Καθημερινά, βομβαρδιζόμαστε με εικόνες και ιδανικά ομορφιάς που προωθούνται από τα μέσα ενημέρωσης, τη βιομηχανία της μόδας και την τεχνολογία φίλτρων και επεξεργασίας εικόνας. Αυτά τα πρότυπα όμως δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική ποικιλομορφία των ανθρώπινων σωμάτων, οδηγώντας σε μια στρεβλή εικόνα του εαυτού μας. Ωστόσο, η αληθινή ευεξία δεν βρίσκεται στην επίτευξη αυτών των προτύπων, αλλά στην αυτοαποδοχή και τη φροντίδα του εαυτού μας, όπως επισημαίνει η Αλεξάνδρα Παυλέτση– Στεφανή, BSc Ψυχολόγος, MSc , ΓΑΨ Ψυχοθεραπεύτρια.

Το «κόστος» στην ψυχική υγεία από τα εξειδανικευμένα πρότυπα

Όπως μας απαντά η Αλεξάνδρα Παυλέτση – Στεφανή σε σχετική ερώτηση, η συνεχής έκθεση σε μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, άγχος, κατάθλιψη και διατροφικές διαταραχές. Σύμφωνα με μελέτες, οι γυναίκες και οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε αυτά τα πρότυπα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσουν μια συνεχή αίσθηση ανεπάρκειας. Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι άνδρες, καθώς η κοινωνία πλέον επιβάλλει και σε αυτούς συγκεκριμένα πρότυπα για το «ιδανικό» σώμα. «Παράλληλα, η διαρκής προβολή τελειοποιημένων εικόνων μέσω των κοινωνικών δικτύων ενισχύει αυτές τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Οι εφαρμογές επεξεργασίας εικόνας δημιουργούν μια εξιδανικευμένη εικόνα της πραγματικότητας, εντείνοντας την ανάγκη για αλλαγή της εμφάνισής σου, ενώ στην πραγματικότητα απομακρύνεσαι από τη φυσική σου ομορφιά και ευεξία», συμπληρώνει.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η σύγκριση του εαυτού μας με πρότυπα ομορφιάς στα κοινωνικά δίκτυα συνδέεται με αυξημένα επίπεδα δυσαρέσκειας για το σώμα και χαμηλή αυτοπεποίθηση. Συγκεκριμένα, η χρήση του Instagram συνδέεται με μεγαλύτερη ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνιση και αυξημένη αίσθηση ανεπάρκειας. Όπως τονίζει η ειδικός, οι αισθητικές παρεμβάσεις έχουν γίνει πλέον κοινή πρακτική, προσφέροντας επιλογές για την τροποποίηση της εικόνας μας. «Αν και μπορούν φαινομενικά να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σου, υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστείς σε μια συνεχή ανάγκη βελτίωσης εξαιτίας των επιβαλλόμενων προτύπων. Πολλές φορές, οι παρεμβάσεις αυτές δεν αποτελούν προσωπική επιλογή, αλλά πίεση από το κοινωνικό περιβάλλον και τα μέσα ενημέρωσης. Το πιο σημαντικό είναι να έχεις συνείδηση του γιατί θέλεις να προχωρήσεις σε μια αλλαγή: είναι για εσένα ή επειδή αισθάνεσαι ότι δεν πληρείς τις κοινωνικές απαιτήσεις;» μας ζητά να αναρωτηθούμε.

Ο ρόλος της εκπαίδευσης και της ενημέρωσης στην αποδοχή της διαφορετικότητας

«Η εκπαίδευση και η ενημέρωση μπορούν να σε βοηθήσουν να αναγνωρίσεις την αξία της διαφορετικότητας και να αναπτύξεις μια υγιή σχέση με την εικόνα σου. Μαθαίνοντας για την ποικιλομορφία των σωμάτων και την επίδραση των κοινωνικών προτύπων, μπορείς να αρχίσεις να αποδομείς τα μη ρεαλιστικά ιδανικά ομορφιάς. Η έκθεση σε διαφορετικά πρότυπα, η αποδοχή του εαυτού σου όπως είναι και η ενθάρρυνση των γύρω σου να κάνουν το ίδιο, συμβάλλουν σε έναν πιο υγιή τρόπο σκέψης», προτείνει η ειδικός.

Καταρρίπτοντας τους μύθους της βιομηχανίας της ομορφιάς

Η βιομηχανία της ομορφιάς βασίζεται στη δημιουργία ανασφαλειών για να προωθήσει προϊόντα και υπηρεσίες που υπόσχονται το «τέλειο» σώμα ή πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, η αληθινή ευεξία δεν εξαρτάται από εξωτερικές αλλαγές, αλλά από την υγιή σχέση με τον εαυτό μας. «Το να αποδεχτείς το σώμα σου όπως είναι, δεν σημαίνει παραίτηση από την αυτοβελτίωση, αλλά μια στάση αγάπης και σεβασμού προς αυτό.Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τάσεις της ομορφιάς αλλάζουν διαρκώς. Το «ιδανικό» σώμα που προβάλλεται σήμερα δεν ήταν το ίδιο με αυτό που επικρατούσε πριν από μερικές δεκαετίες. Αυτό αποδεικνύει ότι τα πρότυπα ομορφιάς είναι κατασκευασμένα και όχι απόλυτα ή σταθερά. Αντί να προσπαθούμε να προσαρμοστούμε σε αυτά, είναι προτιμότερο να δημιουργούμε μια σταθερή βάση αυτοεκτίμησης και εσωτερικής ισορροπίας», μας υπενθυμίζει και μας προτείνει τρόπους για να μάθουμε να αγαπάμε το σώμα μας.

Πρακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησής σου

Αντί να επιδιώκεις την τελειότητα, μπορείς να υιοθετήσεις στρατηγικές που προάγουν την αυτοαποδοχή:

• Άσκηση για ευεξία: Επίλεξε δραστηριότητες που σε κάνουν να νιώθεις καλά, όπως χορό, γιόγκα ή πεζοπορία.

• Θετική αυτοομιλία: Αντικατάστησε τις αρνητικές σκέψεις με ενθαρρυντικές δηλώσεις, όπως «Ευχαριστώ το σώμα μου που με στηρίζει καθημερινά».

• Αποφυγή τοξικών προτύπων: Περιορίσου από περιεχόμενο που προωθεί μη ρεαλιστικά ιδανικά και ακολούθησε ανθρώπους που προάγουν την αυτοαποδοχή.

• Πρακτική ευγνωμοσύνης: Αναγνώρισε τα πράγματα για τα οποία νιώθεις ευγνωμοσύνη στο σώμα σου και τον εαυτό σου.

• Διαλογισμός και ενσυνειδητότητα: Βοηθούν στη σύνδεση με το σώμα σου και την αποδοχή του όπως είναι.

• Αποδοχή κομπλιμέντων: Μάθε να δέχεσαι τα θετικά σχόλια και να τα αναγνωρίζεις ως αλήθειες.

Θυμήσου: Η αληθινή ευεξία δεν εξαρτάται από το αν πληροίς τα επιβαλλόμενα πρότυπα ομορφιάς, αλλά από το πώς φροντίζεις τον εαυτό σου σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Ήρθε η ώρα να αφήσεις πίσω τα μη ρεαλιστικά πρότυπα και να επικεντρωθείς στην αυτοφροντίδα και την αυτοεκτίμηση. Επίλεξε να μιλάς στον εαυτό σου με καλοσύνη, να απολαμβάνεις το σώμα σου όπως είναι και να προωθείς μια κουλτούρα αυτοαποδοχής. Η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται σε ένα προκαθορισμένο μέγεθος ή σχήμα, αλλά στην αρμονία με τον εαυτό σου και τη χαρά που πηγάζει από μέσα σου.

Πώς νιώσατε, όταν ολοκληρώθηκε η πρώτη ανάγνωση της «Δάφνης»; Πόσα πράγματα θίγονται μέσα σε αυτό το κείμενο, όταν παράλληλα ζούμε σε μια εποχή, που χωράει τα πάντα: από τη φροντίδα των πληγών μέχρι την αναβίωση του.. Μεσαίωνα.

Μέρος της δικής μου δουλειάς είναι η ανάγνωση και η έρευνα γύρω από τις νέες γραφές. Έπεσα, λοιπόν, πάνω σε αυτό το κείμενο της Ραφαέλα Μάρκους, που γράφτηκε το 2022 και βραβεύτηκε κατευθείαν στο Εδιμβούργο που παρουσιάστηκε και μετά στο Soho Theatre, στο Λονδίνο. Μού τράβηξε πάρα πολύ το ενδιαφέρον, πέρα από τη θεματολογία του, το πόσο ωραία και με πόση μαεστρία έχει γραφτεί αυτή η ιστορία. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια μεταγραφή του μύθου της Δάφνης και του Απόλλωνα. Δηλαδή, η συγγραφέας παίρνει ως αφορμή την διέξοδο, που βρίσκει η κεντρική ηρωίδα στη μεταμόρφωση μέσα στον μύθο και την μεταφέρει στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ένα απόλυτα σύγχρονο κορίτσι, το οποίο τα ζει στην καρδιά του Λονδίνου όλα αυτά, φεύγει από την πραγματικότητα, όταν δεν αντέχει την πραγματικότητα κι όσα της συμβαίνουν.

Η ιστορία είναι γύρω από μια κακοποίηση, μια σχέση που γίνεται κακοποιητική αλλά, η ηρωίδα δεν βάλλεται μόνο τη στιγμή της επίθεσης, αλλά με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στην καθημερινότητα και στην κατά τ’ άλλα φαινομενικά ειρηνική ζωή της. Αυτό που σίγουρα με εντυπωσίασε είναι ότι έχει μια πολύ μεγάλη αμεσότητα στον λόγο, την οποία προσπαθήσαμε να αποδώσουμε με την Λίλα (Μπακλέση) κάνοντας τη μετάφραση. Ενώ περιέχει και πάρα πολλά χιουμοριστικά κομμάτια. Χωρίς φυσικά να ευτελίζονται τα γεγονότα. Αλλά με το βρετανικό χιούμορ, η Μάρκους υπογραμμίζει κάποιες κωμικοτραγικές καταστάσεις τόσο σύγχρονα, όσο θα το κάναμε μιλώντας σε μια φίλη μας και λέγοντάς της κάτι, το οποίο μας πλήγωσε, αλλά είμαστε πια εκπαιδευμένοι να προχωράμε. Το ίδιο ακριβώς κάνει και η Δάφνη. Οπότε το ένα κομμάτι, για μένα, είναι ο τρόπος γραφής και φυσικά το δεύτερο κομμάτι είναι το θέμα. Είναι μια ιστορία από την Bi Ορατότητα και την αντιμετώπιση κακοποιητικών συμπεριφορών. Αυτές οι συμπεριφορές προκύπτουν φυσικά εξαιτίας της σεξουαλικότητας και της μη αποδοχής της. Αλλά είναι και εντελώς έμφυλες. Είναι πολύ σημαντικό το ότι είναι γυναίκα η Δάφνη.

Έχετε απόλυτο δίκιο. Υπήρχαν ενδοιασμοί αρχικά ως προς την αποδοχή (πάλι η ίδια λέξη) της «Δάφνης»; Το αθηναϊκό κοινό είναι ένα κοινό συνυφασμένο με την έννοια της ασφάλειας, ας πούμε;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν η μεγάλη μας συζήτηση. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στην Πάτρα –δεν έχει παιχτεί μόνο στην Αθήνα- στο θέατρο Act, ενώ μετά παίξαμε στο θέατρο «Αυλαία» στη Θεσσαλονίκη. Κι έπειτα κατεβήκαμε στην Αθήνα. Σχεδόν την ίδια διαδρομή κάναμε και φέτος, που είναι η δεύτερη χρονιά της «Δάφνης». Είναι γεγονός ότι το κοινό που αγκάλιασε την παράσταση είναι νεανικό κοινό. Οπότε αυτό είναι κι ένα χαρακτηριστικό δείγμα και το ποιοι είναι έτοιμοι να ακούσουν ή ποιοι ζητούν τέτοιες ιστορίες. Παρόλα αυτά, αλίμονο αν μιλάμε μόνο για ό,τι μπορούμε να ακούσουμε. Για να εκφραστώ όμως πάρα πολύ ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι το ελληνικό κοινό είναι έτοιμο να αγγίξει κάποια θέματα. Εντούτοις, μερικά πράγματα συμβαίνουν κι όταν δεν είμαστε έτοιμοι. Και αυτά είναι που μας σπρώχνουν ένα βήμα μπροστά. Το να ανοίξει κάποιος ένα παράθυρο σε έναν κόσμο, που εμείς έχουμε αποφασίσει ότι δεν υπάρχει, είναι σωτήριο για τον κόσμο αυτόν που όντως υπάρχει, αλλά και για εμάς -εν τέλει- αν είμαστε διατεθειμένοι να κοιτάξουμε.

Με την Λίλα (Μπακλέση) και τον Κωνσταντίνο (Μπιμπή) έχουμε δουλέψει κι άλλες φορές. Και είναι πολύ σύνηθες για εμάς οι παραστάσεις που φτιάχνουμε να ταξιδεύουν ανά την Ελλάδα, ευχόμενοι να ταξιδεύουν κι εκτός Ελλάδας. Οι «Κάτω απ’ τα αστέρια» έπαιξαν σχεδόν παντού στη χώρα, καλοκαίρι και χειμώνα. Αλλά και Ολλανδία και Αγγλία. Ήταν μια παράσταση που ταξίδεψε και θέλαμε να μπορέσουμε να φτιάξουμε μια ακόμη παράσταση, που θα είχε μια αντίστοιχη πορεία. Όχι με την έννοια της επιτυχίας, αλλά με την κυριολεκτική έννοια του ταξιδιού. Είναι μια παράσταση που τη φοβηθήκαμε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που συζητάμε. Όμως, πήραμε το ρίσκο να την παρουσιάσουμε.

Και βέβαια «εντάξει» σε πόλεις, που γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα νεανικό κοινό, που ίσως την αγκάλιαζε. Δεν πιστεύω όμως ότι είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε, αλλά είναι η ώρα να συζητήσουμε. Η ελληνική κοινωνία προχωράει με πάρα πολύ αργά βήματα. Ο κόσμος προχωράει με πολύ αργά βήματα. Και βλέπουμε γύρω μας ότι σε κάθε ευκαιρία κάνει και βήματα πίσω. Σκέφτομαι γύρω από αυτό που λέμε, που αναρωτιόμαστε δηλαδή είναι η ώρα, δεν είναι. Εν τω μεταξύ, μιλάμε για να πούμε τι δηλαδή; Ότι υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν εξαιτίας της σεξουαλικότητάς τους; Αλίμονο! Πάντα είναι η ώρα να μιλάμε για αγάπη και αποδοχή. Δεν υπάρχει κατάλληλη ώρα. Και το σκέφτομαι τώρα ενώ το συζητάμε και έχει βάση αυτό που συζητάμε, είναι όμως ταυτόχρονα και εξωφρενικό.

Και η διαρκής επιθυμία για το αυτονόητο: για έναν κόσμο ασφάλειας και ελευθερίας. Τι έχετε αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια ως μέλος πάντα μιας πολύ δυνατής ομάδας;

Είναι πολύ όμορφο να δουλεύεις μέσα σε ένα ομαδικό πλαίσιο γιατί δημιουργείται ένα ασφαλές περιβάλλον, μέσα στο οποίο μπορείς να δουλεύεις και να προχωράς. Αυτή η δουλειά έχει τεράστια έκθεση και τεράστια έκθεση επί της διαδικασίας. Κρίνεσαι, όχι μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά και μέχρι να βρεθείς σε μια αίθουσα πρόβας. Οπότε, όταν νιώθεις ασφάλεια και ότι ξεκινάς από δύο βήματα παρακάτω, είναι πολύ δημιουργικό. Από την άλλη, φυσικά μου αρέσει να δουλεύω και με ανθρώπους, με τους οποίους δεν έχω ξαναδουλέψει. Γιατί το βλέπω πάντα ως μια ευκαιρία να αλληλεπιδρώ, να παίρνω και να μαθαίνω πράγματα: πώς δουλεύουν οι άλλοι και πώς μπορώ εγώ να εξελίσσομαι. Με τον Κωνσταντίνο (Μπιμπή) γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια. Ήμασταν συμφοιτητές στο Θέατρο Τέχνης κι έχουμε μεγαλώσει κάπως δίπλα- δίπλα Το ίδιο και με την Λίλα, κι ας γνωριστήκαμε λίγο αργότερα. Έτσι, όταν μας ευνοούν οι συνθήκες να συνυπάρχουμε, είναι πάντα μια ευτυχής συγκυρία. Γιατί σημαίνει ότι μιλάμε μια κοινή γλώσσα, υπάρχουν κοινές αναφορές κι αισθητική και πάντα υπάρχει η απόλυτη βεβαιότητα ότι οι προθέσεις είναι καλές.

Είστε πολύ τυχεροί. Τον τελευταίο καιρό, συμβαίνουν σημαντικά πράγματα σε κοινωνικό επίπεδο, σε μια βάση πρωτόγνωρης ενότητας, ορίζοντα και επιμονής. Και γνωρίζοντας πλέον ότι η πραγματική δικαιοσύνη κατακτιέται. Είστε αισιόδοξη;

Σίγουρα είναι πολύ συγκινητικό πόσο μαζικά ανταποκρίθηκε ο κόσμος σε όλο αυτό που συμβαίνει. Δεν ξέρω αν είμαι αισιόδοξη. Μας είχε συνθλίψει η πραγματικότητα τόσο πολύ. Και ναι, τόσο μαζικά έχει να συμβεί πάρα πολλά χρόνια και μακάρι να έχει αποτέλεσμα και να αποδοθεί δικαιοσύνη, να αποδοθούν οι ευθύνες. Παρόλα αυτά, έχουμε δει τα τελευταία χρόνια τόσες πολλές κινητοποιήσεις, μετά από τις οποίες δε συνέβη τίποτα. Αυτό το θράσος, για να το θέσω έτσι, έμενα με σοκάρει. Η έπαρση του «δεν ακούω τίποτα από τον κόσμο που είναι στους δρόμους». «Συνεχίζω την ίδια δισκέτα που ικανοποιεί το βόλεμά μου». Μακάρι όμως όλο αυτό να φέρει τεράστια αλλαγή. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι αισιόδοξη. Δυστυχώς.

Είναι πολλά και τα περιστατικά που επιβεβαιώνουν την αιματηρή φράση «Δεν έχω οξυγόνο». Ένα από αυτά είναι το απαράδεκτο σχόλιο του βουλευτή Δημήτρη Κυριαζίδη στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κάθε μέρα, η κατακλείδα γράφει «ανελευθερία», «ρατσισμός», «έλλειψη ενσυναίσθησης». Κι άλλα κι άλλα.

Αυτό το περιστατικό ακουμπά πάρα πολύ στο θράσος, που λέγαμε πριν. Φανταστείτε πόσες άλλες φορές έχει ειπωθεί κάτι παρόμοιο, όχι στον δημόσιο λόγο, αλλά σε μια ιδιωτική ή ντεμί ιδιωτική συνθήκη. Σε οικογενειακά τραπέζια, ας πούμε. Πόσο υποτιμητικά τίθεται το γεγονός ότι μια γυναίκα έχει, π.χ, επιλέξει να μην κάνει παιδί –με όποια ιστορία κουβαλάει. Νομίζω ότι κοινωνικά είμαστε σε ένα πολύ μεγάλο μεταίχμιο. Σαν να πολεμάει το παλιό με το νέο, ασταμάτητα. Υπάρχουν άνθρωποι με πλήρη συνείδηση και άνθρωποι που επιλέγουν να λειτουργούν λες και βρισκόμαστε σε ασπρόμαυρη ταινία. Δεν ξέρω πώς μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό. Νομίζω ότι θέλει απλώς επιμονή. Θέλει να μην σταματάμε. Και κάποια στιγμή θα παρέλθει. Το τρομακτικό είναι ότι βλέπουμε ότι πάμε βήματα πίσω. Το ότι η κουβέντα όμως ειπώθηκε δημόσια στη Βουλή έδωσε την ευκαιρία για μαζική αντίδραση. Έγινε πολύ ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο είναι κατακριτέο. Ότι αυτά δεν μπορούμε να τα πούμε πια. Έχει παρέλθει αυτή η εποχή και οι άνθρωποι που την κρατάνε με νύχια και με δόντια, θα πρέπει να αντιληφθούν το τέλος της.

Ναι, αυτή η άνυδρη εποχή των «προσεκτικών» και των «σοβαρών». Πόσα από τα όνειρά σας έχουν γίνει πραγματικότητα;

Είναι πολύ μεγάλη επιτυχία το ότι, μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, είμαι ενεργή σε αυτή τη δουλειά. Γιατί δεν είναι καθόλου δεδομένο αυτό. Δε νιώθω όμως ότι έχω κάνει πραγματικότητα μεγάλο μέρος από τα όνειρά μου. Έχω ακόμα πάρα πολλά. Η δουλειά στο θέατρο είναι φυσικά μια ασταμάτητη πάλη, θέλει πολύ κουράγιο κι αντοχή. Γιατί αυτή η δουλειά πάει αγκαλιά με την απόρριψη. Και είναι συνεχόμενη και ασταμάτητη. Και με μια τεράστια ανασφάλεια. Σε θεωρητικό επίπεδο, έχω κάνει πολλή υπομονή. Πρακτικά όμως με έχει στηρίξει πάρα πολύ η οικογένειά μου, πρακτικά, αλλά και συναισθηματικά. Δεν είναι και το καλύτερο να έρθει κάποιος και να πει «α, θα κάνω θέατρο ή θα γράφω, θα παίζω, θα σκηνοθετώ». Και βέβαια οι φίλοι μου και συνεργάτες που στηρίζουμε όλα αυτά τα χρόνια ο ένας τον άλλον. Δουλεύοντας μαζί ή πλάι- πλάι.

Μετά τι «Δάφνη» τι;

Οι παραστάσεις της «Δάφνης» τελειώνουν 18/3. Στις 14/3, έχει πρεμιέρα «Το Γλυκό κι άλλες ιστορίες δίπλα στη θάλασσα» στο θέατρο Act στην Πάτρα. Το κείμενο είναι βασισμένο σε διηγήματα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα. Έχω κάνει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία. Είναι η δεύτερη φορά που δουλεύουμε μαζί με τον Τηλέμαχο, μετά την παραστάση «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια». Είναι τέσσερεις ιστοριες που διαδραματίζονται χειμώνα σε κάποιο νησί, γεματες αλμύρα απ’ την χειμερινή αγριάδα του αιγαίου και αγωνία για να νικηθεί η μοναξιά.

Από 21/3, θα είμαι στην περφόρμανς «Πεπερασμένος χρόνος», στο «Τζάμια και κρύσταλλα», στο Μεταξουργείο. Πρόκειται για μια μουσική περφόρμανς, στην οποία συνομιλεί ο τζαζ αυτοσχεδιασμός με την ποίηση. Είναι ένα πεδίο, το οποίο έχω καιρό να εξερευνήσω. Σε αυτό, συνεργάζομαι με τον Δημήτρη Βεντουράκη και τον Σωκράτη Τσεντόγλου. Είναι πρότζεκτ αυτών των δύο μουσικών, οι οποίοι με κάλεσαν να είμαι μαζί τους στη σκηνή.

Χαίρομαι πολύ!
Να είστε καλά.

*Πληροφορίες

Δάφνη της Ραφαέλλα Μάρκους
Μετάφραση & Ερμηνεία: Άρτεμις Γρύμπλα & Λίλα Μπακλέση
Σκηνοθεσία: Άρτεμις Γρύμπλα, Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Επιμέλεια κίνησης: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθετών: Εύα Διαμαντή
Φωτογραφίες: Σοφοκλής Μπιμπής & Ελίνα Χριστίνα Σπηλιωτοπούλου
Trailer: Σοφοκλής Μπιμπής
Παραγωγή: Floating Orchard Theatre Company & Θέατρο Αυλαία Θεσσαλονίκη

Θέατρο ΕΛΕΡ –Ελένη Ερήμου
Φρυνίχου 10, Πλάκα

Το εκτελεστικό διάταγμα, που υπογράφηκε λίγο μετά τα εγκαίνιά της, έφτασε στο σημείο να περιγράψει τις πρωτοβουλίες της DEI ως «παράνομες και ανήθικες». Πριν από τέσσερα χρόνια, ωστόσο, μετά την πρώτη θητεία του Trump, η NGA έκανε rebranding για 820.000 δολάρια όσον αφορά σε τέτοιες πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένου του επανασχεδιασμού του λογότυπου και των σημάτων της. Το μουσείο παρουσίασε ένα νέο όραμα και δήλωση αποστολής το 2021 με «εστίαση στη διαφορετικότητα, την ισότητα, την πρόσβαση και την ένταξη σε όλη τη δουλειά μας για να διαφοροποιήσουμε τις ιστορίες που λέμε, τους τρόπους με τους οποίους τις λέμε και το προσωπικό μας».

Η προσπάθεια ανέδειξε την έλλειψη διαφορετικότητας μεταξύ της ηγεσίας και του επιμελητικού προσωπικού της NGA, που μέχρι εκείνο το σημείο ήταν σχεδόν ολόλευκοι. Η αλλαγή στην ιδεολογία έδωσε τη θέση της σε νέες προσλήψεις, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου επιμελητή αφροαμερικανικής τέχνης της NGA και ενός νέου επικεφαλής επιμελητή, καθώς και σε διαφοροποιημένες εκθέσεις που παρουσιάζουν περισσότερες γυναίκες και έγχρωμους καλλιτέχνες.

Τώρα, το ίδρυμα έχει αφαιρέσει τη φράση «διαφορετικότητα, ισότητα, πρόσβαση και συμπερίληψη» από τη δήλωση αποστολής του στο διαδίκτυο, αντικαθιστώντας την με τις λέξεις «φιλόξενο και προσβάσιμο».

Ενόψει των προεδρικών εκλογών, ο κύριος υπεύθυνος ποικιλομορφίας, ένταξης και συμμετοχής στο μουσείο παραιτήθηκε πέρυσι και για τη θέση δεν επαναπροσλήφθηκε ποτέ κανένα άλλο άτομο. Δύο υπάλληλοι που εξακολουθούσαν να εργάζονται στο γραφείο φέρεται να επανατοποθετήθηκαν σε κενές θέσεις εντός του μουσείου.

Η NGA ιδρύθηκε το 1937 από το Κογκρέσο. Ως κυβερνητικό ίδρυμα, λαμβάνει σχεδόν το 80 τοις εκατό του προϋπολογισμού λειτουργίας του από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Την περασμένη εβδομάδα, ως μέρος της τελετής εγκαινίων, ο Αντιπρόεδρος J.D. Vance και η σύζυγός του Usha παρακολούθησαν ένα δείπνο στο μουσείο με υποψηφίους του υπουργικού συμβουλίου.

Μουσεία και καλλιτεχνικές οργανώσεις προσπαθούν τώρα να καθορίσουν πώς θα ανταποκριθούν στο εκτελεστικό διάταγμα. Το Ίδρυμα Smithsonian, για παράδειγμα, είπε ότι δεν έχει κανένα σχόλιο σχετικά με το πώς θα επηρεαστεί ο τρέχων προγραμματισμός ποικιλομορφίας ή πώς θα προχωρήσει.

Πηγή: ARTnews

Εν τω μεταξύ, σε ένα ισχυρό βήμα προς την αγκαλιά στη διαφορετικότητα, η Chanel ανακοίνωσε τη Lupita Nyong’o ως τη νέα της πρέσβειρα. Η επιλογή της βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού, η οποία είναι Κενυάτισαα Μεξικανή, έρχεται σε μια κομβική στιγμή για τον γαλλικό οίκο μόδας που είχε αντιμετωπίσει κριτική στο παρελθόν για την έλλειψη συμμετοχής αυτής της κουλτούρας. Αυτή η κίνηση ακολουθεί τον ευρέως επαινετικό διορισμό της Βρετανο-Ινδής Leena Nair ως παγκόσμια διευθύνουσα σύμβουλο της Chanel το 2022, καθιστώντας την τη μοναδική έγχρωμη γυναίκα στο τιμόνι μιας μεγάλης πολυτελούς μάρκας.

Παρακολουθώντας την πιο πρόσφατη κολεξιόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2025 κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας στο Παρίσι, η ηθοποιός, παραγωγός και συγγραφέας των μπεστ σέλερ των New York Times από την Κένυα ήταν ανέκαθεν μια μακροχρόνια και πιστή φίλη του οίκου. Στο παρελθόν, έχει φορέσει πολλές από τις δημιουργίες του οίκου και μάλιστα παρακολούθησε το προηγούμενο σόου Υψηλής Ραπτικής του FW24 και φόρεσε ένα φόρεμα Chanel Haute Couture στο Ετήσιο Γκαλά του Μουσείου της Ακαδημίας στο Λος Άντζελες τον περασμένο Δεκέμβριο.

Η ηθοποιός εμφανίστηκε λαμπερή, παρακολουθώντας την πρώτη της κανονική σεζόν σόου Chanel αμέσως μετά την ανακοίνωσή της ως νέα πρέσβειρα και μοιράστηκε τον ενθουσιασμό της και το βαθύ αίσθημα ευθύνης που συνοδεύει τον νέο της ρόλο. «Είναι μεγάλη τιμή», είπε. «Η Chanel είναι μια κληρονομιά με μακρά ιστορία. Και το να είσαι το νεότερο πρόσωπο της το αισθάνομαι μνημειώδες. Νιώθω πολύ, πολύ περήφανη και ενθουσιασμένη που κάνω αυτό το νέο ταξίδι συντροφιά με έναν οίκο μόδας που πιστεύω ότι είναι δυναμικός και πάντα θηλυκός και βασιλικός».

Για τη Nyong’o, η συμμετοχή στη Chanel είναι κάτι περισσότερο από το να φοράς όμορφα ρούχα – έχει να κάνει με τη συμβολή σε μια αφηγηματική αλλαγή στη μόδα. «Το μήνυμα που φέρνω φυσικά και σκόπιμα στον ρόλο είναι ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και δεν θέλουμε να επιστρέψουν σε αυτό που ήταν κάποτε», είπε. Η ηθοποιός άντλησε έμπνευση παρακολουθώντας ένα πρόσφατο ντοκιμαντέρ για την Bethann Hardison, το εμβληματικό μοντέλο και ακτιβίστρια που ήταν στην πρώτη γραμμή των πιέσεων για τη διαφορετικότητα στη μόδα κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Η Hardison, η οποία αναδείχθηκε μετά την εμφάνισή της στην ιστορική Μάχη των Βερσαλλιών το 1973 – μια πρωτοποριακή επίδειξη μόδας που έφερε Αμερικανούς σχεδιαστές στο προσκήνιο – έγινε ένα από τα πρώτα μαύρα μοντέλα υψηλού προφίλ και ειλικρινής υπέρμαχος της αλλαγής.

«Σε εκείνο το ντοκιμαντέρ, ήμουν πραγματικά ανήσυχη όταν είδα πόση δουλειά είχε γίνει για να διαφοροποιηθεί η βιομηχανία της μόδας, αλλά μετά πόσο επανήλθε στα στερεότυπα τα επόμενα χρόνια», είπε η Nyong’o.

Η Nyong’o έκανε το ντεμπούτο της στη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του Steve McQueen 12 Years a Slave. Κέρδισε Oscar, SAG Award, Critics’ Choice Award, Independent Spirit Award και NAACP Image Award για τον ρόλο της.

Νωρίτερα αυτό το φθινόπωρο, η Nyong’o κυκλοφόρησε το δικό της podcast Mind Your Own, το οποίο επικεντρώνεται στη μη φανταστική πολιτιστική αφήγηση από την αφρικανική διασπορά. Προγραμματίζεται να επιστρέψει στο θέατρο το 2025, παίζοντας τη Βιόλα στη 12η νύχτα του Σαίξπηρ, στην καλοκαιρινή παραγωγή του Park, με πρωταγωνιστές τους Peter Dinklage, Sandra Oh και Jesse Tyler Ferguson.

Οι διακρίσεις της συνεχίζουν να συζητούνται πάρα πολύ, με πιο πρόσφατη τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο spinoff franchise A Quiet Place A Quiet Place: Day One. Είναι επίσης γνωστή για το ρόλο της Nakia στο franchise Black Panther της Marvel. Έγραψε επίσης το ντεμπούτο της παιδικό βιβλίο Sulwe το 2020 και το ηχογράφησε για το Netflix’s Bookmarks: Celebrating Black Voices, βιβλίο που της χάρισε ένα βραβείο Emmy.

Πηγή: AP News