Τι εξέτασαν οι επιστήμονες;

Η Καθηγήτρια Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, η βιολόγος Αλεξάνδρα Σταυροπούλου και ο Καθηγητής Θάνος Δημόπουλος από το ΕΚΠΑ, μας εξηγούν ότι η μελέτη αυτή δεν είναι μια απλή δημοσκόπηση. Αναλύθηκαν δεδομένα από 12 αμερικανικές πολιτείες για την περίοδο 2015–2022, καλύπτοντας πάνω από 4,2 εκατομμύρια περιστατικά καρκίνου.

Οι ερευνητές σύγκριναν δύο ομάδες:

• Όσους δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

• Όσους είχαν παντρευτεί τουλάχιστον μία φορά (ακόμη και αν αργότερα χώρισαν ή χήρεψαν).

Τα νούμερα που προκαλούν αίσθηση

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι άνθρωποι που έμειναν ανύπαντροι σε όλη τους τη ζωή εμφάνιζαν υψηλότερα ποσοστά καρκίνου σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες της νόσου. Συγκεκριμένα:

· Στους άνδρες, η συχνότητα ήταν 68% υψηλότερη.

· Στις γυναίκες, η διαφορά ήταν ακόμα μεγαλύτερη, φτάνοντας το 85%.

Αυτό το χάσμα γινόταν ακόμα πιο έντονο όσο αυξανόταν η ηλικία, κάτι που δείχνει ότι οι συνέπειες του τρόπου ζωής και της κοινωνικής απομόνωσης λειτουργούν συσσωρευτικά με το πέρασμα των χρόνων.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν είναι μαγεία, είναι lifestyle

Οι ερευνητές ξεκαθαρίζουν: ο γάμος δεν είναι ένα «μαγικό φίλτρο» προστασίας. Είναι, όμως, ένας ισχυρός δείκτης για το πώς ζούμε. Ένας άνθρωπος σε μια σταθερή σχέση έχει συχνά:

· Καλύτερο δίκτυο στήριξης: Έναν σύντροφο που θα τον πιέσει να κάνει εκείνο το τσεκ-απ που αναβάλλει.

· Λιγότερες ριψοκίνδυνες συνήθειες: Πιο σταθερό πρόγραμμα ύπνου, διατροφής και λιγότερες καταχρήσεις.

· Οικονομική ασφάλεια: Καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και ποιοτικότερη διαβίωση.

Κοινωνικές ανισότητες και το «αποτύπωμα» της μοναξιάς

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι η υγεία μας επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον. Για παράδειγμα, οι μαύροι άνδρες που δεν είχαν παντρευτεί ποτέ είχαν τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου, γεγονός που συνδέει την οικογενειακή κατάσταση με βαθύτερα ζητήματα, όπως η φτώχεια και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί.

Από την άλλη, καταρρίπτεται ο μύθος ότι ο γάμος ωφελεί μόνο τους άνδρες. Τα δεδομένα δείχνουν ότι η έλλειψη μιας σταθερής συντροφικής ζωής επηρεάζει εξίσου —αν όχι περισσότερο— και τις γυναίκες, τόσο μέσω της ψυχολογικής επιβάρυνσης όσο και μέσω αναπαραγωγικών παραγόντων.

Ο καθρέφτης της κοινωνίας μας

Πριν βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα, θυμηθείτε: ένα χαρτί γάμου δεν εγγυάται την ευτυχία. Υπάρχουν ανύπαντροι με υπέροχες, υποστηρικτικές σχέσεις και παντρεμένοι που ζουν μέσα στην τοξικότητα.

Το πραγματικό μήνυμα της μελέτης είναι ότι η μοναξιά, η οικονομική ανασφάλεια και η έλλειψη φροντίδας αφήνουν σημάδια στο σώμα μας. Η υγεία μας είναι ένας συνδυασμός της βιολογίας μας και των ανθρώπων που έχουμε δίπλα μας.

Τη δέσμευση αυτή έχουν τηρήσει μέχρι σήμερα, καθώς συχνά εμφανίζονται μαζί σε σημαντικές οικογενειακές στιγμές. Ακόμα και πριν το διαζύγιο του Άφλεκ με την Τζένιφερ Λόπεζ, οι τρεις ενήλικες μοιράζονταν εκδηλώσεις, όπως το Halloween, με τα παιδιά τους. Ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα.

Η νέα ισορροπία στη σχέση τους

Η Γκάρνερ άνοιξε την καρδιά της στη συνέντευξή της στο περιοδικό Marie Claire, αποκαλύπτοντας: «Πλέον μπορώ να συνυπάρχω ως γονέας με ηρεμία και ισορροπία, και έχουμε μια συνεργατική σχέση που δεν ήξερα αν θα ξαναβρώ ποτέ». Το πρώην ζευγάρι προστάτευσε ιδιαίτερα την οικογένειά του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον Τύπο.

Σε αντίθεση με άλλες διασημότητες, δεν μίλησαν ποτέ αρνητικά ο ένας για τον άλλο μετά τον χωρισμό. Μάλιστα, ο Άφλεκ είχε δηλώσει πως ο μεγαλύτερος του μεταμέλιος ήταν το διαζύγιο με τη Γκάρνερ, πέντε χρόνια μετά τη ρήξη τους. Για την ίδια, η διατήρηση της ιδιωτικότητας ήταν θέμα επιβίωσης.

Η πρόκληση της ανατροφής και η δύναμη του χρόνου

«Πρέπει να είσαι έξυπνος με όσα μπορείς και δεν μπορείς να διαχειριστείς. Εγώ δεν μπορούσα να χειριστώ όσα συνέβαιναν έξω. Όμως το δύσκολο δεν ήταν αυτά που λέγονταν. Το ίδιο το γεγονός ήταν δύσκολο – η πραγματική διάλυση μιας οικογένειας, η απώλεια μιας αληθινής συνεργασίας και φιλίας», εξομολογείται στη συνέντευξή της.

Η ανατροφή των παιδιών ήταν από τα μεγαλύτερα άγχη της μετά το διαζύγιο, όμως οι δυο τους κατάφεραν να γίνουν πρότυπο συνεπιμέλειας. Χαρακτηριστικά, χρήστες του διαδικτύου έχουν ζητήσει αστειευόμενοι να τους απονεμηθεί Όσκαρ για αυτόν τον λόγο.

«Έχω πάρα πολλή αγάπη στη ζωή μου», σημειώνει η Γκάρνερ. Τη συγκλονίζει πόσο υπέροχοι είναι οι έφηβοι σήμερα: «Η ανατροφή έχει αλλάξει. Πρέπει να τους αφήσεις να μεγαλώσουν και να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις – δεν μπορείς να τα ελέγξεις όλα». Δηλώνει «πολύ περήφανη» για τον τρόπο που τα παιδιά της πορεύονται στον κόσμο και για τις προσπάθειές τους.

Η προστασία της οικογένειας από τα φώτα της δημοσιότητας

Πλέον, το σημαντικότερο για τη Γκάρνερ είναι να συνεχίσει να προστατεύει την ηρεμία της οικογένειας από τα μέσα ενημέρωσης. «Δεν μου προσφέρει τίποτα να καταναλώνω κουτσομπολιά για εμένα ή για άλλους, πόσο μάλλον για τα παιδιά μου – οπότε δεν το κάνω», δηλώνει στο περιοδικό.

Μαζί με τη Ρις Γουίδερσπουν, πιέζει για την ενίσχυση των νόμων περί ιδιωτικότητας υπέρ των παιδιών των διασήμων. Αυτή την περίοδο, η Γκάρνερ νιώθει ότι έχει βρει ισορροπία: τα παιδιά της είναι καλά, η σχέση με τον Άφλεκ καλύτερη από ποτέ και διατηρεί μια ρομαντική σχέση με τον επιχειρηματία Τζον Μίλερ.

«Είναι σημαντικό οι γυναίκες να γνωρίζουν ότι όταν σκέφτονται ‘δεν θα ξαναδώ ή νιώσω αυτό’, ο χρόνος είναι ευκαιρία – ευκαιρία για ίαση, συγχώρεση, προχώρημα και μια νέα φιλία», τονίζει. Αν παλιότερα η σχέση τους ξένιζε πολλούς, σήμερα θεωρείται φυσιολογικό να βλέπει κανείς την οικογένεια μαζί – ακόμα και με τις νέες σχέσεις τους – στους δρόμους του Λος Άντζελες, σε χριστουγεννιάτικες γιορτές ή απλά σε βόλτες γεμάτες ποιοτικό οικογενειακό χρόνο.

Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αδιάκριτες ερωτήσεις, το πρώτο ένστικτο είναι συχνά να απαντήσουμε αυθόρμητα, ακόμα και απότομα. Ωστόσο, μια πιο ψύχραιμη και συνειδητή προσέγγιση μπορεί να προστατεύσει τα προσωπικά μας όρια, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την ευγένεια και τη συνοχή της συνομιλίας.

Οι παρακάτω στρατηγικές μπορούν να σε βοηθήσουν να χειριστείς τέτοιες καταστάσεις με αυτοπεποίθηση και διακριτικότητα.

Κάνε μια παύση πριν απαντήσεις

Η πρώτη αντίδραση σε μια αδιάκριτη ερώτηση είναι συχνά πανικός. Μια απλή παύση και μια φράση όπως «Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Γιατί ρωτάς;», σου δίνει χρόνο να σκεφτείς, ενώ παράλληλα μεταφέρει την ευθύνη στην άλλη πλευρά να αιτιολογήσει την ερώτησή της. Συχνά, αυτό αρκεί για να κάνουν πίσω, κατανοώντας ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια.

Αναγνώρισε τα συναισθήματά σου

Είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι άβολα, να ιδρώνουν οι παλάμες σου ή να νιώθεις συναισθηματική ένταση. Τα σήματα αυτά είναι χρήσιμα: σε ενημερώνουν ότι πρέπει να οριοθετήσεις τη συζήτηση ή να απομακρυνθείς. Δεν χρειάζεται να ντραπείς για τις αντιδράσεις σου – είναι ένας φυσικός μηχανισμός αυτοπροστασίας.

Χτίσε μια αμφίδρομη συνομιλία

Αν επιλέξεις να απαντήσεις, προσπάθησε να δημιουργήσεις διάλογο αντί μονολόγου. Αναγνώρισε τις διαφορές μεταξύ σου και του συνομιλητή σου (π.χ. ηλικία, υπόβαθρο, ενδιαφέροντα) και ζητά την άποψή του, δείχνοντας σεβασμό, πριν μοιραστείς τη δική σου. Αυτό καθιστά τη συζήτηση πιο ισορροπημένη και λιγότερο επικριτική.

Έχεις δικαίωμα να μην απαντήσεις

Δεν είσαι υποχρεωμένος να μοιραστείς προσωπικές πληροφορίες. Αν νιώθεις άβολα, μπορείς να το εκφράσεις ευγενικά: «Νιώθω λίγο άβολα που μιλάω γι’ αυτό, οπότε προτιμώ να μην το συζητήσουμε. Πώς είναι τα πράγματα με εσένα;» Με αυτόν τον τρόπο, επιστρέφεις την κουβέντα στον συνομιλητή, χωρίς να δημιουργείται ένταση.

Η αντιμετώπιση αδιάκριτων ερωτήσεων δεν είναι μόνο θέμα ευγένειας, αλλά και αυτοσεβασμού. Κάθε φορά που βάζεις όρια με ψυχραιμία και σαφήνεια, στέλνεις το μήνυμα ότι η προσωπική σου ζωή είναι σεβαστή. Μερικές στρατηγικές, λίγη προσοχή στα συναισθήματά σου και ένα χαμόγελο μπορούν να κάνουν τη διαφορά, μετατρέποντας μια δυσάρεστη στιγμή σε μια ευκαιρία για διπλωματία και αυτοπεποίθηση.

Πηγή: The Grace

Αυτό το φαινόμενο είναι εξαιρετικά συνηθισμένο και ονομάζεται αυτοβιογραφικό άκουσμα, εξηγεί η Amelia Reigstad, σύμβουλος επικοινωνίας από τη Minnesota. «Αυτοβιογραφικό άκουσμα είναι όταν ακούμε για να απαντήσουμε, όχι για να κατανοήσουμε πραγματικά τον άλλον. Έτσι, φιλτράρουμε όσα ακούμε μέσα από τα δικά μας βιώματα», σημειώνει.

Αν και αυτή η προσέγγιση μπορεί μερικές φορές να βοηθήσει, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αποφύγουμε την παρόρμηση. «Όταν κάποιος έχει πραγματική ανάγκη να τον καταλάβουν, το να πετάμε αμέσως μια δική μας ιστορία, του στερεί τον χώρο», προσθέτει η Reigstad. Είναι θέμα επίγνωσης: επιτρέπεται να μοιραζόμαστε εμπειρίες όταν χρειάζεται, αλλά πρέπει να διακρίνουμε πότε ο άλλος έχει ανάγκη απλώς από προσεκτικό άκουσμα.

Μια άλλη έννοια που περιγράφει την τάση να φέρνουμε τη συζήτηση στον εαυτό μας είναι ο «συνομιλιακός ναρκισσισμός». Η Meg Gitlin, ψυχοθεραπεύτρια στη Νέα Υόρκη, αναφέρει: «Όταν κάποιος αναφέρεται συνεχώς στις δικές του εμπειρίες, μπορεί να θεωρηθεί επιπόλαιο ή ακόμα και εγωκεντρικό». Παρότι συχνά γίνεται για να συνδεθούμε μέσω κοινών εμπειριών, αν δεν υπάρχει μέτρο, το αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Ακόμα κι αν έχουμε καλές προθέσεις, το συνεχές μοίρασμα προσωπικών βιωμάτων μπορεί να αποθαρρύνει τον συνομιλητή. Έτσι δεν του αφήνουμε χώρο να εκφραστεί. «Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι απλώς να ακούμε και να δίνουμε χώρο στον άλλον», συμπληρώνει η Gitlin. Αν συγκρατήσουμε αυτή την παρόρμηση, θα διαπιστώσουμε ότι οι συζητήσεις γίνονται πιο ουσιαστικές.

Πώς θα αντισταθείτε στο «να κάνετε τα πάντα για εσάς»

Οι ειδικοί προτείνουν πρακτικές για να αντισταθείτε στην παρόρμηση αυτή. Πρώτα απ’ όλα, εξασκήστε το «ενσυναισθητικό άκουσμα». Η Reigstad συμβουλεύει: «Να ακούτε με στόχο την κατανόηση και όχι την απάντηση». Συχνά περιμένουμε απλώς τη σειρά μας για να μιλήσουμε, αλλά έτσι χάνεται η πραγματική επικοινωνία. Το καλό άκουσμα απαιτεί προσπάθεια και βελτιώνεται με εξάσκηση.

Η ικανότητα αυτή βοηθά τόσο στις προσωπικές όσο και στις επαγγελματικές σχέσεις. «Όταν δεν ακούμε από τη σκοπιά του άλλου, περνάμε τα πάντα μέσα από το δικό μας φίλτρο και γινόμαστε πιο επικριτικοί», προσθέτει η Reigstad. Το αυτοβιογραφικό άκουσμα εμφανίζεται σε τέσσερις μορφές: αξιολόγηση, διερεύνηση, συμβουλή και ερμηνεία ― όλες βασίζονται στις δικές μας εμπειρίες. Είναι σημαντικό να αντισταθούμε στην παρόρμηση αυτή και να αφήσουμε τον άλλον να εκφραστεί.

Αντί για αυτοβιογραφικό άκουσμα, δοκιμάστε ενσυναισθητικό. Η Racine Henry, θεραπεύτρια γάμου στη Νέα Υόρκη, προτείνει: «Δείξτε ότι ακούτε παραφράζοντας όσα ακούτε. Πείτε ‘Αυτό που καταλαβαίνω ότι λες είναι…’ ή ‘Εννοείς ότι…;’. Έτσι ο άλλος νιώθει ότι τον προσέχετε πραγματικά».

Αν ο συνομιλητής σας επιβεβαιώσει ότι καταλάβατε σωστά, νιώθει ότι έγινε κατανοητός. Αν όχι, ζητήστε διευκρινίσεις ώστε πραγματικά να συναισθανθείτε τι περνάει. Αυτή η διαδικασία επιβραδύνει τη συνομιλία και μετατοπίζει το επίκεντρο από εμάς στον άλλον.

Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του άλλου

Θυμηθείτε πώς νιώσατε όταν κάποιος φίλος μονοπώλησε μια συζήτηση αντί να σας ακούσει. Μάλλον αισθανθήκατε λιγότερο κατανοητοί ή ακόμα κι αόρατοι. Η αλλαγή ρόλων μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση αυτής της εμπειρίας.

Όπως θέλετε κι εσείς αναγνώριση και κατανόηση, έτσι κι ο συνομιλητής σας χρειάζεται χώρο. Εμπιστευτείτε ότι θα έρθει η σειρά σας να μιλήσετε αργότερα ― τώρα δώστε του την πλήρη προσοχή σας.

Σκεφτείτε τι θα προσφέρει στη συζήτηση αν αναφέρετε μια δική σας εμπειρία εκείνη τη στιγμή. Αν διαπιστώσετε ότι απομακρύνεστε από τον βασικό ομιλητή, καλύτερα κρατήστε το για αργότερα.

Ρωτήστε τι χρειάζεται ο συνομιλητής σας

Όταν ξεκινά μια συζήτηση, έχει αξία να διευκρινίσετε τι περιμένει ο άλλος ― συμβουλή ή απλώς ένα αυτί για εκτόνωση; Μπορείτε ακόμη και ευθέως να ρωτήσετε πώς μπορείτε να φανείτε πιο χρήσιμοι.

Ένα απλό ερώτημα στην αρχή της συζήτησης μπορεί να βάλει τις βάσεις για ουσιαστική επικοινωνία. Όταν έρθει η ώρα, μπορείτε κι εσείς με ευγένεια να ρωτήσετε αν υπάρχει διάθεση ν’ ακούσουν τη δική σας ιστορία ή πότε θα ήταν κατάλληλο γι’ αυτό ― ειδικά αν ο συνομιλητής βρίσκεται σε έντονη συναισθηματική κατάσταση.

Κάποιοι δυσκολεύονται με τέτοιες ερωτήσεις επειδή φαίνονται «εργασία» ― όμως πολλές φορές χρειάζεται σαφής επικοινωνία των αναγκών μας στις σχέσεις. Μπορεί στην αρχή να νιώθετε άβολα, αλλά αυτό οδηγεί σε πιο υγιείς σχέσεις συνολικά.

Αποφύγετε το «matching» ή το «topping»

Η ειδικός επικοινωνίας από το Denver, Debra Fine, αποκαλεί αυτή την παρόρμηση «matching»: όταν κάποιος λέει πχ., «Πήγα διακοπές για γκολφ», κι εσείς απαντάτε αμέσως με μια ανάλογη εμπειρία («Κι εμείς πήγαμε πριν δύο χρόνια»).

Το «topping» πάει ένα βήμα παραπέρα ― όταν όχι μόνο ταιριάζετε την εμπειρία αλλά προσπαθείτε ασυναίσθητα να την ξεπεράσετε («Εμείς πήγαμε στη Σκοτία για μία εβδομάδα!»). Το ζητούμενο είναι πρώτα ν’ αφήσετε χώρο στον άλλον: δείξτε ενδιαφέρον με ερωτήσεις όπως «Πες μου πώς ήταν; Το έχεις ξανακάνει;». Αργότερα μπορείτε κι εσείς ν’ αναφέρετε κοινά σημεία.

Αποφύγετε επίσης εκφράσεις τύπου «been there, done that», που ακυρώνουν την εμπειρία του άλλου («Το έχω περάσει κι εγώ αυτό…»). Αν ο συνομιλητής λέει ότι απολύθηκε και δυσκολεύεται, μην προσπαθήσετε ν’ ανταγωνιστείτε («Εγώ πέρασα τη φούσκα των dot-com!»).

Βάλτε όρια στον χρόνο που μιλάτε για τον εαυτό σας

Δεν είναι μόνο οι εξωστρεφείς που μονοπωλούν τις συζητήσεις ― ακόμα κι οι ντροπαλοί μπορούν άθελά τους ν’ αφεθούν σε μακροσκελείς αφηγήσεις όταν βρεθούν στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει πρόβλημα στο μοίρασμα προσωπικών ιστοριών ― αλλά χρειάζεται μέτρο ώστε η κουβέντα να μην περιστρέφεται μονίμως γύρω από εμάς.

Η Fine προτείνει έναν πρακτικό κανόνα: μην μιλάτε πάνω από τρία έως πέντε λεπτά για ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά εσάς πριν επιστρέψετε τη συζήτηση στον συνομιλητή σας. Έτσι αποφεύγετε το ενδεχόμενο μονολόγου χωρίς συναίσθηση της διάρκειας.

Kάνετε ερωτήσεις – Εστιάστε σ’ αυτά που δεν γνωρίζετε

«Γνωρίζουμε καλά τις δικές μας ιστορίες», λέει η Fine. «Το ζητούμενο είναι τι δεν ξέρουμε για τον άλλο: τις δικές του εμπειρίες, σκέψεις ή έργα». Μπείτε στις συζητήσεις έχοντας στο μυαλό 2-3 θέματα ή ερωτήσεις που δείχνουν γνήσιο ενδιαφέρον ― είτε πρόκειται για οικογένεια είτε για χόμπι ή δουλειά.

Ακόμα και σε διαδικτυακές συναντήσεις μπορείτε απλά να ρωτήσετε: «Πού βρίσκεσαι σήμερα; Τι σχέδια έχεις για το επόμενο διάστημα;». Ο διάλογος πρέπει ν’ εξελίσσεται σαν ανταλλαγή στο βόλεϊ ― όχι σαν συνεχής επίθεση σε μπαστούνι του μπέιζμπολ! Πάρτε ανάσα, ακούστε ουσιαστικά και ενδιαφερθείτε πραγματικά για όσα έχει ο άλλος να πει.

Πηγή: Huffpost

Η πραγματικότητα της τηλεόρασης συνήθως δεν θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα αποτελεσματικής επικοινωνίας. Γι’ αυτό προκάλεσε έκπληξη μια σκηνή στη νέα σεζόν του Love Island US, όπου ο Chris, επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, ρωτά τη γυναίκα που τον ενδιαφέρει – τη Huda, influencer fitness – αν υπάρχει κάτι που την ενοχλεί στη συμπεριφορά του.

Ο Chris εξηγεί ότι επηρεάζεται η διάθεσή του «όταν κάτι πάει στραβά, αλλά δεν καταλαβαίνω τι συνέβη». Η αφορμή ήταν ένα μάθημα γιόγκα που παρέδωσε στους υπόλοιπους παίκτες (τους επονομαζόμενους islanders), όπου ρώτησε όλους – εκτός από τη Huda – αν έχουν κάτι να μοιραστούν. Η Huda, εμφανώς στενοχωρημένη, του λέει ότι την αγνόησε.

Ο Chris παραδέχεται: «Πράγματι σε ξέχασα». Ήταν μια απροσδόκητα ώριμη συζήτηση για το Love Island, μια εκπομπή όπου όμορφοι εργένηδες ζουν κλεισμένοι σε βίλα και προσπαθούν να βρουν τον έρωτα. Σε τέτοιες πιεστικές συνθήκες, η υγιής διαχείριση συγκρούσεων είναι δύσκολη – συνήθως παρακολουθούμε φωνές και προσβολές.

Τι σημαίνει όμως πραγματικά μια υγιής σύγκρουση και πώς μπορούμε να τη διαχειριστούμε; Ρωτήσαμε ειδικούς για το πώς να προσεγγίζουμε διαφωνίες με συντρόφους, οικογένεια ή συναδέλφους. Το ίδιο μοντέλο ισχύει παντού – ακόμη και στο Love Island.

Είναι τελικά καλές οι συγκρούσεις;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε για τις συγκρούσεις είναι πως δεν πρέπει να τις αποφεύγουμε. «Η σύγκρουση είναι φυσιολογική και υγιής», λέει η Rachel Moheban Wachtel, αδειούχος κοινωνική λειτουργός στη Νέα Υόρκη, με μεγάλη εμπειρία σε ζευγάρια. Μάλιστα, μπορεί να είναι απαραίτητη για να εμβαθύνει η οικειότητα και η κατανόηση μεταξύ δύο ανθρώπων.

Όπως εξηγεί, όταν θυμώνει με τον σύζυγό της και εκείνος παρατηρεί ότι η αντίδρασή της είναι δυσανάλογη – κάτι συνηθισμένο στα ζευγάρια – αυτό γίνεται ευκαιρία να μάθει τι την πυροδότησε. «Είναι μια διαδικασία ανακάλυψης των ευαίσθητων σημείων του άλλου», σημειώνει.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύουμε, αν μια σχέση δεν έχει καθόλου συγκρούσεις, «τότε υπάρχει λόγος ανησυχίας», προσθέτει. Οι διαφωνίες μας βοηθούν επίσης να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, σύμφωνα με τη Dr Sara Corse, επικεφαλής κλινικής στο Council for Relationships στη Φιλαδέλφεια.

«Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι νιώθουμε και τι σκέφτονται οι άλλοι, αλλά συχνά κάνουμε λάθος», λέει η Corse. Μέσα από δύσκολες συζητήσεις αποσαφηνίζουμε ή εξελίσσουμε τις απόψεις μας.

Τα οφέλη της σύγκρουσης στην εργασία και στις σχέσεις

Η Dr Amy Gallo, συγγραφέας του βιβλίου “Getting Along: How to Work With Anyone (Even Difficult People)” και συνεργάτιδα του Harvard Business Review, δηλώνει πως η σύγκρουση είναι το αγαπημένο της θέμα. «Οι περισσότεροι νομίζουν ότι με καλούν στους οργανισμούς για να μειώσω τις συγκρούσεις. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο», τονίζει.

Σχεδόν πάντα βοηθά τα στελέχη και τις ομάδες να έχουν περισσότερες δημιουργικές συγκρούσεις. Αυτό οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα εργασίας και πιο δυνατές σχέσεις μέσα στον οργανισμό, επειδή δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου όλοι νιώθουν ψυχολογική ασφάλεια – μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους και να διαφωνήσουν χωρίς φόβο.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο με τις διαφωνίες;

Αν οι συγκρούσεις είναι τόσο ωφέλιμες, γιατί τόσοι άνθρωποι νιώθουν άβολα απέναντί τους; Πολλοί από εμάς έχουμε μάθει κοινωνικά να τις αποφεύγουμε, εξηγεί η Gallo. Έτσι φοβόμαστε ότι μια διαφωνία σημαίνει πως κάτι πάει λάθος ή δείχνει στους άλλους ότι είμαστε δύσκολοι χαρακτήρες.

«Διαρκώς μας μαθαίνουν ότι η σύγκρουση είναι αρνητική και καταστροφική», λέει η Gallo. «Σπάνια ακούμε πως είναι φυσιολογικό να διαφωνούμε και πως οι διαφορετικές απόψεις δυναμώνουν την ομάδα».

Ωστόσο, χρειάζεται μέτρο. «Σε κάποιες οικογένειες κυριαρχεί δυσλειτουργικό μοτίβο συνεχών συγκρούσεων», τονίζει η Corse. Η σύγκρουση μπορεί να ενισχύσει την οικειότητα αλλά δεν πρέπει να αποτελεί το βασικό μέσο σύνδεσης. Κάποιες φορές είναι καλύτερο απλώς να αφήνουμε τα πράγματα να περάσουν απαρατήρητα.

«Χρειάζεται εσωτερική ισορροπία: δεν χρειάζεται να δίνω μάχη για τα πάντα ή να έχω πάντα δίκιο», καταλήγει η Corse.

Πηγή: The Guardian

Το να είναι κάποιος single, όμως, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν είναι πάντα η πρώτη επιλογή, αλλά το πιο σημαντικό είναι να βρίσκεις την ισορροπία στη ζωή σου και να είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου και αυτά που έχεις. Επιπλέον, πολλοί είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν να μην βρίσκονται σε σχέση, όχι επειδή έχουν κάποιο πρόβλημα ούτε επειδή είχαν τραυματικές ερωτικές εμπειρίες – απλώς είναι αυτό που θέλουν. Ωστόσο, αρκετά συχνά, η παραπάνω προσέγγιση φαντάζει μάλλον παράξενη σε ορισμένους, οι οποίοι επιμένουν να ρωτούν – και μάλιστα με δεικτικό τρόπο- γιατί δεν έχουμε ακόμα σχέση.

Σε αυτούς, λοιπόν, μπορείτε εύκολα να απαντήσετε μία από τις δέκα προτάσεις που συγκέντρωσε σε ένα άρθρο του το περιοδικό TIME σε συνεργασία με την συγγραφέα και κοινωνιολόγο Bella DePaulo.

«Χαίρομαι που ρωτάς, μου αρέσει πολύ να μιλάω για το πόσο όμορφη είναι η εργένικη ζωή».
Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο μπορείτε να μοιραστείτε το πόσο υπερήφανοι νιώθετε με την επιλογή σας, επειδή δεν υποκύψατε σε κοινωνικά πρέπει και έχετε καταφέρει να φτιάξετε μία ζωή όπως την ονειρευόσασταν.

«Ήθελα να ρωτήσω και εγώ. Γιατί είσαι ακόμα παντρεμένος;»
Με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη, κάντε τον άλλον κέντρο της συζήτησης, ξαφνιάζοντάς τον.

«Τι θέλεις να πεις με αυτό;»
Οι άνθρωποι συνήθως «παγώνουν» όταν τους ρωτούν από πού πηγάζει η ερώτησή τους, λέει η ειδικός, η οποία θεωρεί τη συγκεκριμένη απόκριση αρκετά έξυπνη και ήρεμη, που θα βάλει τον άλλο στη διαδικασία να σκεφτεί τις υποθέσεις που κάνει και τα συμπεράσματα που βγάζει.

«Α! Να μια ερώτηση που δεν μου έχουν ξανακάνει ποτέ. Αστειεύομαι, την ακούω κάθε μέρα».
Με βάση το χιούμορ το συγκεκριμένο σχόλιο καταδεικνύει, χωρίς να προσβάλλει, πόσο συχνή και αδιάκριτη μπορεί να γίνει η συγκεκριμένη ερώτηση.

«Πολύ ωραία ερώτηση. Όταν μάθεις, πες μου και εμένα».
Το βάρος της συζήτησης μετατοπίζεται στον άλλο με έναν παιχνιδιάρικο τρόπο, ενώ δίνεται και ένα στοιχείο για το πόσο ανόητη μπορεί να μοιάζει η ερώτησή τους.

«Δεν θα ήθελα να συζητήσω την προσωπική μου ζωή αυτή τη στιγμή».
Με ειλικρίνεια ξεκαθαρίζετε τη θέση σας. Μπορεί η απάντηση να μοιάζει απότομη και αυστηρή, αλλά σε ορισμένους ανθρώπους το χιούμορ και η ευγένεια δεν πιάνει.

«Σε νοιάζει πραγματικά η ζωή μου, έτσι;»
Απαντώντας με τη συγκεκριμένη ερώτηση στρέφετε και πάλι το ενδιαφέρον στο άλλο άτομο, κάτι που μπορεί πέρα από το τέλος της συζήτησης να είναι και αρκετά ενδυναμωτικό. Υπονοεί διακριτικά ότι η ερώτησή είναι αδιάκριτη, αλλά χωρίς να είναι η απάντηση επιθετική.

«Νομίζω το σύμπαν δεν έχει ακόμη δημιουργήσει κάποιον τόσο υπέροχο όσο εγώ».
Πρόκειται για μια διασκεδαστική, αλλά και θρασύτατη απάντηση που είναι δείχνει τόση σιγουριά για τον εαυτό μας, αλλά είναι και παιχνιδιάρικη. Υποδηλώνει ότι είστε ευχαριστημένοι με τον εαυτό σας και εμπιστεύεστε ότι το σωστό άτομο θα έρθει όταν πρέπει.

«Είναι η κατάρα που μου έριξε μια γριά μάγισσα».
Το χιούμορ είναι το μεγαλύτερο εργαλείο επικοινωνίας. Αφοπλίζει τους ανθρώπους και ξεκαθαρίζει τα όριά σας, χωρίς να χρειάζεται να γίνετε αγενής ή απότομοι. Προσεγγίζοντας την κατάσταση με αυτό το είδος της ελαφρότητας δίνετε στους άλλους να καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τη ρομαντική σας ευημερία.

«Μου αρέσει να μην έχω σχέση».
Το να μην δέχονται οι άλλοι ότι είστε ευτυχισμένοι, επειδή δεν κάνατε την ίδια επιλογή με εκείνους είναι εξοργιστικό. Απαντήστε με αυτοπεποίθηση, ώστε να δείξετε ότι όντως είστε χαρούμενοι με τις επιλογές σας.

Πηγή: Marie Claire

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι ημέρες χαράς και γιορτής, αλλά για τους περισσότερους συνοδεύονται επίσης από άγχος και κούραση. Ο παραπάνω συνδυασμός είναι αναπόφευκτος, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς. Κι όμως, υπάρχουν κάποια τρικ που μπορούν να ενισχύσουν την ευημερία μας, να μας βοηθήσουν να νιώθουμε πιο ήρεμοι και ισορροπημένοι και να απολαύσουμε πραγματικά τις γιορτές.

Wellness συμβουλές για καλύτερες γιορτές

Συνδεόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ο πυρήνας της ευτυχίας μας. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Siobhan O’Neill, από το NorthernIreland’s interim Mental Health Champion, οι ανθρώπινες σχέσεις και η κοινωνικοποίηση έχουν αποδεδειγμένα θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική μας υγεία. Στις γιορτές, ας βρούμε τον χρόνο να μιλήσουμε με αγαπημένα μας πρόσωπα ή να περάσουμε ποιοτικό χρόνο μαζί τους, να συζητήσουμε, να κάνουμε μία ευχάριστη έξοδο, να βρεθούμε σε ένα σπίτι. Δεν χρειάζονται πολλά για να συνδεθούμε με τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας. Μερικές φορές ένα απλό τηλεφώνημα χωρίς βιασύνη ή μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να είναι αυτό που έχουμε ανάγκη, τόσο εμείς όσο και οι άνθρωποι γύρω μας.

Αφιερώνουμε -χωρίς τύψεις- χρόνο στον εαυτό μας

Μέσα στη φασαρία, είναι σημαντικό να κάνουμε παύσεις. Φέτος, ας βάλουμε στη λίστα και τις δικές μας ανάγκες κι ας βρούμε τον χρόνο για να ασχοληθούμε με κάτι που μας ευχαριστεί. Μία άσκηση ενσυνειδητότητας μπορεί να είναι το ιδανικό δώρο για τον εαυτό μας: καθόμαστε σε έναν ήσυχο και ζεστό χώρο, αφουγκραζόμαστε το πώς αισθανόμαστε, παρατηρούμε τις σκέψεις μας χωρίς κριτική και συνδεόμαστε με το σώμα μας. Αλλά κι αυτό να μην κάνουμε, λίγα λεπτά που θα καθίσουμε ήρεμοι για να απολαύσουμε ένα ζεστό ρόφημα, μια μικρή βόλτα ή λίγα λεπτά ηρεμίας μπορούν να κάνουν θαύματα για την ψυχική μας διάθεση.

Κρατάμε το σώμα μας δραστήριο

Η κίνηση δεν είναι μόνο ευεργετική για το σώμα αλλά και για την ψυχή. Είτε πρόκειται για έναν χορό στην κουζίνα (ανάμεσα στα μαγειρέματα, γιατί όχι;!), είτε για ένα ζωηρό περπάτημα στη γειτονιά ή σε ένα κοντινό πάρκο, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο μέσα στη μέρα για να κάνουμε κάποιες δραστηριότητες που θα ξυπνήσουν το σώμα μας και θα πυροδοτήσουν την έκκριση των ορμονών της χαράς. Δεν χρειάζεται να είναι πολύπλοκο ή χρονοβόρο– δέκα λεπτά είναι αρκετά για να ξεκινήσουμε. Ας είναι οι ημέρες αυτές η αφορμή για να ανακαλύψουμε την ευεξία που μας χαρίζει η φυσική δραστηριότητα!

Ζούμε ενσυνείδητα τις στιγμές

Η ομορφιά της καθημερινότητας είναι γύρω μας – αρκεί να την παρατηρήσουμε. Σταματήστε για λίγο. Τι μπορείτε να δείτε, να μυρίσετε ή να ακούσετε; Ένα αγαπημένο χριστουγεννιάτικο τραγούδι, η δροσιά του αέρα από το ανοιχτό παράθυρο ή το άρωμα ενός φρεσκοφτιαγμένου καφέ είναι μικρές, αλλά πολύτιμες στιγμές που αξίζει να παρατηρούμε και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτές.

Ανακαλύπτουμε τη χαρά της προσφοράς

Γιορτές σημαίνει προσφορά, σημαίνει νοιάξιμο, σημαίνει φροντίδα για να σκεφτούμε τι θα έφερνε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του ανθρώπου που θα δεχτεί το δώρο μας, το οποίο μπορεί να είναι κάτι πολύ οικονομικό και φτιαγμένο με αγάπη από τα χέρια μας. Η προσφορά δεν χρειάζεται να καν κάτι χειροπιαστό. Ένα απλό μήνυμα, μια μικρή πράξη καλοσύνης ή μια λέξη υποστήριξης μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου.

Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι οι γιορτές δεν είναι απαραίτητα μία κουραστική περίοδος, «υποχρεωτικής» χαράς και ακατάπαυστου φαγητού. Μπορεί να είναι μία εξαιρετική αφετηρία για μία καινούργια αρχή στο πώς φροντίζουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας.

Αλλά τι ακριβώς είναι το gambiting και γιατί έχει προκαλέσει τόσο έντονο ενδιαφέρον; Στην ουσία, το gambiting αναφέρεται στη στρατηγική συμπεριφοράς που περιλαμβάνει παιχνίδια και τακτικές, που επιτρέπουν σε κάποιον να «κάνει κινήσεις» για να ελέγξει την κατάσταση και τις αντιδράσεις του άλλου ατόμου, με σκοπό να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, συνήθως σε ερωτικό ή συναισθηματικό επίπεδο. Η λέξη «gambit» προέρχεται από το σκάκι, όπου ο παίκτης θυσιάζει μια μονάδα για να κερδίσει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα.

Πώς Λειτουργεί το Gambiting στις Σχέσεις;

Όπως σε κάθε στρατηγικό παιχνίδι, έτσι και στο gambiting, οι «παίκτες» προσπαθούν να διατηρήσουν τον έλεγχο, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνουν να «προκαλέσουν» αντιδράσεις που τους εξυπηρετούν. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει:

Η στρατηγική απόστασης: Σε αυτό το πλαίσιο, ο ένας από τους δύο συντρόφους κάνει κινήσεις που δημιουργούν αποστάσεις, προσποιούμενος ότι είναι λιγότερο ενδιαφερόμενος ή διαθέσιμος, με σκοπό να προκαλέσει το αντίθετο άτομο να τον «κυνηγήσει». Αυτό συχνά κάνει την άλλη πλευρά να ενδιαφερθεί πιο έντονα και να προσπαθήσει να επαναφέρει τη σύνδεση.

Δημιουργία σασπένς και αβεβαιότητας: Στην περίπτωση του gambiting, το παιχνίδι της αβεβαιότητας είναι πολύ σημαντικό. Με ελεγχόμενες εκρήξεις συναισθημάτων ή μικρές υποσχέσεις για κάτι παραπάνω, ο «παίκτης» κρατά το άλλο άτομο σε αμφιβολία, δημιουργώντας ένταση και αυξάνοντας την επιθυμία για τη σχέση.

Κερδίζοντας τη συμπάθεια μέσω στρατηγικών κινήσεων: Μερικές φορές, το gambiting περιλαμβάνει τη χρήση μικρών χειρονομιών, όπως υπερβολικά γλυκιά συμπεριφορά ή έκφραση ενδιαφέροντος με τρόπους που προκαλούν την συμπάθεια και τον θαυμασμό του άλλου, για να εξασφαλίσουν την αφοσίωση ή την εμπιστοσύνη του.

Η δημοτικότητα του gambiting στις σχέσεις μπορεί να εξηγηθεί μέσα από την ανάγκη για συναισθηματική ικανοποίηση και επιβεβαίωση, που συχνά οδηγεί σε στρατηγικές συμπεριφορές. Σε έναν κόσμο που συχνά χαρακτηρίζεται από γρήγορες και συχνά επιφανειακές συνδέσεις (κυρίως λόγω της επιρροής των social media και των dating apps), το gambiting φαίνεται να προσφέρει ένα τρόπο να «παίξουμε» με τα συναισθήματα του άλλου, χωρίς να εκθέσουμε πλήρως τις αληθινές μας προθέσεις ή επιθυμίες.

Η γοητεία του gambiting έγκειται στο ότι μας επιτρέπει να νιώσουμε ότι ελέγχουμε τη ροή των σχέσεων. Μπορεί να μας φέρει κοντά στον άλλο, να δημιουργήσει ένταση και να μας προσφέρει το αίσθημα της επιτυχίας όταν καταφέρουμε να «παγιδεύσουμε» την προσοχή και το ενδιαφέρον του άλλου.

Όπως κάθε παιχνίδι, όμως, το gambiting έχει και τα αρνητικά του. Εάν κάποιος το χρησιμοποιεί συνεχώς για να επηρεάζει τις σχέσεις του, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Στο τέλος, η στρατηγική αυτή μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική απογοήτευση, καθώς οι πραγματικές προθέσεις και τα συναισθήματα συχνά μένουν αόρατα πίσω από την τακτική και τις κινήσεις.

Αν η στρατηγική αυτή γίνεται συνήθεια, μπορεί να οδηγήσει σε ψυχική κόπωση ή ακόμα και να προκαλέσει σύγχυση στον άλλο άνθρωπο, που τελικά δεν καταλαβαίνει πού ακριβώς βρίσκεται η σχέση.

Ενώ το gambiting μπορεί να φαίνεται ελκυστικό για όσες και όσους αναζητούν συναισθηματική αναταραχή και ένταση, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως η αληθινή σύνδεση στη σχέση απαιτεί ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη και ανοιχτό διάλογο. Αν κι εσείς σκέφτεστε να χρησιμοποιήσετε το gambiting για να «παίξετε» με την άλλη πλευρά, βεβαιωθείτε ότι δεν το κάνετε με σκοπό να χειραγωγήσετε ή να βλάψετε τα συναισθήματα του άλλου ατόμου. Καλό είναι να θυμάστε ότι οι σχέσεις απαιτούν σεβασμό και αμοιβαία κατανόηση και όχι μόνο παιχνίδια στρατηγικής.

Το gambiting είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και αμφιλεγόμενα trends στον κόσμο των σχέσεων. Παρά τη γοητεία του, είναι σημαντικό να το προσεγγίζουμε με προσοχή και να μην χάνουμε ποτέ την αξία της ειλικρίνειας και της αλήθειας στις σχέσεις μας. Στο τέλος της ημέρας, η πραγματική σύνδεση έρχεται από την αυθεντικότητα, και όχι από παιχνίδια που μπορεί να καταλήξουν να μας αφήσουν συναισθηματικά κενές.

Πηγή: Marie Claire

Η ιδέα του να βγαίνετε με κάποιον σημαντικά μεγαλύτερο (ή μικρότερο) από εσάς εξακολουθεί να εγείρει αρκετές αντιδράσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο σάλος γύρω από το ιστορικό των ραντεβού του Leonardo DiCaprio ή ο Robert De Niro που έγινε πρόσφατα πατέρας σε ηλικία 79 ετών. Η σύντροφος του De Niro, Tiffany Chen, είναι 45 ετών, ενώ ο DiCaprio, 50 ετών, είναι γνωστό πως προτιμά να βγαίνει με άτομα κάτω των 25 ετών.

Όταν ο 45χρονος πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron εξελέγη το 2017, ο κόσμος σοκαρίστηκε από το γεγονός ότι η σύζυγός του, Brigitte Trogneux, ήταν 25 χρόνια μεγαλύτερή του και σήμερα είναι 70 ετών. Εκείνη την εποχή, ο Macron είχε μιλήσει για τη διεθνή εμμονή με τη διαφορά ηλικίας μεταξύ του ιδίου και της συντρόφου του.

«Αν ήμουν 20 χρόνια μεγαλύτερος από τη σύζυγό μου, κανείς δεν θα σκεφτόταν ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε νόμιμα μαζί», είχε δηλώσει στη Le Parisien. «Είναι επειδή είναι 20 χρόνια μεγαλύτερη από μένα που πολλοί άνθρωποι λένε, “αυτή η σχέση δεν μπορεί να είναι βιώσιμη, δεν μπορεί να είναι δυνατή”».

Αν και πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα, οι έρευνες έχουν δείξει ότι σχέσεις με συγκεκριμένες ηλικιακές διαφορές είναι πιο πιθανό να καταλήξουν σε χωρισμό. Σύμφωνα με μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Emory στην Ατλάντα, όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά ηλικίας τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα χωρισμού.

Αφού ανέλυσαν στοιχεία από 3.000 άτομα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα ζευγάρια με διαφορά ηλικίας πέντε ετών έχουν 18% περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν σε σχέση με τα άτομα της ίδιας ηλικίας. Το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 39% για ζευγάρια με διαφορά ηλικίας 10 ετών και στο 95% για εκείνους που τους «χωρίζουν» δύο δεκαετίες. Για εκείνους που έχουν διαφορά 30 ετών, η πιθανότητα για διαζύγιο είναι 172% υψηλότερη από τους συνομήλικους.

Οπότε, ποια είναι ιδανική διαφορά ηλικίας;

Όσο για την «ιδανική» διαφορά ηλικίας, σε αντίθεση με την δημοφιλή πεποίθηση που θέλει τα ζευγάρια να έχουν αρκετά χρόνια διαφορά για να ευδοκιμήσει η σχέση, οι ερευνητές θεωρούν ότι είναι ο ένας χρόνος. Σε αυτή την περίπτωση, οι πιθανότητες χωρισμού είναι μόλις 3%, σε σύγκριση με ένα συνομήλικο ζευγάρι ή ένα ζευγάρι με πολλά χρόνια διαφορά ηλικίας.

«Μπορεί απλώς οι τύποι των ζευγαριών με αυτά τα χαρακτηριστικά να είναι πιο πιθανό να χωρίσουν για άλλους λόγους», δήλωσε ο Hugo Mialon, ένας από τους ερευνητές της μελέτης. Η ίδια έρευνα κατέληξε πως όσο περισσότερο είναι μαζί το ζευγάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες διαζυγίου. Συγκεκριμένα, αυτοί που μετρούσαν πέντε χρόνια σχέσης ήταν 76% λιγότερο πιθανό να χωρίσουν.

Πηγή: Marie Claire