Ωστόσο, πριν την έναρξη του τελικού, εκατοντάδες διαδηλωτές υπέρ της Παλαιστίνης συγκεντρώθηκαν στην αυστριακή πρωτεύουσα, διαμαρτυρόμενοι για τη συμμετοχή του Ισραήλ. Οι εκπρόσωποι των 25 χωρών που συμμετείχαν στον τελικό ανακοίνωσαν τους βαθμούς των επαγγελματικών κριτικών επιτροπών, οι οποίοι αντιστοιχούν στο 50% της συνολικής βαθμολογίας. Το υπόλοιπο 50% προήλθε από την ψηφοφορία του κοινού.

Αποτελέσματα ψηφοφορίας και βαθμολογία Ισραήλ

Το Ισραήλ έδωσε τη μέγιστη βαθμολογία στην Αυστραλία, ενώ η Πολωνία ήταν η μόνη χώρα που του έδωσε 12 βαθμούς. Η Ουκρανία και η Μολδαβία έδωσαν από 10 βαθμούς στον ισραηλινό εκπρόσωπο. Συνολικά, το Ισραήλ συγκέντρωσε 343 βαθμούς, εκ των οποίων οι 123 προήλθαν από τις κριτικές επιτροπές και οι 220 από το televoting.

Συνολικά, 21 από τις 35 χώρες έδωσαν κάποιον βαθμό στο Ισραήλ, οδηγώντας το στους 123 βαθμούς και την όγδοη θέση όσον αφορά τις επιτροπές, ενώ αρκετές χώρες –ανάμεσά τους το Λουξεμβούργο, η Εσθονία, η Αυστραλία, η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Κύπρος, το Μαυροβούνιο, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Φινλανδία, η Λετονία και το Ηνωμένο Βασίλειο– δεν του έδωσαν κανέναν βαθμό.

Νικήτρια η Βουλγαρία – Η εμφάνιση του Noam Bettan

Στην ψηφοφορία των επιτροπών οι ειδικοί επέλεξαν ως κορυφαία τη Βουλγαρία. Τη δεύτερη και τρίτη θέση μοιράστηκαν η Αυστραλία και η Δανία. Με το televoting το Ισραήλ βρέθηκε προσωρινά στην πρώτη θέση με 220 βαθμούς και διεκδίκησε τη νίκη μέχρι τέλους. Στο σύνολο της λαϊκής ψήφου βρέθηκε τρίτο πίσω από τη Βουλγαρία και τη Μολδαβία.

Τελικά, η βουλγάρα τραγουδίστρια Dara κατέκτησε την πρωτιά με 516 βαθμούς για το τραγούδι «Bangaranga». Την τρίτη θέση κατέλαβε η Ρουμανία.

Παραλειπόμενα και αντιδράσεις στη σκηνή

Η εμφάνιση του Ισραήλ στον τελικό κύλησε ομαλά σε αντίθεση με τον πρώτο ημιτελικό, όπου ακούστηκαν συνθήματα όπως «σταματήστε τη γενοκτονία» και αρκετοί διαδηλωτές απομακρύνθηκαν από τον χώρο. Ο Noam Bettan αναγκάστηκε να κάνει πρόβες υπό αποδοκιμασίες ώστε να είναι προετοιμασμένος για πιθανές αντιδράσεις του κοινού.

Η ισραηλινή αποστολή δέχθηκε προειδοποίηση από την EBU την προηγούμενη εβδομάδα λόγω βίντεο όπου ο τραγουδιστής ζητούσε ψήφους από το κοινό – κάτι που απαγορεύεται βάσει των νέων κανονισμών του διαγωνισμού.

Σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές, το τραγούδι που ερμήνευσε ο Noam Bettan δεν είχε πολιτικές αναφορές ή διπλές ερμηνείες. Ο καλλιτέχνης είναι γιος Γάλλων μεταναστών και ερμήνευσε το κομμάτι στα γαλλικά, αγγλικά και εβραϊκά συνοδευόμενος από πέντε χορεύτριες.

Αναλυτικά οι βαθμοί των κριτικών επιτροπών προς το Ισραήλ

Ενδεικτικά, οι βαθμοί που έλαβε το Ισραήλ από τις κριτικές επιτροπές ήταν: Ελβετία 2 βαθμοί, Μάλτα 4, Ουκρανία 10, Βουλγαρία 7, Αζερμπαϊτζάν 4, Άγιος Μαρίνος 4, Γερμανία 3, Βέλγιο 1, Αλβανία 8, Γεωργία 6, Αρμενία 7, Πολωνία 12 (η υψηλότερη), Τσεχική Δημοκρατία 2, Δανία 7, Νορβηγία 1, Σερβία 4, Μολδαβία 10, Κροατία 5, Λιθουανία 8, Ρουμανία 6 και Αυστρία 8.

Σε αίθουσες αφιερωμένες στην αρχαία Μέση Ανατολή, οι χάρτες και οι πληροφοριακές πινακίδες αναφέρονταν στην ανατολική ακτή της Μεσογείου ως Παλαιστίνη, ενώ σε μερικές περιπτώσεις κάποιοι άνθρωποι χαρακτηρίζονταν ως «παλαιστινιακής καταγωγής».

Ανησυχίες εκφράστηκαν πρόσφατα από την οργάνωση UK Lawyers for Israel (UKLFI), μια εθελοντική ομάδα δικηγόρων, σχετικά με τις αναφορές στην Παλαιστίνη στα εκθέματα που καλύπτουν τη Λεβαντίνη και την Αίγυπτο. Η οργάνωση τόνισε ότι αυτές οι αναφορές ενδέχεται να «συσκοτίζουν την ιστορία του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού».

Σε επιστολή προς τον διευθυντή του μουσείου, Nicholas Cullinan, η UKLFI ανέφερε: «Η αναδρομική εφαρμογή ενός ενιαίου ονόματος – Παλαιστίνη – σε ολόκληρη την περιοχή επί χιλιάδες χρόνια, διαγράφει ιστορικές αλλαγές και δημιουργεί μια ψευδή εικόνα συνέχειας.»

Η ομάδα υποστήριξε επίσης ότι αυτό «διαγράφει τα βασίλεια του Ισραήλ και της Ιουδαίας, που εμφανίστηκαν γύρω στο 1.000 π.Χ., και αναδιαμορφώνει λανθασμένα την προέλευση των Ισραηλιτών και των Εβραίων ως προερχόμενη από την Παλαιστίνη».

Η UKLFI σημείωσε πως η επιλεγμένη ορολογία αφήνει να εννοηθεί η ύπαρξη μιας αρχαίας και συνεχούς περιοχής με το όνομα Παλαιστίνη. Ζήτησε από το μουσείο να εξετάσει εκ νέου τις συλλογές του και να προσαρμόσει την ορολογία ώστε να αναφέρονται οι περιοχές ανάλογα με την εποχή ως Χαναάν, βασίλεια του Ισραήλ και της Ιουδαίας ή Ιουδαία.

Αντιδράσεις για την αλλαγή ορολογίας

Το μουσείο ανέφερε ότι αρκετές επιγραφές έχουν ήδη ενημερωθεί, επισημαίνοντας πως αυτές οι αλλαγές πραγματοποιήθηκαν το 2023, έπειτα από σχετικές παρατηρήσεις και έρευνα κοινού.

Αν και το μουσείο τόνισε ότι ο όρος «Παλαιστίνη» ήταν ευρέως αποδεκτός στη δυτική και μεσανατολική βιβλιογραφία ως γεωγραφικός και «ουδέτερος» χαρακτηρισμός για τη νότια Λεβαντίνη από τα τέλη του 19ου αιώνα, αναγνώρισε πως πλέον δεν θεωρείται ουδέτερος και μπορεί να εκληφθεί ως πολιτικός προσδιορισμός.

Εκπρόσωπος του μουσείου διευκρίνισε: «Στις αίθουσες της Μέσης Ανατολής, για χάρτες που παρουσιάζουν αρχαίες πολιτισμικές περιοχές, χρησιμοποιούμε τον όρο ‘Χαναάν’ για τη νότια Λεβαντίνη κατά τον ύστερο δεύτερο αιώνα π.Χ.»

Για τους σύγχρονους χάρτες υιοθετείται η ορολογία του ΟΗΕ (Gaza, West Bank, Israel, Jordan), ενώ ο όρος «Παλαιστίνιος» χρησιμοποιείται μόνο όπου έχει πολιτισμική ή εθνογραφική σημασία.

Διαμαρτυρίες και επόμενες αλλαγές

Περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι υπέγραψαν αίτημα στο Change.org ζητώντας από το μουσείο να αναιρέσει την απόφαση αυτή. Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ότι η ενέργεια αυτή «δεν στηρίζεται σε ιστορικά δεδομένα και συμβάλλει στη διαγραφή της παλαιστινιακής παρουσίας από τη συλλογική μνήμη».

Σύμφωνα με την UKLFI, οι πληροφοριακές πινακίδες στην αίθουσα της Λεβαντίνης που καλύπτουν την περίοδο 2.000-300 π.Χ., έχουν ήδη τροποποιηθεί ώστε να περιγράφουν πλέον την ιστορία της Χαναάν και των Χαναναίων καθώς και την άνοδο των βασιλείων της Ιουδαίας και του Ισραήλ. Σε άλλη αίθουσα της Αιγύπτου αντικαταστάθηκε η φράση «παλαιστινιακής καταγωγής» με «χαναανικής καταγωγής».

Περαιτέρω αλλαγές αναμένονται στο πλαίσιο του μακροπρόθεσμου προγράμματος ανακατασκευής και επαναδιαμόρφωσης των εκθεμάτων του μουσείου, που θα υλοποιηθούν τα επόμενα χρόνια.

Με πληροφορίες από The Guardian

Ως το απόγευμα, πολλοί συμμετέχοντες στο ανεξάρτητο φεστιβάλ είχαν ήδη δει τα πλάνα της δολοφονίας του Pretti, τις αντιφατικές δηλώσεις των ομοσπονδιακών αρχών και τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν τη Μινεάπολις, όπου η κυβέρνηση Trump έχει αναπτύξει 3.000 ομοσπονδιακούς πράκτορες στο πλαίσιο αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής. Κάποιοι είχαν δει το tweet του βουλευτή της Φλόριντα Maxwell Alejandro Frost, πρώτου Αφρο-Κουβανού και εκπροσώπου της γενιάς Z στο Κογκρέσο, ο οποίος αποκάλυψε ότι ήταν το άτομο που δέχθηκε γροθιά σε πάρτι της βιομηχανίας την Παρασκευή, από λευκό άνδρα που φώναξε πως ο Donald Trump θα τον απελάσει.

Η αγανάκτηση ήταν εμφανής, όμως η αντίδραση στο παραδοσιακά προοδευτικό φεστιβάλ με τα καινοτόμα και πολιτικοποιημένα ντοκιμαντέρ ήταν μάλλον συγκεχυμένη. Μερικοί ηθοποιοί και επαγγελματίες φορούσαν κονκάρδες «ICE Out» και «Be Good» – αναφορά στη δολοφονία της Renee Good, μητέρας τριών παιδιών, από πράκτορες της ICE στη Μινεάπολις στις 7 Ιανουαρίου. Ωστόσο, πολλά από τα πάρτι, τις πρεμιέρες και τα lounge των χορηγών παρέμειναν κεφάτα και απολιτικά.

Μια έντονη γνωστική ασυμφωνία επικράτησε στις πρώτες ημέρες του γεμάτου φεστιβάλ – το τελευταίο που διεξάγεται στη συντηρητική Γιούτα, πριν μετακομίσει στο Boulder του Κολοράντο την επόμενη χρονιά. Οι απασχολημένοι επισκέπτες προσπαθούσαν να γιορτάσουν τα επιτεύγματα του ανεξάρτητου κινηματογράφου, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιούσαν την ωμότητα που έβλεπαν στα κινητά τους.

Διχασμός ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα

«Είμαστε όλοι εδώ για να γιορτάσουμε κάτι όμορφο και ελπιδοφόρο στην αφήγηση μέσω του κινηματογράφου», δήλωσε η Olivia Wilde στην πρεμιέρα της ταινίας της The Invite, μια κωμωδία με δύο ζευγάρια. «Αλλά ο κόσμος πονάει αυτή τη στιγμή, κι αυτή η χώρα υποφέρει. Είναι εξοργιστικό».

Ανάλογη αμφιθυμία εξέφρασαν κι άλλοι ηθοποιοί. «Κάθομαι εδώ να μιλάω για ταινίες ενώ ένας παράνομος στρατός στρέφεται κατά Αμερικανών πολιτών», είπε ο Edward Norton, συμπρωταγωνιστής της Wilde, στο Hollywood Reporter. Η Jenna Ortega, στην πρεμιέρα της σατιρικής ταινίας The Gallerist, σχολίασε: «Είναι δύσκολο να είσαι εδώ με ωραία ρούχα και να μιλάς για ταινίες όταν έξω συμβαίνουν τέτοιες φρικαλεότητες». Σε σύγκριση με την πρώτη διακυβέρνηση Trump, όταν το Χόλιγουντ αντέδρασε άμεσα και δυναμικά, τώρα η αντίδραση φάνηκε διάσπαρτη και περισσότερο υποχρεωτική παρά αυθόρμητη.

Το Sundance δεν αποφεύγει συνήθως την πολιτική. Έχει μακρά παράδοση ανάδειξης καλλιτεχνών διαφορετικής προέλευσης και αποτελεί σημείο αναφοράς για πολιτικά προκλητικά ντοκιμαντέρ – όλες οι φετινές πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ πρωτοπαρουσιάστηκαν εκεί. Πέρυσι προβλήθηκαν ταινίες για απαγορεύσεις βιβλίων στα σχολεία υπό Ρεπουμπλικανική ηγεσία και τους νόμους Stand Your Ground στη Φλόριντα. Το 2022 έκανε πρεμιέρα το War Game, βασισμένο σε προσομοίωση ενδεχόμενου πραξικοπήματος μετά τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου.

Κατά το παρελθόν, ακτιβιστές αξιοποιούσαν τη δημοσιότητα του κορυφαίου φεστιβάλ κινηματογράφου στις ΗΠΑ για επιτόπιες διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης. Στο φεστιβάλ του 2024, περίπου 200 φιλοπαλαιστίνιοι διαδηλωτές – ανάμεσά τους το τρίο Kneecap – έκλεισαν τη Main Street του Park City διαμαρτυρόμενοι για τον πόλεμο στο Γάζα. Το 2017, κατά την πρώτη ορκωμοσία Trump, πραγματοποιήθηκε πορεία 8.000 γυναικών με επικεφαλής τη χιουμορίστα Chelsea Handler.

Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και αντιδράσεις καλλιτεχνών

Οι φετινές δια ζώσης διαμαρτυρίες ήταν λιγότερο πολυπληθείς, αν και αυτοσχέδιες αντι-ICE πινακίδες στόλισαν τη Main Street. Το βράδυ της Κυριακής περίπου 100 άτομα – μεταξύ τους ο ηθοποιός Elijah Wood – συγκεντρώθηκαν σε σύντομη διαμαρτυρία «Sundancers Melt ICE». «Όσοι έχουν δολοφονηθεί παράνομα στη Μινεσότα – είναι τραγικό», είπε ο Wood στο Deadline. «Το φεστιβάλ αυτό ενώνει κόσμο από όλον τον κόσμο μέσα από ιστορίες. Δεν είμαστε διχασμένοι εδώ». Με καλύτερη οργάνωση, μεγαλύτερο πλήθος κατέβηκε τη Δευτέρα στην Main Street κρατώντας πανό «RESIST» και φωνάζοντας «Abolish ICE!».

Παρόλα αυτά, οι περισσότερες συζητήσεις για τις εξελίξεις γίνονταν ιδιωτικά ή σε πάνελ και Q&A μετά τις προβολές γύρω από το χιονοδρομικό κέντρο. «Ήθελα να αναγνωρίσω όσα συμβαίνουν στη Μινεσότα», είπε ο σκηνοθέτης Kogonada. «Πιστεύω αυτό που λέει ο [Roger] Ebert, ότι ο κινηματογράφος είναι μηχανή ενσυναίσθησης. Σε σκοτεινούς καιρούς ελπίζεις η τέχνη να εμβαθύνει στην ανθρώπινη φύση μας».

Στην κυριακάτικη πρεμιέρα του Knife: The Attempted Murder of Salman Rushdie – που καταγράφει την επίπονη ανάρρωση του συγγραφέα μετά την επίθεση με μαχαίρι το 2022 – ο διευθυντής του φεστιβάλ Eugene Hernandez αναφέρθηκε στη δολοφονία Pretti όταν ρώτησε τον Rushdie και τον σκηνοθέτη Alex Gibney για τη νέα ανάγνωση της ιρανικής φετβά του 1989 κατά του συγγραφέα. Ο Rushdie απάντησε: «Ίσως όλοι τώρα νιώθουμε τον κίνδυνο βίας γύρω μας. Ίσως αυτή η εμπειρία βοηθήσει τους θεατές να σκεφτούν ευρύτερα».

Aναφορές στον αυταρχισμό ακούστηκαν σε όλο το φεστιβάλ – «Για τον αυταρχικό η κουλτούρα είναι εχθρός», είπε ο Rushdie μετά από έμμεση αναφορά στον Trump από τον Gibney. Αυτή η θεματική κυριάρχησε σε αρκετές ταινίες όπως το The Friend’s House Is Here – ιρανική παραγωγή γυρισμένη μυστικά υπό το καθεστώς της Τεχεράνης – αλλά κι εκδηλώσεις όπως το πάνελ Democracy On the Screen με τη συμμετοχή της Kerry Washington ή το The Story of Us με θέμα τη νέα Μακαρθισμό.

Καθώς το φεστιβάλ έφτανε στα μισά του τη Δευτέρα, η ατμόσφαιρα παρέμενε τεταμένη κι αβέβαιη όπως σε όλη τη χώρα – αλλά η γιορτή συνεχιζόταν. «Είναι αδύνατον να μην μιλήσουμε για τη βαρβαρότητα της ICE που πρέπει να σταματήσει άμεσα», δήλωσε η Natalie Portman. «Όμως υπάρχει κι αυτή η υπέροχη αλληλεγγύη που δείχνουν οι Αμερικανοί μεταξύ τους». Και συμπλήρωσε: «Στηρίζουν ο ένας τον άλλον και παλεύουν για την ελευθερία τους· είναι μια γλυκόπικρη στιγμή να γιορτάζεις κάτι που αγαπάς τόσο πολύ ενώ το έθνος σου υποφέρει».

Η τελευταία διαδρομή ακυρώθηκε όταν απέμεναν μόλις 55 χιλιόμετρα για τον τερματισμό. Διαδηλωτές κατάφεραν να μπλοκάρουν το πελοτόν αμέσως μετά την είσοδό του στη Μαδρίτη. Η Εθνική Αστυνομία επενέβη δυναμικά εναντίον των ακτιβιστών που βρέθηκαν στη διαδρομή, σε κομβικά σημεία όπως η Atocha, η Cibeles και η Gran Vía.

Πολιτική αντιπαράθεση για τις διαδηλώσεις

Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ εξέφρασε τη στήριξή του στις διαμαρτυρίες. Πριν ξεκινήσουν τα επεισόδια στη Μαδρίτη, δήλωσε ότι “θαυμάζει” τους πολίτες που διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, προσθέτοντας: «Η Ισπανία λάμπει ως παράδειγμα και με υπερηφάνεια. Κάνει ένα βήμα μπροστά στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η στάση του προκάλεσε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση. Ο αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο, δημοσίευσε επιστολή στο κοινωνικό δίκτυο X, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι «επέτρεψε και υποκίνησε τη μη ολοκλήρωση της Vuelta».

Αθλητική εξέλιξη και τελικοί νικητές

Τελικά, ο μεγάλος νικητής ήταν ο Δανός Βίνγκεγκορντ. Το βάθρο συμπλήρωσαν οι Αλμέιδα και Πίντκοκ.

Πηγή: EL PAÍS

Το Resistance θα ανοίξει στο Margate’s Turner Contemporary τον Φεβρουάριο του 2025, το οποίο ο διευθυντής της γκαλερί είπε ότι θα δείξει πώς «η φωτογραφία έχει λειτουργήσει πραγματικά ως ένα είδος καταλύτη για την αλλαγή» στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Clarrie Wallis, η οποία συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον McQueen στο 3ο έτος στην Tate Britain, είπε ότι το Resistance είναι μια συνέχεια της συγκέντρωσης του καλλιτέχνη και του σκηνοθέτη στην αφήγηση ανείπωτων ιστοριών. «Είναι ένα πορτρέτο της Βρετανίας», είπε. «Είναι να κατανοήσουμε τη μορφή της Βρετανίας, πώς είμαστε, πού βρισκόμαστε. Ο Steve έχει δεσμευτεί να φέρει τις περιθωριοποιημένες ιστορίες στο mainstream».

Η έκθεση, η οποία σχεδιάζεται επίσης να περιοδεύσει σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, ξεκινά το 1903 με εικόνες των σουφραζέτων που δημοσιεύτηκαν από έναν υποστηρικτικό συντάκτη εικόνων στην Daily Mirror και ολοκληρώνεται το 2003 με τις διαδηλώσεις για τον πόλεμο στο Ιράκ – τις μεγαλύτερες που έχουν δει ποτέ στο Ηνωμένο Βασίλειο , καθώς 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας. Υπό την επιμέλεια του McQueen και η παραγωγή μετά από τετραετή ερευνητική διαδικασία, η έκθεση περιλαμβάνει επίσης εικόνες από τη Μάχη της Cable Street όταν οι φασίστες συγκρούστηκαν με Εβραίους και αντιφασίστες διαδηλωτές στο East End του Λονδίνου το 1936 και τη Μάχη του Lewisham, όταν το Εθνικό Μέτωπο αντιμετωπίστηκε στην πολυπολιτισμική περιοχή του νότιου Λονδίνου το 1977.

«Είναι επίσης το να κατανοήσουμε το κοινό μας παρελθόν», είπε ο Wallis. «Είναι ενδιαφέρον όταν κοιτάς τη Μάχη της Cable Street και μετά τη Μάχη του Lewisham, ξέρεις, και μετά τα πρόσφατα γεγονότα. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι πραγματικά θέλεις να ρίξεις φως σε αυτές τις ιστορίες που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν».

Ο McQueen και οι ερευνητές έχουν περισυλλέξει αρχεία πρακτορείων και προσωπικές συλλογές για να καλλιεργήσουν νέες προοπτικές σχετικά με την Εκστρατεία για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό, την πρώτη διαμαρτυρία των Φίλων της Γης κατά της απαγόρευσης των επιστροφών φιαλών από τον Schweppes, τις παραβάσεις του Kinder Scout του 1932 που οδήγησαν στην ίδρυση των εθνικών πάρκων και τις συζύγους της τράτας Hull που έκαναν εκστρατεία για περισσότερη ασφάλεια στη θάλασσα μετά από αρκετούς θανάτους.

Θα υπάρξουν επίσης φωτογραφίες που τραβήχτηκαν την Ημέρα Δράσης των Μαύρων το 1981, μια μαζική διαδήλωση που διέσχισε το Λονδίνο και οργανώθηκε μετά από πυρκαγιά στο σπίτι στο 439 New Cross Road που στοίχισε τη ζωή 13 μαύρων παιδιών.

Ο McQueen έχει προηγουμένως παράγει ένα ντοκιμαντέρ για την τραγωδία, το οποίο ακολούθησε τη σειρά πέντε ταινιών του Small Axe το 2020. Πολλοί από τους πιο γνωστούς φωτογράφους της Βρετανίας εμφανίζονται στο έκθεση, συμπεριλαμβανομένων των Vanley Burke, Henry Grant, Fay Godwin, Edith Tudor-Hart, Tish Murtha, Humphrey Spender, Andrew Testa και Paul Trevor. Θα παρουσιαστούν επίσης έργα των Christine Spengler και Janine Wiedel. Ένα συνοδευτικό βιβλίο θα εκδοθεί από την 4th Estate και θα περιλαμβάνει γραπτά από τους Paul Gilroy, Leila Hassan Howe, Gary Younge και Sally Alexander.

Η τελευταία ταινία του McQueen, Blitz, παρουσίασε μια πιο διαφορετική πλευρά του Λονδίνου κατά τη διάρκεια των γερμανικών βομβαρδισμών, με έναν Νιγηριανό αρχηγό αεροπορικών επιδρομών και τον Ken “Snakehips” Johnson, έναν ομοφυλόφιλο τραγουδιστή της τζαζ που εμφανίστηκε στο Café de Paris του Λονδίνου. Ο πρωταγωνιστής, George, εμπνεύστηκε από μια εικόνα που είδε ο McQueen ενός νεαρού μαύρου αγοριού που εγκατέλειπε το Λονδίνο τη δεκαετία του 1940. «Συνάντησα αυτή τη φωτογραφία αυτού του μικρού μαύρου παιδιού, αυτού του αγοριού με ένα μεγάλο παλτό και μια πολύ μεγάλη βαλίτσα. Σκέφτηκα, αυτό είναι το «μέσα». Ποιος ήταν, ποια ήταν η ιστορία του, πρέπει να δούμε τον πόλεμο μέσα από τα μάτια του. Πώς ήταν για εκείνον;»

Ο Wallis είπε: «Κατά κάποιο τρόπο αυτό ήταν ένα τεράστιο ερευνητικό έργο ιστορίας, που δεν διαφέρει από τη δουλειά που έκανε γύρω από τον Blitz: ανασκαφές και εύρεση ιστοριών που, για διαφορετικούς λόγους, δεν έχουν βγει με τον σωστό τρόπο στο φως».

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης αποκάλυψε πρόσφατα ότι διέκοψε τα γυρίσματα της ταινίας Blitz προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπεία για καρκίνο του προστάτη. Ο McQueen, του οποίου ο πατέρας πέθανε από την ασθένεια το 2006, μίλησε για πρώτη φορά για τη δική του θεραπεία, η οποία οδήγησε στην αφαίρεση ενός όγκου τον Νοέμβριο του 2022.

Πηγή: The Guardian