Η ανακοίνωση του ΣΕΗ:
«Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να κοροϊδεύει η εργοδοσία έναν ολόκληρο κλάδο με αλλεπάλληλα ραντεβού που ακυρώνονται. Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να κάνουμε μήνες πρόβες χωρίς να πληρωνόμαστε.

Απεργούμε γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο να βγάζουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ στο όνομά μας κι εμείς να εργαζόμαστε χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Απεργούμε γιατί με αυτούς τους όρους δεν μπορούμε να κάνουμε το θέατρο που ονειρευτήκαμε.
Την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου τα θέατρα θα είναι άδεια γιατί εμείς θα είμαστε στον δρόμο».

Τα θέατρα που συμμετέχουν στην απεργία και οι παραστάσεις που αναβάλλονται:

Θέατρο EMBASSY: Η κόμισσα της Φάμπρικας

Θέατρο ΚΝΩΣΣΟΣ: Ο Εχθρός του λαού
Θέατρο ΤΕΧΝΗΣ: Το Τρίτο Στεφάνι

Θέατρο ΤΕΧΝΗΣ (παιδικό): Ο κος Βρομύλος

Θέατρο ΑΛΜΑ: FESTEN
Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ: Αλεξάνδρεια

Αμφι-θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου: Γιοι και κόρες

Ελληνικός Κόσμος (ΘΕΑΤΡΟΝ): Το μεγάλο μας Τσίρκο

Ελληνικός Κόσμος (ΘΕΑΤΡΟΝ): Ούτε μπρος, ούτε πίσω
Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ: Η μητέρα του σκύλου

Θέατρο ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ: ΣΤΟ ΤΣΑΚ

Θέατρο ΑΠΟΘΗΚΗ: Στην εξοχή

Θέατρο ΑΛΑΜΠΡΑ: 2:22 A GHOST STORY

Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ: Τελευταία έξοδος

Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ: ΤΖΟΝΙ ΜΠΛΕ

Θέατρο ΒΕΑΚΗ: Δον Ζουάν

Θέατρο ΒΕΑΚΗ (παιδικό): ΒΑΡΩΝΟΣ ΜΙΝΧΑΟΥΖΕΝ – Οι φανταστικές περιπέτειες

Θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ: Ράφτης κυριών

Θέατρο ΦΙΛΙΠ: Χάσαμε τη θεία ΣΤΟΠ

Θέατρο ΒΕΜΠΟ: Ένας ήρωας με παντούφλες

Θέατρο ΝΕΟΣ ΑΚΑΔΗΜΟΣ: Η Φάλαινα

Θέατρο ΑΛΚΥΟΝΙΣ: Ταρτούφος

Θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ: Η κουζίνα

Θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ: Η ληστεία της συμφοράς

Θέατρο ΜΟΥΣΟΥΡΗ: Η συνάντηση

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: CLEANSED

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (παιδικό): Το καπλάνι της Βιτρίνας

Θέατρο ΜΙΚΡΟ ΧΟΡΝ: Άγριος Σπόρος

Θέατρο ΧΟΡΝ: Μάρτυρας Κατηγορίας

Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ: Το ακρωτήρι

Θέατρο ΧΩΡΑ: Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα

Θέατρο του Νέου Κόσμου: Ιβάν εναντίον Ιβάν

Θέατρο του Νέου Κόσμου: Πιτσιμπούργκο

Θέατρο ΗΒΗ: ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ – Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Πειραιώς 131: Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις

Θέατρο ΣΗΜΕΙΟ: Ευγένιος

Θέατρο Προσκήνιο: Λεωφορείο ο πόθος

Θέατρο CARTEL Τεχνοχώρος: Άνθρωποι και ποντίκια

Δημοτικό θέατρο Πειραιά: Merdre!

Θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ: ΚΕΙΚ

Θέατρο ΠΟΡΕΙΑ: Όταν έκλαψε ο Νίτσε

Θέατρο ΦΙΑΤ: Ολική άμεση Συλλογική επικείμενη Επίγεια Σωτηρία

Θέατρο BIOS: Οι ερωτευμένοι

Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ: Η μέρα της φούστας

Θέατρο ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ: Η Μόνικ δραπετεύει

Τι απαντά η Ένωση Θεατρικών Παραγωγών (ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.)

«Η Ένωση Θεατρικών Παραγωγών (ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.) μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις με το ΣΕΗ αποφάσισε και κοινοποίησε την πρόθεση της,από την προηγούμενη εβδομάδα, να υπογράψει τη Σύμβαση.

Κληθήκαμε να υπογράψουμε σήμερα Τέταρτη 3/12/25 στις 13:00 στα γραφεία του ΣΕΗ. Στις 11:30 σήμερα ενημερωθήκαμε από τη δικηγόρο μας ότι, το ΣΕΗ είχε ενστάσεις για την υπογραφή.

Προσπαθούμε όλη την ημέρα να καταλάβουμε το περιεχόμενο των ενστάσεων οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με την ουσία της Σύμβασης , αλλά με τις εσωτερικές διεργασίες του ΣΕΗ που υποτίθεται ομόφωνα μας έστειλε το κείμενο προς υπογραφή.

Η ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ. έχει αποδείξει στην πράξη την επιθυμία της να υπάρξει Συλλογική Σύμβαση. Υπέγραψε με την προηγούμενη διοίκηση μια Σύμβαση που το ΣΕΗ δεν κατάφερε να κάνει Συλλογική. Υπογράφει ξανά με την καινούργια διοίκηση τη Σύμβαση και δηλώνει ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να γίνει καθολική.

Οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν είναι πεδίο εξυπηρέτησης εσωτερικών συνδικαλιστικών συσχετισμών. Είναι η βάση των κανόνων που όλοι επιθυμούμε για να βελτιώσουμε τον κλάδο.

Ο καθένας πρέπει να αναμετρηθεί με τις ευθύνες και την ιστορία του».

Το Βουλγαρική Πρακτορείο Ειδήσεων ανέφερε ότι περίπου 50.000 άνθρωποι συμμετείχαν, ωστόσο πολλοί υποστηρίζουν πως τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία του κινήματος και να ρίξουν άδικα την ευθύνη για τα επεισόδια στους διαδηλωτές.

Η Βουλγαρική Κρατική Τηλεόραση επέλεξε να προβάλλει εικόνες έντασης από την πρωτεύουσα, με τους διαδηλωτές να κατηγορούν την κρατική τηλεόραση για παραποίηση της πραγματικότητας. Η εφημερίδα The Times χαρακτήρισε τις κινητοποιήσεις ως «κίνημα της Generation Z».

Σημαντικό ρόλο παίζουν τα κοινωνικά δίκτυα, όπου οι πολίτες ανταλλάσσουν συμβουλές για ασφαλή διαμαρτυρία και μοιράζονται πλάνα που, όπως λένε, αποκρύπτονται από τα παραδοσιακά μέσα. Σκίτσο του Gurbetstudio απεικονίζει τους ισχυρούς ως μαριονετίστες δημοσιογράφων, αστυνομίας και ταραχοποιών.

Αντιδράσεις κυβέρνησης και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων

Η βουλγαρική εφημερίδα Dnevnik αναφέρει πως μετά τις τεράστιες διαδηλώσεις, η κυβέρνηση απέσυρε τον αμφιλεγόμενο προϋπολογισμό και θα καταθέσει νέο. Ωστόσο, ο κυβερνητικός συνασπισμός δηλώνει πως δεν θα παραιτηθεί παρά τις πιέσεις διαδηλωτών και αντιπολίτευσης. Νέοι της Generation Z προαναγγέλλουν ακόμα μεγαλύτερες κινητοποιήσεις το επόμενο διάστημα.

«Πρέπει να εκμεταλλευτούμε το ενδιαφέρον που υπάρχει για το φεστιβάλ, ώστε να στραφεί η προσοχή στην Παλαιστίνη», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων μέλος της συλλογικότητας, εκφράζοντας την ελπίδα ότι θα βρουν και άλλους συμμάχους «για να σταματήσει η γενοκτονία τώρα».

Η κινητοποίηση του Σαββάτου στο φεστιβάλ

Το Σάββατο έχει προγραμματιστεί μεγαλύτερη κινητοποίηση, με τη συμμετοχή περίπου εκατό τοπικών πολιτικών οργανώσεων.

Όπως και στο Φεστιβάλ των Καννών τον Μάιο, έτσι και στη Βενετία εκατοντάδες Ιταλοί αλλά και ξένοι δημιουργοί υπέγραψαν πρόσφατα ανοιχτή επιστολή, ζητώντας από τη Μόστρα να πάρει σαφή θέση και να καταδικάσει τον πόλεμο στη Γάζα, που ξέσπασε μετά την πολύνεκρη επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Η συλλογικότητα Venice4Palestine (V4P) κάλεσε το φεστιβάλ να μη μετατραπεί σε «ένα θλιβερό και άδειο βήμα», αλλά να εκφράσει «ξεκάθαρη και χωρίς αμφισημίες στάση», όπως αναφέρει το ΑΠΕ.
Στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται σημαντικά ονόματα του ιταλικού κινηματογράφου, όπως ο Ματέο Γκαρόνε και ο Μάρκο Μπελόκιο, αλλά και διεθνείς δημιουργοί όπως ο Κεν Λόουτς, η Οντρέ Ντιγουάν και ο Έιμπελ Φεράρα.

«Η Μόστρα της Βενετίας δεν είναι φυσικά αποκομμένη από την πραγματικότητα», τόνισε σε δηλώσεις του ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Αλμπέρτο Μπαρμπέρα. Ωστόσο, πρόσθεσε, «η Μπιενάλε δεν υιοθετεί άμεσα πολιτικές θέσεις ούτε εκδίδει πολιτικές ανακοινώσεις, καθώς αποτελεί έναν πολιτιστικό χώρο διαλόγου, ανταλλαγής και ανοίγματος».

Το φετινό φεστιβάλ φέρνει τη Γάζα στο επίκεντρο και μέσα από το διαγωνιστικό του πρόγραμμα, όπου έχει επιλεγεί η ταινία “The Voice of Hind Rajab” («Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ»). Το φιλμ αφηγείται την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που σκοτώθηκε στις 19 Ιανουαρίου στη Γάζα, μαζί με μέλη της οικογένειάς του, την ώρα που προσπαθούσαν να διαφύγουν από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς.

Οι ηχογραφήσεις με τη φωνή της Χιντ, όταν ζητούσε βοήθεια, είχαν προκαλέσει συγκίνηση σε ολόκληρο τον κόσμο όταν έγιναν γνωστές – και τώρα μεταφέρονται στη μεγάλη οθόνη.

Πηγή: in.gr

Το προσωνύμιο του είναι “Sandwich Guy” (Άνδρας του Σάντουιτς), ενώ το πραγματικό του όνομα είναι Sean Charles Dunn, κάτοικος της Ουάσινγκτον και πρώην υπάλληλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ένα βίντεο που τον δείχνει να πετάει το σάντουιτς έγινε viral στο Instagram.

Το βίντεο τον δείχνει να φωνάζει σε αστυνομικούς σε μια δημοφιλή περιοχή νυχτερινής ζωής: «Άντε γ… φασίστες» και «ντροπή», πριν επιστρέψει και πετάξει το σάντουιτς με σαλάμι, σύμφωνα με την Washington Post. Λίγες μέρες μετά, 20 ομοσπονδιακοί πράκτορες τον συνέλαβαν στην πόρτα του σπιτιού του. Η εισαγγελέας του D.C., Jeanine Pirro, ανακοίνωσε ότι ο Dunn θα κατηγορηθεί για κακούργημα, που μπορεί να επιφέρει ποινή έως 8 χρόνια φυλάκισης, ενώ η Γενική Εισαγγελέας Pam Bondi δήλωσε ότι απολύθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο Dunn και η δικηγόρος του αρνήθηκαν να σχολιάσουν.

Μία εβδομάδα μετά, η εικόνα του Sandwich Guy εμφανίστηκε παντού: memes, έργα τέχνης και διαδηλωτές που κρατούσαν σάντουιτς ψηλά ως σύμβολο αντίστασης. Μάλιστα, υπάρχουν πλέον και T-shirts προς πώληση εμπνευσμένα από το περιστατικό.

Η διαμαρτυρία μέσω τέχνης δεν είναι κάτι καινούριο στην Ουάσινγκτον. Το 2020, μετά τη δολοφονία του George Floyd, οι δρόμοι πλημμύρισαν με έργα «Black Lives Matter», ενώ φράσεις όπως «I can’t breathe» εμφανίστηκαν σε τοίχους και αφίσες. Όμως οι καλλιτέχνες της D.C. έχουν και πιο σουρεαλιστική πλευρά: από αγάλματα με περιττώματα μέχρι χρυσά «Dictator Approved» αγάλματα που συνθλίβουν την Σφαίρα της Ελευθερίας.

Το πιο πρόσφατο έργο, σε περιοχές όπως Adams Morgan, Dupont Circle και Union Market, παραπέμπει στον Sandwich Guy και σατιρίζει τον διάσημο πίνακα του street artist Banksy, Flower Thrower. Αντί για ένα μπουκέτο λουλούδια, ο ήρωας πετάει ένα σάντουιτς.

Ο καθηγητής εγκληματολογίας Jeffrey Ian Ross χαρακτήρισε το έργο «εκπληκτικό κομμάτι street art» και προβλέπει ότι θα γίνει ένα από τα εικονογραφικά σύμβολα αυτής της περιόδου. Η viral δημοφιλία οφείλεται στη συνύπαρξη σάτιρας, κακούργησης, και κωμικής σκηνής: ένα σάντουιτς που πετάγεται, καταδίωξη από αστυνομικούς και η συσκευασία του Subway να παραμένει ανέπαφη.

Ο καλλιτέχνης Adam Goldfarb εξηγεί: «Κανείς δεν θέλει να σπαταλήσει ένα σάντουιτς, αλλά η αίσθηση αδυναμίας μπροστά στη διακυβέρνηση, τη διαφθορά και την κατάφωρη αδικία, οδηγεί ανθρώπους να κάνουν κάτι. Και τότε έχεις ένα σάντουιτς στο χέρι».

Καλλιτέχνες όπως η Lorraine Hu πωλούν πλέον T-shirts, τσάντες και pins με θέμα το Sandwich Guy και τα έσοδα τα δωρίζουν σε οργανώσεις τροφίμων στην περιοχή. Όπως λέει η Hu, «ο συμβολισμός ενός αβλαβούς σάντουιτς είναι τόσο σουρεαλιστικός που όλοι το αισθάνονται έντονα ως σύμβολο».

Ο Ross καταλήγει: «Η τέχνη δεν θα κερδίσει μόνη της τη μάχη, αλλά παρέχει το πλαίσιο για να κατανοήσουμε πόσο γελοία είναι αυτή η πολιτική απόφαση του Λευκού Οίκου».

Πηγή: Lifo.gr

Ξαπλωμένοι κατά μήκος του πανό με το σύνθημα κα της μεγάλης παλαιστινιακής σημαίας, οι συμμετέχοντες στη δήλωση υπέρ του παλαιστινιακού λαού που αποδεκατίζεται από τα ισραηλινά πυρά καθημερινά, στη λωρίδα της Γάζας. Τα στιγμιότυπα δημοσιεύθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πηγή: Lifo.gr

Οι διαμαρτυρίες αυτές έγιναν «επί κλίνης», με το ζευγάρι να ξαπλώνει στο κρεβάτι, έχοντας γύρω του στους τοίχους αφίσες με μηνύματα υπέρ της ειρήνης, και έμειναν στην ιστορία με το όνομα “Bed-In”. Σαν σήμερα, 56 χρόνια πριν, στις 26 Μαΐου του 1969, ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο πραγματοποίησαν τη δεύτερη από τις δύο διαμαρτυρίες τους, στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου στο Μόντρεαλ. Μια ατάκα από εκείνη τη μέρα έγινε η αφορμή για να γεννηθεί το διάσημο τραγούδι “Give Peace A Chance”.

Το πρώτο Bed-In

Όπως αναφέρει το SanSimera.gr, το πρώτο Bed-In έγινε από τις 25 έως τις 31 Μαρτίου 1969 στο Χίλτον του Άμστερνταμ. Στο δωμάτιο 902, ο Τζον και η Γιόκο περνούσαν το μήνα του μέλιτος και σκέφθηκαν ότι θα ήταν μοναδική ευκαιρία να προωθήσουν το αίτημά τους για την ειρήνη, εκμεταλλευόμενοι τη δημοσιότητα από τον πρόσφατο γάμο τους (20 Μαρτίου 1969).

Έτσι, αποφάσισαν ν’ ανοίγουν την πόρτα του δωματίου τους κάθε μέρα από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ στους εκπροσώπους του Τύπου. Οι δημοσιογράφοι συνέρρεαν κατά δεκάδες, πιστεύοντας ότι θα συλλάβουν το ζευγάρι σε τρυφερές στιγμές, μετά τη γυμνή φωτογράφισή τους στο εξώφυλλο του άλμπουμ “Two Virgins”. Προς μεγάλη τους απογοήτευση, ο Τζον και η Γιόκο, καθισμένοι στο κρεββάτι του δωματίου τους, συζητούσαν μαζί τους για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στον κόσμο. Τις εμπειρίες τους από αυτό το πρώτο Bed-In μετουσίωσαν στο τραγούδι τους “Ballad of John and Yoko”.

Το δεύτερο Bed-In

Η ιδέα τους αυτή άρεσε και δημοσιοποιήθηκε δεόντως κι έτσι αποφάσισαν να την επαναλάβουν το Μάιο στη Νέα Υόρκη. Οι αμερικανικές αρχές, όμως, τους απαγόρευσαν την είσοδο, λόγω της καταδίκης του Λένον για κατοχή μαριχουάνας το 1968. Τελικά, επέλεξαν μια χώρα γειτονική, τον Καναδά. Το δεύτερο Bed-In του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο ξεκίνησε στις 26 Μαΐου 1969 στο ξενοδοχείο του Μόντρεαλ Queen Elizabeth (Δωμάτιο 1472), μια εβδομάδα αργότερα, με ένα σημαντικό μουσικό γεγονός.

“Give Peace A Chance”

Τις πρώτες μέρες της «επί κλίνης» διαμαρτυρίας τους στο Μόντρεαλ ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Τζον γιατί το κάνει και αυτός του απάντησε “All we are saying is give peace a chance”. Σχεδόν ακαριαία, ο Λένον σκέφθηκε ότι η ατάκα του αυτή θα μπορούσε να γίνει τραγούδι κι έτσι προέκυψε το “Give Peace A Chance”, ένας διαχρονικός ύμνος για την ειρήνη. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε την 1η Ιουνίου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με ένα κασετόφωνο 8 track, που αγόρασε από παρακείμενο κατάστημα. Στα φωνητικά συμμετείχαν διάσημοι φίλοι του ζευγαριού, όπως ο Άλεν Γκίνζμπεργκ και ο Τίμοθι Λίρι.
Παρά τη δημοσιότητα που έλαβαν τα δύο Bed-In, υπήρχε διάχυτη η καχυποψία σε μερίδα του Τύπου, ότι αυτά έγιναν για διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους. Μη ξεχνάμε ότι το 1969 ουσιαστικά οι “Beatles” δεν υπήρχαν και το κάθε «σκαθάρι» νοιαζόταν για την προσωπική του καριέρα. Ο Τζον Λένον απάντησε στους επικριτές του ότι θα μπορούσε να γράψει μία επιτυχία μέσα σε μία ώρα και να βγάλει λεφτά, από το να κάθεται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και να συζητά για την ειρήνη.

Πηγή: News247

Όπως σημειώνεται στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας, «η αποκαθήλωση έργων τέχνης από ένα μουσείο συνιστά ήττα της ελευθερίας της τέχνης, της ελευθερίας της έκφρασης, της ελευθερίας συνολικά. Και, ακόμα, ήττα της δυνατότητάς μας να συμβιώνουμε ειρηνικά, διαφωνώντας συντεταγμένα. Ας σκεφτούμε τι θα συνέβαινε αν τέτοιες πρακτικές επικρατούσαν: κανένας και καμία δεν θα μπορούσε να μιλήσει ή να εκφραστεί ελεύθερα καλλιτεχνικά από τον φόβο των αντιδράσεων».

Το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας

Για τον λόγο αυτό, είναι ζωτική ανάγκη για τη δημοκρατία τα βανδαλισμένα έργα του Χριστόφορου Κατσαδιώτη να επανέλθουν στη θέση τους. Χθες έπρεπε να έχει γίνει αυτό. Κι αφού δεν έγινε, πρέπει σήμερα. Κυριολεκτούμε: αμέσως, χωρίς καθυστέρηση και χωρίς περιστροφές. Διατυπώσεις του τύπου «εξετάζονται με τη συμβολή ειδικών οι όροι και οι προϋποθέσεις της ασφαλούς επανέκθεσής τους» ενέχουν τον κίνδυνο της παραπομπής στις ελληνικές καλένδες, ώστε να ξεχαστεί το θέμα.

Δεν ξεχνάμε ότι η περιπέτεια των έργων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη είναι μία πολύ σοβαρή, αλλά όχι η μοναδική, περίπτωση στο πλαίσιο μιας γενικότερης στρατηγικής επιθέσεων ακροδεξιών εναντίον της σύγχρονης τέχνης. Το ζήσαμε –ενδεικτικά λίγα μόνο από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα– με την αποκαθήλωση της «ροζ σημαίας» της Γεωργίας Λαλέ από το προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, τη διαρκή λογοκρισία που αντιμετωπίζει το ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» της Ελίνας Ψύκου, τις απειλές που υφίσταται ο stand-up κωμικός Χριστόφορος Ζαραλίκος.

Το γεγονός ότι η Εθνική Πινακοθήκη συνιστά δημόσιο ίδρυμα, καθώς και το ότι η αποκαθήλωση έρχεται ως επακόλουθο μια βίαιης επίθεσης, συνιστώντας έμπρακτη επιβράβευσή της, καθιστά ακόμη πιο εμφατική αυτή την ανάγκη.

Αν θριαμβεύσει η λογοκρισία, η δημοκρατία χάνει

Ή «η τέχνη είναι ελεύθερη», όπως απλά γράφει το Σύνταγμά μας, ή δεν είναι. Ή, κατά μια παλιά ρήση, «ή το Σύνταγμα είναι κανόνες ή δεν είναι τίποτε». Να επιστρέψουν αμέσως τα έργα στην Πινακοθήκη. Η δημοκρατία να νικήσει τη λογοκρισία, τον φόβο και τον ακροδεξιό σκοταδισμό.

Για τον λόγο αυτό απευθύνουμε κάλεσμα μπροστά στη Πινακοθήκη την ερχόμενη Πέμπτη 27 Μαρτίου στις 5 το απόγευμα. Εκεί θα «εκθέσουμε» 30 περιστατικά εικαστικής λογοκρισίας που έχουν καταγραφεί ως σήμερα από ερευνητικό πρόγραμμα του Παντείου Πανεπιστημίου.

Η κυβέρνηση, το υπουργείο και η Εθνική Πινακοθήκη πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Το ίδιο η καθεμία και ο κάθε δημοκράτης πολίτης. Η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να κάνει αυτό που επιτάσσει συνταγματικά ο ρόλος της: να διασφαλίσει την ελευθερία στην έκφραση.

Σημειώνεται ότι, μέχρι στιγμής, την εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Εθνική Πινακοθήκη στηρίζουν οι: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑΠ), Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος-Ακροάματος (ΠΟΘΑ), Σωματείο Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού (ΣΕΧΩΧΟ), Σύλλογος Μελών ΔΕΠ Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (ΣΔΕΠ ΑΣΚΤ), Σημείο για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Σύμφωνα με τις νέες προτάσεις, οι προγραμματιστές τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούν να χρησιμοποιούν το περιεχόμενο των δημιουργών στο διαδίκτυο για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των μοντέλων τους, εκτός εάν οι κάτοχοι των δικαιωμάτων επιλέξουν να «εξαιρεθούν». Οι καλλιτέχνες ελπίζουν ότι το άλμπουμ, με τίτλο “Is This What We Want?”, θα επιστήσει την προσοχή στον πιθανό αντίκτυπο στα μέσα διαβίωσης και στη μουσική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλα τα κέρδη θα δοθούν στη φιλανθρωπική οργάνωση Help Musicians.

«Στη μουσική του μέλλοντος, οι φωνές μας δε θα ακούγονται;» είπε η Kate Bush σε δήλωσή της. Το άλμπουμ – που υποστηρίζεται επίσης από τους Billy Ocean, Ed O’Brien των Radiohead και Bastille’s Dan Smith, καθώς και από τους The Clash, Mystery Jets και Jamiroquai – περιλαμβάνει ηχογραφήσεις κενών στούντιο και χώρων παραστάσεων, δείχνοντας αυτό που φοβούνται οι καλλιτέχνες ότι είναι ο πιθανός αντίκτυπος της προτεινόμενης αλλαγής νόμου. Η λίστα κομματιών για τον δίσκο απλώς γράφει το μήνυμα: «Η βρετανική κυβέρνηση δεν πρέπει να νομιμοποιήσει την κλοπή μουσικής προς όφελος των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης».

Η κυβέρνηση διαβουλεύεται επί του παρόντος για προτάσεις που θα επιτρέψουν στις εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης να χρησιμοποιούν υλικό που είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο χωρίς να σέβονται τα πνευματικά δικαιώματα εάν το χρησιμοποιούν για εξόρυξη κειμένου ή δεδομένων. Τα προγράμματα παραγωγής τεχνητής νοημοσύνης εξορύσσουν ή μαθαίνουν από τεράστιες ποσότητες δεδομένων όπως κείμενο, εικόνες ή μουσική στο διαδίκτυο για να δημιουργήσουν νέο περιεχόμενο που μοιάζει σαν να έχει δημιουργηθεί από άνθρωπο. Οι προτάσεις θα έδιναν στους καλλιτέχνες ή τους δημιουργούς τη λεγόμενη «επιφύλαξη δικαιωμάτων» – τη δυνατότητα να εξαιρεθούν. Ωστόσο, οι επικριτές του σχεδίου πιστεύουν ότι δεν είναι δυνατόν ένας μεμονωμένος συγγραφέας ή καλλιτέχνης να ειδοποιήσει χιλιάδες διαφορετικούς παρόχους υπηρεσιών τεχνητής νοημοσύνης ότι δεν θέλει το περιεχόμενό τους να χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο ή να παρακολουθεί τι συνέβη με τη δουλειά του σε ολόκληρο το Διαδίκτυο.

Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Επιστήμης, Καινοτομίας και Τεχνολογίας (DSIT) δήλωσε σε δήλωση την Τρίτη ότι το τρέχον καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου αντιλαμβάνεται ότι ο κλάδος της δημιουργικής τεχνολογίας και AI εμποδίζει πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα και το AI. «Το τρέχον καθεστώς για τα πνευματικά δικαιώματα και την τεχνητή νοημοσύνη εμποδίζει τις δημιουργικές βιομηχανίες, τα μέσα ενημέρωσης και τον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους – και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Γι’ αυτό παίρνουμε συμβουλές όσον αφορά σε μια νέα προσέγγιση που προστατεύει τα συμφέροντα τόσο των προγραμματιστών τεχνητής νοημοσύνης όσο και των κατόχων δικαιωμάτων και παρέχει μια λύση που επιτρέπει και στους δύο να ευδοκιμήσουν. Έχουμε ασχοληθεί εκτενώς με αυτούς τους τομείς και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε».

Πρόσθεσαν ότι «δεν έχουν ληφθεί αποφάσεις» και «δεν θα γίνουν κινήσεις έως ότου είναι απόλυτα σίγουροι ότι έχουν ένα πρακτικό σχέδιο που επιτυγχάνει κάθε έναν από τους στόχους τους».

Πηγή: BBC

Η γαλλική κινηματογραφική αίθουσα στο Παρίσι είπε ότι απέσυρε την ταινία μετά από απειλές. «Είμαστε κινηματογράφος, όχι φρούριο. Δεν μπορούμε να ρισκάρουμε με την ασφάλεια του προσωπικού και του κοινού μας», δήλωσε ο Frédéric Bonnaud, διευθυντής της Cinémathèque, ενός αρχείου ταινιών και κινηματογράφου που χρηματοδοτείται εν μέρει από το κράτος. «Τα βίαια άτομα άρχισαν να απειλούν και η διεξαγωγή αυτής της προβολής και συζήτησης αποτελούσε έναν εντελώς δυσανάλογο κίνδυνο. Έτσι, έπρεπε να το αφήσουμε να φύγει».

Η ταινία Last Tango in Paris, που ολοκληρώθηκε το 1972 από τον σκηνοθέτη Bernardo Bertolucci, υποτίθεται ότι θα είχε προβληθεί το βράδυ της Κυριακής ως μέρος μιας αναδρομικής έκθεσης για τον Marlon Brando. Η ταινία εξερευνά τη σχέση μεταξύ ενός χήρου Αμερικανού στο Παρίσι – τον οποίο υποδύεται ο Brando – και μιας πολύ νεότερης γυναίκας, την οποία υποδύεται η Schneider. Η σκηνή του βιασμού προσομοιώθηκε αλλά η Schneider, η οποία ήταν 19 ετών τότε, είπε στη συνέχεια ότι ένιωθε σαν παραβίαση καθώς πήδησε πάνω της χωρίς προειδοποίηση ή προετοιμασία. Οι ισχυρισμοί της διατυπώθηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1970 αλλά σε μεγάλο βαθμό αγνοήθηκαν. «Ένιωσα λίγο βιασμένη, τόσο από τον Marlon όσο και από τον Bertolucci», είπε η Schneider τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό της το 2011. Είπε ότι η ταινία της είχε καταστρέψει τη ζωή και την είχε οδηγήσει σε χρόνια κατάχρησης ναρκωτικών.

Ο Bertolucci αργότερα απάντησε στους ισχυρισμούς επιμένοντας ότι η σκηνή δεν είχε αυτοσχεδιαστεί την ημέρα του γυρίσματος, αλλά αναγνώρισε ότι η Schneider δεν είχε ενημερωθεί. Ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε ότι είχε πάρει μια «καλλιτεχνική απόφαση» να μην της το πει για να συλλάβει την αντίδρασή της. «Αισθάνομαι ένοχος, αλλά δεν το μετανιώνω», είπε.

Η Judith Godrèche, ηθοποιός και ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος #MeToo της Γαλλίας, είχε ασκήσει κριτική στην απόφαση της Cinémathèque να προβάλει την ταινία χωρίς να παρέχει το πλαίσιο στους θεατές. «Ήρθε η ώρα να ξυπνήσετε, αγαπητή Cinémathèque, και να αποκαταστήσετε την ανθρωπιά σε μία 19χρονη ηθοποιό συμπεριφερόμενοι ανθρώπινα», ανάρτησε στον λογαριασμό της στο Instagram. Οι κριτικοί είχαν επίσης επιτεθεί στην ώρα της προβολής, η οποία θα ερχόταν προς το τέλος της δίκης του σκηνοθέτη Christophe Ruggia, ο οποίος κατηγορείται για αποπλάνηση και σεξουαλική κακοποίηση της Adèle Haenel κατά τη διάρκεια και μετά τα γυρίσματα της ταινίας του 2002 Les Diables (The Devils ) όταν ήταν 12 ετών. Ο Ruggia αποκάλεσε τις κατηγορίες «καθαρά ψέματα».

Αν είχε προχωρήσει, η προβολή θα είχε επίσης συμπέσει με το τέλος της δίκης μαζικού βιασμού στο Mazan, στην οποία αναμένονται ετυμηγορίες και καταδίκες αργότερα αυτή την εβδομάδα.

Ο 72χρονος Dominique Pelicot αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 20 ετών επειδή νάρκωνε τη σύζυγό του, Gisèle, 73 ετών, και καλούσε αγνώστους να τη βιάσουν. Άλλοι 50 άνδρες που κατηγορούνται για βιασμό ή σεξουαλική κακοποίηση θα κριθούν επίσης και θα καταδικαστούν.

Έχοντας την ευκαιρία να απευθυνθεί στο δικαστήριο για τελευταία φορά τη Δευτέρα, ο Dominique Pelicot, ο οποίος παραδέχθηκε την κακοποίηση της συζύγου του για μια δεκαετία, είπε: «Θέλω να χαιρετίσω το θάρρος της πρώην συζύγου μου που έπρεπε να ακούσει τις υποψίες συνεργείας… Μετανιώνω για αυτό που έκανα».

Πηγή: The Guardian

Τον Οκτώβριο του 2022, η Phoebe Plummer και η Anna Holland πέταξαν κουτιά με σούπα ντομάτας Heinz στα Ηλιοτρόπια του Vincent van Gogh και κόλλησαν τα χέρια τους στον τοίχο κάτω από τον πίνακα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Λονδίνο. Αν και δεν υπήρξαν ζημιές στον ίδιο τον πίνακα, οι εισαγγελείς είπαν ότι ιταλική κορνίζα αντίκα του 17ου αιώνα υπέστη ζημιά ως αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας. Η Plummer και ο Holland κατηγορήθηκαν για εγκληματικές ζημιές και καταδικάστηκαν νωρίτερα αυτό το έτος. Ο δικαστής Christopher Hehir του Southwark Crown Court είπε στην Plummer και στην Holland, και οι δύο ηλικίας 22 ετών, «να είναι προετοιμασμένες με πρακτικούς και συναισθηματικούς όρους για να πάνε στη φυλακή».

Η επιστολή, που οργανώθηκε από την Greenpeace UK και την καλλιτεχνική συλλογικότητα Liberate Tate, δημοσιεύτηκε στις 26 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα πριν από την προγραμματισμένη καταδίκη της Phoebe Plummer και της Anna Holland. Η Liberate Tate είναι μια συλλογικότητα τέχνης που ιδρύθηκε το 2010 «αφιερωμένη στην ανάληψη δημιουργικής ανυπακοής» μέσω των καμπανιών της κατά της χρηματοδότησης της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων στις τέχνες. Τον Ιούλιο, ο δικαστής Hehir καταδίκασε μια ομάδα ακτιβιστών της Just Stop Oil σε ποινές τεσσάρων και πέντε ετών για μια εκστρατεία διακοπής της κυκλοφορίας στον M25, τον κύριο περιφερειακό δρόμο του Λονδίνου. Οι υπογράφοντες της επιστολής, όπως οι Fiona Banner, Peter Kennard και Tania Bruguera – καθώς και ιστορικοί τέχνης και ακαδημαϊκοί από το NYU, το Πανεπιστήμιο Willamette, το Goldsmiths, το Εθνικό Κολλέγιο Τέχνης και Σχεδίου στο Δουβλίνο και το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης- δήλωσαν ότι η διαμαρτυρία ήταν « μια πράξη που συνδέεται εξ ολοκλήρου με τον καλλιτεχνικό κανόνα». «Ως καλλιτέχνες, εργάτες τέχνης και ιστορικοί τέχνης, ανησυχούμε για την υπεράσπιση από πλευράς δικαστηρίων στο όνομα μιας ψευδούς αντίληψης περί καλλιτεχνικής καθαρότητας, στις δικαστικές αποφάσεις και στις καταδίκες που τελικά ορίζουν. Η τέχνη μπορεί να είναι, και συχνά είναι, εικονομαχία. Αυτοί οι ακτιβιστές δεν πρέπει να τυγχάνουν στερητική της ελευθερίας ποινές για μια πράξη που συνδέεται εξ ολοκλήρου με τον καλλιτεχνικό κανόνα».

Η επιστολή υποστηρίζει ότι η εικονομαχία ήταν ένα αναγνωρισμένο μέρος της πρακτικής της τέχνης για περισσότερα από 120 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του έργου φουτουριστών και ντανταϊστών. Asger Jorn, Robert Rauschenberg, Gustav Metzger, Gutai Group, Jim Dine, Marta Minujín, «πολλοί άλλοι καλλιτέχνες της περφόρμανς στη δεκαετία του 1960», ο Alexander Brenner και ο Banksy, είναι μερικά παραδείγματα καλλιτεχνών που έχουν ακολουθήσει αυτή την πρακτική.

«Το έργο όλων αυτών των εικονομάχων, συχνά πολύ πιο σωματικά καταστροφικό, λατρεύεται τώρα στα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Τέτοια εικονομαχικά έργα αποτελούν τακτικά θέμα εκθέσεων κρατικών μουσείων, συμπεριλαμβανομένης της Tate Britain’s Histories of British Iconoclasm το 2013». «Η διαμαρτυρία των Plummer και Holland μπορεί να είχε δώσει ένα νεύμα στην ιστορία της τέχνης χρησιμοποιώντας τη σούπα του Campbell αντί του Heinz», ανέφερε η επιστολή. «Είναι η γνώμη των ειδικών μας ότι θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε αυτή τη δράση της JSO και το κοινωνικό της μήνυμα ως επίθεση σε ένα έργο τέχνης. Αντίθετα, ανήκει στην καθιερωμένη παράδοση της δημιουργικής εικονομαχίας».

«Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο δικαστής Hehir θα πρέπει να απέχει από το να τιμωρήσει τις Plummer και Holland με στερητικές της ελευθερίας ποινές για την υποστήριξη μιας παράδοσης αιώνων, να καλούμε δηλαδή την κοινωνική μας συνείδηση ​​μέσω της τέχνης».

Σε viral βίντεο που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, η Plummer είπε ότι ελπίζει ότι η διαμαρτυρία θα τραβήξει την προσοχή σε πολλά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου αριθμού αδειών ορυκτών καυσίμων που χορηγούνται από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, του ποσού των επιδοτήσεων που λαμβάνουν τα ορυκτά καύσιμα σε σύγκριση με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρά το σημαντικά χαμηλότερο κόστος της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας όπως ανέφερε, και τη σύνδεση με την τρέχουσα κρίση κόστους ζωής στο Ηνωμένο Βασίλειο με αυξανόμενες ανησυχίες για το κόστος της ενέργειας.

Πηγή: ARTnews