Στην παράσταση Αλλαγή: Μέθοδος, μια διασκευή βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Εντουάρ Λουί, μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο από βιβλία και γνώση. Βλέπουμε, έναν νεαρό άνδρα που προσπαθεί να εμπνευστεί και να γράψει. Θέλει να γίνει συγγραφέας. Στο δωμάτιο εμφανίζεται ένας ακόμα άνδρας, που ως έργο έχει να τον βοηθήσει να θυμηθεί το παρελθόν του. Έτσι, οι δύο αυτοί άνδρες κάνουν μια βουτιά στη μνήμη του πρώτου και σε μια ζωή διαφορετική και μακρινή πια. Μέσα από αυτή την κατάδυση, ταξιδεύουμε μαζί τους από ένα χωριό του γαλλικού βορρά – και ό, τι συνεπάγεται αυτό – μέχρι το Παρίσι.

Ο σύγχρονος εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, θα θυμηθεί τα χρόνια του στο λύκειο, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που τον σημάδεψαν, αλλά κυρίως την διαδικασία της αλλαγής και της εκ νέου επινόησης της ταυτότητάς του καθώς και την απόλυτη ανάγκη του να ξεφύγει από τον άλλο του εαυτό που έπρεπε να ανήκει μονάχα στο παρελθόν. Οι δύο πρωταγωνιστές συνθέτουν το σύμπαν του ίδιου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που βιώνει τις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις. Ο εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, είναι ο εαυτός του τώρα, αυτός που θέλει, να κοιτάει μόνο μπροστά και να προχωρά στο προσωπικό του ιδανικό και ο άλλος είναι ο εαυτός του χωριού και όσων έχει ορίσει πάνω του η μικρή κοινότητα, αυτός ο εαυτός που είναι γεμάτος από ενοχικότητα για όσα αφήνει στην άκρη και φόβο για όσα νέα θέλει να αποκτήσει.

Αυτός ο δεύτερος εαυτός, είναι αυτός που θα ήθελε να μείνει σαν υπενθύμιση της αρχής της πορείας του παροντικού εαυτού και κατηγορεί τον νέο εαυτό για όσα τελικά απαρνήθηκε στο όνομα της εξέλιξης και του ονείρου. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και αναγκαία, καθώς η αλλαγή υφίσταται μόνο όταν κοιτάξουμε απ’ έξω όλα όσα αφήνουμε και ελπίζουμε να ξεχάσουμε.

Οι δύο εαυτοί συζητούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Φαίνεται πως καμία σημασία δεν έχει ο τωρινός εαυτός χωρίς την προηγούμενη πραγματικότητά του. Φαίνεται πως είναι σημαντικό να κουβαλήσουμε μαζί μας όλες τις θυσίες, τις προσπάθειες, τα άτομα, τους τόπους, τις συνήθειες, τις σχέσεις, όλα όσα δεν είναι πια το ίδιο οικεία, όλα όσα μισήσαμε και επιλέξαμε να κλείσουμε στο κουτί εκείνο που περιέχει ένα άλλο εγώ.

Ποιο είναι όμως αυτό το πριν στην περίπτωση του Εντουάρ Λουί; Γιατί εδώ μιλάμε για αλλαγή τάξης. Μιλάμε για χωριό και μετά για κάτι παραπάνω από πόλη, το Παρίσι. Μιλάμε για μια ζωή με συγκεκριμένη καθημερινότητα που έχει την τηλεόραση ανοιχτή σε προγράμματα χωρίς ενδιαφέρον και επίπεδο, που μετουσιώνεται σε μια γεμάτη ποιότητα – όπως την αντιλαμβάνεται το νέο εγώ – εμπειρία σε ένα Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Μιλάμε για την έλλειψη και την εγκατάλειψη αυτής. Μιλάμε για την τάξη ενός ανθρώπου που δεν είχε ποτέ φανταστεί πως υπάρχει το άλλο, ή καλύτερα, που δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να ελπίσει για το άλλο, να το φτάσει, να το ακουμπήσει, να το χορτάσει.

Ο Λουί τα καταφέρνει. Κι ας είναι ο άλλος εαυτός παρών σε κάθε βήμα του. Κι ας τον γεμίζει τύψεις για τις σχέσεις που άφησε. Κι ας προσπαθεί να τον τραβήξει στα γνωστά και άλλοτε – στο μυαλό ενός έφηβου – ασφαλή μέρη. Ο εαυτός του παρελθόντος είναι το μικρόβιο του φόβου. Είναι αυτός ο φόβος που δε μας αφήνει να περάσουμε τη γραμμή της αλλαγής και της εξέλιξης. Είναι ο πιο λογικός φόβος του κόσμου και ο πιο βαθύς. Ο πιο βαθύς γιατί αρνείται να τα παρατήσει και να χάσει ακόμα κι εκείνη τη στιγμή που ο στόχος γίνεται πιο ποθητός από την ασφάλεια. Πώς να μην ταυτιστεί λοιπόν κανείς με έναν ακόμα νέο που έχει δικαίωμα να ονειρεύεται – κι ας γεννήθηκε – τυχαία – με περισσότερα προνόμια;

Η αλλαγή είναι αντίσταση και επανάσταση. Αυτό διαβάζουμε στο βιβλίο κι αυτό βλέπουμε στην παράσταση, σε μια παράσταση που σέβεται και ακολουθεί το κείμενο, ένα κείμενο που μας καλεί να αντιληφθούμε τη δύναμη που περνάει μόνο από το δικό μας χέρι. Ένα κείμενο που μας θυμίζει πως διαβάζουμε και βλέπουμε θέατρο για να ανακαλύψουμε ξανά τους εαυτούς μας.

Συντελεστές

Μετάφραση: Στέλλα Ζουμπουλάκη

Σκηνοθεσία / Δραματουργία: Εύα Φρακτοπούλου

Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη

Συνεργάτις στην κίνηση / επιμέλεια προβών: Ελευθερία Αγαπάκη

Επιμέλεια Ενδυματολογίας: Βασιλική Σύρμα

Πρωτότυπη Μουσική: Gary Salomon
-επίσης ακούγονται τα κομμάτια του Μάνου Μυλωνάκη: “Margarette ||”, “Treeman”, ” Envy”, “Giardini di Bomboli”, ”Margarette”

Σκηνογραφία: Κυριακή Φόρτη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Γκιώνη, Σεμίραμις Αμπατζόγλου

Επικοινωνία: Μαριάννα Ράντου

Φωτογραφίες: Νικολέττα Ζαρίφη

Φωτιστής: Γιώργος Κασσακος

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Διονύσης Πιφέας

Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ – Κτήριο 7Γ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Παραστάσεις: 18/05, 30/05 και 1/06 στις 9 μ.μ.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Αν και γνωρίζονται από πολύ παλιά, τότε που η Ρεμπέκα, πιτσιρίκα ακόμη, ήταν κολλητή με την αδελφή του Όσκαρ, στην ουσία είναι δύο εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, αν και ο Όσκαρ, για να λέμε την αλήθεια, έχει εμμονή μαζί της. Όλα ξεκινούν από ένα προκλητικό και υβριστικό σχόλιο που κάνει ο Όσκαρ στο Instagram για την Ρεμπέκα. Μεταμελημένος για τη βλακεία του της στέλνει ένα μέιλ να της ζητήσει συγγνώμη κι έτσι ξεκινάει μια συνεχής ανταλλαγή μηνυμάτων, περί ζωής, σχέσεων, κόσμου κοντά τους και πιο μακριά τους, περί δικαιωμάτων, συναισθημάτων και ουσιών…

Στην αρχή η Ρεμπέκα τον αντιμετωπίζει απαξιωτικά, ενώ δεν διστάζει να τον βρίζει πολύ πετυχημένα και να τον οικτίρει, την ίδια στιγμή που εκείνος νομίζοντας πως είναι κάτι που πρέπει αναγκαστικά να μοιραστεί, της αποκαλύπτει τις μύχιες σκέψεις του γι’ αυτήν (έως και σενάριο για πάρτη της ήθελε να γράψει). Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαδικτυακή φιλία, γιατί το θεατρικό (δραματοποιημένο από το ομώνυμο βιβλίο της Βιρζινί Ντεπάντ) ξετυλίγεται την εποχή του εγκλεισμού εξαιτίας του Covid-19. Περίοδος που θέλουμε να μείνει μακρινή, περίοδος που τελικά όρισε και ορίζει πολλές στιγμές της ζωής μας.

Η θεματολογία των συζητήσεων τους λοιπόν ποικίλει, χωρίς να μας μπερδεύει, αν και μιλάνε για τα πάντα και για τίποτα συγκεκριμένα. Σαν να λειτουργεί το κείμενο καλειδοσκοπικά με σκοπό να πιάσει όλα τα θέματα που απασχολούν σήμερα τις δυτικές κοινωνίες. Από το MeToo έως τα κοινωνικά δίκτυα κι από τα ναρκωτικά έως την έννοια της φήμης. Φυσικά δεν λείπουν τα σχόλια για το συγγραφικό σινάφι, τον φεμινισμό και τις σύγχρονες φεμινίστριες, την πατριαρχία και την πολιτική.

Η μεταξύ τους «συνομιλία» αποκτάει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν ο Όσκαρ της αποκαλύπτει ότι εμπλέκεται σε μια υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης της πρώην υπεύθυνης Τύπου του εκδοτικού του. Κι εκεί είναι που ουσιαστικά ξεκινάνε όλα. Και όλες αυτές οι συζητήσεις περί φεμινισμού, βιωμάτων, εξουσίας των αντρών πάνω στα γυναικεία σώματα, παλαιού και σύγχρονου, ανάγκης για καταχρήσεις, ανάγκης για επιβεβαίωση και επιβίωση χάρη σε αυτήν.

Τι κρατάω από αυτή την παράσταση; Τι θέλω μάλλον να κρατήσω από το κείμενο και την αύρα των ηθοποιών; Τι συζητάω μετά το τέλος με τη φίλη μου; Τι συζητάνε οι υπόλοιποι θεατές καθώς κατεβαίνουν τα σκαλιά, καθώς ανάβουν ένα τσιγάρο στην έξοδο του Μικρού Γκλόρια;

Κρατάω τα γέλια του κοινού στις ατάκες που διάλεξε να κρατήσει η Εύα Κοτανίδη, όταν έκανε τη διασκευή αυτού του κειμένου για να παρουσιαστεί για πρώτη φορά στις αθηναϊκές αίθουσες – ατάκες που έχω δανειστεί κι έχω κάνει ήδη δικές μου. Κρατάω την παλιά φεμινίστρια, τη φεμινίστρια που έγινε φεμινίστρια γιατί κατάλαβε ότι τις φορές που γλίτωνε από τους άντρες, το όφειλε πάντα σε άλλους άντρες. Κρατάω τη φεμινίστρια της γενιάς μου, τη φεμινίστρια του διαδικτύου, αυτή που βρίσκει τον χώρο να μιλήσει σήμερα, ένα χώρο όμως που της τον δανείζουν όποτε γουστάρουν οι άγνωστοι του διαδικτύου, οι κριτές που τάχα έχουν δικαίωμα στην άφεση κι ας προσβάλλουν κάποια καθισμένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Κρατάω την απλότητα των νοημάτων, τα βασικά, αυτά τα βασικά που κάποιοι αγνοούν, κάνουν πως αγνοούν καθώς δεν τους συμφέρει να τα συνειδητοποιήσουν, γιατί τότε θα συνειδητοποιήσουν την ενοχή τους. Κρατάω ότι πέρασα καλά, μια φράση απλή, που είναι σπάνια πια αληθινή. Κρατάω το χειροκρότημα των θεατών που μου φάνηκε γεμάτο ενθουσιασμό κι ευγνωμοσύνη και κατανόηση και ταύτιση και ελπίδα και γεμάτο εκείνα τα συναισθήματα τα συνώνυμα της αίσθησης της ανακούφισης.

Σε ένα θέατρο μικρό λοιπόν, που ακουμπάς τον διπλανό σου (κυριολεκτικά και μεταφορικά) θα δεις μια παράσταση σύγχρονη και αληθινή και θα προβληματιστείς στην επιστροφή στο σπίτι όταν συνειδητοποιήσεις πόσο κανονικότητα είναι η πατριαρχία να πλήττει κάθε φύλο, κάθε τάξη, κάθε ύπαρξη.

Αγαπητέ μ@λάκα – Δραματοποιημένη νουβέλα της Βιρζινί Ντεπάντ

Ερμηνεύουν: Μ. Γκόνη, Εύα Κοτανίδη, Ορ. Τζιόβας. Διασκ.: Σ. Καραμεσίνης, Εύα Κοτανίδη. Κοστ.: Κ. Μαργαρίτη Κατάλληλη για άνω των 16 ετών

Τετάρτη 18:00 & 21:00
Πέμπτη 21:00

Θέατρο Μικρό Γκλόρια

Η ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει στην Ηλέκτρα, μια διασκευή του έργου του Σοφοκλή που έχει μεταφραστεί από την ποιήτρια Anne Carson. Η Larson περιέγραψε το δράμα ως μια «διαχρονική ιστορία» και είπε ότι «δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενθουσιασμένη» που θα συμμετάσχει στην παραγωγή, σε σκηνοθεσία Daniel Fish. Η παράσταση θα ξεκινήσει στο Brighton τον Ιανουάριο. Θα παίξει εκεί για μια εβδομάδα πριν μεταγραφεί στο West End για το υπόλοιπο της τρίμηνης πορείας της.

Η Larson είπε στο BBC News: «Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ενθουσιασμένη που θα παίξω σε αυτό το ελληνικό δράμα ή που θα συνεργαστώ με την καλύτερη παρέα. Η αφήγηση ήταν πάντα ο τρόπος που οργανώνω τη ζωή, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες μου. Ανυπομονώ να μοιραστώ τον χώρο με το υπέροχο κοινό του West End όσο εξερευνούμε αυτή τη διαχρονική ιστορία».

Το έργο ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα, την Ηλέκτρα, η οποία κατακλύζεται από τη θλίψη μετά τη δολοφονία του πατέρα της. Συνεργάζεται με τον από καιρό χαμένο αδερφό της Ορέστη σε μια προσπάθεια να εκδικηθεί.

Η Larson έχει κερδίσει το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα Όσκαρ, τα Βραβεία SAG, τα Baftas και τις Χρυσές Σφαίρες το 2016 για την ερμηνεία της στην ταινία Room. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Captain Marvel, Kong: Skull Island και στη σειρά της Apple TV+ Lessons In Chemistry, βασισμένη στο βιβλίο της Bonnie Garmus. Ωστόσο, η ηθοποιός δεν έχει εμφανιστεί στη σκηνή από το 2010, όταν υποδύθηκε την Emily σε μια παραγωγή του Our Town στο Williamstown Theatre Festival στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ.

Η Elektra θα ξεκινήσει τις παραστάσεις στο Theatre Royal Brighton από τη Δευτέρα 13 έως το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025. Στη συνέχεια, η παράσταση θα μεταφερθεί στο Duke of York’s Theatre στο Λονδίνο για μια παράσταση 11 εβδομάδων από την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου. Η παραγωγή θα γίνει από την Empire Street Productions, την ομάδα πίσω από τις πρόσφατες παραγωγές του West End των Prima Facie, Slave Play και The Pillowman. Παραγωγή του Oklahoma! από τον σκηνοθέτη Fish, κέρδισε και το βραβείο Tony και Olivier για την καλύτερη μουσική αναβίωση μετά τις εμφανίσεις στο Broadway και στο West End αντίστοιχα.

Ο Fish είπε στο BBC News ότι ήταν μια «συναρπαστική πρόκληση να δουλέψεις πάνω στην τραγωδία του Σοφοκλή», προσθέτοντας ότι η μετάφραση της Carson «εκτινάζει το ερώτημα του τι είναι αρχαίο και τι είναι σύγχρονο».

Πηγή: BBC