Τέσσερις επετειακές εκδόσεις, επτά εκθέσεις σε όλη τη Νέα Υόρκη και ένα ντοκιμαντέρ που ετοιμάζεται για το Netflix συνοδεύουν το 2025 την εκατονταετηρίδα του εβδομαδιαίου περιοδικού, που αναγνωρίζεται από τις τολμηρές επιλογές σκίτσων στα εξώφυλλά του, τα οποία κάνουν κάθε τεύχος του ένα μικρό έργο τέχνης.

Η κρίση των μέσων μαζικής ενημέρωσης «πλήττει κι εμάς», όμως «είμαι πεισματάρα και βλέπω το μέλλον με πολλή εμπιστοσύνη και ελπίδα», λέει η καλλιτεχνική διευθύντρια του περιοδικού Φρανσουάζ Μουλί, η οποία είναι από το 1993 «ο μαέστρος» πίσω από το εξώφυλλο του περιοδικού. «Υπάρχουν μερικοί τομείς, όπου το ψηφιακό δεν αντικαθιστά το χαρτί: τα βιβλία για παιδιά, τα κόμικς και το New Yorker», διαβεβαιώνει η Γαλλίδα, περιτριγυρισμένη από εξώφυλλα, που έκαναν τη φήμη του περιοδικού και εκτίθενται στο γαλλικό πολιτιστικό κέντρο L’ Alliance New York.

Κωμικές, ποιητικές σκηνές της πόλης ή πιο πολιτικά σκίτσα για το γάμο για όλους, τη βία μέσω πυροβόλων όπλων ή της κοινοτικές εντάσεις, τα εξώφυλλα οφείλουν «να διαρκούν»: «αν τα δούμε σε 30 χρόνια, θα πρέπει να εξακολουθούμε να μπορούμε να καταλάβουμε», προσθέτει.

Σε έναν αιώνα και περισσότερα από 5.000 τεύχη, το περιοδικό έχει δημοσιεύσει αριστουργήματα της λογοτεχνίας, όπως το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε (1965), και έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις, όπως όταν ο Τζέιμς Μπόλντουιν έγραψε για τις φυλετικές εντάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανάμεσα σε άλλες μεγάλες πένες, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ ή η Σούζαν Σόνταγκ.

Το εβδομαδιαίο περιοδικό έγραψε επίσης μεγάλες σελίδες της δημοσιογραφίας, από το ρεπορτάζ του Τζον Χέρσεϊ για τη Χιροσίμα το 1946, που αφύπνισε τις αμερικανικές συνειδήσεις για τη φρίκη της ατομικής βόμβας, μέχρι την κάλυψη της δίκης του ναζί εγκληματία Άντολφ Άιχμαν από τη φιλόσοφο Χάνα Άρεντ.

Πιο πρόσφατα, το New Yorker τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ για την έρευνα του Ρόναν Φάροου για τον κινηματογραφικό παραγωγό Χάρβεϊ Γουάινστιν, που τροφοδότησε το πλανητικών διαστάσεων κύμα σοκ #MeToo.

Πρόκειται για έργα «αξιοσημείωτα που άλλαξαν πραγματικά τον ρου της αμερικανικής ιστορίας και όχι μόνο της αμερικανικής δημοσιογραφίας», υπογραμμίζει η Τζούλι Γκόλια, επιμελήτρια της έκθεσης «Ένας αιώνας του New Yorker» στη μεγάλη βιβλιοθήκη του Μανχάταν.

Στην αρχή, το περιοδικό δεν είχε αυτή τη φιλοδοξία, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του με ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 1925. Τη χρυσή εκείνη εποχή της τζαζ, εν μέσω της ευφορίας μετά τον πόλεμο και πριν από το οικονομικό κραχ, οι ιδρυτές του, το ζευγάρι δημοσιογράφων Χάρολντ Ρος και Τζέιν Γκραντ, ήθελαν «ένα περιοδικό γεμάτο πνεύμα και κοσμοπολιτισμό, ένα περιοδικό της πόλης, αλλά που να μην παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά», αφηγείται στο Γαλλικό Πρακτορείο η ιστορικός.

Εκατό χρόνια αργότερα, το «The New Yorker» έχει 1,3 εκατομμύριο συνδρομητές, η πλειονότητα των οποίων παραμένει πιστή στην έκδοσή του σε χαρτί, επιπλέον της ψηφιακής εκδοχής του. Είναι ένας από τους εκ των ων ουκ άνευ τίτλων του ομίλου μέσων ενημέρωσης Condé Nast (Vogue, Vanity Fair, GQ), που το εξαγόρασε το 1985.

Παρά τον ελιτίστικο χαρακτήρα του, το περιοδικό, που τοποθετείται στην αριστερά, προσαρμόσθηκε στην ψηφιακή εποχή και στοιχημάτισε στις συνδρομές μάλλον, παρά στις διαφημιστικές εισπράξεις, εξηγούσε πρόσφατα σε ραδιοφωνική εκπομπή ο διευθυντής του, ο Ντέιβιντ Ρέμνικ, που βρίσκεται στη θέση αυτή από το 1998.

«Οι άνθρωποι λαμβάνουν μέσω του ταχυδρομείου κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτές τις σελίδες. Ένας ιστότοπος στο Ίντερνετ, podcasts, ένα πολιτιστικό φεστιβάλ» το φθινόπωρο, εξηγεί η Τζούλι Γκόλια. «Μια μάρκα με απίστευτη επιτυχία», εκτιμά. Μια μάρκα, τα σκίτσα της οποίας κυκλοφορούν επίσης σε παζλ ή πόστερ και ο λογότυπός της εμφανίζεται σε τσάντες που κουβαλούν στον ώμο τους κάτοικοι στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παρακολουθώ το έγκλημα από παλιά. Από τα 14 μου, και όχι φυσικά ψυχαγωγικά, αλλά ως χόμπι, αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο. Ξεκίνησα, λοιπόν, αρχικά να μαθαίνω για εγκλήματα, που είχαν γίνει σε χώρες του εξωτερικού. Είχα και την ανάγκη, εκείνη την εποχή, να εξασκήσω και τα αγγλικά μου. Έμπαινα πολύ συχνά στο Youtube, που ήταν το πιο διαδεδομένο μέσο τότε, και παρακολουθούσα videos, που σχετίζονταν με οποιοδήποτε έγκλημα του εξωτερικού. Και κάπως έτσι, ανέπτυξα αυτό το ενδιαφέρον. Με τον καιρό, παρατήρησα ότι ανάλογο ενδιαφέρον υπάρχει γενικότερα στην Ελλάδα. Ψάχνοντας, βρήκα και κάποιους Έλληνες youtubers, που ασχολούνταν συστηματικά. Σιγά σιγά, το χόμπι έγινε συστηματική έρευνα (ήθελα να διευρύνω τις γνώσεις μου, πρωτίστως). Μάθαινα λεπτομέρειες κι έπειτα όλα αυτά τα έκανα κείμενο.

Στην αρχή, έψαξα να δω πώς θα μπορούσα να κάνω τα podcast μόνη μου. Αλλά δεν είναι εύκολο, όταν έχεις και μια άλλη δουλειά, η οποία είναι απαιτητική. Έτσι προσέγγισα το pod.gr, συζητήσαμε, τους άρεσε η ιδέα, οπότε δουλέψαμε και κάναμε την ιδέα πραγματικότητα. Συνήθως, βγάζουμε τα επεισόδιά μας βδομάδα παρά βδομάδα. Η μέρα μας φέτος είναι η Πέμπτη. Τα επεισόδια συνήθως έχουν ηχογραφηθεί το πολύ έναν μήνα πριν. Τα δουλεύω μέσα στη χρονιά. Δεν είναι ότι τα έχω όλα έτοιμα και βγαίνουν.

Αυτό που κάνουμε στο pod.gr με τους συνεργάτες, που επιμελούνται το ηχητικό κομμάτι, –γιατί εγώ δεν εμπλέκομαι στο μοντάζ- είναι ότι προσπαθούμε ώστε η κάθε υπόθεση, η οποία προφανώς και στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, να μοιάζει, μέσω της ροής, με ιστορία. Να είναι μια αφήγηση.

Σπουδάζω Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στο ΕΚΠΑ. Έχω σχεδόν ολοκληρώσει τις σπουδές μου. Ήδη εργάζομαι στο «Πρωινό» του ANT1, κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ. Όταν τελειώσω τη σχολή, θα δω αν θα ασχοληθώ με έναν τομέα πιο εξειδικευμένο.

Τη στοιχειώδη έρευνα για να δομήσω το κείμενο συνήθως την κάνω μέσω του διαδικτύου. Μου αρέσει να εμβαθύνω, ψάχνοντας παλιότερα δημοσιεύματα. Φυσικά έχω και τα βιβλία του κ. Πάνου Σόμπολου, που είναι ο βετεράνος του αστυνομικού ρεπορτάζ.

Δουλεύοντας και στο «Πρωινό», όπου ασχολούμαστε και με εγκλήματα, αυτό που έχω συμπεράνει είναι ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου το μοτίβο του εγκλήματος. Αν προσέξουμε κάποια εγκλήματα, που συνέβησαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, θα δούμε ότι το μοτίβο είναι το ίδιο. Απλώς, τότε, στα εγκλήματα, απέδιδαν χαρακτηρισμούς, όπως «έγκλημα τιμής» ή «έγκλημα πάθους». Ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Στον τρόπο που οι άνθρωποι τα αντιλαμβάνονταν, όχι ως προς την αγριότητα. Μια γυναίκα που σκοτώνεται σήμερα, δεν αφήνει περιθώριο ερωτηματικών στον κόσμο, που έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση κι έχει και τα κοινωνικά ερεθίσματα. Παλιότερα, υπήρχε πάντα ένα «αλλά» και σίγουρα μια εντελώς αλλιώτικη φωταγώγηση στον χαρακτήρα του θύματος και του θύτη. Μπορεί ο δράστης να έκανε την αποτρόπαια πράξη, αλλά «ήταν και καλός πατέρας», ας πούμε. Κάτι που πλέον δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, από τη στιγμή, που δολοφόνησε τη γυναίκα του και στέρησε τη μητέρα από το παιδί του.

Η υπόθεση των Γλυκών Νερών διαφοροποιήθηκε (ας θυμηθούμε πώς την προσέγγισε ο τύπος) γιατί, μεταξύ άλλων, είχε να κάνει με δύο εμφανίσιμους ανθρώπους και με ένα lifestyle, όσον αφορά στον δολοφόνο, πολύ διαφορετικό. Πόσους πιλότους ξέρεις ή ξέρω; Ενώ π.χ οικοδόμους, εργάτες ξέρουμε πολλούς. Το επάγγελμα του πιλότου είναι κάτι εντυπωσιακό και πουλάει κι από μόνο του.

Ό,τι έχει να κάνει με παιδιά, για μένα, είναι το πιο βαρύ. Δε θα ξεχάσω σίγουρα την ιστορία της μικρής Άννυ. Ήμουν πολύ μικρή τότε, αλλά ήταν ένα έγκλημα, που για αρκετά χρόνια ήταν στις πρώτες ειδήσεις. Το ακούγαμε και το διαβάζαμε. Επίσης, με σοκάρουν οι εξαφανίσεις, το μυστήριο των οποίων δε λύθηκε ποτέ. Νομίζω ότι είναι χειρότερο να μην έχεις καμία απάντηση.

Τα τελευταία χρόνια, όσα βήματα γίνονται μπροστά, γίνονται κι άλλα αντίστοιχα πίσω. Έχουν σημειωθεί βήματα, έχουν κατοχυρωθεί κάποια δικαιώματα, -τα οποία όμως στην πράξη, δεν ξέρω πόσο κατοχυρωμένα είναι-. Θα πρέπει να ρωτήσουμε και τους ανθρώπους, που βάλλονται καθημερινά τι γνώμη έχουν. Πρέπει ο καθένας μας να ξέρει να προστατεύεται και να προστατεύει και τον διπλανό του. Να κοιτάζει με συμπάθεια και κατανόηση τον συνάνθρωπο.

Έχω συναντήσει ανθρώπους, αρκετά μεγαλύτερούς μου, με πολύ προοδευτικές απόψεις κι έχω δει και συνομήλικούς μου ή μικρότερούς μου να εκφράζουν πράγματα, που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω. Δεν μ’ αρέσει καθόλου η δικαιολογία της γενιάς. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κατηγορούμε μια ολόκληρη γενιά εξαιτίας κάποιων περιστατικών. Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι, που, ενώ έχουν μεγαλώσει με διαφορετικά ερεθίσματα, ξέρουν καλά ότι η ευγένεια, η καλοσύνη και η αποδοχή είναι καθολικά. Το να είσαι ευγενικός και καλός με κάποιον δεν έχει να κάνει με τη γενιά.

Πληροφορίες 

Podcast – Άγρια Εγκλήματα, με την Άννα Καλλινίκου | Pod.gr
Ηχοληψία- Μουσική επιμέλεια: Μάριος Πλασκασοβίτης