Στα πρώτα στάδια ανάπτυξής τους, τα δέντρα μεγαλώνουν γρήγορα, δεσμεύοντας περισσότερη ενέργεια και «χτίζοντας» βιομάζα. Αυτό σημαίνει υψηλότερη απορρόφηση CO₂ από την ατμόσφαιρα. Με την πάροδο των δεκαετιών, όμως, ο ρυθμός ανάπτυξης επιβραδύνεται και το ισοζύγιο αλλάζει: τα ώριμα δέντρα απορροφούν λιγότερο άνθρακα, ενώ ταυτόχρονα μέρος των εκπομπών επιστρέφει στην ατμόσφαιρα μέσω της αποσύνθεσης φύλλων, ξύλου και ριζών.

Η ευρωπαϊκή εικόνα

Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην Ε.Ε. έχουν μειωθεί κατά 37% από το 1990, όμως η ικανότητα των δασών να απορροφούν CO₂ έχει περιοριστεί.

Αυτό αποδίδεται κυρίως στη γήρανση μεγάλου μέρους των δασικών εκτάσεων, αλλά και στις καταστροφές από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι παρατεταμένοι καύσωνες και οι πυρκαγιές που γίνονται ολοένα συχνότερες.

Τι σημαίνει αυτό για την κλιματική πολιτική

Η μείωση της «δεξαμενής απορρόφησης» των γηρασμένων δασών δημιουργεί πρόσθετες πιέσεις στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κλιματικούς στόχους. Ειδικοί τονίζουν ότι η λύση δεν είναι να αγνοηθούν τα ώριμα δάση, τα οποία παραμένουν πολύτιμα για τη βιοποικιλότητα και την προστασία του εδάφους, αλλά να υπάρξει συνδυασμός στρατηγικών:

• Αναδασώσεις και αναγεννήσεις με νεαρά δέντρα που απορροφούν περισσότερο CO₂.
• Προστασία των παλαιών δασών ώστε να μη χαθούν πολύτιμα οικοσυστήματα.
• Διαχείριση δασικών πόρων με τρόπους που ενισχύουν την ανθεκτικότητα απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Οι επιστήμονες συγκλίνουν ότι χωρίς ένα ισχυρό πρόγραμμα αναδασώσεων και βιώσιμης διαχείρισης, η Ευρώπη και ο κόσμος θα χάσουν ένα από τα πιο αποτελεσματικά «φίλτρα» άνθρακα που διαθέτουν. Τα γηρασμένα δάση παραμένουν πολύτιμα, αλλά χρειάζονται νέα, ενεργά οικοσυστήματα για να διατηρηθεί η ισορροπία στον πλανήτη.

Πηγή: Lifo.gr

«Το δάσος πλησιάζει σε σημείο από το οποίο δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί», τόνισε ο ερευνητής του MapBiomas, Μπρούνου Φεχέιρα, υπογραμμίζοντας ότι όταν οι απώλειες ξεπεράσουν το 20%-25% της βλάστησης, ο κύκλος των βροχών διαταράσσεται και μεγάλες εκτάσεις τείνουν να μετατραπούν σε σαβάνες.

Η Βραζιλία, που τον Νοέμβριο θα φιλοξενήσει την COP30 του ΟΗΕ για το κλίμα στην πόλη Μπελέμ, κατέχει περίπου το 60% του Αμαζονίου, δηλαδή 421 εκατομμύρια εκτάρια (4,2 εκατ. τ.χλμ.). Το 2024, η επιφάνεια που έχει επηρεαστεί από ανθρώπινες δραστηριότητες –κυρίως αγροτικές– έφθασε το 15,3%. Παράλληλα, οι εκτάσεις για κτηνοτροφία έχουν πενταπλασιαστεί από το 1985, φτάνοντας τα 56,1 εκατ. εκτάρια (561.000 τ.χλμ.).

Αποψίλωση και κλιματική αλλαγή

Ο Αμαζόνιος παίζει καθοριστικό ρόλο στην απορρόφηση αερίων του θερμοκηπίου που προκαλούν την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, η αποψίλωση αυξήθηκε κατά 4% από τον Αύγουστο 2024 έως τον Ιούλιο 2025, εξαιτίας κυρίως των καταστροφικών πυρκαγιών που εντάθηκαν από την ιστορική ξηρασία στη χώρα. Παρά την πρόσφατη αύξηση, οι απώλειες έχουν μειωθεί αισθητά μετά την επιστροφή στην εξουσία του προέδρου Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα τον Ιανουάριο του 2023, σε σύγκριση με τις δραματικές αυξήσεις που είχαν καταγραφεί επί προεδρίας του ακροδεξιού Ζαΐχ Μπολσονάρου.

Πηγή: Lifo.gr

Καθώς δεν αναπτύσσονται μόνα τους, χρειάζονται βοήθεια και αυτή την παρέχει μία «στρατιά» ζώων που λειτουργούν ως κηπουροί κατά κάποιο τρόπο, διασπείροντας σπόρους και ευνοώντας έτσι την αναγέννηση της βλάστησης. Το ταξίδι του σπόρου ξεκινάει από τη στιγμή που τον καταναλώνει ένα ζώο. Μαλακώνει από τα οξέα του στομάχου και όταν αποβληθεί από τον οργανισμό μεταφέρεται σε ένα άλλο σημείο.

Ωστόσο, όπως αναφέρει μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Reviews Biodiversity οι πληθυσμοί ζώων – όπως πουλιά, θηλαστικά, ψάρια και ακόμη μερικά αμφίβια – που έχουν αναλάβει αυτόν τον ρόλο συρρικνώνονται δραματικά, εξαιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης με την αποψίλωση, το κυνήγι και την καταστροφή των οικοτόπων. Χωρίς αυτά, πολλά δέντρα δεν επιβιώνουν, η βιοποικιλότητα των δασών περιορίζεται, η ικανότητα των δασών να απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα μειώνεται και η μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη.

Για παράδειγμα στον Αμαζόνιο και στο Ατλαντικό Δάσος, περίπου το 90% των δέντρων εξαρτώνται από τα ζώα για να μεταφέρουν τους σπόρους τους.

Όπως αναφέρει ο Μάουρο Γκαλέτι, συνδιευθυντής του Κέντρου Έρευνας για τη Δυναμική της Βιοποικιλότητας και την Κλιματική Αλλαγή (CBioClima), στο Ινστιτούτο Βιοεπιστημών του Κρατικού Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο στη Βραζιλία, για να αναπτυχθεί ένα δέντρο κομπάιμα το δάσος χρειάζεται τουκάν και πιθήκους για να διασπείρουν τους σπόρους του.

Αυτά τα πλάσματα δεν βοηθούν μόνο στην αναγέννηση των δασών, αλλά ενισχύουν την αποθήκευση του άνθρακα. Όταν, λοιπόν, τα ζώα εξαφανίζονται και κατά συνέπεια αλλάζουν τα δάση, η ικανότητα του πλανήτη να αποθηκεύσει άνθρακα ελαττώνεται.

Παρά τη σημαντική συμβολή τους, όμως, σπάνια λαμβάνουν την προσοχή που τους αξίζει σε μεγάλης κλίμακας σχέδια αποκατάστασης δασών, επισημαίνουν οι ερευνητές, οι οποίοι κρίνουν απαραίτητο να συμπεριληφθούν τα ζώα που τρέφονται με καρπούς στην προσπάθεια αποκατάστασης της βιοποικιλότητας και της δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα.

«Η αποκατάσταση δεν αφορά μόνο τη φύτευση δέντρων. Πρέπει να λάβετε υπόψη ποιος θα διατηρήσει το μέλλον αυτού του δάσους, δηλαδή τα ζώα που διασκορπίζονται. Πριν από λίγα χρόνια, πίστευαν ότι φυτεύοντας το δάσος, αυτά τα ζώα θα έρχονταν σε αυτό. Αλλά δεν λειτουργεί έτσι. Είναι πολύ πιο περίπλοκο να έχεις ένα αποκατεστημένο δάσος σε λειτουργία», τόνισε ο Γκαλέτι.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι χωρίς άμεσα μέτρα για την προστασία αυτών των ειδών, οι προσπάθειες αναδάσωσης και αποκατάστασης οικοσυστημάτων κινδυνεύουν να υπονομευτούν.

Πηγή: Newmoney

Το ελληνικό έλατο (Abies cephalonica) είναι ένα ενδημικό είδος που διαμορφώνει ορεινά δάση μεγάλης οικολογικής, αισθητικής και υδρονομικής αξίας. Σε αντίθεση με άλλα μεσογειακά είδη, όπως η χαλέπιος πεύκη, το έλατο δεν έχει εξελιχθεί να επιβιώνει ή να εκμεταλλεύεται τις πυρκαγιές. Αντιθέτως, η φωτιά για το έλατο δεν είναι αναζωογόνηση, είναι εξολόθρευση.

Οι συνέπειες της φωτιάς στην αναπαραγωγή του ελάτου

Το έλατο αναπαράγεται αποκλειστικά μέσω σπόρων που βρίσκονται σε κώνους, οι οποίοι ωριμάζουν το φθινόπωρο. Αυτοί οι σπόροι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη θερμότητα. Σε μια υψηλής έντασης πυρκαγιά, όπως αυτή που έπληξε το δάσος του Φεβρουαρίου, η θερμική ενέργεια είναι αρκετή για να καταστρέψει όχι μόνο τα ώριμα δέντρα, αλλά και τους σπόρους που βρίσκονται στο έδαφος ή πάνω στα δέντρα. Σε αντίθεση με την πεύκη, το έλατο δεν έχει ρητινώδεις κώνους που ανοίγουν με τη φωτιά, δεν έχει καμία τέτοια προσαρμογή. Η συνέπεια είναι απλή και τρομακτική: μετά από τέτοια πυρκαγιά, δεν απομένει γενετικό υλικό για φυσική αναγέννηση.

Γιατί η αναδάσωση είναι αδύνατη

Η τεχνητή αναδάσωση ενός ελατοδάσους που κάηκε ολοσχερώς αποτελεί, στην πράξη, ανέφικτο έργο. Το έλατο είναι είδος σκιόφιλο, δηλαδή απαιτεί σκιά για να βλαστήσει και να αναπτυχθεί. Σε έκθετα, γυμνά τοπία, όπως αυτά που προκύπτουν μετά από πυρκαγιά, τα νεαρά φυτά εκτίθενται σε ακραίες θερμοκρασίες, ισχυρή ηλιακή ακτινοβολία και φλοιόκαυση.

Η φλοιόκαυση (θέρμανση και καταστροφή του λεπτού φλοιού των νεαρών δενδρυλλίων) προκαλεί θάνατο των μικρών δέντρων κατά τα πρώτα κρίσιμα χρόνια. Ακόμη κι αν η φύτευση πραγματοποιηθεί με επιτυχία, η επιβίωση είναι ελάχιστη.

Η αναδάσωση με τεχνητά μέσα προϋποθέτει ενδιάμεση δενδρώδη σκιά, κάτι που λείπει εντελώς μετά την καταστροφή. Και χωρίς αυτή τη σκιά, το έλατο δεν μπορεί να σταθεί ούτε για μία άνθηση.

Οικολογικές συνέπειες

Η απώλεια ενός ελατοδάσους δεν σημαίνει μόνο την απουσία δέντρων. Σημαίνει την κατάρρευση ενός ολόκληρου μικροκλίματος:

Την απώλεια δροσιάς και συγκράτησης υγρασίας στα εδάφη.

Τη διάλυση της οριζόντιας ρίζας που προλάμβανε τη διάβρωση.

Την καταστροφή ενδιαιτημάτων για σπάνια είδη πανίδας και χλωρίδας.

Την πλήρη μετατροπή του τοπίου σε ένα ξηρό, εκτεθειμένο οικοσύστημα, με κυρίαρχο τον θάμνο ή –στην καλύτερη περίπτωση– τις θερμόφιλες αείφυλλες πλατύφυλλες.

Συμπεράσματα – Μια εθνική υποχρέωση

Η πυρκαγιά στο ελατοδάσος του Φενεού είναι ένα ακόμη «καμένο δάσος». Είναι το τέλος μιας χιλιετούς ισορροπίας. Ένα οικοσύστημα που χτίστηκε με ρυθμό αιώνων, καταστράφηκε σε λίγες ώρες. Και δεν πρόκειται να ξαναγίνει, ούτε με θαύμα.

Οφείλουμε να αλλάξουμε ριζικά την πολιτική πρόληψης και προστασίας τέτοιων οικοσυστημάτων, γιατί όταν χαθούν, δεν ανακτώνται. Η διαχείριση ελατοδασών πρέπει να δώσει έμφαση στην προληπτική πυροπροστασία, στη διατήρηση μεικτής δομής και στη δημιουργία «πράσινων διαδρόμων» που λειτουργούν ως αντιπυρικές ζώνες με φυσικό τρόπο.

Εάν καεί το έλατο, δεν αφήνει πίσω του στάχτη μόνο. Αφήνει ένα βουβό ερώτημα: Πού ήμασταν, όταν καιγόταν;

*Παύλος Κωνσταντινίδης, δασολόγος
Πηγή: Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά

Ακολουθεί η κοινή ανακοίνωση των WWF Ελλάς, Πυρομετεωρολογικής Ομάδας FLAME (ΙΕΠΒΑ/Eθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών) και Ινστιτούτου Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων (ΙΜΔΟ) – ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ για την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου 2025.

Η ανακοίνωση:

Για άλλη μια χρονιά, η αντιπυρική περίοδος του 2025 ξεκινά με την καθιερωμένη απογραφή: πόσα εναέρια και επίγεια πυροσβεστικά μέσα διαθέτουμε, πόσα drones επιτηρούν, πόσο είναι το διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό. Όμως η διαχείριση των δασικών πυρκαγιών δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε αριθμούς — στους διαθέσιμους πόρους στην αρχή και στα καμένα στρέμματα στο τέλος. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως είναι η ουσιαστική συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την παραγωγή και αξιοποίηση γνώσης με σκοπό την υποστήριξη του επιχειρησιακού έργου της Πολιτικής Προστασίας. Συνεργασία που θα μελετά δεδομένα, θα σχεδιάζει μακροπρόθεσμες στρατηγικές, θα προσαρμόζεται στις εξελισσόμενες προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής και θα επενδύει στην ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών.

Οι περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις των δασικών πυρκαγιών στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον φαίνεται να αυξάνονται τα τελευταία έτη. Οι καταστροφές στον Έβρο (2023), στη Βόρεια Εύβοια (2021) και στην Αττική τα τελευταία 5 χρόνια, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η ένταση και η έκτασή τους ξεπερνούν τις δυνατότητες ενός μηχανισμού που στηρίζεται αποκλειστικά σε «νέα» επιχειρησιακά δόγματα ή αποσπασματικές λύσεις.

Όπως επισημαίνουν πολλές αναλύσεις του WWF Ελλάς, του ΙΜΔΟ και της Πυρομετωρολογικής Ομάδας FLAME (ΙΕΠΒΑ/ΕΑΑ), αλλά και η πρόσφατη ‘Εκθεση Αξιολόγησης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας, η αξιοποίηση επιστημονικών δεδομένων στον στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά και επιχειρησιακά, αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Ωστόσο, στην Ελλάδα αυτή η προσέγγιση παραμένει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.

Λείπουν, επίσης, διορατικές πολιτικές αποφάσεις και ένας ουσιαστικός διάλογος με την κοινωνία. Η θέσπιση και τελικά η κατανόηση μέτρων, όπως ο χρόνος καθαρισμού οικοπέδων, πρέπει να προκύπτει από τα αποτελέσματα της ανάλυσης δεδομένων και να συνδέεται με αυτά: πυρομετεωρολογικές συνθήκες, κατάσταση της βλάστησης, ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, και να προσαρμόζεται ανάλογα σε επίπεδο περιφέρειας ή περιφερειακής ενότητας. Το ίδιο ισχύει και για τη διαχείριση των αστικών πάρκων και αλσών. Όταν επενδύουμε στην πρόληψη υλοποιώντας εξαιρετικούς καθαρισμούς στα πάρκα από την μία, αλλά επιβάλλουμε καθολικές απαγορεύσεις πρόσβασης από την άλλη, είναι εύλογο να δημιουργούνται ερωτήματα για αυτές τις οριζόντιου χαρακτήρα απαγορεύσεις, καθώς και για τη συνέπεια και τη λογική της στρατηγικής μας.

Η δυσκαμψία αυτή σχετίζεται και με τη μην επικαιροποίηση και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης στα στελέχη των αρμόδιων φορέων και την αδυναμία εφαρμογής ευέλικτων μοντέλων διαχείρισης. Χρειαζόμαστε ένα δυναμικό ορισμό της αντιπυρικής περιόδου (τόσο χωρικά όσο και χρονικά), ο οποίος θα βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε απόλυτες ημερομηνίες που εφαρμόζονται καθολικά σε εθνικό επίπεδο. Αυτό θα επιτρέψει καλύτερη στόχευση των έργων πρόληψης, κατανομή των πόρων με βάση τον πραγματικό κίνδυνο πυρκαγιάς και πιο αποτελεσματική χωρική διασπορά των δυνάμεων, κατά περίπτωση.

Η τεχνολογία έγκαιρης ανίχνευσης δεν πρέπει να αντικαθιστά τη στρατηγική για μείωση των ενάρξεων πυρκαγιάς, αλλά να τη συμπληρώνει. Οι πάνω από 9.500 ετήσιες ενάρξεις πυρκαγιών δεν αντιμετωπίζονται μόνο με πρόστιμα και καταστολή. Χρειάζεται πρόληψη με στόχευση στα ανθρωπογενή αίτια σε τοπικό επίπεδο και τα κίνητρα πίσω από κάθε πυρκαγιά. Αυτό απαιτεί συστηματική συλλογή, ανάλυση και ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των φορέων για τα πραγματικά αίτια. Η διαφάνεια θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και θα κάνει πιο αποτελεσματικές τις καμπάνιες ενημέρωσης, περιορίζοντας τις θεωρίες συνωμοσίας.

Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα είναι ότι η αποτίμηση των επιχειρησιακών αδυναμιών γίνεται κυρίως μέσα από ποινικές διαδικασίες. Χρειάζεται θεσμοθέτηση μιας ανεξάρτητης, διαφανούς και σταθερής διαδικασίας αξιολόγησης μετά από κάθε σοβαρή πυρκαγιά ή δύσκολη περίοδο. Όχι για να αποδοθούν ευθύνες, αλλά για να μαθαίνουμε και να βελτιωνόμαστε. Και εδώ, η επιστημονική προσέγγιση και τεκμηρίωση είναι απολύτως απαραίτητη.

Εξίσου προβληματική είναι και η απουσία δομημένης και δημόσιας αποτύπωσης των δαπανών πρόληψης, καταστολής και αποκατάστασης . Η ανάλυση κόστους-οφέλους είναι εργαλείο στρατηγικής και όχι λογιστικός απολογισμός, και η λογοδοσία προς τους πολίτες ξεκινά από εκεί.

Σημαντικό κενό παραμένει και η απουσία ιεράρχησης των ευάλωτων δασικών οικοσυστημάτων. Η απουσία εξειδικευμένης γνώσης οδηγεί σε παραμέληση κρίσιμων περιοχών – όπως δάση με είδη χωρίς δυνατότητα φυσικής αναγέννησης, ή μεταβατικά οικοσυστήματα σε φάση διαδοχής, που κινδυνεύουν με ερημοποίηση. Η προτεραιότητα συχνά δίνεται στα ώριμα δάση, ενώ οι υπό αναγέννηση περιοχές αφήνονται απροστάτευτες, με μεγάλο οικολογικό κόστος σε περίπτωση νέας πυρκαγιάς.

Παράλληλα με την ιεράρχηση των ευάλωτων δασικών οικοσυστημάτων η διαχείριση του τοπίου (μέσω της δασοπονίας, της γεωργίας και της κτηνοτροφίας) είναι κρίσιμη για τη μείωση της έντασης των περισσοτέρων πυρκαγιών. Ολοκληρωμένες στρατηγικές που ενισχύουν την ανθεκτικότητα των οικοσυστημάτων και συνεισφέρουν καθοριστικά στην πρόληψη δασικών πυρκαγιών και στη μείωση της έντασής τους χωρίς να επηρεάζουν τη βιοποικιλότητα είναι πλέον επιβεβλημένες. Καθώς επενδύουμε στη διαχείριση του τοπίου, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των δασικών πυρκαγιών με ακραία συμπεριφορά που περιλαμβάνουν δυναμικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φωτιάς και της ατμόσφαιρας και οι οποίες απαιτούν μια διαφορετική προσέγγιση. Χρειαζόμαστε μελέτη, καταγραφή και κατανόηση αυτών των φαινομένων μέσα από δεδομένα πραγματικών περιστατικών, ώστε να βελτιώσουμε την πρόγνωση και την προετοιμασία. Η σύνδεση της διαχείρισης τοπίου με την έγκαιρη αναγνώριση των συνθηκών που ευνοούν ακραίες δασικές πυρκαγιές αποτελεί θεμέλιο για τη δημιουργία ανθεκτικών οικοσυστημάτων και κοινωνιών.

Η διαχείριση των πυρκαγιών δεν βελτιώνεται μόνο με ασκήσεις ετοιμότητας, αλλά με γνώση, συμμετοχή και σχέδιο.

Πηγή: Newsbomb

Μια μελέτη με επικεφαλής ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Leeds είπε ότι η επανεισαγωγή του είδους στα Cairngorms, καθώς και στα νοτιοδυτικά, βορειοδυτικά και κεντρικά Highlands θα μπορούσε να βοηθήσει να περιοριστεί το πρόβλημα των κόκκινων ελαφιών που τρώνε δενδρύλλια δέντρων, γεγονός που σταματά τη φυσική αναγέννηση των δασών.

Η έρευνα πρότεινε ότι αυτό από μόνο του θα μπορούσε να συμβάλει στο περίπου 5% του στόχου αφαίρεσης άνθρακα για δασικές εκτάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, περίπου ισοδύναμο με 1 εκατομμύριο τόνους. Η μελέτη υπολόγισε ότι κάθε λύκος θα οδηγούσε σε ετήσια ικανότητα πρόσληψης άνθρακα 6.080 τόνων, καθιστώντας την αξία κάθε λύκου στα 154.000 £, χρησιμοποιώντας αποδεκτές αποτιμήσεις άνθρακα.

Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ecological Solutions and Evidence, καταγράφει για πρώτη φορά τον αντίκτυπο της επανεισαγωγής των λύκων στην επέκταση των δασών και στην αποθήκευση άνθρακα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Dominick Spracklen, από τη σχολή γης και περιβάλλοντος του πανεπιστημίου, δήλωσε: «Υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι οι κρίσεις του κλίματος και της βιοποικιλότητας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μεμονωμένα. Πρέπει να εξετάσουμε τον πιθανό ρόλο των φυσικών διεργασιών, όπως η επανεισαγωγή ειδών για την ανάκτηση των υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων μας και αυτές με τη σειρά τους μπορούν να αποφέρουν οφέλη για την ανάκαμψη του κλίματος και της φύσης».

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι οι λύκοι εξαφανίστηκαν επίσημα από τη Σκωτία πριν από περίπου 250 χρόνια, αν και το ακριβές έτος δεν είναι γνωστό. Αυτό άφησε το κόκκινο ελάφι χωρίς φυσικούς θηρευτές, και ενώ έχουν γίνει προσπάθειες για να κρατηθεί ο πληθυσμός υπό έλεγχο, έχει αυξηθεί τα τελευταία 100 χρόνια σε περίπου 400.000 σήμερα μόνο στη Σκωτία.

Οι ερευνητές είπαν ότι μόνο το 4% της Σκωτίας καλύπτεται από αυτόχθονες δασικές εκτάσεις σήμερα, καθιστώντας την μία από τις χώρες με τις λιγότερες δασικές εκτάσεις νστην Ευρώπη. Ο πληθυσμός των λύκων στη δυτική Ευρώπη είναι περίπου 12.000 και τα ζώα καταλαμβάνουν το 67% της πρώην επικράτειάς τους. Οι ερευνητές είπαν ότι αναμένουν κάποια αντίδραση στην έρευνά τους, ιδιαίτερα από τους κυνηγούς ελαφιών και τους αγρότες που ανησυχούν για την κτηνοτροφία.

Η πολιτική της επανεισαγωγής των λύκων ως αρπακτικών κορυφαίων στη Σκωτία ήταν έντονα διχαστική, με ορισμένους αγρότες και αγροτικές κοινότητες να αντιτίθενται στο μέτρο. Οι πληθυσμοί των λύκων είναι στο επίκεντρο των συζητήσεων στην Ευρώπη, όπου το είδος έχει μια αξιοσημείωτη επιστροφή. Αλλά οι ερευνητές λένε ότι τα οφέλη πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Ο Lee Schofield, συν-συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε: «Στόχος μας είναι να παρέχουμε νέες πληροφορίες για να ενημερώσουμε τις τρέχουσες και μελλοντικές συζητήσεις σχετικά με την πιθανότητα επανεισαγωγής λύκων τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και αλλού. Αναγνωρίζουμε ότι η ουσιαστική και ευρεία συμμετοχή των ενδιαφερομένων και του κοινού θα ήταν σαφώς απαραίτητη προτού εξεταστεί το ενδεχόμενο επανεισαγωγής λύκου. Οι συγκρούσεις ανθρώπου-άγριας ζωής στις οποίες εμπλέκονται σαρκοφάγα είναι συχνές και πρέπει να αντιμετωπιστούν μέσω δημόσιων πολιτικών που εξηγούν τη στάση των ανθρώπων για να είναι επιτυχής η επανεισαγωγή».

Πηγή: The Guardian

«Οι πλαγιές εξαφανίζονται και αυτό τα οδηγεί να έλθουν κοντύτερα στις πόλεις για να βρουν φαγητό, καταφύγιο και νερό», εξηγεί η βιολόγος Νταϊάνα Λέρα, ενώ, όπως επισημαίνει, μεγάλο μέρος των δασικών εκτάσεων της Αργεντινής έχει σταδιακά χαθεί τα τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, με τα χαριτωμένα πτηνά να αναζητούν καταφύγιο για το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 10 παπαγάλους για κάθε 5.000 κατοίκους. Το καλοκαίρι, τα παπαγαλάκια μεταναστεύουν νότια, στους λόφους της Παταγονίας, για την εποχή της αναπαραγωγής.

Σε εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας, καταγράφονται εκατοντάδες πτηνά να κουρνιάζουν κατά μήκος των ηλεκτρικών καλωδίων και σε πυλώνες, με τη σκιά τους να διακρίνεται το σούρουπο.
«Δαγκώνουν και καταστρέφουν τα καλώδια, το νερό τότε μπορεί να μπαίνει στο εσωτερικό όταν βρέχει και η μεταφορά διακόπτεται. Αυτοί οι παπαγάλοι δημιουργούν καθημερινά κόστη και προβλήματα σε εμάς», δήλωσε ο Ραμόν Αλβάρεζ, ένας ντόπιος δημοσιογράφος του δικτύου Radio Taxi Fm.

Οι κάτοικοι της πόλης έχουν επιχειρήσει με διάφορους τρόπους να τα τρομάξουν για να φύγουν, όπως με τον θόρυβο ή με τη χρήση λέιζερ, όμως τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα. «Πρέπει να ξεκινήσουμε την αποκατάσταση του φυσικού μας περιβάλλοντος», είπε η Λέρα. «Όμως μέχρι αυτό να συμβεί, πρέπει να σκεφτούμε στρατηγικές που θα μας επιτρέψουν να ζούμε μαζί όσο το δυνατόν πιο αρμονικά μέσα στις πόλεις μας».

Πηγή: CnnGreece

Τα καιρικά φαινόμενα που αυξάνουν τον κίνδυνο πυρκαγιών, όπως οι καύσωνες και οι ξηρασίες, γίνονται όλο και πιο συχνά, και αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο στη χώρα μας, αλλά και σε όλες τις μεσογειακές χώρες. Η Μεσόγειος θα βιώσει πιο γρήγορα και πιο έντονα τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, η οποία θα επιδεινώνεται όσο συνεχίζεται η καύση ορυκτών καυσίμων. Πιθανότατα, λοιπόν, τα ακραία φαινόμενα να αυξάνονται ακόμα πιο γρήγορα.

Αν βρεθείς κοντά σε πυρκαγιά, μέχρι να καταφτάσει το πυροσβεστικό σώμα κι άλλοι ειδικοί, δες τι μπορείς να κάνεις ώστε να προστατεύσεις εσένα και τους δικούς σου ανθρώπους.

Μείνε ψύχραιμος/η!
Όσο δύσκολο κι αν είναι, χρειάζεται ψυχραιμία. Κάνε μια γρήγορη εκτίμηση της κατάστασης και δες αν μπορείς να κάνεις κάτι ή αν είναι καλύτερα να φύγεις. Αν δεις μια μικρή πρώτη σπίθα, και δεν είναι επικίνδυνο, δες αν μπορείς να τη σβήσεις με νερό ή χώμα. Αν τη σβήσεις, μείνε για λίγο κοντά ώστε να δεις αν θα παραμείνει σβηστή. Σε κάθε περίπτωση, ειδοποίησε την Πυροσβεστική και περίμενε να έρθει. Αν η πυρκαγιά είναι πιο προχωρημένη, κάλεσε αμέσως την Πυροσβεστική (το 199), δώσε την ακριβή τοποθεσία και μετά φύγε, ώστε οι επαγγελματίες να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Αν το σπίτι σου είναι στο δάσος:

Καθάρισε σε ακτίνα 10 μέτρων τα ξερά χόρτα, τα φύλλα, τις πευκοβελόνες και τα κλαδιά.
Κλάδεψε τα δέντρα και μην αφήνεις τα κλαδιά τους να ακουμπούν στους τοίχους, τη στέγη και τα μπαλκόνια.Τοποθέτησε τα καυσόξυλα σε κλειστούς και προφυλαγμένους χώρους. Μην αποθηκεύεις εύφλεκτα υλικά κοντά στο σπίτι. Εξοπλίσου με σωλήνα ποτίσματος κατάλληλου μήκους και με πυροσβεστήρες. Απόφυγε τα πλαστικά υλικά, όπως πλαστικές υδρορροές ή σωλήνες, στους τοίχους του σπιτιού, αλλά και τα παραθυρόφυλλα από εύφλεκτα υλικά στα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες.
Ετοίμασε ένα κιτ έκτακτης ανάγκης με μάσκες, φακό, μπαταρίες, φάρμακα πρώτων βοηθειών, νερό.
Ετοίμασε ένα σχέδιο εκκένωσης, μελετώντας τις ασφαλείς διαδρομές που θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις.

Αν είσαι στο σπίτι και πλησιάζει πυρκαγιά:

Πρώτα από όλα, κάλεσε την Πυροσβεστική. Κλείσε όλες τις διόδους (καμινάδες, παράθυρα, πόρτες κ.ά.) και τις παροχές φυσικού αερίου και υγρών καυσίμων. Βάλε όλα τα εύφλεκτα υλικά από τον περίγυρο του κτιρίου σε κλειστούς και προφυλαγμένους χώρους. Βάλε μια σκάλα στην εξωτερική πλευρά του σπιτιού, αντίθετα από την κατεύθυνση της πυρκαγιάς, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στη στέγη. Σύνδεσε τους σωλήνες ποτίσματος και άπλωσέ τους περιμετρικά του σπιτιού.
Μην εγκαταλείψεις το κτίριο εκτός αν η διαφυγή σου είναι πλήρως εξασφαλισμένη. Μην μπεις μέσα σε αυτοκίνητο, αφού η πιθανότητα επιβίωσης σε ένα σπίτι είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη σε ένα αυτοκίνητο. Φράξε τις χαραμάδες με βρεγμένα πανιά για να μην μπει μέσα ο καπνός και απομάκρυνε τις κουρτίνες από τα παράθυρα. Βάλε στο κέντρο των δωματίων τα έπιπλα που βρίσκονται κοντά στα παράθυρα και τις εξωτερικές πόρτες. Γέμισε την μπανιέρα, τους νιπτήρες και ό,τι κουβάδες ή λεκάνες έχεις με εφεδρικό νερό –.

Συγκεντρωθείτε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο. Φρόντισε να έχεις κοντά σου το κιτ επιβίωσης, καθώς και τον φακό και εφεδρικές μπαταρίες, σε περίπτωση διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος. Αν διαταχθεί οργανωμένη απομάκρυνση από την περιοχή, ακολούθησε πιστά τις οδηγίες των Αρχών και τις διαδρομές που θα σου δοθούν. Αν πάρουν φωτιά τα ρούχα σου, μην τρέξεις. Ξάπλωσε στο έδαφος και κυλήσου μέχρι να σβήσει. Εναλλακτικά, τύλιξε γύρω σου μια κουβέρτα ή άλλο βαρύ υλικό.

Κι όσο εμείς ανησυχούμε ακόμα και για την επιβίωσή μας, οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων συνεχίζουν ακάθεκτες να βασίζονται στα ορυκτά καύσιμα ώστε να απολαμβάνουν κέρδη. Εμείς μετράμε απώλειες από τα ακραία φαινόμενα και την κλιματική κρίση, εκείνες δεν πληρώνουν τίποτα και αδιαφορούν για την καταστροφή. Αυτή είναι μια αδικία που δεν μπορεί να συνεχιστεί: οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πληρώσουν για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει και οι κυβερνήσεις πρέπει να τις αναγκάσουν να το κάνουν αλλά και να πουν όχι στα ορυκτά καύσιμα.

Πηγή: Greenpeace