πριν από χρόνια, επειδή μια άλλη ηθοποιός το είχε ήδη.

Κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης εμφάνισής της στις Κάννες, η Stone και οι ηθοποιοί Joaquin Phoenix, Pedro Pascal και Austin Butler μίλησαν μαζί με τον σκηνοθέτη Ari Aster για το νέο τους θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στο Νέο Μεξικό τον Μάιο του 2020 εν μέσω των πρώτων μηνών της πανδημίας COVID-19 και καθώς αρχίζουν να ξεσπούν εμφύλιες αναταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Pedro Pascal μίλησε για το πώς αισθάνεται για τους μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες εν μέσω της δεύτερης προεδρικής θητείας του Donald Trump.

Τα αστέρια του “Eddington” αναμένεται να είναι σε όλες τις αίθουσες τον υπόλοιπο χρόνο. Η Stone επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τον γνωστό συνεργάτη της πια Γιώργο Λάνθιμο στο “Bugonia”, που βγαίνει στους κινηματογράφους τον Οκτώβριο, ενώ ο Pascal πρωταγωνιστεί στο “Materialists” του Ιουνίου και στο “The Fantastic Four: First Steps” του Ιουλίου, που κυκλοφορεί μία εβδομάδα μετά το “Eddington”. Ο Butler, εν τω μεταξύ, πρωταγωνιστεί στο “Caught Stealing” του Darren Aranofsky που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο.

Το Φεστιβάλ των Καννών διαρκεί έως τις 24 Μαΐου. Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του “Eddington”, η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 18 Ιουλίου.

Πηγή: People

Στο τώρα, το βιβλίο της γίνεται παράσταση από την Άννα Χατζησοφιά, με την ιστορία της «να χαλάει τη διάθεση» σε ακόμα περισσότερο κόσμο, ενώ εκείνη συνεχίζει να γράφει ανελλιπώς, νιώθοντας δυνατότερη μετά το ρίσκο που πήρε εκθέτοντας την προσωπική της ζωή. Μέσα στη ματαιότητα, πιστεύει φανατικά πως έχουμε η μία την άλλη και πως γι’ αυτό αντέχουμε, γεγονός που φαίνεται στις λέξεις του βιβλίου της και των λοιπών συνεντεύξεών της. Κι όπως και να το κάνουμε, αυτή είναι η αλήθεια πολλών γυναικών και θα μας δίνει πάντα ακόμη περισσότερη δύναμη να την ακούμε από γυναίκες που τα καταφέρνουν σε πείσμα της πατριαρχίας, όπως η Όλγα Στέφου.

Το «Μονόκλινο σε Μπουάτ» είναι ένα βιβλίο-εξομολόγηση ενός πόνου σωματικού και ψυχικού. Σε ποια στιγμή της πορείας σας μέσα σε αυτόν τον πόνο σας γεννήθηκε η ανάγκη να τον καταγράψετε;

Γράφω από την πρώτη στιγμή. Στο βιβλίο υπάρχουν κομμάτια που τα έγραψα το 2013, η «Μπουάτ» είναι το ημερολόγιό μου. Με βοηθούσε να γράφω, ώστε να ξέρω ότι είναι αληθινά όσα συμβαίνουν.

«Είναι η κατάθλιψη σαν μπουάτ με τραγούδια για κουλτουριάρηδες»; Μιλήστε μου γι’ αυτή την ιδιαίτερη λέξη «μπουάτ» στον τίτλο του βιβλίου σας.

Ήθελα να έχει ένα όνομα η κατάθλιψη, να τη νιώθω οικεία. Η σκλήρυνση κατά πλάκας λέγεται Καζαμπλάνκα, επειδή εκεί είναι η τελευταία στάση πριν ξεκινήσει ο πόλεμος (σύμφωνα με την ταινία) κι εγώ λέγομαι Όλγα. Έπρεπε να έχει ένα όνομα και η κατάθλιψη και καθώς μου θυμίζει Μπουάτ, τις εναλλαγές των συναισθημάτων που συμβαίνουν κατά το πρόγραμμα σε μία μπουάτ, πήρε το όνομά της.

Απάλυνε καθόλου τον πόνο η συγγραφή αυτής της εξομολόγησης και φυσικά το μοίρασμα μιας ιστορίας τόσο προσωπικής, αλλά ταυτόχρονα και τόσο οικείας; Οικείας, όσον αφορά στο κομμάτι του βιβλίου όπου μιλάτε για την κακοποίησή σας από τον άντρα που ερωτευτήκατε, μιας και οι ιστορίες κακοποίησης που πια γίνονται γνωστές είναι τρομακτικά συνηθισμένες, καθημερινές.

Όχι, καθόλου. Ο πόνος είναι προσωπική υπόθεση, δε φεύγει με το μοίρασμα, ούτε και μειώνεται. Το μοίρασμα μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να τον αντιμετωπίσω, αλλά όχι, δεν τον μείωσε.

Το «Μονόκλινο σε Μπουάτ» γίνεται παράσταση κι έτσι η ιστορία σας θα ταξιδέψει μακρύτερα, θα φτάσει σε περισσότερους ανθρώπους. Πώς σας κάνει να αισθάνεστε αυτό;

Καταπληκτικά! Αν και θα προτιμούσα να ανοίξει η γη να με καταπιεί όταν έρχεται η ώρα της συνομιλίας με αναγνώστες ή θεατές. Έχω καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να φαίνομαι κουλ – δεν είμαι όσο θα ήθελα.

Το κείμενό σας, είναι βαθιά ειλικρινές, με γλαφυρές περιγραφές και με μια βαρύτητα στις λέξεις που τελικά χρησιμοποιείτε για να μεταδώσετε την αλήθεια σας. Πώς θέλετε λοιπόν να νιώσει ο αναγνώστης σας και πια ο θεατής που έρχεται σε επαφή με την ιστορία σας;

Αυτό δε με αφορά. Ελπίζω να νιώσει ότι βρίσκει κάποιο κομμάτι του και ειδικά οι γυναίκες που έζησαν ή βιώνουν κακοποίηση ή οι άνθρωποι που ασθενούν. Ελπίζω να νιώθουν ότι δεν είμαστε μόνες και μόνοι, αλλά δεν έχω δικαίωμα να επιθυμώ τα συναισθήματά τους. Ελπίζω να είναι θετικά.

Η έκθεση των πολύ προσωπικών μας ιστοριών ίσως έχει κι ένα ρίσκο, ίσως έχει κι ένα τίμημα. Νιώσατε ότι ρισκάρετε; Νιώσατε να σας αντιμετωπίζουν μονάχα ως την κακοποιημένη γυναίκα, τη γυναίκα που παλεύει με την κατάθλιψη και όλα όσα έχει να ξεπεράσει;

Το φοβόμουν για καιρό πριν και καιρό μετά ότι θα είμαι αυτή η ταμπέλα. Το ρίσκο το πήρα για τους δικούς μου λόγους – ήθελα να φύγει από πάνω μου όλο αυτό. Αλλά ναι, θεωρούσα ότι με βλέπουν «έτσι», επειδή πίστευα ότι είμαι αυτό. Μέχρι πρόσφατα, μάλιστα, μέχρι πολύ πρόσφατα. Αλλά το ξεπέρασα και τις στενάχωρες ταμπέλες τις έχω μεν μαζί μου, αλλά με περηφάνια. Υπό την έννοια ότι πάλεψα πολύ, σκληρά και επιτυχώς. Οπότε, αν άλλοι άνθρωποι έχουν αρνητικά συναισθήματα για τις δικές μου εμπειρίες, δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτούς. Ούτε και θέλω.

Από την άλλη, το βιβλίο σας συμβάλλει στην ενημέρωση, στην ορατότητα, στην υπενθύμιση πως η πράξη της αλληλεγγύης πρέπει να γίνει το λάβαρό μας στο δύσκολο σήμερα και για πάντα. Άξιζε λοιπόν το όποιο ρίσκο;

Το ρίσκο άξιζε, γιατί έκανε εμένα πιο δυνατή. Το ότι βοήθησε και άλλους ανθρώπους δεν το περίμενα. Αυτό είναι μια εξέλιξη που με κάνει να νιώθω χαρούμενη, πολύ χαρούμενη. Αν το περίμενα ότι θα πάει έτσι; Δεν το περίμενα. Η θέληση να βοηθήσω όσο μπορώ, υπήρχε από πριν. Γι’άυτό μιλούσα δημόσια για την κακοποίηση και την πάθηση πριν το βιβλίο. Απλά με το βιβλίο πολλαπλασιάστηκε η έκθεσή μου (εξού και το ρίσκο). Όμως, για να είμαι ειλικρινής, δεν πρέπει να αφήνω να εννοηθεί πως είμαι μια ανιδιοτελής ακτιβίστρια. Έγραψα για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ελπίζοντας ότι θα αγγίξει και άλλες ή άλλους. Και χαίρομαι που αυτό έγινε, χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τόσους ανθρώπους.

Έχουμε χρέος να μιλάμε σίγουρα, μα πάνω απ’ όλα πιστεύω πως έχουμε χρέος να ακούμε. Ακούγονται σήμερα οι γυναίκες που φωνάζουν πιο δυνατά από ποτέ;

Όχι. Γι’αυτό και οι γυναικοκτονίες, γι’ αυτό και η αύξηση της έμφυλης βίας.

Πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν με την ιστορία σας. Υπήρξαν κάποιες που σας προσέγγισαν, ανάμεσα στις παρουσιάσεις που κάνατε; Πώς αισθανθήκατε;

Πολλές και τις ευχαριστώ όλες. Με μηνύματα ή από κοντά αυτές οι γυναίκες -ή μάλλον, μαζί με αυτές τις γυναίκες- νιώσαμε ότι δεν είμαστε μόνες μας. Σπουδαία υπόθεση να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη σου.

Ο κάθε άνθρωπος αγκαλιάζει το τραύμα του και τα σημάδια αυτού πάνω του διαφορετικά. Μπορεί όμως μια κακοποιημένη γυναίκα να εμπιστευτεί και να ερωτευτεί ξανά; Εσείς μπορέσατε, μπορείτε;

Δεν ξέρω, δεν είμαστε όλες το ίδιο άτομο. Άλλες μπορούν, άλλες όχι. Δεν το ξέρω αυτό. Εγώ δεν μπόρεσα. Δεν μπόρεσα να εμπιστευτώ κανέναν αρκετά για να καταφέρω και να ερωτευτώ, αλλά δε ρίχνω σε εκείνους την ευθύνη. Ούτε και σε εμένα, βέβαια. Είναι όλα στα πλαίσια μιας διαδικασίας ίασης, που έχει διαφορετικές διαδρομές για τον κάθε άνθρωπο. Εγώ τώρα νιώθω ξανά καλά με εμένα. Πριν δεν μπορούσα να πάρω και δεν μπορούσα ούτε να δώσω σε έναν ερωτικό σύντροφο.

Από πού πιστεύετε πως αντλούν τελικά τη δύναμη όλες οι γυναίκες που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην πατριαρχία και που ταυτίζονται με τα βιώματά σας; Από που αντλείτε δύναμη εσείς;

Η μία από την άλλη.

Όσον αφορά στη συγγραφή, συνεχίζετε να γράφετε λογοτεχνία κι αν ναι, είναι στα σχέδιά σας και η έκδοση ενός επόμενου βιβλίου, ενός βιβλίου μυθοπλασίας;

Ναι, πάντα. Και χρονογραφήματα έχω γράψει μετά την «Μπουάτ» και διηγήματα. Τώρα γράφω το επόμενο βιβλίο μου, ένα μιθυστόρημα που είναι μαύρη κωμωδία.

Κλείνοντας και για να βρισκόμαστε πάντα ανάμεσα στα βιβλία, τι διαβάσατε τελευταία που σας συγκίνησε;

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα είναι «Ο εξαποδώ» του Γκι ντε Μομπασάν. Το διήγημα συνοδεύετια από ακόμη δύο: τον «Κόμη» και το «Όραμα», με μια απίθανη εικονογράφηση από τον Μάουρο Κασιόλι. Αλλά η τελευταία φράση που διάβασα και με συγκίνησε, όσο κι αν την βρίσκω ποιητική, δεν ήταν σε βιβλίο. Ήταν εκείνη της μητέρας του Βασίλη Καλογήρου προς την κυρία Μαρία Καρυστανιού. «Εσείς το πήρατε καμένο, εγώ το πήρα φαγωμένο».

Πληροφορίες για την παράσταση:

Συντελεστές

Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
Ιφιγένεια Καραμήτρου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Ελένη Φίλιππα.
Κείμενο: Όλγα Στέφου
Σκηνοθεσία: Άννα Χατζησοφιά
Σκηνικά-κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Μουσική: Σταύρος Καρτάκης
Φωτισμοί: Διονύσης Γαγάτσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Τσάμη
Εικαστικά παράστασης: Γιώργος Γαλίτης
Δημιουργία Τρέιλερ: Thanos Angelis / Παντελής Κονσολάκης
Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Νταϊόγλου
Creative Agency: GridFox
Παραγωγή: The artists
Δημόσιες σχέσεις: Νταίζη Λεμπέση

Χώρος διεξαγωγής

Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8-12, Αθήνα 118 54
τηλ. 2103428650 – info@theatro.gr
Στάση μετρό: Κεραμεικός

Διάρκεια παραστάσεων έως την Κυριακή 13 Απριλίου 2025.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Το άρθρο υπαινισσόταν ότι ο μοναδικός ρόλος των γυναικών ήταν η τεκνοποίηση και οι δουλειές του σπιτιού, κάτι που την εξόργισε. Κάθισε και έγραψε μία ανώνυμη επιστολή-απάντηση στο άρθρο, η οποία εντυπωσίασε τον εκδότη της εφημερίδας, που την προκάλεσε να αποκαλύψει την ταυτότητά της. Όταν το έκανε, προσλήφθηκε άμεσα στην εφημερίδα και επέλεξε το ψευδώνυμο «Νέλι Μπλάι», εμπνευσμένο από ένα τραγούδι του Στίβεν Φόστερ, δημοφιλούς συνθέτη της εποχής.

Παρά το πάθος της για την ερευνητική δημοσιογραφία, η Μπλάι συνάντησε εμπόδια και περιορισμούς στη δουλειά της, καθώς οι αρχισυντάκτες της προτιμούσαν να της αναθέτουν να καλύπτει θέματα για το θέατρο και τη μόδα, αντί των κοινωνικών ζητημάτων που ενδιέφεραν την ίδια. Σε ηλικία μόλις 21 ετών, απογοητευμένη πήρε μία τολμηρή απόφαση: Ταξίδεψε στο Μεξικό για να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης. Το τολμηρό ρεπορτάζ της προκάλεσε αντιδράσεις στις τοπικές αρχές, αναγκάζοντάς την να επιστρέψει στις ΗΠΑ, όπου κατέγραψε τις εμπειρίες της σε ένα δημοφιλές βιβλίο. Το ταξίδι αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό βήμα να ασχοληθεί και να αναδείξει τα προβλήματα της εργατικής τάξης και τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής της.

Στα 23 της χρόνια, η Μπλάι έκανε το επόμενο μεγάλο της βήμα στη δημοσιογραφία, όταν προσλήφθηκε στην εφημερίδα New York World του Τζόζεφ Πούλιτζερ. Εκεί, πραγματοποίησε μια πρωτοποριακή έρευνα, προσποιούμενη την ψυχοπαθή για να εισχωρήσει στο άσυλο για «Τρελές Γυναίκες» (“Women’s Lunatic Asylum”) -ναι, έτσι ονομαζόταν! – της Νέας Υόρκης. Η συγκλονιστική καταγραφή των συνθηκών που επικρατούσαν στο άσυλο προκάλεσε κατακραυγή οδηγώντας σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη θεραπεία των ψυχικά ασθενών.

Εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», η Μπλάι επιχείρησε έναν μοναχικό γύρο του κόσμου, τον οποίο ολοκλήρωσε σε μόλις 72 ημέρες, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση. Αν και αργότερα, αφού παντρεύτηκε τον βιομήχανο Ρόμπερτ Σίμαν, αποσύρθηκε προσωρινά από τη δημοσιογραφία, επανήλθε στο επάγγελμα κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για να γίνει μια από τις πρώτες γυναίκες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή πολέμου ως πολεμική ανταποκρίτρια.

Η Νέλι Μπλάι απεβίωσε το 1922, αφήνοντας πίσω της μια ανεκτίμητη κληρονομιά στην ιστορία της δημοσιογραφίας, δείχνοντας με το έργο της την αξία της αφοσίωσης, του θάρρους, της δημοσιογραφικής έρευνας και πρωτοπορίας.

H 25χρονη ακτιβίστρια και σκηνοθέτιδα ήταν υποψήφια στην κατηγορία του Outstanding Hard News Feature Story. Η βραβευμένη ταινία με εξιστορεί το ταξίδι της Owda καθώς η οικογένειά της δραπετεύει από τον βομβαρδισμό του σπιτιού τους στο Beit Hanoun στη λωρίδα της Γάζας.

Ο John Laurence, ανώτερος εκτελεστικός παραγωγός στο AJ+, δέχθηκε το βραβείο για λογαριασμό της Owda καθώς παραμένει παγιδευμένη στη λωρίδα της Γάζας. «Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την ακαδημία για αυτήν την αναγνώριση, αυτό το βραβείο είναι μαρτυρία της δύναμης μιας γυναίκας, οπλισμένης μόνο με ένα iPhone που επέζησε σχεδόν ενός έτους από βομβαρδισμούς», ξεκίνησε.

«Περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών από τους συναδέλφους μας στο Al Jazeera. Το γραφείο μας στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη έκλεισε υπό την απειλή όπλων μόλις την περασμένη εβδομάδα. «Ευχαριστούμε εσάς, τη δημοσιογραφική μας κοινότητα για αυτήν την αναγνώριση για την Bisan και την ομάδα AJ+ και σας προτρέπουμε να συμμετάσχετε λέγοντας ότι η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα».

Η Owda απέκτησε εκατομμύρια οπαδούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τις 7 Οκτωβρίου, πέρυσι καθώς κατέγραψε την καταστροφή του 70 % της υποδομής στη Γάζα μετά από ισραηλινές στρατιωτικές ενέργειες.

Ωστόσο, η υποψηφιότητα πυροδότησε διαμάχη όταν περισσότερα από 150 άτομα, μεταξύ των οποίων η σταρ των Will & Grace, Debra Messing, η ηθοποιός των Cruel Intentions, Selma Blair, η πρώην διευθύνουσα σύμβουλος της Paramount Sherry Lansing, ο επικεφαλής του WME Rick Rosen, ο δισεκατομμυριούχος Haim Saban και ο διευθυντής ψυχαγωγίας Michael Rotenberg υπέγραψαν μια επιστολή ζητώντας την ανάκληση της υποψηφιότητας του δημοσιογράφου.

Η διαμαρτυρία, διοργανώθηκε από την Creative Community for Peace, μια εβραϊκή μη κερδοσκοπική οργάνωση που περιγράφει την αποστολή της ως «να εκπαιδεύσει σχετικά με τον αυξανόμενο αντισημιτισμό στη βιομηχανία του θεάματος και να ενθαρρύνει την υποστήριξη, ενάντια στο πολιτιστικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ». Η ομάδα ισχυρίστηκε ότι η Owda έχει δεσμούς με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), μια ομάδα που είναι απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, ο Πρόεδρος της NATAS Adam Sharp απάντησε στην επιστολή λέγοντας ότι «δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει αυτές τις αναφορές, ούτε ήταν σε θέση, μέχρι σήμερα, να εμφανίσει στοιχεία για πιο σύγχρονη ή ενεργό συμμετοχή της Owda στον οργανισμό PFLP». Μια επιστολή που απευθυνόταν στον Ari Ingel, τον εκτελεστικό διευθυντή της Creative Community for Peace, σημείωσε ότι τα ντοκιμαντέρ που ήταν υποψήφια για Emmy στο παρελθόν «ήταν αμφιλεγόμενα, δίνοντας μια πλατφόρμα σε φωνές που ορισμένοι θεατές μπορεί να βρουν ανάρμοστες ή ακόμα και αποκρουστικές. Αλλά όλοι υπήρξαν στην υπηρεσία της δημοσιογραφικής αποστολής να αποτυπώσουν κάθε πτυχή της ιστορίας».

Η εκστρατεία του Ισραήλ εξετάζεται επί του παρόντος για έναν «εύλογο» κίνδυνο γενοκτονίας από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης και περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν 17.000 παιδιών, έχουν σκοτωθεί. Το Ισραήλ αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε αδικοπραγία και επιμένει ότι στόχος του είναι να εξαλείψει τη Χαμάς μετά τον θάνατο 1.139 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 815 αμάχων, στις 7 Οκτωβρίου.

Πηγή: The Independent

Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη κι έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές. Είναι ο μοναχογιός της Καρολάιν Κένεντι και του Αμερικανού καλλιτέχνη, Έντουιν Σλόσμπεργκ και φυσικά εγγονός του Τζον και της Τζάκι. Στα 31 του, είναι πολιτικός ανταποκριτής για την αµερικανική “Vogue”. Πανύψηλος, µε ατίθαση κόμη, μαύρο t-shirt και «θεληµατικό» πιγούνι βλέπει καθημερινά τη δημοφιλία του να εκτοξεύεται.

Έχει μεγάλα όνειρα και λέει ότι εμπνέεται από την κληρονομιά της οικογένειάς του, ενώ θέλει να συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο στην πολιτική. Σπούδασε στο Γέιλ και στο Χάρβαρντ. Έχει ως στόχο να επηρεάσει τους αναγνώστες του περιοδικού να ψηφίσουν.

Διαθέτει ταλέντο και χιούμορ. «Αν πρόκειται να ζητήσεις από τους ανθρώπους να σκεφτούν κάτι σοβαρό, πρέπει να το κάνεις διασκεδαστικό. Αυτό κάνουν οι µεγάλοι ηγέτες. ∆εν µπορείς απλώς να υπενθυµίζεις στους ανθρώπους πόσο άσχηµα είναι τα πράγµατα. Πρέπει να φέρεις θετική ενέργεια στα πράγµατα που θεωρείς σηµαντικά». Αυτή είναι η στρατηγική του.

Δεν περνάει απαρατήρητος. Κοινωνικός και γοητευτικός, όταν εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες του από το γραφείο του περιοδικού φάνηκε πως ασκεί στον γυναικείο πληθυσμό την έλξη, που ασκούσε ο θείος του, Τζον Φ. Κένεντι, την δεκαετία του ’90, όταν εξέδωσε το περιοδικό “George”, ένα εναλλακτικό “Vanity Fair”.

Ο Τζακ Σλόσμπεργκ δεν μιλάει ανοιχτά για την προσωπική του ζωή. Απολαµβάνει την προσοχή, όπως και ο θείος Τζον, προτού παντρευτεί την Καρολάιν Μπεσέτ – Κένεντι. Δεν είναι σοβαροφανής. Χορεύει χωρίς µπλούζα σε βίντεο το “Ticket to Ride” των Beatles. Λατρεύει τα θαλάσσια σπορ και το μπαλέτο κι έχει πάντα στο σπίτι του φρέσκα λουλούδια.

Πολλοί πιστεύουν ότι έχει τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες, ο χρόνος, όμως, θα δώσει την απάντηση. Άλλωστε είναι ένας Κένεντι. Και σίγουρα έχει κληρονομήσει κάτι από την αβίαστη γοητεία τους.

Αννούσα, πώς σε βρίσκει αυτό το καλοκαίρι; Μέχρι να πατήσεις το pause, πόσα πράγματα έχεις προγραμματίσει να κάνεις;

Με βρίσκει σε διαρκή κίνηση, κι εννοείται ότι χρειάζεται και να προσαρμόζομαι στις έντονες καιρικές συνθήκες, γιατί δουλεύω πάρα πολύ κι έξω. Είτε με το κομμάτι της δημιουργίας περιεχομένου, είτε με το κομμάτι των γυρισμάτων, είτε με το κομμάτι της προετοιμασίας πραγμάτων, events κτλ. Γενικά, κι αυτό το καλοκαίρι έχει πολλή δράση.

Πότε συνειδητοποίησες ότι ο χώρος, που σε πυροδοτεί και σε ορίζει, είναι ο χώρος της μόδας; Πότε άρχισες να έχεις άποψη και να το ψάχνεις, όσον αφορά στην ολιστική προσέγγιση της ομορφιάς και του στυλ;

Το κατάλαβα σχετικά νωρίς. Σίγουρα, το ένα έφερε το άλλο, αλλά υπήρχε και μια έμφυτη σύνδεση με αυτό το κομμάτι, η οποία πυροδοτήθηκε κιόλας κι από το αντικείμενο των σπουδών μου. Τέλειωσα την Φιλοσοφική, το τμήμα Θεατρικών Σπουδών κι έπειτα έκανα μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, με τίτλο “Arts and Media”. Άρχισα, μοιραία, να μπαίνω σε ένα πεδίο καλλιτεχνικό κι εντελώς δημιουργικό, με στόχο πάντα τη σύνδεση με το υπάρχον lifestyle. Οπότε, πολύ γρήγορα, όλη αυτή η γνώση βρήκε έδαφος στον χώρο των περιοδικών. Προς το τέλος των σπουδών, εργάστηκα στον τύπο, ξεκινώντας ως assistant στο κομμάτι της ομορφιάς. Ξεδιπλώθηκε αμέσως ένας κόσμος μπροστά μου, τον οποίο αγάπησα κι αγαπώ πάρα πολύ. Ό,τι σχετίζεται με ομορφιά και μόδα. Επεδίωξα, από την αρχή, να είμαι παρούσα κι ενεργή και να δίνω όλο μου το «είναι» στα πρότζεκτ, με τα οποία καταγινόμουν, οπότε η πρόοδος ήταν κάτι αναπόφευκτο. Ξεκίνησα, το 2010, το  blogging, -τότε που άρχιζε όλο το κομμάτι του blog και λίγο αργότερα ακολούθησε το Instagram-, τότε που κέρδιζε δυναμική το κομμάτι των video, που είναι για μένα μια πιο κινηματογραφική προσέγγιση της μόδας. Γι’ αυτό, από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν φιλμάκια. Μετά, ήρθε η τηλεόραση. Έκανα συνεντεύξεις, εξελίσσοντας το πεδίο μου, με πολύ διάβασμα και πολλή συνέπεια. Ήθελα να δω αυτό, που μού δίνεται, πόσο παρακάτω μπορώ να το πάω, με βάση το υπόβαθρο, τα προσόντα και τα όνειρα που κουβαλάω. Μετά ήρθε το Anamesa. Συνέχεια, δηλαδή, προστίθενται καινούρια πράγματα, χωρίς να ξέρω εκ των προτέρων τι θα συμβεί. Στην δική μου περίπτωση, αυτό όλο αναπνέει πάρα πολύ και αναπνέει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Είτε λέγεται Anamesa, είτε λέγεται δημοσιογραφία, είτε λέγεται video content, το οποίο είναι reels και social media, είτε λέγεται «πίσω από τις κάμερες», – γιατί παράγω και δημιουργώ περιεχόμενο για εταιρίες με το κομμάτι του creative direction, οπότε κάνω και το storytelling.

Πολύ ενδιαφέρον. Η Τζέιν Μπίρκιν έλεγε ότι τα χρόνια των 60s’ «μπορούσε να πάει στο πιο hot club του Παρισιού με ένα φαρδύ T-shirt, μπαλαρίνες και το καλάθι της και ήταν σαν να της ανήκε το μέρος». Γίνεται αντιληπτό, στις μέρες μας, ότι η απλότητα είναι από μόνη της στυλ;

Όταν βλέπεις την Τζέιν Μπίρκιν με ένα απλό T-shirt και μπαλαρίνες, σημαίνει ότι όλο αυτό έχει αλληλεπιδράσει με την ενέργειά της. Τα ρούχα από μόνα τους είναι η ύλη που τοποθετείται πάνω σε ένα σώμα. Μετά, είναι η προσωπικότητα, η αύρα, ο χαρακτήρας που ενεργοποιεί το πώς θα δεις αυτό το T-shirt. Γι’ αυτό και πολλές φορές μπορεί το ίδιο outfit να το δεις σε δυο ανθρώπους κι αυτό που θα σου μείνει να είναι κάτι διαφορετικό. Ο τρόπος που νοηματοδοτεί η Τζέιν Μπίρκιν αυτό το T-shirt ήταν πολύ συγκεκριμένος και πολύ πληθωρικός. Δωρικός σε σχέση με την εικόνα και πάρα πολύ πλούσιος και ποικιλόμορφος σε σχέση με το περιεχόμενό της.

Πόσο συμφωνώ. Λοιπόν, σου πάει το καλοκαίρι ως εποχή; Υπάρχουν εποχές πιο αβανταδόρικες, ας πούμε;

Δεν ξεχωρίζω κάποια εποχή. Εξάλλου, ζούμε στην εποχή που δεν υπάρχει εποχή. Ζούμε στην εποχή, που βρέχει καρέκλες, μετά έχει 45 βαθμούς και μετά δεν είναι καθόλου απίθανο να πέσει και χιόνι. Οπότε νιώθω ότι η μόνη εποχή είναι η συνεχής αλλαγή. Το καλοκαίρι το αγαπώ πάρα πολύ, λατρεύω τον ήλιο, αγαπώ πολύ την γείωση, όπως συμβαίνει, όταν τα πόδια πατούν στα βότσαλα και στη θάλασσα. Κι ενώ ήμουν φαν μόνο του καλοκαιριού, παρατηρώντας και δουλεύοντας με τον εαυτό μου, άρχισα να αγαπώ όλες τις εποχές. Η κάθε μέρα έχει κάτι να σου δώσει. Το καλοκαίρι, στην χώρα που ζούμε, σίγουρα έχει ένα extension χρονικό. Από την άλλη, θεωρώ ότι είμαστε σε μια φάση μεγάλης εξωστρέφειας. Υπάρχει η ανάγκη να βάλουμε χρώμα, να δείξουμε το σώμα μας – βλέπεις τι γίνεται με τις διαφάνειες- με τα bikini tops, με τα oversized πουκάμισα. Όσον αφορά στο γυναικείο στυλ, η εξωστρέφεια αφορά στο κομμάτι της θηλυκότητας, στο κομμάτι να αγκαλιάσουμε το σώμα μας, να πετάξουμε από πάνω μας την όποια ντροπή. Θέλουμε να έχουν στυλ και οι πιο απλές στιγμές. Στην παραλία, ας πούμε, θα δει κανείς κορίτσια με πολύ ωραία κοσμήματα. Κάθε στιγμή, εσωκλείει μια πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση να ορίσουμε αυτό που είμαστε.

Τα παιδιά σου τι σε ρωτούν, όταν η συζήτηση πηγαίνει στο αντικείμενο έχεις δουλειάς σου; Το πιο ωραίο που έχεις ακούσει ποιο είναι;

«Πω, πόσο χαρούμενη σε κάνει αυτό που κάνεις»!

Πολύ σημαντική παρατήρηση, ειδικά όταν γίνεται από παιδιά. Η μεγάλη πόλη, η μητρότητα, οι αυξημένες υποχρεώσεις, παίζει κάτι από αυτά αναχαιτιστικό ρόλο στα σχέδια και την πραγματοποίησή τους;

Δεν νομίζω ότι με έχει αναχαιτίσει κάτι από αυτά. Είμαι εδώ, που χρειάζεται να είμαι και μάλλον αυτός είναι και ο τρόπος. Αν είχα μια άλλη ζωή, θα έκανα και κάποια άλλα πράγματα. Νομίζω ότι όλα γίνονται, ότι τα πράγματα εμείς τα κάνουμε. Κάποιες μέρες μπορεί να είναι λίγο πιο περίπλοκες, κάποιες άλλες πιο εύκολες, αλλά όλο αυτό είναι πάλι κομμάτι της ροής, έτσι κι αλλιώς. Αν εστιάζουμε σε αυτό που θέλουμε να συμβαίνει και πράττουμε ανάλογα, όλα γίνονται.

Μίλησέ μου για το concept store Anamesa, του οποίου είσαι δημιουργός. Ποιο κομμάτι της διαδικασίας σε συναρπάζει;

Μ’ αρέσει η ποικιλία, τα διαφορετικά που απαιτούνται για να παραμένει όρθιο το όνειρό μου. Από μια βίδα στην κρεμάστρα, διαδικαστικά και πρακτικά θέματα, μέχρι όσα σχετίζονται με συνεργασίες με διεθνή brands, με την επικοινωνία με υπέροχους ανθρώπους, με την υλοποίηση ιδεών. Όλο αυτό με συναρπάζει, αλήθεια.

Ποια πρόσωπα θαυμάζεις και για το μέσα και για το έξω τους;

Κάθε άνθρωπος που έβαλε το λιθαράκι του για να δημιουργηθεί κάτι που πριν δεν υπήρχε είτε αυτός λέγεται Κοκό Σανέλ είτε μιλάμε για έναν tech expert, έχει σημασία για μένα. Να πηγαίνεις ένα βήμα πιο πέρα αυτό που σου έχει δοθεί, αφήνοντάς το σε εκείνον που θα το παραλάβει μετά από σένα.

Ενώ θα συντελείται το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα και θα είναι Αύγουστος, τι θα παραδεχτείς (και φέτος) στον εαυτό σου;

Ότι τα κατάφερα. Θα νιώσω, για μια φορά ακόμη, ευγνώμων για την συνέπεια που με διακρίνει και την ενέργεια, που θέλω να τροφοδοτεί τα πράγματα.

Πληροφορίες

ANAMESA concept store, Νίκης 24, Σύνταγμα, 210 3254930

Φωτογραφίες: Annousa Mela instagram