Η παγκόσμια ποπ σκηνή συνάντησε την υψηλή αισθητική του ελληνικού θεάτρου το βράδυ της Δευτέρας, 16 Μαρτίου, στην LDLC Arena της Λυών, μέσα από μια μοναδική καλλιτεχνική σύμπραξη της Ροζαλία με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Στην πολυαναμενόμενη πρεμιέρα της περιοδείας LUX Tour, η Ροζαλία παρουσίασε ένα οπτικό αριστούργημα με την υπογραφή του Δημήτρη Παπαϊωάννου, αποδεικνύοντας πως η τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα ανάμεσα στα είδη. Στην πρεμιέρα της περιοδείας στη Λυών, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου παρουσίασε μια σκηνική σύνθεση που μεταμορφώνει τη Ροζαλία σε ζωντανό γλυπτό, συνδυάζοντας την αισθητική της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ με την εμβληματική Αφροδίτη της Μήλου και τη δική του αναγνωρίσιμη σκηνική γλώσσα.

Το «ζωντανό γλυπτό» επί σκηνής

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας σκηνοθέτης και χορογράφος ανέλαβε να δώσει σάρκα και οστά στο κομμάτι “La Perla” (κυκλοφορίας 2025). Η σκηνική του προσέγγιση μετέτρεψε την Ισπανίδα σταρ σε ένα κινούμενο έργο τέχνης, με σαφείς αναφορές στην Αφροδίτη της Μήλου και τη γοητεία της Ρίτα Χέιγουορθ.

Στον χαιρετισμό της κατά την τελετή αναγόρευσης που πραγματοποιήθηκε στο γεμάτο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου, η πρέσβης της Ελλάδας Λίλη-Ευαγγελία Γραμματίκα τόνισε μεταξύ άλλων ότι αισθάνεται περήφανη ως Ελληνίδα διπλωμάτης που εκπροσωπεί τη χώρα μας στο εξωτερικό καθώς η αναγνώριση αυτή αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για την Ελλάδα, καθώς ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει συμβάλει σημαντικά στην προώθηση του ελληνικού πολιτισμού διεθνώς, παράγοντας ένα «νέο εθνικό αφήγημα» μέσω των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, οι οποίοι επανασύστησαν την Ελλάδα στον κόσμο την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και αποτέλεσαν πρότυπο και σημείο αναφοράς για τις μετέπειτα διοργανώσεις.

«Υπήρξε παραγωγικός και δεν έπαψε να δημιουργεί πριν και μετά το ορόσημο των Ολυμπιακών Αγώνων που τον οδήγησαν στο πάνθεον των διάσημων καλλιτεχνών παγκόσμιας φήμης. Δεν επαναπαύτηκε ποτέ στις δάφνες του. Δημιούργησε συνεχώς πρωτότυπα, εξαιρετικά έργα. Ανανέωση και εξέλιξη, συνεχείς επαναπροσδιορισμοί, και διαρκής επέκταση των ορίων της καλλιτεχνικής έκφρασης. Είναι σύγχρονος, είναι αισθησιακός, αγγίζει τα πιο εσωτερικά συναισθήματα. Είμαστε τυχεροί ως Έλληνες που είναι Έλληνας και επέλεξε την Ελλάδα ως πρωταρχικό κέντρο βάρους του έργου του. Ότι επίσης ενσαρκώνει νεωτερικότητα και έμπνευση προσθέτοντας στη σύνθετη υφή της σύγχρονης Ελλάδας» τόνισε μεταξύ άλλων η Πρέσβης.

Στην ομιλία της η κύρια εισηγήτρια και διεθνούς φήμης χορεύτρια κλασικού μπαλέτου Sorina Somacescu υπογράμμισε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια παρακολουθεί συστηματικά το έργο του, ενώ εξήρε την συμβολή του Παπαϊωάννου στον σύγχρονο παγκόσμιο πολιτισμό, τονίζοντας την ποιητικότητα της, την αντισυμβατικότητά της, καθώς και ότι το έργο του συνενώνει πολλές τέχνες μαζί σε μια πολυδιάστατη έκφραση.

Τον τίτλο του επίτιμου Διδάκτορα και την περιένδυση με την ακαδημαϊκή τήβενο έκανε ο πρόεδρος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου και επικεφαλής της εκλεκτορικής επιτροπής, καθηγητής κ. Doru Nițescu.

Στην αντιφώνηση του ο Έλληνας καλλιτέχνης αναφέρθηκε στις εμπειρίες του οι οποίες τον οδήγησαν από την τέχνη του καρτούν και τη ζωγραφική έως την οπτικοακουστική παραγωγή και την παραγωγή μεγάλων παραστατικών εκδηλώσεων, ενώ τόνισε την ανάγκη ελευθερίας της τέχνης ως απόλυτης αξίας για τον δημιουργό, στηλιτεύοντας κάποια πρόσφατα περιστατικά σε Ελλάδα και Ρουμανία.

Την προηγούμενη μέρα ο Δημήτρης Παπαϊωάννου παρέδωσε διάλεξη σε φοιτητές και διδάσκοντες του Πανεπιστημίου, ενώ παρακάθισε σε γεύμα στην Ελληνική Πρεσβεία που παρέθεσε προς τιμήν του η Πρέσβης στο κτήριο της Πρεσβείας.

Το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού «Αρκαδία» υπήρξε χορηγός της όλης εκδήλωσης συμβάλλοντας έτσι στην επιτυχή υλοποίηση της σημαντικής αυτής διάκρισης ενός εμβληματικού σύγχρονου Έλληνα καλλιτέχνη.

Κεντρική φωτογραφία: Ίδρυμα Ωνάση / Julian Momment

Η κάμερά της κατέγραφε επί δύο χρόνια σκηνές από τις πρόβες στη Στέγη κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις παραστάσεις στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βίλνιους και σε άλλους διεθνείς προορισμούς έως και την τελευταία παράσταση στο Σαν Φρανσίσκο. Το κεντρικό ερώτημα που διατρέχει το ντοκιμαντέρ της, «Η Καρδιά του Ταύρου», είναι «γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε;», αναδεικνύοντας την τέχνη ως μέσο αντίστασης στη ματαιότητα των πραγμάτων, αλλά και ως τρόπο νοηματοδότησης της ίδιας μας της ζωής. Η ταινία κάνει πρεμιέρα στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους. Θα προβληθεί στο Ολύμπιον, τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στις 20:00 και στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης την Τρίτη 11 Μαρτίου στις 13:00.

Η γνωριμία του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Εύα Στεφανή πριν από δεκαετίες και η συνεργασία τους τόσα χρόνια μετά σε ένα διαφορετικό ντοκιμαντέρ. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, με την ατέλειωτη περιέργεια και τη θαυμαστή ματιά του, απεικονίζει στη σκηνή το ανθρώπινο σώμα, προσπαθώντας να καταγράψει κάθε κίνηση, κάθε συναίσθημα. Η Εύα Στεφανή, από την άλλη, με το κινηματογραφικό της βλέμμα, καταγράφει τον ίδιο τον Δημήτρη, αποτυπώνοντας τη δημιουργική του διαδικασία.

Η ταινία εξερευνά τη δυναμική που προκύπτει από ένα έργο τέχνης, αποκαλύπτοντας τις στιγμές της αγωνίας, της αβεβαιότητας, αλλά και της απόλυτης εμπιστοσύνης που χαρακτηρίζουν τον κόσμο μιας πρόβας, την ελπίδα σε εποχές κρίσης, την απώλεια που μεταμορφώνεται σε δημιουργία. Ο Παπαϊωάννου, μέσα από τον φακό της Στεφανή, αποκαλύπτειτις χαρές, τις φοβίες και τις επιθυμίες του. Η ταινία, όμως, δεν είναι μόνο ένα ντοκιμαντέρ για μια παράσταση ή για έναν καλλιτέχνη, αλλά μια μελέτη για τη φύση της δημιουργίας. Και όπως λέει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου σε μια σκηνή της «Καρδιάς του Ταύρου», «η χαρά της τέχνης είναι ότι σου δίνει την αίσθηση πως υπάρχει κάτι πέρα από τη ζωή που ζεις».

Η Εύα Στεφανή αναφέρει για την Καρδιά του Ταύρου: «Γνωρίζω τον ΔημήτρηΠαπαϊωάννου από τότε που ήμουν 17 χρονών και πάντα ήθελα να κάνω έναντοκιμαντέρ για/με αυτόν. Όταν μου πρότεινε να κάνω το making of της προετοιμασίαςτης παράστασης “Transverse Orientation”, ενθουσιάστηκα. Ωστόσο, την ίδια εποχή οκόβιντ ήταν σε μεγάλη έξαρση πανευρωπαϊκά, πράγμα που οδήγησε σε αλλεπάλληλεςαναβολές της παράστασης. Μαζί με το κλίμα αβεβαιότητας που δημιούργησαν οι καθυστερήσεις και ο ζόφος της ασθένειας, τέθηκε για μία ακόμη φορά το ερώτημα: “Τι νόημα έχει η τέχνη σε καιρό κρίσης; ”Το ντοκιμαντέρ ξεκινά ως μια απλή καταγραφή της προσπάθειας μιας ομάδας χορευτών και τεχνικών να δώσουν νόημα στην καθημερινή ρουτίνα της προετοιμασίας μιας παράστασης που ενδέχεται να μη γίνει ποτέ. Συγχρόνως, είναι το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που έχει την ιδιότητα να εμπνέει τους συνεργάτες του και να σαγηνεύει το κοινό του με έργα που συνδυάζουν πόνο, καρδιά και ομορφιά. Η κινηματογράφηση του ντοκιμαντέρ έγινε με ένα πολύ μικρό συνεργείο (2 ή 3 ατόμων), ακολουθώντας τη μέθοδο του directcinema, έτσι ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αθόρυβοι. Πειραματιστήκαμε αρκετά με την εικόνα και κυρίως με out of focus πλάνα που θεωρήσαμε ότι αποδίδουν την ανοίκεια ατμόσφαιρα που αισθανθήκαμε βλέποντας το έργο. Η πρόθεσή μου ήταν το ντοκιμαντέρ να αποδίδει, έστω σε κάποιον βαθμό, το βίωμα της θέασης του “Transverse Orientation”. Τον αισθησιασμό, το σκοτάδι και το αίνιγμα. Επιπλέον, να αφήνει χαραμάδες που επιτρέπουν ένα παράθυρο στον σύνθετο ψυχισμό του ιδιοφυούς καλλιτέχνη».

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στις 20:00, στο Ολύμπιον, παρουσία συντελεστών. Θα ακολουθήσει Q & A. Η δεύτερη προβολή θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 11 Μαρτίου, στις 13:00, στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία, Σενάριο & Διεύθυνση Φωτογραφίας: Εύα Στεφανή
Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου

Και τις/τους: Breanna O’Mara, Τίνα Παπανικολάου, Damiano Ottavio Bigi, Šuka Horn, Jan Möllmer, Łukasz Przytarski, Χρήστο Στρινόπουλο, Μιχάλη Θεοφάνους

Executive Producers: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
Παραγωγός: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Editing Contributor: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Κάμερα: Εύα Στεφανή, Αιμιλία Μηλού, Παύλος Κοσμίδης
Ήχος: Αιμιλία Μηλού
Χρησιμοποιήθηκαν πλάνα του Julian Mommert από την κινηματογράφηση του έργου
Post-Production Coordinator: Δέσποινα Σιφνιάδου
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Picture Post Services: AUTHORWAVE
Colorist: Μάνος Χαμηλάκης
Additional Colorist: Μαρία Τζωρτζάτου
Head of Post: Πάνος Μπίσδας
Post Manager: Λίζα Χρυσοχόου
Technical Supervisor: Παναγιώτης Καραχάλιος
Βοηθός Μοντάζ: Φανή Μπίτου
Αγγλικοί Υπότιτλοι: Μέμη Κατσώνη
Επιμέλεια Υποτιτλισμού: Γιάννης Παπαδάκης
Απόδοση Μετάφρασης: Rachel Howard
Εκτέλεση Παραγωγής/Λογιστική και Γραμματειακή υποστήριξη: Movie CO / Χρήστος Χασαπάκης
Παραγωγή: Onassis Culture

Εύα Στεφανή

Η Εύα Στεφανή γεννήθηκε στις ΗΠΑ και ζει στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 30 ταινίες, που κινούνται μεταξύ εθνογραφικού και πειραματικού κινηματογράφου. Το έργο της έχει προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο αποσπώντας διεθνείς διακρίσεις (Oberhausen, CinémaduRéel, FIPRESCI κ.ά.), ενώ κινηματογραφικά φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ομπερχάουζεν και το L’Europeautourdel’Europe και πανεπιστήμια όπως το NewYorkUniversity και το Columbia στη Νέα Υόρκη έχουν οργανώσει αφιερώματα στο έργο της. Από το 2000 και μετά έχει συμμετάσχει σε διεθνείς εικαστικές εκθέσεις, με σημαντικότερες την documenta14 και την Μπιενάλε της Βενετίας. Το τελευταίο της εικαστικό έργο, με τίτλο Το Φωτεινό Σπήλαιο, είναι μια εγκατάσταση που δημιουργήθηκε μετά από ανάθεση του ΕΜΣΤ, στο πλαίσιο του κύκλου εκθέσεων Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;.

Εκτός από την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, η Εύα Στεφανή είναι καθηγήτρια κινηματογράφου στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο ΕΚΠΑ. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές θεωρίας κινηματογράφου και ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και κινηματογράφου με έμφαση στο ντοκιμαντέρ στη σχολή AteliersVaran του Παρισιού και στη National Film & Television School της Μεγάλης Βρετανίας. Η διδακτορική της διατριβή αφορά στις αναπαραστάσεις της Ελλάδας στον εθνογραφικό κινηματογράφο (Πάντειο, 1997). Η τελευταία της ταινία, με τίτλο «Η Καρδιά του Ταύρου», είναι ένα ιδιότυπο πορτρέτο του σκηνοθέτη και χορογράφου Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Ο σκηνοθέτης, χορογράφος, και εικαστικός Δημήτρης Παπαϊωάννου συνδυάζει το σωματικό θέατρο,τον πειραματικό χορό, τις εικαστικές και παραστατικές τέχνεςσε ονειρικά, σουρεαλιστικά και καθηλωτικά περιβάλλοντα. Έχει τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο του έργου του, συμπεριλαμβανομένων των σκηνικών, των γλυπτικών εγκαταστάσεων, των κοστουμιών και του φωτιστικού σχεδιασμού.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1964, μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο Έλληνα ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Παράλληλα, δημοσίευσε πολυάριθμα κόμικς και graphicnovels – τα πρώτα του είδους στην Ελλάδα που περιλάμβαναν punk και hardcoreομοερωτικές εικόνες.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης των παραστατικών τεχνών που διείσδυσε ως auteur στην παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή. Οι δημιουργίες του είναι διεθνείς συμπαραγωγές και περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο, δίνοντας sold-out παραστάσεις σε κορυφαία φεστιβάλ και θέατρα του πλανήτη. Ο Παπαϊωάννου είναι ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν στο βιογραφικό τους δημιουργίες με τα ελάχιστα δυνατά μέσα (Πρώτη Ύλη, 2012) και της μεγαλύτερης δυνατής κλίμακας (Τελετή Έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004). Είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που κλήθηκε να δημιουργήσει νέο έργο για το Χοροθέατρο του Βούπερταλ μετά τον θάνατο της Πίνα Μπάους. Έχει στο ενεργητικό του 2 υποψηφιότητες για τα βραβεία Emmy (2016) και 2 υποψηφιότητες για τα βραβεία Olivier (2019 και 2022). Είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης που τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου (2017).

Onassis Cinema

Το Onassis Culture συμμετέχει στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με την παγκόσμια πρεμιέρα της Καρδιάς του Ταύρου της Εύας Στεφανή με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Διεθνές Διαγωνιστικό, την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ του ΙλίρΤσούκο στο πρόγραμμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», την απονομή του Onassis Film Award 2025 σε ένα ελληνικό πρότζεκτπου συμμετέχει στην «Αγορά» και την πρεμιέρα της ταινίας Επιστροφή στο Ντεπώ του Δημήτρη Ζάχου, μια συμπαραγωγή του Onassis Culture.

Είκοσι χρόνια μετά τις εμβληματικές τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ο Παπαϊωάννου ποτίζει την τέχνη του, άλλοτε με τη σταγόνα της βρύσης κι άλλοτε με τα τεράστια κύματα των κατακλυσμών.

Το INK – η τελευταία δουλειά του – επέστρεψε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ύστερα από δεκατέσσερις μήνες παγκόσμιας περιοδείας, ενώ θα ολοκληρώσει τον κύκλο της στοThéâtre de la Ville του Παρισιού.

Ο θεατής της παράστασης αντικρίζει μια πλημμυρισμένη σκηνή, που βομβαρδίζεται από ένα λάστιχο ποτίσματος αι έναν ψεκαστήρα νερού. Κάτω από την ασταμάτητη βροχή, μέσα σε ένα πλημμυρισμένο τοπίο, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μαζί με τον Σούκα Χορν ενσαρκώνουν το δίπολο του ΙΝΚ, που ξεκίνησε ως εικαστική εγκατάσταση. Η παράσταση ζωντανεύει ως μια καλλιέργεια με σπαρτά.

Στη διάρκεια της επόμενης ώρας, το υγρό στοιχεία κυριαρχεί. Όλα συμβαίνουν μέσω του νερού. Αμφίβιοι ήρωες σ’ έναν υδροβιότοπο.

Η παράσταση ονομάζεται ΙΝΚ από το μελάνι του χταποδιού, του πρωταγωνιστικού prop, που οι δύο άνδρες χτυπούν αλύπητα, όποτε τους δίνεται η ευκαιρία, για να του το βγάλουν, να το τιθασεύσουν, να το κάνουν μαλακό και να το φάνε. «Όλα μπορούν να εξηγηθούν μέσα από αυτό το πρίσμα», δήλωσε ο Παπαϊωάννου. Η ιδέα της επώδυνης αλλαγής συχνά οδηγεί σε πράξεις που λυτρώνουν.

Μαύρο το σκηνικό σαν τα πρωτόγονα ένστικτα, που μας κυριεύουν: Πείνα, επιβίωση, πάθος, πόθος. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επισημαίνει πως φτιάχνει τα έργα του χωρίς ιδιαίτερες αναφορές, εκτός ίσως από κάποιες sci-fi ταινίες. Αυτή η απελευθερωτική ασάφεια μας προσκαλεί να κολυμπήσουμε, όπως οι ήρωές του, σε εικόνες και ήχους  χωρίς να πολυσκεφτόμαστε. Μας εξαναγκάζει να περιδινηθούμε, περισσότερο με τις αισθήσεις, παρά με τη λογική που απαιτεί εξηγήσεις. Δεν υπάρχουν εξηγήσεις.

Πάνω στο υγρό τζάμι μπορεί να μουτζουρώσεις ή να σχεδιάσεις. Έτσι απλά κυλάει ο κόσμος του καλλιτέχνη. Μοιάζει με θερμοκήπιο που ο ιδιοκτήτης του προσπαθεί να θέσει τον υγρό κόσμο υπό τον πλήρη έλεγχο του. Κάτι όμως τού χαλάει τα σχέδια. Ένα νέο πλάσμα εισβάλλει στον κόσμο του. Καταδιώκει και καταδιώκεται από το σώμα του πόθου. Επιχειρεί να το φέρει στα μέτρα του.

Το νερό που συμβολίζει το αμόλυντο στέκεται πλάι στον εκκωφαντικό ήχο του πλαστικού, που αλλοτριώνει τον πολιτισμό μας. Άλλοτε συμβιώνουν, άλλοτε επικρατεί το πλαστικό. Δεν βρέχεται, δεν μουλιάζει, δεν σαπίζει. Το ανακαλύψαμε για να μας σώσει από το νερό, που μας δίνει ζωή.

Κορυφαίες οι σκηνές του φιλιού, με τον «φτερωτό θεό» σε στάση καθόδου από τον ουρανό ή αυτή με το ιριδίζον λάστιχο ποτίσματος σαν κόκκινο αίμα από νέον, τυλιγμένο γύρω από το σώμα σαν ομφάλιος λώρος, να γεννά στον αέρα τη ζωή. Και έπειτα το μωρό να βυζαίνει.

Ο Παπαϊωάννου αποθεώνει τον ερωτισμό. Το INK είναι φτιαγμένο σαν ένα σκοτεινό όνειρο με θέμα τον πόθο και την ακύρωση. Μοιράζεται με το κοινό του αισθησιακές εικόνες και την πίστη στον έρωτα. Κι όμως πάντα θα υπάρχει ένα διαχωριστικό τζάμι. Συχνά μπερδεμένοι βαδίζουμε με το αντικείμενο του πόθου μας. Και με τα λόγια του Ελύτη από το Μονόγραμμα: «Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό και μισή να σε κλαίω στον Παράδεισο».

Εάν κάτι πρέπει να αναγνωρίσουμε σε αυτό το είδος τέχνης – που ακροβατεί ανάμεσα στο χορό, το δράμα, το παιγνίδι με τα εφέ και τον ήχο – είναι ότι προσκαλεί τον θεατή να χορέψει με το υποσυνείδητό του, δημιουργώντας άπειρες νοητικές πραγματικότητες.

Η μουσική παίζει πρωταρχικό ρόλο στο βίωμα των εμπειριών. Στο ΙΝΚ η μουσική- γραμμένη από τον Κορνήλιο Σελαμσή- συνυπάρχει αρμονικά με τους ήχους. Ο Παπαϊωάννου ανέφερε πως ιδανικά θα ήθελε να μην είχε ανάγκη την μουσική, αλλά να προκύπτει ως παράγωγο των ήχων, που προκαλούνται από όσα εκτυλίσσονται στη σκηνή.

 Ευχή κι ελπίδα μας μαζί να συνεχίσει να πραγματοποιεί τα φιλόδοξα όνειρά του.